Φίλιππος Δημητρίου ν. Silimon Costel κ.α., Αρ. Αγ.: 2535/2010, 31/5/2016

(4)μάρτυρες, ο Α/Αστ. 2988 Μάριος Κρεμμάς (Μ.Ε.1), ο ίδιος ο ενάγοντας (Μ.Ε.2), ο κ. Νεόφυτος Κωνσταντίνου (Μ.Ε.3) και ο κ. Κώστας Σιαηλής (Μ.Ε.4). Για λογαριασμό της εναγομένης κατέθεσε ο κ. Ευγένιος Γεωργίου (Μ.Υ.1). Ολόκληρη η μαρτυρία που έχει προσφερθεί ενώπιον του Δικαστηρίου είναι καταγραμμένη στα πρακτικά, έχω διεξέλθει και μελετήσει αυτή και δεν κρίνω αναγκαίο για σκοπούς της παρούσας απόφασης να αναφερθώ λεπτομερώς σε αυτή. Θα γίνει αναφορά κατωτέρω στα κύρια σημεία αυτής κατά την αξιολόγηση της. Από τα δικόγραφα και τη μαρτυρία που παρέμεινε αναντίλεκτη και/ή αποτέλεσε κοινό έδαφος των διαδίκων όμως, προκύπτουν τα κάτωθι γεγονότα: Ο ενάγοντας κατά τον ουσιώδη χρόνο διατηρούσε κατάστημα πώλησης γεωργικών μηχανημάτων στην οδό Βασιλέως Κωνσταντίνου στην Πάφο. Μπροστά και έξω από το κατάστημα του υπήρχαν ένα τρακτέρ μάρκας KUBOTA L1500 για πώληση καθώς επίσης και μια χορτοκοπτική μηχανή. Ο εναγόμενος αρ. 1 οδηγούσε το όχημα με αρ. εγγραφής ΑΒΜ 035 κατά μήκος της οδού Βασιλέως Κωνσταντίνου με νότια κατεύθυνση και σε κάποιο σημείο του δρόμου όπου υπήρχε αριστερόστροφη στροφή, παρά το κατάστημα του ενάγοντα, παρεξέκλινε της πορείας του με αποτέλεσμα να προσκρούσει στο τρακτέρ και χορτοκοπτική μηχανή που ήταν μπροστά από το κατάστημα του ενάγοντα και να προκαλέσει σε αυτά ζημιές. Το κύριο ζήτημα αντιπαράθεσης μεταξύ των διαδίκων, όπως διαφάνηκε και προέκυψε κατά την ακροαματική διαδικασία και συγκεκριμένα κατά την αντεξέταση του ενάγοντα, ήταν η σχέση που αυτός είχε με τα μηχανήματα που βρίσκονταν μπροστά από το κατάστημα του και κατά πόσο εν τέλει αυτός ήταν ιδιοκτήτης τους ή τα κατείχε υπό οποιοδήποτε άλλο καθεστώς. Το ζήτημα αυτό καθίσταται ιδιαίτερα σημαντικό στην παρούσα υπόθεση καθότι άπτεται της δυνατότητας του ενάγοντα να εγείρει την παρούσα αγωγή και να διεκδικεί τις ειδικές αποζημιώσεις που αξιώνει με την αγωγή του. Στην Έκθεση Απαίτησης του ενάγοντα δεν δικογραφείται η ιδιότητα του ενάγοντα σε σχέση με τα εν λόγω μηχανήματα και υπό ποίο καθεστώς εγείρει την παρούσα αγωγή. Η βάση αγωγής του είναι η αμέλεια που ισχυρίζεται ότι ο εναγόμενος 1 επέδειξε κατά την οδήγηση του οχήματος του και ότι αυτός υπέστη ένεκα αυτής σοβαρές υλικές ζημιές και έξοδα. Πουθενά δεν δικογραφείται ότι αυτός ήταν ο ιδιοκτήτης των εν λόγω μηχανημάτων ή τα κατείχε δυνάμει παρακαταθήκης ή άλλης σχέσης από την οποία να προκύπτει το αγώγιμο του δικαίωμα, όπως είχε υποχρέωση να πράξει ως θα διαφανεί και κατωτέρω. Η θέση του ότι υπέστη σοβαρές υλικές ζημιές, όπως αναφέρθηκε ανωτέρω, δεν είναι παραδεκτή από την υπεράσπιση. Επομένως, το ζήτημα αυτό καθίσταται επίδικο και ιδιαίτερα σημαντικό για την έκβαση της παρούσας υπόθεσης γι αυτό θα πρέπει να αξιολογηθεί η μαρτυρία του ενάγοντα και να εξεταστεί από αυτή κατά πόσο μπορεί να προκύψει οποιοδήποτε συγκεκριμένο εύρημα γεγονότων. Πέραν των πιο πάνω, επίδικο είναι και το ζήτημα της απόδειξης των ζημιών και του ύψους των ζημιών που προκλήθηκαν στα πιο πάνω μηχανήματα και κατά πόσο ο ενάγοντας εν τέλει υπέστη οποιαδήποτε έξοδα για την επιδιόρθωση τους ή ζημιά. Επίσης, επίδικο είναι και το ζήτημα της υποχρέωσης της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας να καταβάλει οποιεσδήποτε αποζημιώσεις προς τον ενάγοντα δυνάμει των προνοιών της σχετικής νομοθεσίας η οποία επιβάλλει την υποχρέωση στον ενάγοντα να την ειδοποιήσει εντός συγκεκριμένου χρονικού διαστήματος από την έγερση της αγωγής καθώς και προγενέστερα εντός συγκεκριμένου χρονικού διαστήματος με σκοπό να της δοθεί η ευκαιρία να εκτιμήσει τις ισχυριζόμενες ζημιές. Αν και στην Έκθεση Υπεράσπισης υπάρχουν ισχυρισμοί για ευθύνη τρίτου ή τρίτων προσώπων για την πρόκληση του επίδικου δυστυχήματος, εντούτοις δεν προωθήθηκαν αυτές οι υπερασπίσεις, δεν εκδόθηκαν ειδοποιήσεις τριτοδιαδίκων ούτε προσκομίστηκε οποιαδήποτε μαρτυρία για υποστήριξη των θέσεων αυτών και ως εκ τούτου δεν θα απασχολήσουν το Δικαστήριο τα όσα δικογραφούνται για αυτά τα ζητήματα. Εκείνο που προκύπτει όμως από την Έκθεση Απαίτησης είναι ότι αμφισβητείται η ευθύνη που κατ' ισχυρισμό φέρει ο εναγόμενος 1 για το επίδικο δυστύχημα και επίσης υπάρχει ισχυρισμός ότι σε περίπτωση μιας τέτοιας ευθύνης ο ενάγοντας φέρει συντρέχουσα αμέλεια καθότι είχε παρκαρισμένα παράνομα τα εν λόγω μηχανήματα επί του πεζοδρομίου που είναι δημόσιος χώρος. Ως εκ τούτου, επιβάλλεται να προχωρήσω με την αξιολόγηση της ενώπιον μου μαρτυρίας, με σκοπό να καταλήξω σε σχετικά ευρήματα πραγματικών γεγονότων για όλα τα πιο πάνω ζητήματα. Είχα την ευκαιρία και παρακολούθησα με προσοχή όλους τους μάρτυρες κατά την κατάθεση τους στο Δικαστήριο από το εδώλιο του μάρτυρα και είμαι σε θέση να αξιολογήσω την μαρτυρία τους. Κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας τους λαμβάνω υπόψη μου τον τρόπο που οι εν λόγω μάρτυρες απαντούσαν τις ερωτήσεις που τους υποβάλλονταν, τις αντιδράσεις τους και γενικά την όλη συμπεριφορά τους από το εδώλιο του μάρτυρα. Περαιτέρω, λαμβάνω υπόψη μου το περιεχόμενο τόσο της προφορικής τους μαρτυρίας όσο και της έγγραφης μαρτυρίας που οι ίδιοι κατέθεσαν στο Δικαστήριο και έχω υπόψη μου και τις αρχές της νομολογίας αναφορικά με την κρίση της αξιοπιστίας ενός μάρτυρα (βλ. Χρίστου v. Ηροδότου κ.α.

(2008)1 Α.Α.Δ. 676, Σάντης v. Χατζηβασιλείου κ.α.

(2009)1 Α.Α.Δ. 288 και Αθανασίου κ.α. v. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. 614.). Eπίσης, παραπέμπω στην Χάρης Χρίστου v. Ευγενείας Khoreva

(2002)1A A.A.Δ. 454 στην οποία αναφέρεται ότι η επιλεκτική αποδοχή μέρους της μαρτυρίας του μάρτυρος δεν είναι επιλήψιμη αρκεί αυτό να δικαιολογείται και να επεξηγείται(βλ. επίσης Kades v. Nicolaou and Another

(1986)1 C.L.R. 212, 216, Agapiou v. Panayiotou

(1988)1 C.L.R. 257, 263 και Ιωάννου ν. Κουννίδη

(1998)1 Α.Α.Δ. 1215). Ο Μ.Ε.1 ήταν ο αστυνομικός ο οποίος εξέτασε το επίδικο δυστύχημα και ετοίμασε πρόχειρο σχέδιο της σκηνής του δυστυχήματος το οποίο κατέθεσε στο Δικαστήριο ως τεκμήριο 1 καθώς επίσης και συμπληρωματικό σχέδιο ως τεκμήριο 2. Ο μάρτυρας αυτός είναι εμπειρογνώμονας και η μαρτυρία του σκοπό έχει να διαφωτίσει το Δικαστήριο για να καταλήξει στα δικά του ευρήματα αναφορικά με τις συνθήκες που έγινε το επίδικο δυστύχημα, συνυπολογίζοντας και ελέγχοντας και την ορθότητα της υπόλοιπής μαρτυρίας που έχει ενώπιον του. Ο μάρτυρας θα πρέπει να δώσει στο Δικαστήριο τα απαραίτητα επιστημονικά κριτήρια για να μπορεί να ελεχθεί η ακρίβεια των συμπερασμάτων του (βλ. Philippou v. Odysseos

(1989)1 C.L.R. 1 και Andreas Anastasiades v. The Republic

(1977)2 C.L.R. 97). Eπίσης, έχει λεχθεί σε σωρεία αποφάσεων ότι η πραγματική μαρτυρία δεν αποδεικνύει πώς έγινε ένα δυστύχημα αλλά αποτελεί πολύτιμο υλικό με βάση το οποίο το Δικαστήριο μπορεί να καταλήξει στα δικά του ευρήματα για τις συνθήκες που επεσυνέβη ένα δυστύχημα (βλ. Meshiou v. Eleftheriou

(1982)1 C.L.R. 486 και Charalambous and another v. Kaifas

(1986)1 C.L.R. 278). Περαιτέρω, η σημασία της πραγματικής μαρτυρίας ποικίλει ανάλογα με το βαθμό στον οποίο διαφωτίζει ως προς τα ουσιώδη γεγονότα (βλ. Κονναρή v. Κυριάκου

(1996)1 Α Α.Α.Δ. 267). Έχω διεξέλθει της μαρτυρίας του μάρτυρα αυτού και έλαβα υπόψη μου το περιεχόμενο της, τα σχετικά τεκμήρια που κατέθεσε και τις εξηγήσεις που έδωσε. Ως γενική εικόνα η οποία φάνηκε στο Δικαστήριο κατά την μαρτυρία του μάρτυρα αυτού, είναι ότι δεν ήταν σε θέση να δώσει επαρκείς και σαφείς εξηγήσεις αναφορικά με τα ευρήματα του στη σκηνή καθώς επίσης και να επεξηγήσει επαρκώς τα σχέδια τα οποία ετοίμασε. Ο μάρτυρας αυτός δεν θυμόταν ουσιώδη και σημαντικά γεγονότα ούτε μπορούσε να επεξηγήσει με επάρκεια συγκεκριμένα σημεία που σημείωσε στο σχέδιο του ως θα αναφερθώ κατωτέρω. Αν και κρίνω ότι δεν ήρθε στο Δικαστήριο για να πει ψέματα εντούτοις είναι επικίνδυνο να δώσω βαρύτητα σε κάποιες αναφορές του οι οποίες δεν υποστηρίζονται από άλλα στοιχεία ή μαρτυρία εν όψει του ότι φάνηκε να μην θυμάται πολλά πράγματα για το επίδικο δυστύχημα. Θεωρώ ότι από τη μαρτυρία του μπορώ να βασιστώ στο μέρος εκείνο το οποίο προκύπτει από τις διάφορες μετρήσεις που κατέγραψε στο σχέδιο και συγκεκριμένα ευρήματα του στη σκηνή τα οποία δεν έτυχαν αμφισβήτησης κατά την αντεξέταση του. Κατ' αρχή αποδέχομαι τη θέση του ότι μετά το δυστύχημα ο ίδιος επισκέφθηκε τη σκηνή, έλαβε μετρήσεις και ετοίμασε το τεκμήριο

1. Το ότι το τεκμήριο 1 απεικονίζει τη σκηνή του επίδικου δυστυχήματος δεν έτυχε αμφισβήτησης. Εκείνο το οποίο αμφισβητήθηκε είναι ο τρόπος που αυτό περιήλθε στην κατοχή του μάρτυρα, εν όψει της θέσης του ότι ο φάκελος της υπόθεσης καταστράφηκε δεδομένου ότι δεν ασκήθηκε ποινική δίωξη εναντίον του εναγομένου αρ. 1 αφού επρόκειτο για δυστύχημα με υλικές ζημιές μόνο και ο εναγόμενος αρ. 1 υπέγραψε έντυπο ανάληψης ευθύνης γι αυτό. Οι θέσεις του αυτές δεν έτυχαν αμφισβήτησης κατά την αντεξέταση του και τις αποδέχομαι. Περαιτέρω, στο τεκμήριο 1 ο μάρτυρας ανέφερε ότι περιλαμβάνονται οι υπογραφές του εναγομένου αρ. 1 και του ενάγοντα, κάτι που επίσης δεν έτυχε αμφισβήτησης και το αποδέχομαι. Από το σχέδιο της σκηνής λοιπόν, αποδέχομαι το πλάτος της οδού Βασιλέως Κωνσταντίνου στο σημείο που έγινε το δυστύχημα και αυτό είναι 7,30 μέτρα σύνολο. Αυτό καταγράφεται στο σχέδιο και προκύπτει από τις μετρήσεις που έλαβε ο μάρτυρας. Αποδέχομαι επίσης την ύπαρξη πεζοδρομίου στην αριστερή πλευρά του δρόμου σύμφωνα με την πορεία του εναγομένου αρ. 1, πορεία η οποία δεν έτυχε αμφισβήτησης και φαίνεται να προκύπτει και από τα ίχνη πλαγιολίσθησης, τα οποία επίσης δεν έτυχαν αμφισβήτησης και τα αποδέχομαι. Δεν υπάρχει ούτε αναφέρθηκε όμως οποιαδήποτε μέτρηση για το πλάτος του εν λόγω πεζοδρομίου. Πέραν των πιο πάνω, αποδέχομαι από το τεκμήριο 1, τις τελικές θέσεις του οχήματος του εναγομένου αρ. 1, της χορτοκοπτικής μηχανή και του τρακτέρ. Το όχημα του εναγομένου βρίσκεται κάθετα επί του πεζοδρομίου με το μπροστινό του μέρος να καταλαμβάνει χώρο πέραν του πεζοδρομίου και ανατολικότερα αυτού και το πισινό του μέρος λιγότερο χώρο δυτικότερα αυτού και εντός του δρόμου. Το τρακτέρ βρίσκεται εντός της παρόδου της οδού Ψαρών με την Βασιλέως Κωνσταντίνου στα ανατολικά και νότια διαγώνια σε σχέση με την τελική θέση του οχήματος σε απόσταση 7,30 από το πάσσαλο που βρίσκεται μπροστά από το όχημα ΑΒΜ
2. Η δε χορτοκοπτική μηχανή βρίσκεται ακριβώς στο μπροστινό μέρος του οχήματος ΑΒΜ
3. Αποδέχομαι επίσης και τις ζημιές που καταγράφονται στο σχέδιο ότι έφερε το πιο πάνω όχημα. Όσον αφορά την χορτοκοπτική και το τρακτέρ ο μάρτυρας κατέγραψε ότι αυτά έφεραν ζημιές, θέση που δεν αμφισβητήθηκε και την αποδέχομαι. Πέραν τούτου όμως, δεν ήταν σε θέση να επεξηγήσει ούτε γνώριζε και θυμόταν να πει τί ζημιές έφεραν και πού ήταν αυτές. Αναφορικά με το σημείο σύγκρουσης, το οποίο σημείωσε με το γράμμα Χ στο σχεδιάγραμμα του, δεν έδωσε επαρκείς εξηγήσεις για να μπορεί το Δικαστήριο να καταλήξει με ασφάλεια. Άλλωστε και ο ίδιος είπε ότι είναι κατά προσέγγιση που το τοποθέτησε. Εκείνο το οποίο προκύπτει όμως είναι ότι τα ίχνη πλαγιολίσθησης σταματούν εκεί που αρχίζει το πεζοδρόμιο βορειότερα της τελικής θέσης του οχήματος. Αν ο μάρτυρας έλαβε υπόψη του τα εν λόγω ίχνη για να καταλήξει στο σημείο Χ, που φαίνεται να έλαβε, δεν επεξηγεί γιατί σημείωσε το σημείο σύγκρουσης νοτιότερα αυτών και μάλιστα εκτός πεζοδρομίου ανατολικότερα αυτού. Ούτε επεξηγεί γιατί στο συμπληρωματικό σχέδιο του (τεκμήριο 2) το σημειώνει στο ίδιο σημείο αλλά εντός του πεζοδρομίου. Ούτε γνώριζε να πει πού ήταν τοποθετημένα τα μηχανήματα και πώς πρόεκυψε η τελική θέση που σημείωσε της χορτοκοπτικής μηχανής. Κατά την αντεξέταση του δεν αμφισβήτησε ότι το τρακτέρ μπορεί να ήταν τοποθετημένο στο πεζοδρόμιο. Εκείνο το οποίο προκύπτει από τις αναφορές του και τα όσα σημείωσε στο σχέδιο είναι ότι δεν μπορεί να προκύψει η ορθότητα του σημείου σύγκρουσης. Εκείνο το οποίο προκύπτει όμως είναι ότι αυτό ήταν σε κάποιο σημείο εκτός του δρόμου προς τα ανατολικά. Αποδέχομαι επίσης τη θέση του μάρτυρα ότι σε ένα σημείο του δρόμου στην αντίθετη λωρίδα κυκλοφορίας του εναγομένου αρ. 1 γίνονταν έργα από την Αρχή Ηλεκτρισμού και μπροστά από αυτά υπήρχαν τοποθετημένοι δύο κώνοι και ότι η πλευρά του εναγομένου αρ. 1 ήταν ανοικτή και δεν είχε οποιοδήποτε εμπόδιο. Πέραν των πιο πάνω, δεν μπορώ να δώσω βαρύτητα στην αναφορά του ότι ιδιοκτήτης του τρακτέρ ήταν ο ενάγοντας αφού ο ίδιος δεν θυμόταν να πει αν είδε οποιοδήποτε έγγραφο και ούτε υποστηρίζεται κάτι τέτοιο από την υπόλοιπη μαρτυρία, ως θα διαφανεί και κατωτέρω. Ο Μ.Ε. 2 ήταν ο ενάγοντας και ουσιαστικά αναφέρθηκε κατά την προφορική του μαρτυρία στο γεγονός ότι μετά που η Αστυνομία εξέτασε το επίδικο δυστύχημα, μετέφερε το τρακτέρ στο κ. Νεόφυτο Κωνσταντίνου, διευθυντή της εταιρείας NEKOSAMA, μηχανικό, για το επιδιορθώσει. Ο δικηγόρος του, του είπε να περιμένει διότι η ασφάλεια μπορεί να θέλει να επιθεωρήσει τις ζημιές. Ήταν παρόν είπε που ο δικηγόρος του έστειλε επιστολή προς την ασφάλεια και όταν τον επισκέφθηκε την τελευταία φορά του την έδειξε. Περίμεναν τρεις μήνες και η ασφάλεια δεν ενδιαφέρθηκε και τότε με οδηγίες του δικηγόρου του προχώρησε στην επιδιόρθωση του τρακτέρ. Κατέθεσε στο Δικαστήριο ως τεκμήριο 3 επιστολή ημερομηνίας 28/03/2008 που κατά τη θέση του στάληκε στην ασφαλιστική εταιρεία μαζί με απόδειξη τηλεομοιότυπου, τιμολόγιο για το κόστος επιδιόρθωσης του τρακτέρ ως τεκμήριο 4, επιστολή του δικηγόρου του ημερομηνίας 09/12/2008 προς την ασφαλιστική εταιρεία για σκοπούς εξώδικου συμβιβασμού ως τεκμήριο 5, αστυνομική έκθεση που έλαβε ως τεκμήριο 6 και επιστολή ημερομηνίας 25/09/2008 μαζί με σχετική απόδειξη πληρωμής ως τεκμήριο
4. Ανέφερε επίσης ότι τη χορτοκοπτική μηχανή την έφτιαξε ο ίδιος του και χρειάστηκε το ποσό των €250 για την αγορά εξαρτημάτων και €100 τα εργατικά του. Περαιτέρω, είπε ότι πλήρωσε το τιμολόγιο - τεκμήριο 4 που αφορά το κόστος επιδιόρθωσης του τρακτέρ. Ο ίδιος δεν είχε γνώση για το πώς έγινε το επίδικο δυστύχημα καθότι τη στιγμή εκείνη ήταν εκτός του καταστήματος του. Έχω διεξέλθει με πολλή προσοχή της μαρτυρίας του μάρτυρα αυτού και λαμβάνω υπόψη μου και την υπόλοιπη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, ειδικότερα για το ζήτημα της κατ' ισχυρισμό ζημιάς που ο μάρτυρας αυτός υπέστη από το επίδικο δυστύχημα αλλά και για τα υπόλοιπα που ανέφερε σε σχέση με το ζήτημα της αποστολής επιστολής - ειδοποίησης προς την ασφαλιστική εταιρεία. Ο μάρτυρας αυτός επί του ουσιαστικού ζητήματος που αφορά την ιδιότητα με την οποία εγείρει την παρούσα αγωγή περιέπεσε σε σωρεία αντιφάσεων και δεν ήταν σε θέση να δώσει στο Δικαστήριο μια ξεκάθαρη και σαφή εικόνα ποια ήταν η σχέση του τελικά με τα μηχανήματα τα οποία υπέστηκαν ζημιές από το επίδικο δυστύχημα. Ο ίδιος ουδεμία αναφορά έκανε για το ζήτημα αυτό κατά την κυρίως του εξέταση ενώ κατά την αντεξέταση του και όταν προέκυψε το θέμα αυτό, δεν ήταν σε θέση να δώσει εξηγήσεις στο Δικαστήριο και μια σαφή εκδοχή. Δεν μου έκανε καλή εντύπωση από το εδώλιο του μάρτυρα και θεωρώ ότι οι σημαντικές αντιφάσεις που η μαρτυρία του παρουσιάζει επί του πιο πάνω κρίσιμου ζητήματος καταδεικνύουν την πρόθεση του να μην πει στο Δικαστήριο την αλήθεια και τα πραγματικά γεγονότα κάτι που κλονίζει την αξιοπιστία ολόκληρης της μαρτυρίας του, εκτός των σημείων που δεν έτυχαν αμφισβήτησης από την υπεράσπιση και υποστηρίζονται και από άλλη αξιόπιστη μαρτυρία που υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου. Συγκεκριμένα, ερωτούμενος να εξηγήσει το ιδιοκτησιακό καθεστώς του εν λόγω τρακτέρ ανέφερε ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο αυτός είχε συνεργασία με κάποιο Σωτήρη Βασιλείου από το Δάλι και αυτός ήταν αντιπρόσωπος του και πωλούσε τα τρακτέρ του στην Πάφο. Όταν του τίθεται ότι το τρακτέρ άνηκε στο πιο πάνω πρόσωπο και όχι στον ίδιο, αναφέρει ότι αφού ήταν στο μαγαζί του, ήταν δικό του. Τι εννοεί όμως με αυτό δεν εξήγησε και πώς προκύπτει να ήταν δικό του με τη δικαιολογία ότι ήταν στο μαγαζί του; Στη συνέχεια, όταν του ζητείτο να εξηγήσει περαιτέρω τη θέση του αυτή και κατά πόσο το αγόρασε, αποφεύγει να απαντήσει και αναφέρεται σε 2 - 3 άλλα τρακτέρ που είχε λέει στο μαγαζί του και τα οποία ήταν δικά του. Ακολούθως, αναφέρει ότι το αγόρασε και μάλιστα έχει και απόδειξη αλλά δεν την είχε είπε μαζί του για να την καταθέσει. Δηλαδή, ενώ προηγουμένως είπε ή άφησε να νοηθεί ότι το εν λόγω τρακτέρ άνηκε σε τρίτο πρόσωπο και αυτό το είχε στο κατάστημα του για πώληση, ακολούθως δεν δίστασε να ισχυριστεί ότι ήταν δικό του διότι το αγόρασε και μάλιστα ότι είχε και απόδειξη αγοράς. Σε άλλο σημείο της μαρτυρίας του είπε ότι δεν θυμάται αν έχει απόδειξη. Η θέση του αυτή ότι το τρακτέρ ήταν δικό του και ουσιαστικά ότι ήταν ιδιοκτήτης του τρακτέρ εκτός του ότι δεν αποδεικνύεται με τα πιο πάνω που ανέφερε, δεν δικογραφείται πουθενά στην Έκθεση Απαίτησης και η πρώτη φορά που προβάλει τη θέση αυτή είναι κατά το στάδιο της αντεξέτασης του. Σε άλλο σημείο της μαρτυρίας του, όταν ερωτάται για το είδος της συνεργασίας που είχε με τον εν λόγω Σωτήρη Βασιλείου δεν δίνει ή αποφεύγει να δώσει μια εικόνα ή ξεκάθαρη εικόνα αναφορικά με τη συνεργασία αυτή που είχε με το εν λόγω πρόσωπο. Περαιτέρω, πρόβαλε και τη θέση ότι το τρακτέρ ήταν στο μαγαζί του και άρα είχε υποχρέωση να το επιδιορθώσει. Από πού προκύπτει αυτή η υποχρέωση όμως δεν εξήγησε ούτε παρουσίασε οποιοδήποτε έγγραφο που να καταδεικνύει κάτι τέτοιο ή έστω να αναφερθεί σε κάποια συμφωνία που είχε με τον εν λόγω Σωτήρη Βασιλείου. Να σημειωθεί επίσης ότι σε άλλο μέρος της μαρτυρίας του όταν ερωτάται πώς και προέκυψε το εν λόγω τρακτέρ να επιδιορθωθεί στην Πάφο, είπε ότι συμφώνησαν με το Σωτήρη Βασιλείου αυτό να γίνει στην Πάφο αφού είχε μηχανικό για να μην πηγαινοέρχεται το τρακτέρ στη Λευκωσία. Τελικά, το τρακτέρ ήταν δικό του όπως σε κάποιο σημείο της μαρτυρίας του προσπάθησε να πει ή ήταν του Σωτήρη Βασιλείου; Και αν ισχύει το τελευταίο τότε ποια ήταν η συμφωνία που είχε ή έκαμε με τον εν λόγω Σωτήρη Βασιλείου και γιατί ο ίδιος είχε υποχρέωση να το επιδιορθώσει; Τα πιο πάνω καταδεικνύουν την αντιφατικότητα των ισχυρισμών του σε σχέση με το πώς πηγάζει η υποχρέωση του να επιδιορθώσει ο ίδιος το εν λόγω τρακτέρ και τελικά κατά πόσο ο ίδιος μπορεί να ανακτήσει τυχόν ποσά που κατέβαλε γι αυτό το σκοπό. Όσον αφορά την χορτοκοπτική μηχανή ενώ αρχικά ανέφερε ότι την είχε έξω από το κατάστημα του μαζί με το τρακτέρ για να φαίνεται και από τους δύο δρόμους και ουσιαστικά για να την βλέπει ο κόσμος που ήθελε να αγοράσει και να μην χρειάζεται να την ξεκινά εντός του καταστήματος του, κατά την αντεξέταση του είπε ότι δεν ήταν δική του αλλά κάποιος του την έφερε, χωρίς να θυμάται ποιος, για να την κάνει σέρβις και υποχρεώθηκε ο ίδιος να την επιδιορθώσει, αφού έπαθε πολλή ζημιά από το δυστύχημα, για να την δώσει του πελάτη όπως του την πήρε σε λειτουργήσιμη κατάσταση. Προέκυψε δηλαδή κατά την αντεξέταση του ότι ο ίδιος δεν ήταν ιδιοκτήτης της εν λόγω μηχανής όπως αρχικά ισχυρίστηκε ή άφησε να νοηθεί και ότι ουσιαστικά την κατείχε δυνάμει παρακαταθήκης. Ούτε όμως αυτή τη θέση μπορούσε να τεκμηριώσει και η μαρτυρία του ήταν γενική περί τούτου. Πέραν των πιο πάνω, δεν είχε οποιαδήποτε απόδειξη για τα εξαρτήματα που χρησιμοποίησε για την επιδιόρθωση της χορτοκοπτικής, όπως ισχυρίστηκε και ανέφερε ότι τα είχε stock στο μαγαζί του χωρίς να αναφέρει ποιά ήταν αυτά τα εξαρτήματα. Ούτε μπορούσε να εξηγήσει και να καθορίσει το πώς προκύπτουν τα €100 των εργατικών που ανέφερε για την επιδιόρθωση της χορτοκοπτικής. Συνεχίζοντας, είπε ότι όπως και με το τρακτέρ, αν ο Σωτήρης Βασιλείου του το έδωσε για να το πωλήσει και είχε ζημιά τότε αυτός θα ήθελε τα χρήματα του, θέση που συγκρούεται με τις προηγούμενες αναφορές του και γενικά με το τί τελικά έγινε με το εν λόγω τρακτέρ. Αναφορικά με αυτό το τελευταίο, ο ίδιος δεν γνώριζε να πει στο Δικαστήριο τί τελικά απέγινε το τρακτέρ αυτό μετά το δυστύχημα. Είπε ότι ο Σωτήρης Βασιλείου του οποίου ήταν αντιπρόσωπος είχε δικό του μηχανικό στα Λατσιά. Όταν ερωτάται κατά πόσο του είπε να το φτιάξει ο ίδιος, είπε ότι αποφασίστηκε να το φτιάξουν στην Πάφο διότι ήταν και η μεταφορά, να το πάρεις και να το φέρεις πίσω και αυτό δεν κυλούσε. Πιο κάτω είπε ότι δεν χρειαζόταν να πει οτιδήποτε του Σωτήρη Βασιλείου διότι η επιδιόρθωση ήταν δική του υπόθεση. Σε άλλο μέρος της μαρτυρίας του, όταν ερωτάται αν τελικά πουλήθηκε το εν λόγω τρακτέρ απάντησε καταφατικά άλλα δεν θυμάται σε ποιόν. Ακολούθως, όταν ερωτάται κατά πόσο υπάρχει ενδεχόμενο αυτό να επιστράφηκε πίσω στο Σωτήρη Βασιλείου, είπε δεν θυμάται. Τελικά το πούλησε ή το επέστρεψε πίσω; Σε άλλο σημείο όταν του υποβάλλεται ότι αν το έδωσε πίσω στο Σωτήρη Βασιλείου σημαίνει ότι αυτός δεν είχε ζημιά, επανήλθε λέγοντας ότι του το πούλησε. Όλα τα πιο πάνω καταδεικνύουν το αναξιόπιστο της μαρτυρίας του ενάγοντα και τη μη δυνατότητα αποδοχής της θέσης του στο ζήτημα που αφορά την ιδιότητα με την οποία κατείχε τα εν λόγω μηχανήματα ή αν αυτά ήταν δικά του και κατ' επέκταση την υποχρέωση του να τα επιδιορθώσει και να μπορεί να αξιώνει τα ισχυριζόμενα ποσά. Ούτε μπορούσε να επεξηγήσει και να πείσει για τις θέσεις του αναφορικά το κατά πόσο ο ίδιος γνώριζε ότι στάληκε το τεκμήριο 3 προς την ασφαλιστική εταιρεία από το δικηγόρο του. Λαμβάνοντας υπόψη μου όλα τα πιο πάνω και το υπόλοιπο περιεχόμενο της μαρτυρίας του ενάγοντα, κρίνω ότι αυτή δεν μπορεί να γίνει αποδεχτή και απορρίπτεται, εκτός των όσων έχω αναφέρει ανωτέρω και για τους λόγους που εξήγησα. Δεδομένης της πιο πάνω αξιολόγησης και ουσιαστικά της μη απόδειξης από τον ενάγοντα την ιδιότητας με την οποία εγείρει την παρούσα αγωγή και της νομιμοποίησης του να το πράξει, όπως θα εξηγήσω κατωτέρω αναφερόμενος και στην νομική πτυχή της υπόθεσης, θεωρώ ότι σφραγίζεται και η τύχη της παρούσας αγωγής. Παρά ταύτα, συμμορφούμενος με τη νομολογία, θα προχωρήσω να αξιολογήσω και την υπόλοιπη μαρτυρία που υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου με σκοπό να καταλήξω σε ολοκληρωμένα ευρήματα γεγονότων. O Μ.Ε.3 κατέθεσε ως ο μηχανικός στο γκαράζ του οποίου μεταφέρθηκε το τρακτέρ τύπου KUBOTA και το οποίο επιδιόρθωσε και η συνολική χρέωση ήταν €2,072.30, ποσό το οποίο του κατέβαλε ο ενάγοντας. Υιοθέτησε και αναγνώρισε το τιμολόγιο - τεκμήριο 4 ως αυτό το οποίο εξέδωσε η εταιρεία του. Έχω παρακολουθήσει το μάρτυρα αυτό κατά την ώρα που κατέθετε από το εδώλιο του μάρτυρα και κυρίως έλαβα υπόψη μου το περιεχόμενο της μαρτυρίας του. Εκείνο το οποίο διαπιστώνεται από αυτή είναι ότι ο μάρτυρας αυτός δεν ήταν σε θέση να επεξηγήσει και να δικαιολογήσει τις χρεώσεις που περιλαμβάνονται στο τεκμήριο 4 που κατ' ισχυρισμό εκδόθηκε από την εταιρεία του για την επιδιόρθωση του επίδικου τρακτέρ μετά το δυστύχημα. Επίσης, παρουσιάζει κάποιες αδυναμίες αναφορικά με το πότε ο ίδιος μετέφερε το τρακτέρ στο γκαράζ του και από πού το παράλαβε. Όλα αυτά όμως, δεν θεωρώ ότι στερούν από το Δικαστήριο τη δυνατότητα να αποδεχτεί τη γενική θέση του ότι ο ίδιος εκ μέρους της εταιρείας του επιδιόρθωσε το επίδικο τρακτέρ και εξέδωσε το τεκμήριο 4 το οποίο ο ενάγοντας του πλήρωσε. Και τούτο διότι από τα στοιχεία τα οποία υπάρχουν ενώπιον του Δικαστηρίου και ουσιαστικά από τη μαρτυρία του μάρτυρα αυτού και μόνο δεν μπορεί να εξαχθεί το συμπέρασμα ότι η εμπλοκή του στην υπόθεση ήταν μια συμπαιγνία με τον ενάγοντα με σκοπό ο τελευταίος να προσποριστεί όφελος από το επίδικο δυστύχημα. Ούτε τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου άλλη μαρτυρία από την υπεράσπιση που να συνηγορεί προς αυτήν την κατεύθυνση. Να σημειωθεί ότι ο μάρτυρας αυτός εξέδωσε το τιμολόγιο - τεκμήριο 4 εκ μέρους της εταιρείας του που όπως φαίνεται σε αυτό αναγράφεται ο αρ. μητρώου Φ.Π.Α. και αρ. Φορολογικής ταυτότητας της εταιρείας. Η θέση της υπεράσπισης περί ανυπαρξίας τέτοιας εταιρείας όπως αναγράφεται στο τιμολόγιο δεν μπορεί να γίνει αποδεχτή όπως θα διαφανεί και κατωτέρω από την αξιολόγηση της μαρτυρίας του Μ.Υ.
5. Ως εκ τούτου αποδέχομαι την πιο πάνω γενική του θέση. Παρά τα πιο πάνω όμως, διαφάνηκε ότι δεν ήταν σε θέση να επεξηγήσει τις χρεώσεις στο εν λόγω τιμολόγιο και ουσιαστικά τη φύση και το ύψος των ζημιών που το επίδικο τρακτέρ υπέστη. Συγκεκριμένα, δεν μπορούσε να επεξηγήσει το κόστος των εξαρτημάτων που αναγράφει στο τιμολόγιο αλλά και από πού τα αγόρασε ή τα βρήκε και τα τοποθέτησε στο τρακτέρ. Στο τεκμήριο 4 αναφέρεται γενικά «KUBOTA - ΕΞΑΡΤΗΜΑΤΑ» €
6. Ο μάρτυρας όταν αντεξετάζεται γι αυτό το ποσό δεν μπορεί να καταδείξει την εν λόγω αξία και κατά πόσο τελικά αγόρασε τέτοιας αξίας εξαρτήματα για το συγκεκριμένο τρακτέρ ή τα είχε στο κατάστημα του. Ο ίδιος δεν έχει εξαρτήματα για το συγκεκριμένο τρακτέρ και τα αγοράζει από διάφορους εισαγωγείς. Όταν ερωτάται από πού τα αγόρασε, αναφέρει ότι γι αυτό το μοντέλο τρακτέρ είχε αρκετά στο κατάστημα του από άλλες αγορές που έκανε χωρίς να έχει οποιεσδήποτε αποδείξεις γι αυτά και χωρίς έστω να θυμάται από πού τα αγόρασε. Επίσης, δεν θυμόταν ακριβώς ποιά ήταν τα εξαρτήματα που χρειάστηκε για να επιδιορθώσει το κιβώτιο ταχυτήτων ούτε προκύπτει να επεξηγεί γιατί είχε τέτοιου είδους εξαρτήματα στο κατάστημα του. Σε άλλο σημείο της μαρτυρίας του είπε ότι τα εξαρτήματα τα συγκεκριμένα μπορεί να ήταν μεταχειρισμένα και όχι καινούργια. Αξιοσημείωτο επίσης είναι και το γεγονός που ανέφερε ότι τις αποδείξεις των εξαρτημάτων μπορεί να τις είχε και πριν την εταιρεία και να είναι στο όνομα του. Από πότε λειτουργεί η εταιρεία του όμως δεν ανέφερε. Εκείνο που είπε σε κάποιο σημείο είναι ότι τα τελευταία 10 χρόνια η εταιρεία του αποφάσισε να επεκταθεί και σε μηχανήματα ανορύξεων και τουρπίνες. Δηλαδή, πόσο πίσω μπορεί να πηγαίνει αυτή η αγορά εξαρτημάτων που ισχυρίστηκε ότι έπραξε; Προκύπτει από τα λεγόμενα του σε σχέση με το ζήτημα αυτό να μην μπορεί να εξηγήσει τη χρέωση αυτή και ποιά ήταν τα εξαρτήματα τα οποία χρησιμοποίησε, από πού τα αγόρασε ή τα βρήκε και γενικότερα κατά πόσο στοίχισαν το ποσό που αναφέρει στο τεκμήριο
7. Πέραν των πιο πάνω, ούτε τις υπόλοιπες χρεώσεις στο τιμολόγιο του μπορούσε να δικαιολογήσει επαρκώς και να καταδείξει γενικότερα το κόστος αυτών. Ανέφερε ότι τα ισιώματα και τα μπογιατίσματα του τρακτέρ δεν τα έκανε ο ίδιος. Δεν μπορούσε όμως να παρουσιάσει οποιαδήποτε άλλα στοιχεία ή να τουλάχιστον να καταδείξει ότι αυτά έγιναν από κάποιον τρίτο έναντι του συγκεκριμένου ποσού που χρεώνει στο τιμολόγιο. Είπε ότι τις εργασίες αυτές τις έκαναν κάποιοι ξένοι που δούλευαν στην Κύπρο και οι οποίοι έφυγαν. Ούτε μπορούσε να επεξηγήσει και να δικαιολογήσει κατά αποδεχτό τρόπο για ποιο λόγο χρεώνει Φ.Π.Α. επί των εξαρτημάτων που αναφέρει στο τιμολόγιο, αφού λογικά το έξοδο αυτό είναι πραγματικό έξοδο για την εταιρεία του. Οι αναφορές του περί τούτου είναι το τί του είπε ο λογιστής του να πράττει σε τέτοιες περιπτώσεις χωρίς όμως το Δικαστήριο να έχει άλλη μαρτυρία ειδικού περί τούτου που να το υποστηρίζει. Πέραν των πιο πάνω, αδυναμίες παρουσιάζει και η θέση του περί έκδοσης απόδειξης ή μη στον ενάγοντα. Παρά ταύτα θεωρώ ότι μπορώ να αποδεχτώ τη θέση του ότι πληρώθηκε το ποσό αυτό από τον ενάγοντα αφού δεν φάνηκε να έτυχε αμφισβήτησης, ούτε η αναφορά αυτή κατά τη μαρτυρία του ενάγοντα αμφισβητήθηκε. Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα πιο πάνω και το υπόλοιπο περιεχόμενο της μαρτυρίας του μάρτυρα αυτού, κρίνω ότι μπορώ να βασιστώ σε αυτή ως ανέφερα ανωτέρω και να εξάξω ασφαλή ευρήματα γεγονότων εκτός για το ζήτημα του ύψους και της πραγματικής αξίας των ζημιών που έφερε το επίδικο τρακτέρ. Ο Μ.Ε.4 ήταν ο δικηγόρος κ. Κώστας Σιαηλής ο οποίος σε κάποιο στάδιο της διαδικασίας αποσύρθηκε από δικηγόρος του ενάγοντα και επέλεξε να καταθέσει ως μάρτυρας υπέρ του ενάγοντα. Ο κύριος σκοπός της μαρτυρίας του ήταν για να καταδείξει ότι στις 28/03/2008 ο ίδιος εκ μέρους του ενάγοντα απέστειλε το τεκμήριο 3 ενημερώνοντας την εναγομένη για τις ζημιές του επίδικου τρακτέρ οι οποίες προκλήθηκαν από το δυστύχημα με σκοπό να τις επιθεωρήσει. Η θέση που εξέφρασε στο Δικαστήριο ήταν ότι ο ενάγοντας, ο οποίος είναι πελάτης του για χρόνια κατά τον Μάρτιο του 2008 τον επισκέφθηκε στο γραφείο του και του ανέφερε για το δυστύχημα που είχε επισυμβεί και τις ζημιές που υπέστη στα μηχανήματα του. Του είπε να μην προχωρήσει με την επιδιόρθωση των μηχανημάτων καθότι θα πρέπει να ειδοποιηθεί η ασφαλιστική εταιρεία του οδηγού για να επιθεωρήσει τις ζημιές του και του ζήτησε να τον επισκεφθεί εκ νέου σε ένα με δύο μέρες για να προβεί σε έρευνα σε σχέση με την ασφαλιστική εταιρεία που ήταν ασφαλισμένο το όχημα που προκάλεσε τις ζημιές. Ο ίδιος ενημερώθηκε από την Αστυνομία ότι η ασφαλιστική εταιρεία ήταν η εναγομένη και ετοίμασε επιστολή για το πού βρίσκονται τα μηχανήματα για να επιθεωρηθούν, την οποία απέστειλε ο ίδιος από τη μηχανή του φαξ που διατηρούσε στο γραφείο του (βλ. τεκμήριο 3) και η μηχανή του έβγαλε τη σχετική απόδειξη ότι είχε πάει. Έχω διεξέλθει της μαρτυρίας του μάρτυρα αυτού και έλαβα υπόψη μου τα σημεία στα οποία η μαρτυρία του έτυχε αμφισβήτησης από την υπεράσπιση. Όπως διαφαίνεται η γραμμή υπεράσπισης ήταν ότι ο μάρτυρας δεν απέστειλε το τεκμήριο 3, ότι αυτό αποτελεί εκ των υστέρων κατασκεύασμα του και ότι η απόδειξη παραλαβής που επισυνάπτεται σε αυτό δεν αφορά ούτε σχετίζεται με το τεκμήριο 3 αλλά προφανώς με άλλη επιστολή που στάληκε την περίοδο εκείνη. Κατ΄ αρχή θα πρέπει να αναφερθεί ότι η πλευρά της υπεράσπισης σε κανένα στάδιο της αντεξέτασης του μάρτυρα αμφισβήτησε ότι ο αριθμός φαξ που αναγράφεται στο εν λόγω report ανήκει στην εναγομένη. Ούτε αμφισβητήθηκε η θέση του μάρτυρα ότι αυτό καταδεικνύει ότι η επιστολή παραλήφθηκε αφού σε αυτό αναγράφεται η ένδειξη «ΟΚ». Ουσιαστικά το ότι το εν λόγω report καταδεικνύει ότι μια επιστολή στάληκε στην εναγομένη κατά τον χρόνο και ημερομηνία που αναγράφει δεν έτυχε αμφισβήτησης και ελλείψη οποιασδήποτε άλλης μαρτυρίας που να επεξηγεί το εν λόγω report ή να αμφισβητεί το περιεχόμενο του, θεωρώ ότι μπορώ να αποδεχτώ τη θέση ότι αυτό καταδεικνύει τα πιο πάνω. Ουσιαστικά εκείνο που θα πρέπει να αξιολογηθεί είναι κατά πόσο αυτό το report σχετίζεται και αφορά το τεκμήριο 3, δηλαδή κατά πόσο ο ίδιος ο μάρτυρας απέστειλε το τεκμήριο 3 στην εναγομένη. Κρίνω ότι μπορώ να αποδεχθώ ως αξιόπιστη τη θέση του μάρτυρα ότι ο ίδιος συνέταξε και απέστειλε το τεκμήριο 3 προς την εναγομένη καθότι η μαρτυρία του δεν παρουσιάζει σοβαρά ρήγματα ή αντιφάσεις περί τούτου έτσι ώστε να δικαιολογείται η απόρριψη της. Η αποστολή του τεκμηρίου 5 στα γραφεία της εναγομένης στη Λευκωσία δεν αναιρεί το γεγονός ότι το τεκμήριο 3 στάληκε καθότι έχει δοθεί εξήγηση γι αυτό από το μάρτυρα η οποία δεν έτυχε αμφισβήτησης από την υπεράσπιση. Το γεγονός ότι η απόδειξη δεν αναγράφει αριθμό φαξ από το οποίο στάληκε το τεκμήριο 3 ή σμίκρυνση της σελίδας που αποστέλλεται, δεν αναιρούν τα όσα ο μάρτυρας ανέφερε σε σχέση με τις ενέργειες που ο ίδιος έκανε και ότι το report αυτό είναι αυτό το οποίο η μηχανή του φαξ του έβγαλε. Να σημειωθεί επίσης ότι δεν προσφέρθηκε και οποιαδήποτε άλλη μαρτυρία από πλευράς εναγομένης που να αναιρεί τα όσα ο μάρτυρας ανέφερε. Δεδομένων των πιο πάνω, κρίνω ότι μπορώ να αποδεχτώ τη μαρτυρία του μάρτυρα αυτού για το πιο πάνω ζήτημα που ουσιαστικά κατέθεσε στο Δικαστήριο. Για άλλα ζητήματα που ανέφερε και ο ίδιος δεν είχε προσωπική γνώση αλλά αυτή πήγαζε από όσα του ανέφερε ο ενάγοντας, σε αυτά δεν μπορεί να δοθεί βαρύτητα και δεν θα δοθεί. Από την αντίπερα όχθη για λογαριασμό της εναγομένης κατέθεσε ο κ. Ευγένιος Γεωργίου, διευθυντής της εναγομένης στην Πάφο. Ουσιαστικά ο μάρτυρας αυτός προσήλθε στο Δικαστήριο με σκοπό να καταθέσει πιστοποιητικό από τον Έφορο Εταιρειών αναφορικά με το όνομα της εταιρείας του Μ.Ε.3 (βλ. τεκμήριο 9). Ανάφερε ότι δεν υπάρχει εγγεγραμμένη εταιρεία με το όνομα NEKOSAMA DRILLING LTD όπως αναγράφεται στο τεκμήριο 4 αλλά η μόνη εγγεγραμμένη εταιρεία φέρει το όνομα NEKOSAMA DRILL LIMITED. Αντεξεταζόμενος παραδέχτηκε ότι επί του τεκμηρίου 4 ο Αρ. Μητρώου Φ.Π.Α και Αρ. Φορ. Ταυτότητας περιλαμβάνουν τον αριθμό 195549 που είναι ο αριθμός εγγραφής της εταιρείας που αναφέρεται στο πιστοποιητικό που κατέθεσε. Αποδέχομαι το πιστοποιητικό που ο μάρτυρας κατέθεσε, άλλωστε αυτό δεν έτυχε αμφισβήτησης, αλλά δεν μπορεί να προκύψει το συμπέρασμα ότι επειδή διαφέρει κατά τρια γράμματα το όνομα της εταιρείας που αναγράφεται στο τεκμήριο 4 σημαίνει ότι δεν είναι αυτή που είναι εγγεγραμμένη έστω και με ελαφρώς διαφορετικό όνομα, δεδομένου και των υπόλοιπων στοιχείων που αναφέρθηκαν ανωτέρω και συμβαδίζουν με τον αριθμό εγγραφής της. Ούτε έχουν παρατεθεί στο Δικαστήριο από τον Έφορο Εταιρειών άλλα σχετικά πιστοποιητικά που να καταδεικνύουν και να υποστηρίζουν ότι το τεκμήριο 4 φέρεται να εκδόθηκε από ανύπαρκτη εταιρεία. Έχοντας υπόψη μου την πιο πάνω αξιολόγηση της μαρτυρίας, τα γεγονότα τα οποία αποτέλεσαν κοινό έδαφος των διαδίκων και/ή παρέμειναν αναντίλεκτα, τα κάτωθι αποτελούν τα πραγματικά γεγονότα της παρούσας υπόθεσης: Ο ενάγοντας κατά τον ουσιώδη χρόνο διατηρούσε κατάστημα πώλησης γεωργικών μηχανημάτων στην οδό Βασιλέως Κωνσταντίνου στην Πάφο. Κατά τις 12/03/2008, μπροστά και έξω από το κατάστημα του υπήρχαν ένα τρακτέρ μάρκας KUBOTA L 1500 για πώληση καθώς επίσης και μια χορτοκοπτική μηχανή. Το ακριβές σημείο στο οποίο βρίσκονταν δεν έχει προκύψει αλλά το τρακτέρ ενδεχομένως να καταλάμβανε και μέρος του πεζοδρομίου το οποίο υπήρχε παρά της οδού Βασιλέως Κωνσταντίνου στα ανατολικά. Ο εναγόμενος αρ. 1 κατά τον πιο πάνω χρόνο οδηγούσε το όχημα με αρ. εγγραφής ΑΒΜ 035 κατά μήκος της οδού Βασιλέως Κωνσταντίνου με νότια κατεύθυνση και σε κάποιο σημείο του δρόμου όπου υπήρχε αριστερόστροφη στροφή, παρά το κατάστημα του ενάγοντα, παρεξέκλινε της πορείας του, αφήνοντας ίχνη πλαγιολίσθησης στο δρόμο με αποτέλεσμα να προσκρούσει στο τρακτέρ και χορτοκοπτική μηχανή που βρίσκονταν τοποθετημένα στο πιο πάνω αναφερόμενο σημείο εκτός του δρόμου και να προκαλέσει σε αυτά ζημιές. Από τη σύγκρουση το τρακτέρ μετακινήθηκε από τη θέση του και κατέληξε αναποδογυρισμένο στην πάροδο της οδού Ψαρών. Το όχημα του εναγομένου αρ. 1 έφερε ζημιές στο δεξιό μπροστινό φτερό, προφυλακτήρα, γρίλια και φανάρι. Ο εναγόμενος αρ. 1 ανέλαβε να διευθετήσει τις προκληθείσες ζημιές και ως εκ τούτου η υπόθεση έκλεισε στο ημερολόγιο του Αστυνομικού Σταθμού. Το όχημα με αρ. ΑΒΜ 035 ήταν ασφαλισμένο στην εναγομένη με αρ. ασφαλιστηρίου
8. Ο ενάγοντας μετά το δυστύχημα μετέφερε το τρακτέρ στο μηχανουργείο που διατηρούσε η εταιρεία NEKOSAMA DRILLING ή DRILL LTD στην οδό Θερμοπυλών 74, 8010 Πάφος για επιδιόρθωση από τον κ. Νεόφυτο Κωνσταντίνου. Κατά τον Μάρτιο του 2008 επισκέφθηκε το δικηγόρο του ο οποίος στις 28/03/2008 απέστειλε επιστολή με την οποία ενημέρωνε την εναγομένη ότι το τρακτέρ μάρκας KUBOTA L1500 βρισκόταν στο πιο πάνω συνεργείο με σκοπό να επιθεωρήσει τις ζημιές του. Αφού παρήλθαν περίπου τρεις μήνες και η εναγόμενη δεν είχε προβεί σε σχετική επιθεώρηση των ζημιών, έδωσε οδηγίες στον ενάγοντα να το επιδιορθώσει κάτι που έπραξε. Ζήτησε επίσης Αστυνομική Έκθεση για την οποία κατέβαλε το ποσό των €85, το οποίο του κατέβαλε ο ενάγοντας. Περαιτέρω, έχει προκύψει ότι το εν λόγω τρακτέρ επιδιορθώθηκε και στις 29/07/2008 εκδόθηκε το τιμολόγιο με αρ. 0119 από την πιο πάνω αναφερόμενη εταιρεία για το ποσό των €2072,30 συμπεριλαμβανομένου Φ.Π.Α. το οποίο ο ενάγοντας πλήρωσε. ΚΑΤΑΛΗΞΗ: Έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω ευρήματα πραγματικών γεγονότων θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσο ο ενάγοντας απέδειξε την αγωγή του, αρχίζοντας από το ζήτημα της ευθύνης. Η αγωγή του ενάγοντα εδράζεται στο αστικό αδίκημα της αμέλειας. Το άρθρο 51

(1)(α) του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148, ορίζει ως αμέλεια την τέλεση πράξης την οποία υπό τις περιστάσεις δεν θα τελούσε λογικό συνετό πρόσωπο ή την παράλειψη τέλεσης πράξης την οποία υπό τις περιστάσεις τέτοιο πρόσωπο θα τελούσε και στην πρόκληση ζημιάς εξαιτίας αυτής. Περαιτέρω, για να τύχει αποζημίωσης το θύμα πρέπει ο υπαίτιος της αμέλειας να υπέχει υποχρέωση έναντι του. Στην υπόθεση Φοινικαρίδης ν. Γεωργίου κ.α.

(1991)1 Α.Α.Δ. 475, λέχθηκε ότι η αμέλεια, ως πραγματικό γεγονός, συνίσταται στην παράλειψη επίδειξης εύλογης προσοχής κάτω από τις συγκεκριμένες περιστάσεις της κάθε υπόθεσης. Σε υποθέσεις οδικών δυστυχημάτων, η συμπεριφορά ενός οδηγού εξετάζεται και κρίνεται με βάση το επίπεδο του μέσου συνετού ανθρώπου, δηλαδή με βάση την αντίληψη ενός συνηθισμένου οδηγού και όχι του ενεχόμενου οδηγού (δέστε Μαρκαντώνης ν. Δημάκη

(1989)1 C.L.R. 387), o δε προσδιορισμός του καθήκοντος ποικίλλει ανάλογα με τα αντικειμενικά δεδομένα που επικρατούν στη σκηνή (δέστε Ιωάννου v. Στυλιανού

(1998)1(Γ) 1861). Το καθήκον για λήψη προφυλακτικών μέτρων διαφαίνεται κατά τη λογική πρόβλεψη (δέστε Βίκης ν. Νεοφύτου

(1990)1 Α.Α.Δ. 345). Το βάρος απόδειξης ότι ο εναγόμενος υπήρξε αμελής σε κάθε υπόθεση το φέρει ο ενάγοντας. Για να αποσείσει αυτό το βάρος, ο ενάγοντας πρέπει να προσκομίσει τέτοια μαρτυρία που να στοιχειοθετεί τα συστατικά στοιχεία του αστικού αδικήματος της αμέλειας στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Δεν χρειάζεται να αποδείξει με κάθε λεπτομέρεια πως έγινε το δυστύχημα αλλά τα γεγονότα που παραθέτει να οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο εναγόμενος ήταν αμελής. Σε περιπτώσεις που η αιτία του δυστυχήματος είναι άγνωστη, δεν είναι απαραίτητο για τον ενάγοντα να προσκομίσει άμεση μαρτυρία για την αμέλεια του εναγομένου. Είναι ικανοποιητικό όταν προσκομιστούν τέτοια στοιχεία από τα οποία μπορεί να εξαχθεί το συμπέρασμα ότι ο εναγόμενος, λογικά ήταν αμελής. Είναι σε τέτοιες περιπτώσεις που εφαρμόζεται η αγγλική αρχή του Res Ipsa Loquitur δηλ. σε περιπτώσεις όπου υπάρχει μαρτυρία για αμέλεια και τέτοια μαρτυρία συνηγορεί ότι η αιτία του δυστυχήματος ήταν η αμέλεια του εναγομένου παρά οποιαδήποτε άλλη αιτία. Σχετικά με τις περιπτώσεις που εφαρμόζεται ο εν λόγω κανόνας παραθέτω το πιο κάτω απόσπασμα από το σύγγραμμα Charlesworth & Percy on Negligence, Eighth Edition, σελ. 421, παραγρ. 5-102: "Such cases are where the plaintiff proves the happening of the accident and nothing more. It may be that he cannot prove more but, where he can or not, he does not proceed to prove any specific act or omission on the part of the defendant. The mere happening of the accident "speaks for itself," since it may be more consistent with negligence on the part of the defendant than with any other cause. If that is so, the court may find negligence on the part of the defendant , unless he gives a reasonable explanation to show how the accident may have occurred without negligence on his part." H πιο πάνω αγγλική αρχή κωδικοποιείται και καθιερώνεται ως αρχή και του Κυπριακού Δικαίου, με το άρθρο 55 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148 (βλ. Morides v. Ioannou

(1973)1 C.L.R. 117). Στην παρούσα περίπτωση, με βάση τα ευρήματα του Δικαστηρίου προκύπτει ότι ο εναγόμενος 1 ο οποίος κατά τον ουσιώδη χρόνο οδηγούσε το όχημα με αρ. εγγραφής ΑΒΜ 035 επί της οδού Βασιλέως Κωνσταντίνου με νότια κατεύθυνση, σε κάποιο σημείο της εν λόγω οδού πλαγιολίσθησε με αποτέλεσμα να ανεβεί επί του πεζοδρομίου το οποίο βρισκόταν στην αριστερή πλευρά σύμφωνα με την πορεία του και να συγκρουστεί με το τρακτέρ τύπου Κubota που βρισκόταν στο σημείο και να ακινητοποιηθεί κάθετα επί του εν λόγω πεζοδρομίου. Με βάση τα πιο πάνω γεγονότα όπως έχουν αποδειχθεί, θεωρώ ότι καταδεικνύεται αμέλεια από πλευράς του εναγομένου 1 για την πρόκληση του επίδικου δυστυχήματος, παρά το ότι δεν έχουν αποδειχθεί περαιτέρω λεπτομέρειες για την αιτία πρόκλησης του ή δεν έχει προσφερθεί άλλη άμεση μαρτυρία. Κρίνω ότι στην παρούσα περίπτωση τυγχάνει εφαρμογής ο κανόνας Res Ipsa Loquitur. Στην Theodoulou v. Pelopida

(1981)1 C.L.R. 230 έχει αποφασισθεί ότι η αρχή αυτή τυγχάνει εφαρμογής και στις αγωγές για αμέλεια και σε κατάλληλες περιπτώσεις, σε υποθέσεις τροχαίων δυστυχημάτων. Σχετικές, επίσης είναι οι υποθέσεις Χριστοφής Παυλή κ.α. v. Aνδρέα Αβραάμ

(2000)1(Α) Α.Α.Δ. 220 και Κωνσταντίνος Κώστα κ.α. v. Νίκης Δημητρίου και Ευριπίδη Γεωργίου υπό την ιδιότητα τους ως διαχειριστές της περιουσίας του αποβιώσαντος Δημήτρη Δημητρίου, Πολ. Έφεση Αρ. 54/2007, Ημερομηνίας 10/09/2009. Παραπέμπω επίσης στην Μιχαηλίδης v. Κακουλλής και Άλλοι, Πολ. Έφεση Αρ. 7887, ημερ. 14/04/1992). Στις περιπτώσεις που η αρχή του Res Ipsa Loquitur εφαρμόζεται τότε το βάρος μετατίθεται στον εναγόμενο να αποδείξει ότι δεν ήταν αμελής και ότι δεν ευθύνεται για το δυστύχημα. Παρά τη δικογράφηση στην Έκθεση Υπεράσπισης της εναγομένης και την αναφορά της σε διάφορες εξηγήσεις αναφορικά με τους λόγους που ο εναγόμενος 1 πλαγιολίσθησε και εξήλθε του δρόμου, εντούτοις ουδεμία μαρτυρία προσκομίστηκε για υποστήριξη των εν λόγω θέσεων και ουδεμία εξήγηση έδωσε για τον πώς τελικά κατέληξε το όχημα του εναγομένου 1 εκτός δρόμου. Η ύπαρξη έργων στο δρόμο από την Α.Η.Κ., όπως προέκυψε, δεν παρέχει από μόνη της δικαιολογία για την πρόκληση του επίδικου δυστυχήματος. Επομένως, η κατάληξη είναι ότι ο εναγόμενος 1 υπήρξε αμελής και ευθύνεται για την πρόκληση του επίδικου δυστυχήματος. Όσον αφορά ζήτημα συντρέχουσας αμέλειας, κρίνω ότι στην παρούσα περίπτωση και με βάση τα γεγονότα όπως έχουν προκύψει ενώπιον του Δικαστηρίου, δεν τίθεται. Η τοποθέτηση των επίδικων μηχανημάτων και ειδικότερα του τρακτέρ, έστω και επί του πεζοδρομίου, δεν είναι αρκετό από μόνο του για να εγείρει ευθύνη και ζήτημα συντρέχουσας αμέλειας από πλευράς ενάγοντα. Δεν έχει καταδειχθεί καθοιονδήποτε τρόπο ότι η ενέργεια αυτή συνέβαλε καθοιονδήποτε τρόπο στην πρόκληση του επίδικου δυστυχήματος ούτε το ζήτημα αυτό υποστηρίχθηκε περαιτέρω από την υπεράσπιση. Περαιτέρω, εφόσον έχει αποδειχθεί ότι το όχημα το οποίο οδηγούσε ο εναγόμενος 1 κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν ασφαλισμένο με την εναγομένη, θέση που δεν αμφισβητείται ούτε τέθηκε οτιδήποτε άλλο για το θέμα αυτό, τότε αυτή ευθύνεται για να αποζημιώσει το θύμα για οποιεσδήποτε ζημιές υπέστη ένεκα της αμέλειας του ασφαλιζόμενου της εναγομένου 1 και η αγωγή δύναται να στραφεί δικαστικά εναντίον της (βλ. άρθρο 16Α του Περί Μηχανοκινήτων Οχηµάτων (Ασφάλιση Ευθύνης έναντι Τρίτου) Νόµος του 2000 όπως τροποποιήθηκε). Επαναλαμβάνω ότι αυτή η υποχρέωση της εναγομένης δεν αμφισβητήθηκε ούτε αποτέλεσε επίδικο θέμα. Το επόμενο ζήτημα το οποίο θα πρέπει να εξεταστεί είναι κατά πόσο ο ενάγοντας απέδειξε τις ζημιές για τις οποίες αξιώνει να αποζημιωθεί. Όπως προκύπτει από την Έκθεση Απαίτησης η αξίωση του περιορίζεται μόνο σε ειδικές αποζημιώσεις. Είναι νομολογημένο ότι οι ειδικές ζημιές πρέπει να αναφέρονται με λεπτομέρεια στις έγγραφες προτάσεις και να αποδεικνύονται ενώπιον του Δικαστηρίου με αυστηρότητα. Σχετικές επί του θέματος είναι οι υποθέσεις Τηλεμάχου v. Παπακυριακού

(1986)1 Α.Α.Δ. 705, Ηρακλέους v. Πέτρου

(1994)1 Α.Α.Δ. 239 και Κούνουνα κ.α. v. Κώστας Κυριάκου & Υιός Λτδ κ.α

(2001)1(Γ) Α.Α.Δ. 2126). Eπίσης, στο σύγγραμμα McGrecor on Damages, 15 έκδοση, παράγραφος 23, σελίδα 15 αναφέρονται τα ακόλουθα: "Special damages, on the other hand, are such as the law will not infer the nature of the act. They do not follow in ordinary course. They are exceptional in their character and, therefore, they must be claimed specially and proved strictly." Στην παρούσα περίπτωση, από τα ευρήματα του Δικαστηρίου δεν έχει αποδειχθεί η φύση και το ύψος των ζημιών που τόσο η χορτοκοπτική μηχανή όσο και το τρακτέρ υπέστηκαν από την πρόκληση του επίδικου δυστυχήματος. Η μαρτυρία του ενάγοντα έχει απορριφθεί από το Δικαστήριο για τους λόγους που αναφέρθηκαν και ανωτέρω. Ανεξάρτητα από τα πιο πάνω όμως, ακόμη και να γινόταν αποδεχτή η μαρτυρία του πάλι δεν θα μπορούσε να αποδειχθεί το κονδύλι που αξιώνει και αφορά το κόστος των εξαρτημάτων και τα εργατικά για επιδιόρθωση της χορτοκοπτικής μηχανής. Δεν έχει κατατεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου οποιαδήποτε απόδειξη αγοράς τέτοιων εξαρτημάτων ούτε έχει τεθεί συγκεκριμένη μαρτυρία αναφορικά με το είδος αυτών των εξαρτημάτων που φέρονται να χρησιμοποιήθηκαν. Ούτε έχει δοθεί επαρκής μαρτυρία αναφορικά με το ύψος των εργατικών. Η μόνη αναφορά του ενάγοντα σε ένα κόστος εξαρτημάτων ύψους €250 και εργατικά €100 δεν είναι ικανές να αποδείξουν αυτό το κονδύλι. Περαιτέρω, σε σχέση με τις ζημιές στο τρακτέρ Kubota, ούτε αυτές έχουν αποδειχθεί με την αυστηρότητα που απαιτεί ο Νόμος. Η ύπαρξη του τιμολογίου το οποίο καταγράφει ένα κόστος για επιδιόρθωση των ζημιών του τρακτέρ δεν είναι ικανό από μόνο του να αποδείξει τη φύση των ζημιών που αυτό έφερε και το κόστος που πραγματικά χρειαζόταν για την επιδιόρθωση του. Ο Μ.Ε.3 δεν ήταν σε θέση να δικαιολογήσει και να εξηγήσει τις χρεώσεις που αναφέρονται σε αυτό ως αναφέρθηκε ανωτέρω κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας του. Περαιτέρω, σε κανένα στάδιο της διαδικασίας προσφέρθηκε μαρτυρία αναφορικά με το είδος των ζημιών που έφερε το εν λόγω τρακτέρ. Όσον αφορά το κόστος για την Αστυνομική Έκθεση, αυτό δεν είναι κονδύλι το οποίο μπορεί να αποδοθεί στον ενάγοντα λαμβάνοντας υπόψη όλα τα πιο πάνω αλλά και αυτό στο οποίο θα αναφερθώ κατωτέρω και σχετίζεται με το δικαίωμα του να εγείρει την παρούσα αγωγή. Επιπρόσθετα από τα πιο πάνω και/ή διαζευκτικά ακόμη και να δεχόμουν ότι η φύση και η πραγματική ζημιά που υπέστη το επίδικο τρακτέρ και την οποία πλήρωσε ο ενάγοντας είναι ως αναφέρεται στο σχετικό τιμολόγιο, υπάρχει το πλέον ουσιώδες ζήτημα και αυτό αφορά την νομιμοποίηση του ενάγοντα να αξιώνει αυτό το κονδύλι ο ίδιος με την παρούσα αγωγή. Στην Έκθεση Απαίτησης του δεν δικογραφεί ούτε αναφέρει την ιδιότητα με την οποία εγείρει την παρούσα αγωγή ως όφειλε να πράξει. Ουδεμία αναφορά γίνεται στο κατά πόσο αυτός ήταν ιδιοκτήτης ή ότι κατείχε τόσο τη χορτοκοπτική μηχανή όσο και το τρακτέρ δυνάμει σύμβασης παρακαταθήκης. Στην Odysseas Patsalides v. Kiki Yiapani and Another

(1969)1 C.L.R. 84 λέχθηκε ότι στην περίπτωση ζημιάς σε περιουσία της οποίας ο ενάγοντας δεν είναι ιδιοκτήτης αλλά την κατέχει δυνάμει σύμβασης παρακαταθήκης μεταξύ αυτού και του ιδιοκτήτη θα πρέπει να δικογραφείται η σχέση αυτή και να αποδεικνύεται. Πέραν της μη δικογράφησης οποιουδήποτε ισχυρισμού που σχετίζεται με αυτό το ζήτημα, δεν έχει προσφερθεί και αξιόπιστη μαρτυρία η οποία να καταδεικνύει την σχέση του ενάγοντα με τη περιουσία ή μηχανήματα τα οποία υπέστηκαν ζημιές από το δυστύχημα. Αναφέρθηκα ανωτέρω λεπτομερώς στο ζήτημα αυτό κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας του ενάγοντα. Ο ίδιος δεν ήταν σε θέση να εξηγήσει αν τελικά ήταν ιδιοκτήτης των εν λόγω μηχανημάτων, ιδιαίτερα του τρακτέρ ή το κατείχε δυνάμει σύμβασης παρακαταθήκης ή οποιασδήποτε άλλης συμφωνίας με τον ιδιοκτήτη αυτού που να του έδινε δικαίωμα αξίωσης των εν λόγω ζημιών ο ίδιος. Παραπέμπω εκ νέου στην Odysseas Patsalides v. Kiki Yiapani and Another (ανωτέρω) όπου γίνεται αναφορά στο άρθρο 140 του Περί Συμβάσεων Νόμου Κεφ. 149 σε σχέση με το δικαίωμα προσώπου που κατέχει περιουσία δυνάμει παρακαταθήκης για έγερση αγωγής για ζημιές που αυτά υπέστηκαν και στον τρόπο που μια τέτοια σύμβαση θα πρέπει να αποδεικνύεται. Στην παρούσα περίπτωση δεν έχει αποδειχθεί ούτε ότι ο ενάγοντας ήταν ιδιοκτήτης της χορτοκοπτικής και του τρακτέρ ούτε ότι τα κατείχε αυτά δυνάμει σύμβασης παρακαταθήκης, έτσι ώστε να μπορούσε να εξεταστεί το ενδεχόμενο τροποποίησης της Έκθεσης Απαίτησης. Επομένως, ανεξάρτητα από όλα τα πιο πάνω, ακόμη και να αποδεικνύονταν οι ζημιές και το ύψος αυτών, το Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να αποζημιώσει τον ενάγοντα γι αυτές. Όλα τα πιο πάνω προδιαγράφουν και την τύχη της παρούσας αγωγής, η οποία θα πρέπει να απορριφθεί. Για σκοπούς πληρότητας όμως, θεωρώ ορθό να προχωρήσω και να εξετάσω και τα υπόλοιπα ζητήματα τα οποία εγείρονται από την υπεράσπιση αναφορικά με τις προϋποθέσεις που τάσσει ο Νόμος ότι πρέπει να πληρούνται για να είναι υπόχρεα η εναγομένη να αποζημιώσει τον ενάγοντα, στην περίπτωση που αυτός αποδείκνυε τις αξιούμενες αποζημιώσεις και είχε δικαίωμα να τις διεκδικήσει. Η εναγομένη ισχυρίζεται ότι δεν είναι υπόχρεα να αποζημιώσει τον ενάγοντα καθότι δεν ειδοποιήθηκε εντός 7 ημερών και/η εντός 14 ημερών από την ημερομηνία καταχώρισης της αγωγής. Παραθέτω τις πρόνοιες του άρθρου 15

(1)(α) του Περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων (Ασφάλιση Ευθύνης έναντι Τρίτου) Νόμου του 2000 Ν.96(Ι)/2000όπως τροποποιήθηκε: «15.—

(1)Κανένα ποσό δεν πληρώνεται από ασφαλιστή δυνάµει των διατάξεων του άρθρου 14— (α) Σχετικά µε οποιαδήποτε δικαστική απόφαση, εκτός εάν πριν ή εντός δεκατεσσάρων ηµερών από την έναρξη της διαδικασίας στην οποία εκδόθηκε τέτοια απόφαση, ο ασφαλιστής ειδοποιήθηκε γραπτώς για την έγερση της διαδικασίας,» Πριν την τροποποίηση του πιο πάνω Νόμου με το Νόμο 92(Ι)2010 ο οποίος δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας στις 23/07/2010 η προθεσμία των 14 ημερών ήταν 7 ημέρες. Σημασία δεν έχει όμως κατά πόσο ήταν 7 μέρες ή 14 αλλά κατά πόσο η πρόνοια αυτή του Νόμου θα πρέπει να εφαρμόζεται και στην περίπτωση που η ίδια η ασφαλιστική εταιρεία είναι εναγόμενη και ο ενάγοντας επιλέγει να στραφεί κατευθείαν εναντίον της. Το άρθρο 15 του Νόμου αναφέρεται στο άρθρο 14 το οποίο αφορά την έκδοση δικαστικής απόφασης εναντίον ασφαλιζόμενου και καθορίζει τις προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται έτσι ώστε η ασφαλιστική του εταιρεία να είναι υπόχρεα να αποζημιώσει και να την πληρώσει. Σε αυτή την περίπτωση προνοείται, μεταξύ άλλων, ότι αυτή για να έχει τέτοια υποχρέωση θα πρέπει να ειδοποιείται εντός ταχθείσας προθεσμίας για την έγερση αγωγής. Το άρθρο 16Α

(5)του Νόμου 96(Ι)/2000 όπως τροποποιήθηκε αναφέρει τα ακόλουθα: «

(5)Οι διατάξεις των άρθρων 14, 15 και 16 εφαρµόζονται, τηρουµένων των αναλογιών, και στην περίπτωση που αναφέρεται στο εδάφιο

(1).» Θεωρώ ότι σκοπός της συγκεκριμένης πρόνοιας είναι να λάβει γνώση η ασφαλιστική εταιρεία για την έγερση αγωγής εναντίον ασφαλιζομένου της και να γνωρίζει γι αυτή την εξέλιξη έτσι ώστε να είναι σε θέση να λάβει τα δικά της μέτρα, αν το επιθυμεί. Στην περίπτωση όμως που είναι η ίδια εναγομένη και η αγωγή στρέφεται εναντίον της αυτή λαμβάνει γνώση με την επίδοση της αγωγής και κρίνω ότι αναλογικά η προϋπόθεση αυτή πληρείται με τον τρόπο αυτό και δεν θεωρώ ότι επιπλέον θα πρέπει και εντός της ταχθείσας ημερομηνίας να ειδοποιηθεί για την έγερση της. Ως εκ τούτου, η εν λόγω προδικαστική ένσταση απορρίπτεται. Πέραν των πιο πάνω, εγείρεται και το ζήτημα ότι η εναγομένη δεν ειδοποιήθηκε συμφώνως του Νόμου για να επιθεωρήσει τις ζημιές των μηχανημάτων. Το άρθρο 15

(1)(β) (ι) και (ιι) προνοεί τα ακόλουθα: « 15.—

(1)Κανένα ποσό δεν πληρώνεται από ασφαλιστή δυνάµει των διατάξεων του άρθρου 14— (β) σχετικά µε οποιαδήποτε δικαστική απόφαση που αφορά ζηµιά σε περιουσία, εκτός εάν µέσα σε έξι µήνες από την ηµεροµηνία κατά την οποία δηµιουργήθηκε το αγώγιµο δικαίωµα για το οποίο εκδόθηκε η απόφαση, το πρόσωπο προς όφελος του οποίου εκδόθηκε τέτοια απόφαση— (

1. i)είχε ειδοποιήσει γραπτώς τον ασφαλιστή για την πρόθεση του να υποβάλει απαίτηση, και (
2. ii)είχε ειδοποιήσει γραπτώς τον ασφαλιστή ώστε να παρέχεται σε αυτόν εύλογος χρόνος για να επιθεωρήσει τη σχετική ζηµιά πριν από την επιδιόρθωση της ή την αντικατάσταση οποιωνδήποτε εξαρτηµάτων και/ή ανταλλακτικών που υπέστησαν ζηµιά: Νοείται ότι, η προθεσµία των έξι µηνών δεν αρχίζει να υπολογίζεται, σε περίπτωση που το πρόσωπο προς όφελος του οποίου έχει δηµιουργηθεί το αγώγιµο δικαίωµα δεν ήταν σε θέση, εξαιτίας σωµατικής, πνευµατικής ή ψυχικής βλάβης την οποία υπέστη εξαιτίας του συµβάντος που δηµιούργησε το δικαίωµα αυτό ή άλλης εύλογης αιτίας, να ειδοποιήσει τον ασφαλιστή για την πρόθεση του να υποβάλει απαίτηση· Κατ' αρχή η υποχρέωση αυτή, κρίνω ότι θα πρέπει να υφίσταται και στην περίπτωση που η αγωγή στρέφεται κατευθείαν εναντίον της εναγομένης καθότι το ζήτημα αυτό σχετίζεται με τη δυνατότητα που πρέπει να της δίνεται να επιθεωρεί ζημιές και να τις αξιολογεί και κοστολογεί έτσι ώστε να μπορεί να υπερασπιστεί την αγωγή. Στην παρούσα περίπτωση, με βάση τα ευρήματα του Δικαστηρίου έχει σταλεί επιστολή ημερομηνίας 28/03/2008 στην εναγομένη με την οποία ενημερωνόταν για το επίδικο δυστύχημα και καλείτο να επιθεωρήσει τις ζημιές του τρακτέρ. Η επιστολή αυτή στάληκε εντός των έξι μηνών από την ημερομηνία του επίδικου δυστυχήματος αφού αυτό έγινε στις 12/03/2008. Επίσης, έχει προκύψει ότι η επιδιόρθωση του τρακτέρ έλαβε χώρα εντός τριών μηνών περίπου από την αποστολή της εν λόγω επιστολής και ως εκ τούτου θεωρώ ότι παρείχετο εύλογος χρόνος στην εναγομένη να επιθεωρήσει τις εν λόγω ζημιές του. Τα πιο πάνω ικανοποιούν την απαίτηση του άρθρο 15

(1)(β)(ii) του Νόμου ως ανωτέρω. Ήταν περαιτέρω θέση της υπεράσπισης ότι η πιο πάνω επιστολή ημερομηνίας 28/03/2008 δεν συμμορφώνεται με την υποχρέωση που απορρέει από το άρθρο 15

(1)(β)(i) του Νόμου καθότι αυτή δεν συνιστά απαίτηση για πληρωμή. Εκείνο που απαιτεί ο Νόμος δεν είναι να υποβληθεί απαίτηση πληρωμής αλλά να ενημερώνεται η εναγομένη για την πρόθεση του ενάγοντα να υποβάλει μια τέτοια απαίτηση. Είναι γεγονός ότι το τεκμήριο 3 δεν αναφέρει ρητά ότι πρόθεση του ενάγοντα είναι να υποβάλει απαίτηση και αυτή περιορίζεται να την καλεί ρητά για να επιθεωρήσει τις ζημιές. Παρά ταύτα όμως, στο τεκμήριο 3 γίνεται αναφορά στο επίδικο δυστύχημα, στο τρακτέρ του ενάγοντα, όπως αναφέρεται, που υπέστη ζημιές, στο όχημα που ενεπλάκηκε στο δυστύχημα, ότι αυτό οδηγείτο από τον εναγόμενο 1 ασφαλισμένο της εναγομένης και τον χώρο που αυτό βρισκόταν για να επιθεωρηθούν οι ζημιές. Το ότι δεν αναγράφει ότι η αποστολή αυτής της επιστολής γίνεται καθότι υπάρχει η πρόθεση του ενάγοντα να υποβάλει απαίτηση, δεν θεωρώ ότι μπορεί ή θα πρέπει να αποφασιστεί ότι αυτό δεν συνιστά πρόθεση για υποβολή τέτοιας απαίτησης. Τότε ποιός ο σκοπός της αποστολής του τεκμηρίου 3 με το οποίο καλούσε την εναγομένη να εμπλακεί στην υπόθεση και να επιθεωρήσει τις ζημιές; Κρίνω ότι εξάγεται μια τέτοια πρόθεση από το τεκμήριο 3 και ικανοποιεί και αυτή την προϋπόθεση που τάσσει το εν λόγω άρθρο. Θα πρέπει να αναφερθεί όμως ότι τα πιο πάνω αφορούν μόνο το τρακτέρ και όχι την χορτοκοπτική μηχανή αφού ουδεμία αναφορά γίνεται γι αυτή και ούτε προκύπτει να δόθηκε ευκαιρία στην εναγομένη για επιθεώρηση αυτής της ζημιάς. Ως εκ τούτου για την αξίωση που σχετίζεται με τη ζημιά της χορτοκοπτικής η ένσταση της υπεράσπισης θα ευσταθούσε και στην περίπτωση που ξεπερνιούνταν όλα τα πιο πάνω που ανέφερα δεν θα μπορούσε να αποδοθεί θεραπεία γι αυτή τη ζημιά. Τέλος, θεωρώ αχρείαστο να ασχοληθώ με το θέμα της παραγραφής του αγώγιμου δικαιώματος καθότι αυτό δεν έχει επεξηγηθεί από την εναγόμενη περαιτέρω, ουδεμία αναφορά γίνεται γι αυτό στην αγόρευση του συνηγόρου της και θεωρώ ότι αυτό δεν προωθείται. Παραπέμπω απλώς στις πρόνοιες του άρθρο 68(α) του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148 που ουσιαστικά αναφέρει ότι αγώγιμο δικαίωμα για αστικό αδίκημα παραγράφεται με την πάροδο τριών ετών από την τέλεση της πράξης ή της παράλειψης. Στην παρούσα το επίδικο δυστύχημα έγινε στις 12/03/2008 και η αγωγή εγέρθηκε στις 22/07/2010. Συνεκτιμώντας όλα τα πιο πάνω και για τους λόγους που ανέφερα η αγωγή του ενάγοντα δεν μπορεί να επιτύχει και θα πρέπει να απορριφθεί. Επομένως, αυτή απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της εναγομένης και εναντίον του ενάγοντα όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπογρ.) ............ Χρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil / Other actions / Final Αναφορά: Πολιτική / distixima cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο