ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΓΕΡΟΣΚΗΠΟΥ ν. Ελευθερία Αγαμέμνωνος Νικολάου κ.α., Αγ. Αρ. Γενικής Αίτησης: 146/02, 13/5/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2016:A105 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΩΝ: Χρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Αγ. Αρ. Γενικής Αίτησης: 146/02 Μεταξύ: ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΓΕΡΟΣΚΗΠΟΥ Αιτητών και
- Ελευθερία Αγαμέμνωνος Νικολάου
- Βάσου Ανδρέου
- Κωνσταντίνου Χρ. Μαλέκκου Καθ' ων η Αίτηση --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Αίτηση Ημερομηνίας 16/02/2016 Ημερομηνία: 13/05/
- Εμφανίσεις: Για τον Καθ' ού η Αίτηση αρ. 3 - Αιτητή: κ. Γ. Δημητριάδης. Για τους Αιτητές - Καθ' ών η Αίτηση: κα Στ. Κλεάνθους. Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο καθ' ού η αίτηση αρ. 3 - αιτητής, με την υπό κρίση αίτηση, αιτείται τις ακόλουθες θεραπείες: Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να ακυρώνεται και/ή να παραμερίζεται το διάταγμα ημερομηνίας 04.03.2015 που εκδόθηκε στα πλαίσια μονομερούς αίτησης ημερομηνίας 26.02.2015 με το οποίο (α) επιτρέπεται εις το Συνεργατικό Ταμιευτήριο Πάφου Λτδ να εκτελέσει το διάταγμα και/ή απόφαση του Ε.Δ. Πάφου ημερ. 27/11/2002, (β) δίδεται άδεια για εκτέλεση του διατάγματος και/ή απόφασης του Ε.Δ. Πάφου ημερ. 27/11/2002 και (γ) επιτρέπεται η συνέχιση της διαδικασίας. Β. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να ακυρώνεται και/ή να παραμερίζεται και/ή να αναστέλλεται κάθε διαδικασία και/ή περαιτέρω διαδικασία στην παρούσα αγωγή μέχρι νεοτέρας απόφασης και/ή διατάγματος και/ή οδηγίες από το Δικαστήριο. Γ. Οποιαδήποτε άλλη θεραπεία θεωρεί το Δικαστήριο δίκαιη και λογική να χορηγήσει. Δ. Τα έξοδα πλέον Φ.Π.Α. Η αίτηση στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.2 Θ.2, Δ.4 Θ.1 και 2, Δ.16 ΘΘ. 1,2,4,5,6,7,9,10,11, Δ.39, Δ.48 ΘΘ. 1-4,8,9,11-14, Δ.57 και Δ.64, στις αρχές του δικαίου της επιείκιας, καθώς και στις συμφυείς εξουσίες, γενική πρακτική, νομολογία και διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Υποστηρίζεται επίσης, από την ένορκη ομολογία του κ. Κωνσταντίνου Χρ. Μαλέκκου, καθ' ού η αίτηση αρ. 3 αιτητή. Σε αυτή αναφέρει ότι οι Αιτητές - Καθ' ών η Αίτηση έπειτα από μονομερή αίτηση τους ημερομηνίας 26/02/2015 έλαβαν διάταγμα ημερομηνίας 04/03/2015 με το οποίο επιτρέπεται στο Συνεργατικό Ταμιευτήριο Πάφου Λτδ να εκτελέσει το διάταγμα και/ή απόφαση του Ε.Δ. Πάφου ημερομηνίας 27/11/2002, δίδεται άδεια για εκτέλεση της πιο πάνω απόφασης και/ή διατάγματος και επιτρέπεται η συνέχιση της διαδικασίας. Ισχυρίζεται ότι το πιο πάνω διάταγμα ημερομηνίας 04/03/2015 δεν του επιδόθηκε ποτέ μέχρι και σήμερα και ότι έλαβε γνώση του έμμεσα καθώς επισυναπτόταν στην Αίτηση Έρευνας ημερ. 20/04/2015 η οποία του επιδόθηκε στις 27/05/
- Είναι η θέση του ότι μέχρι και σήμερα δεν του έχει επιδοθεί η μονομερής αίτηση ημερομηνίας 26/02/2015 με την ένορκη δήλωση που την συνοδεύει, βάσει της οποίας εκδόθηκε το διάταγμα ημερομηνίας 04/03/2015 και ούτε του έχει επιδοθεί οποιοδήποτε άλλο έγγραφο ώστε να λάβει γνώση της διαδικασίας που προηγήθηκε για να καταλήξει το Δικαστήριο στην έκδοση του εν λόγω διατάγματος. Περαιτέρω, ισχυρίζεται παράβαση της Δ.48, Θ.13 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και παρατυπία που ακυρώνει τη διαδικασία καθότι στερήθηκε το δικαίωμα του να γνωρίζει τα όσα υποστηρίχτηκαν από την πλευρά των Καθ' ών η Αίτηση και σε ποια γεγονότα ακριβώς βασίστηκε το Δικαστήριο για να εκδώσει το διάταγμα και συνακόλουθα να μπορεί να προβεί σε ανάλογα διαβήματα προς ακύρωση του. Επίσης, ισχυρίζεται ότι το εν λόγω διάταγμα εκδόθηκε κατόπιν αίτησης στην οποία δεν είχε κληθεί και επομένως δεν του δόθηκε το δικαίωμα να αναφέρει οποιαδήποτε ένσταση. Οι Αιτητές - καθ' ων η αίτηση με την ένσταση την οποία καταχώρησαν στις 05/04/2016 προβάλλουν 11 λόγους ένστασης ως εμφαίνονται σε αυτήν, για τους οποίους η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Η ένσταση τους αυτή συνοδεύεται από σχετική ένορκη δήλωση. Θα αναφερθώ στους λόγους ένστασης κατωτέρω κατά την εξέταση της ουσίας της αίτησης και εκεί που κρίνεται σκόπιμο. Η ένσταση βασίζεται στους Διαδικαστικούς Κανονισμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.39, Δ.40 Θ. 8, Δ.48 Θ. 1,2,3,4,7,8, Δ.57, Δ.64, Θ.1&2, στη διακριτική εξουσία, στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου, επί των αρχών της νομολογίας, της επιείκιας και της πρακτικής του Δικαστηρίου. Η ακρόαση της παρούσας αίτησης διεξήχθη στη βάση γραπτών αγορεύσεων τις οποίες αμφότερες οι πλευρές κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου. Έχω διεξέλθει, με πολλή προσοχή των εν λόγω αγορεύσεων, τις λαμβάνω σοβαρά υπόψη μου και δεν κρίνω αναγκαίο να αναφερθώ σε αυτές στα πλαίσια της παρούσας απόφασης. Με την παρούσα αίτηση επιδιώκεται ουσιαστικά η ακύρωση του διατάγματος ημερομηνίας 04/03/2015, το περιεχόμενο του οποίου αναφέρθηκε ανωτέρω, το οποίο εκδόθηκε κατόπιν μονομερούς αίτησης ημερομηνίας 26/02/
- Για να αποφασιστεί το βάσιμο ή μη του αιτήματος αυτού, θα πρέπει να απαντηθούν δύο ουσιαστικά ζητήματα τα οποία εγείρονται με την αίτηση ως ακολούθως:
- Κατά πόσο η μονομερής αίτηση ημερομηνίας 26/02/2015 έπρεπε να επιδοθεί στον αιτητή, και
- Κατά πόσο μετά την έκδοση μονομερώς του διατάγματος ημερομηνίας 04/03/2015, αυτό θα έπρεπε να επιδοθεί στον αιτητή μαζί με την αίτηση ημερομηνίας 26/02/2015 και την ένορκη δήλωση που την συνόδευε και επί της οποία εκδόθηκε το εν λόγω διάταγμα. Προτού προχωρήσω στην εξέταση των πιο πάνω ερωτημάτων, κρίνω σκόπιμο να προβώ σε αναφορά στο ιστορικό της υπόθεσης όπως αυτό προκύπτει από το φάκελο της διαδικασίας. Στις 20/03/2001 εκδόθηκε διαιτητική απόφαση εναντίον, μεταξύ άλλων, του καθ' ού η αίτηση αρ. 3 - αιτητή η οποία ενεγράφηκε στα βιβλία του Δικαστηρίου και δόθηκε άδεια να εκτελεστεί ως απόφαση Δικαστηρίου στις 27/11/
- Ακολούθησε αίτηση έρευνας εναντίον όλων των καθ' ων η αίτηση ημερομηνίας 18/02/
- Η αίτηση αυτή δεν είχε αποτέλεσμα και αποσύρθηκε άνευ βλάβης στις 25/09/2003 σε σχέση με τους καθ' ων η αίτηση αρ. 1 και
- Στις 26/02/2015 καταχωρήθηκε στο φάκελο του Δικαστηρίου Ειδοποίηση συγχώνευσης των Αιτητών με το Ελληνικό Συνεργατικό Ταμιευτήριο Πάφου και αλλαγή ονόματος του τελευταίου αυτού ιδρύματος σε Συνεργατικό Ταμιευτήριο Πάφου Λτδ. Ακολούθησε η αίτηση ημερομηνίας 26/02/2015 στη βάση της οποίας εκδόθηκε το διάταγμα ημερομηνίας 04/03/
- Η αίτηση εκείνη συνοδευόταν από ένορκη δήλωση στην οποία αναφέρονταν τα διαβήματα που Αιτητές έλαβαν για την εκτέλεση της απόφασης, τους λόγους της καθυστέρησης στην εκτέλεση της και το οφειλόμενο υπόλοιπο, ζητήματα που δεν αφορούν την παρούσα διαδικασία αφού δεν εξετάζεται αίτημα για παραμερισμό του εν λόγω διατάγματος επί της ουσίας του αλλά επί διαδικαστικών ζητημάτων. Μετά την έκδοση του υπό κρίση διατάγματος ακολούθησε αίτηση έρευνας ημερομηνίας 20/04/2015 εναντίον του καθ' ού η αίτηση αρ. 3 - αιτητή, η οποία πέραν από την ένορκη δήλωση που την συνόδευε επισυναπτόταν σε αυτή η διαιτητική απόφαση ως τεκμήριο Α και το διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 04/03/2015 ως τεκμήριο Β. Μετά την επίδοση της αίτησης και όλων των πιο πάνω εγγράφων προς τον καθ' ού η αίτηση αρ. 3, αυτός καταχώρησε ένσταση στις 20/11/2015 με την οποία παραθέτει 9 λόγους ένστασης. Ενώ γίνονταν προσπάθειες για να υπάρξει κατάληξη των μερών στην αίτηση, τελικά αυτό δεν έγινε και η αίτηση ορίστηκε για ακρόαση στις 23/03/
- Στο μεσοδιάστημα καταχωρήθηκε η υπό κρίση αίτηση. Επανερχόμενος στα ζητήματα που τέθηκαν ανωτέρω, η απάντηση στο κατά πόσο η αίτηση ημερομηνίας 26/02/2015 έπρεπε να επιδοθεί στον καθ' ού η αίτηση αρ. 3, είναι αρνητική. Με βάση της Δ.48, Θ.8
(1)(κκ) των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας τέτοιου είδους αίτηση υποβάλλεται και δίδεται θεραπεία μονομερώς. Το δικαίωμα του κάθε διαδίκου να ακούεται δεν παραβιάζεται κατά αυτό τον τρόπο καθότι προβλέπεται διαδικασία επανεξέτασης του θέματος που ρυθμίστηκε μονομερώς με βάση τις πρόνοιες της Δ.48, Θ.
(8)
(4). Παραθέτω το ακόλουθο απόσπασμα από την Γιαννάκη Κτωρίδη v. Αlpha Bank Cyprus Ltd, Πολ. Έφεση Αρ. 290/2010, Ημερομηνίας 19/06/2014: «Αποτελεί καλά εμπεδωμένη αρχή στο δικαϊκό μας σύστημα, η οποία εκφράζεται με το λατινικό αξίωμα «audi alteram partem», ότι το δικαστήριο δεν εκδίδει διαταγή πριν ακούσει και το άλλο μέρος. Κατά παρέκκλιση όμως, ο νομοθέτης σε κάποιες περιπτώσεις επιτρέπει την χορήγηση θεραπείας ex parte, δηλαδή χωρίς ειδοποίηση στο άλλο μέρος. Τέτοιες είναι και οι περιπτώσεις που απαριθμούνται στη Δ.48
(8)
(1)των Διαδικαστικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας, στις οποίες συγκαταλέγεται και η αίτηση για άδεια εκτέλεσης απόφασης μετά την παρέλευση έξι - τώρα δέκα - ετών (βλ. Δ.48
(8)
(1)(κκ). Η Δ.48
(8)
(4)που ακολουθεί τη Δ.48
(8)
(1)αφορά σε κάθε διάταγμα το οποίο εκδίδεται ex parte. Στόχος της είναι προφανώς η παροχή δυνατότητας επανεξέτασης θέματος που ρυθμίστηκε ex - parte, όταν εκείνο που επηρεάζεται επιθυμεί να ασκήσει το θεμελιώδες δικαίωμα του να ακουστεί, με προοπτική την ακύρωση ή διαφοροποίηση του (βλ. Νικολαϊδου v. Αττίπα κ.α.
(1999)1Γ Α.Α.Δ. 1620). Παραπέμπω επίσης στην Τράπεζα Κύπρου Λτδ v. 1. Μαρκίδη κ.α.
(2012)1Β Α.Α.Δ. 1218, στην Πολιτική Αίτηση Αρ. 8/2012, Αναφορικά με την Αίτηση του Μάριου Μιχαήλ, ημερ. 08/02/2012 και στην 1. ASTRAPI COMMISSION AGENTS LTD κ.α. v. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, Πολ. Έφεση Αρ. 65/2010, Ημερ. 22/03/2013 (Διιστάμενη), όπου αποφασίστηκε ότι τέτοιου είδους αιτήσεις υποβάλλονται μονομερώς. Να σημειωθεί επίσης, ότι πέραν της θέσης του ενόρκως δηλούντα ότι η αίτηση δεν του επιδόθηκε και δεν είχε την ευκαιρία να αναφέρει την οποιαδήποτε ένσταση του, δεν παραθέτει οποιαδήποτε άλλα γεγονότα που να καθιστούσε την επίδοση της αίτησης αναγκαία στην παρούσα περίπτωση, ούτε αναπτύχθηκε κατά την αγόρευση του συνηγόρου η θέση αυτή. Αντιθέτως το σημείο στο οποίο επικεντρώθηκε ήταν ότι δεν του επιδόθηκε, μετά την έκδοση του διατάγματος ημερομηνίας 04/03/2015 η μονομερής αίτηση και η ένορκη δήλωση στη βάση της οποίας εκδόθηκε. Επομένως, το ουσιαστικό που θα πρέπει να αποφασιστεί είναι κατά πόσο η Δ.48, Θ.13 έχει εφαρμογή και σε αυτό το είδος διατάγματος και ως εκ τούτου οι πρόνοιες της έπρεπε να τηρηθούν. Κατ' αρχή θα πρέπει να αναφερθεί ότι σύμφωνα με τη Δ.48
(8)
(4)παρέχεται ευχέρεια σε οποιοδήποτε πρόσωπο επηρεάζεται από ένα διάταγμα το οποίο εκδόθηκε μονομερώς, να αποταθεί στο Δικαστήριο με αίτηση δια κλήσεως για να το παραμερίσει. Η δυνατότητα αυτή παρέχεται σε κάθε διάταγμα το οποίο εκδίδεται μονομερώς (βλ. Γιαννάκη Κτωρίδη v. Αlpha Bank Cyprus Ltd (ανωτέρω). Να σημειωθεί όμως ότι στην περίπτωση αυτή το Δικαστήριο δεν δύναται να ενεργήσει ως εφετείο του εαυτού του και να κρίνει κατά πόσο ορθά εκδόθηκε ένα τέτοιο διάταγμα αλλά να εξετάσει κατά πόσο με την αίτηση υπάρχει ενώπιον του επαρκής μαρτυρία ή περιστάσεις που αντικειμενικώς δικαιολογούν ένα τέτοιο παραμερισμό ή ακύρωση (βλ. Τράπεζα Κύπρου Λτδ v. 1. Μαρκίδη κ.α. (ανωτέρω) και Νικολαϊδου v. Αττίπα κ.α (ανωτέρω). Είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι το πιο πάνω δικαίωμα που δίδεται με τη Δ.48
(8)
(4)είναι μεν γενικό και αφορά όλα τα διατάγματα που εκδίδονται μονομερώς αλλά η άσκηση του δεν συναρτάται ούτε προϋποθέτει την επίδοση τέτοιων διαταγμάτων προς κάθε ενδιαφερόμενο πρόσωπο. Η υποχρέωση επίδοσης διαταγμάτων που εκδόθηκαν μονομερώς καθώς επίσης και των αιτήσεων και ένορκων δηλώσεων επί των οποίων εκδόθηκαν προβλέπεται στην Δ.48, Θ.12 και 13 και θεωρώ ότι είναι αυτές οι διατάξεις που θα πρέπει να εξεταστούν για να αποφασιστεί κατά πόσο μια τέτοια επίδοση αφορά όλα τα διατάγματα που εκδίδονται μονομερώς και ουσιαστικά ο σκοπός των εν λόγω διατάξεων. Παραθέτω αυτούσιο το λεκτικό των εν λόγω διατάξεων: «
- Every order shall from the date thereof be binding on the person on whose application the same was made and on all parties to the action on whom notice of the application was duly served. Where any party to the action has not been duly served with notice of the application, such order shall be binding on him from the date of the service of an office copy thereof upon him.
- Όποτε επιδίδεται δυνάμει των παρόντων Κανονισμών διάταγμα που εκδόθηκε μετά από μονομερή αίτηση, επιδίδεται ταυτόχρονα και η μονομερής αίτηση μαζί με την ένορκο δήλωση που τυχόν τη συνόδευσε.» Σύμφωνα με το πιο πάνω λεκτικό των εν λόγω Κανονισμών προκύπτει ότι ένα διάταγμα το οποίο εκδόθηκε μονομερώς θα είναι δεσμευτικό προς τον διάδικο στην αγωγή από την ημερομηνία επίδοσης του σε αυτόν και όποτε επιδίδεται ένα τέτοιο διάταγμα το οποίο εκδόθηκε μονομερώς με βάση τους Θεσμούς, θα πρέπει να επιδίδεται και η αίτηση μαζί με την ένορκη δήλωση που τυχόν την συνόδευσε. Τα πιο πάνω καταδεικνύουν ότι η επίδοση διατάγματος που εκδόθηκε μονομερώς θα πρέπει να επιδίδεται δυνάμει των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και ουσιαστικά θα πρέπει να υπάρχει ή να προκύπτει τέτοια υποχρέωση δυνάμει των Κανονισμών αυτών έτσι ώστε να είναι δεσμευτικό. Δεν προκύπτει από τις πιο πάνω διατάξεις γενική υποχρέωση επίδοση ενός τέτοιου διατάγματος αλλά μόνο όταν επιβάλλεται ή προκύπτει από τη φύση του διατάγματος αυτού. Δηλαδή, φαίνεται ότι η υποχρέωση επίδοσης διατάγματος που εκδόθηκε μονομερώς δεν είναι καθολική και ουσιαστικά αφορά σε διατάγματα που ο διάδικος θα πρέπει να συμμορφωθεί ή να ενεργήσει σε συγκεκριμένα χρονικά πλαίσια στην αγωγή. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του αιτητή θεωρεί την υποχρέωση επίδοσης διατάγματος που εκδόθηκε μονομερώς και όλων των σχετικών εγγράφων με βάση τις πρόνοιες των πιο πάνω Κανονισμών καθολική και ότι αφόρα κάθε διάταγμα που εκδίδεται μονομερώς. Για υποστήριξη της θέσης του ότι ένα τέτοιο διάταγμα θα πρέπει να επιδίδεται μαζί με τα σχετικά έγγραφα και αίτηση και την αναγκαιότητα αυτή δυνάμει της Δ.48, Θ.13 παραπέμπει στις περιπτώσεις έκδοσης διατάγματος για υποκατάστατο επίδοση και ότι μαζί με το κλητήριο ένταλμα ή την ειδοποίηση και το διάταγμα που εξουσιοδοτεί μια τέτοια επίδοση θα πρέπει να επιδίδεται και η σχετική αίτηση και ένορκη ομολογία επί της οποίας εκδόθηκε. Τα πιο πάνω όμως δεν βοηθούν τη θέση του σε σχέση με την αναγκαιότητα επίδοσης διατάγματος για άδεια εκτέλεσης απόφασης και κατ' επέκταση και της σχετικής αίτησης και τυχόν ένορκης δήλωσης που την συνόδευε και επί της οποίας εκδόθηκε ένα τέτοιο διάταγμα. Διάταγμα για υποκατάστατο επίδοση θα πρέπει να αναφέρει, μεταξύ άλλων, και τον χρόνο στον οποίο ο εναγόμενος δύναται να καταχωρήσει εμφάνιση και επομένως τις ενέργειες που μπορεί να πράξει. Η Δ.6, Θ.5 έχει ως ακολούθως: «Αny order giving leave to effect such service or give such notice shall limit a time after such service or notice within which such defendant is to enter an appearance, such time to depend on the place or country where or within which the writ is to be served on the notice given. Such order shall also contain a direction that, if the defendant does not enter an appearance within the appointed time, notice of any application in the action may be given by posting a copy on the Court notice board» Σε αυτήν την περίπτωση που το διάταγμα επιβάλει στον εναγόμενο τον τρόπο που δύναται να πράξει και τις ενέργειες που θα πρέπει να προβεί, είναι αναγκαία η επίδοση τόσο του σχετικού διατάγματος όσο και της αίτησης και ένορκης δήλωσης επί της οποίας εκδόθηκε έτσι ώστε να λάβει γνώση γι αυτό και για να μετατραπεί σε δεσμευτικό, τουλάχιστο για το χρόνο εμφάνισης (βλ. Earsfield Steel Ltd v. Joint Stock Company Elecgrometallurgical Steel Works Dneprospetsstal for A.N.KYJMIN
(2009)1B A.A.Δ. 1350). Στην περίπτωση διατάγματος για άδεια εκτέλεσης της απόφασης, που αφορά η παρούσα αίτηση και που να σημειωθεί ότι η διαδικασία έκδοσης ενός τέτοιου διατάγματος αποτελεί αυτοτελή και αυτόνομη διαδικασία και όχι ενδιάμεση (βλ. 1. Ευάγγελος Χαραλάμπους κ.α. v. Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδας (Κύπρου) Λτδ, Πολ. Έφεση Αρ. 311/2012, Ημερ. 15/01/2012 και Αναφορικά με την Αίτηση της Κυριακής Χατζηκωνσταντά, Πολ. Έφεση Αρ. 167/2013, Ημερ. 25/02/20015) δεν θεωρώ ότι είναι αναγκαία η επίδοση του και κατ' επέκταση όλων των σχετικών εγγράφων και της αίτησης επί της οποίας εκδόθηκε. Στο σύγγραμμα The Annual Practice 1958, p. 1021 κάτω από τον τίτλο «Notice of Intention to Proceed» αναφέρονται τα ακόλουθα: «Issue of execution is not a "proceeding" within O.64, r. 13, and the notice of intention to proceed required by that Rule is not necessary (Taylor v. Roe
(1893), 68 L.T. 253). Πέραν των πιο πάνω παραπέμπω στην Αναφορικά με την Αίτηση της Ελένης Μιχαήλ
(2012)1Α Α.Α.Δ. 135 η οποία αφορούσε αίτηση για άδεια για καταχώριση προνομιακού εντάλματος Certiorari με το οποίο να ακυρώνεται διάταγμα του πρωτόδικου Δικαστηρίου με το οποίο δόθηκε άδεια για εκτέλεση της απόφασης. Οι λόγοι που προβλήθηκαν ήταν, μεταξύ άλλων, ότι η έκδοση του πιο πάνω διατάγματος παραβίαζε τους κανόνες φυσικής δικαιοσύνης καθότι η αιτήτρια ουδέποτε κλήθηκε να λάβει μέρος στη δικαστική διαδικασία για ανανέωση της απόφασης και ούτε της επιδόθηκε ποτέ το σχετικό διάταγμα. Ο έντιμος Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Ερωτοκρίτου απορρίπτοντας την αίτηση ανέφερε σε σχέση με τα πιο πάνω τα ακόλουθα: «Σύμφωνα με τη συνδυασμένη ανάγνωση της Δ.40, Θ.8 και Δ.48, Θ.
(8)
(1), δεν υπάρχει υποχρέωση επίδοσης μιας τέτοιας αίτησης και στην προκειμένη περίπτωση δεν φαίνεται να υπήρχε οποιοσδήποτε λόγος για να διατάξει το Δικαστήριο επίδοση. Ούτε έχω πειστεί ότι υπήρχε υποχρέωση για να επιδοθεί το σχετικό διάταγμα που εξασφαλίστηκε από το Δικαστήριο.» Στην παρούσα περίπτωση, το διάταγμα με το οποίο δίδεται άδεια στους Καθ' ών η Αίτηση να εκτελέσουν την απόφαση δεν επιδόθηκε στον Αιτητή ούτε και η αίτηση επί της οποίας εκδόθηκε μονομερώς. Εκείνο το οποίο έγινε είναι ότι στην Αίτηση Έρευνας που καταχωρήθηκε εναντίον του, επισυνάφθηκε ως τεκμήριο και αυτό το διάταγμα. Το γεγονός αυτό και μόνο δεν σημαίνει ότι δημιούργησε και την υποχρέωση στους Αιτητές - Καθ' ών η αίτηση να επιδώσουν και την αίτηση και ένορκη δήλωση που την συνόδευε αφού ούτε καν υποχρέωση είχαν να επιδώσουν ευθύς εξ΄ αρχής το εν λόγω διάταγμα με βάση τους πιο πάνω σχετικούς Κανονισμούς και νομολογία. Συνοψίζοντας όλα τα πιο πάνω, η κατάληξη είναι ότι η έκδοση του διατάγματος ημερομηνίας 04/03/2015 μονομερώς ορθώς έγινε και ότι με βάση τους Κανονισμούς 12 και 13 της Διαταγής 48 δεν υπάρχει οποιαδήποτε υποχρέωση επίδοσης του και κατ' επέκταση της αίτησης και της ένορκης δήλωσης βάση της οποίας εκδόθηκε. Ως εκ τούτου, η αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει και απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Καθ' ών η Αίτηση - Αιτητών και εναντίον του Αιτητή - Καθ' ού η αίτηση αρ. 3, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Πιστόν Αντίγραφον (Υπ.)................. Πρωτοκολλητής Χρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο