Μάριος Ανδρέου ν. Κυπριακής Δημοκρατίας δια του Γενικού Εισαγγελέα, Αρ. Αγωγής: 1940/13, 31/5/2016

Μάριος Ανδρέου ν. Κυπριακής Δημοκρατίας δια του Γενικού Εισαγγελέα, Αρ. Αγωγής: 1940/13, 31/5/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2016:A121 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Αγιομαμίτη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1940/13 Μεταξύ: Μάριος Ανδρέου Ενάγοντος και Κυπριακής Δημοκρατίας δια του Γενικού Εισαγγελέα Εναγομένης - - - - - - - - - - - - - 31.05.2016 Για τον Ενάγοντα: κα Ν. Χριστοδουλίδη (κ. Δανιήλ για ν' ακούσει απόφαση) Για την Εναγόμενη: κ. Α. Χατζηκύρου (κ. Ερωτοκρίτου για ν' ακούσει απόφαση) Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο Ενάγων αξιώνει εναντίον της Δημοκρατίας γενικές και τιμωρητικές αποζημιώσεις για την επίθεση, πρόκληση σωματικών βλαβών, εξευτελισμό, ταπείνωση, πρόκληση ψυχικής οδύνης και για την παράνομη σύλληψη και κράτηση του. Σύμφωνα με την Έκθεση Απαίτησης τα επίδικα γεγονότα έλαβαν χώρα στις 08.07.05 στην Πάφο, όπου αστυφύλακες που βρίσκονταν σε υπηρεσία απρόκλητα και αδικαιολόγητα ανέκοψαν τον Ενάγοντα, τον οποίον συνέλαβαν και έθεσαν υπό κράτηση παράνομα στην παρουσία της συντρόφου του. Συνεπεία των πιο πάνω παράνομων πράξεων ο Ενάγων υπέστη σωματικές βλάβες, λεπτομέρειες των οποίων δίδονται στην παράγραφο 7 της Έκθεσης Απαίτησης. Περαιτέρω, ο Ενάγων ισχυρίζεται ότι ο Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου κακόβουλα και κακόπιστα καταχώρησε εναντίον του την Ποινική υπόθεση με αρ. 11735/07 Ε.Δ. Πάφου. Το Δικαστήριο αθώωσε και απάλλαξε τον Ενάγοντα στις 10.01.11 αποφαινόμενο ότι η εκδοχή της κατηγορούσας αρχής ήταν ψευδής και αναξιόπιστη. Τέλος, ο Ενάγων ισχυρίζεται ότι στερήθηκε των θεμελιωδών δικαιωμάτων της ελευθερίας, της αξιοπρέπειας, της σωματικής ακεραιότητας και υγείας και παράλληλα διώχθηκε κακόβουλα και διασύρθηκε επί τριάμισι έτη στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Η Εναγόμενη στην ιδιαίτερα λιτή Υπεράσπιση της περιορίζεται απλώς να αρνηθεί τους ισχυρισμούς που προβάλλει ο Ενάγων και αξιώνει την απόρριψη της αγωγής ως αβάσιμης. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων, προς πίστη τους, κατέληξαν σε σειρά παραδεκτών γεγονότων εξοικονομώντας πολύτιμο δικαστικό χρόνο και χρήμα, αφού ενόψει των παραδεκτών γεγονότων δεν χρειάστηκε να προσκομιστεί προφορική μαρτυρία. Συγκεκριμένα στις 09.02.16 δηλώθηκαν τα κάτωθι παραδεκτά γεγονότα: «

1. Ο Ενάγοντας συνελήφθη την 08.07.2005 χωρίς να υπάρχει νόμιμη αιτία προς τούτο, στην παρουσία της αρραβωνιαστικιάς του.
2. Κατά τη σύλληψη του Ενάγοντα οι αστυνομικοί χρησιμοποίησαν υπέρμετρη βία, με αποτέλεσμα να προκληθούν στον Ενάγοντα τα κάτωθι: · Εγκεφαλική διάσειση. · Κεφαλαλγία · Εκδορές · Κακώσεις · Ζάλη
3. Ο Ενάγοντας παρέμεινε για νοσηλεία στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου για 24 ώρες.
4. Ο Ενάγοντας στερήθηκε την ελευθερία του παράνομα για 8 ώρες.» Επιπλέον κατατέθηκε από κοινού ως Τεκμήριο 1 βιβλιάριο με 15 φωτογραφίες στις οποίες απεικονίζονται τα τραύματα που υπέστη ο Ενάγων. Τα προαναφερόμενα παραδεκτά γεγονότα καθίστανται και ευρήματα του Δικαστηρίου. Το μοναδικό επομένως ζήτημα που παραμένει προς επίλυση είναι το ύψος των αποζημιώσεων που δικαιούται ο Ενάγων. Νομική πτυχή Όπως προκύπτει από τα παραδεκτά γεγονότα η αξίωση του Ενάγοντα για διεκδίκηση αποζημιώσεων βασίζεται στην παράνομη σύλληψη και κράτηση του, καθώς και στις σωματικές βλάβες που υπέστη από την υπέρμετρη βία που άσκησαν οι αστυφύλακες κατά την σύλληψη του. Σημειώνω ότι στην Έκθεση Απαίτησης προβάλλεται ισχυρισμός περί κακόβουλης δίωξης, ωστόσο ούτε στα παραδεκτά γεγονότα γίνεται οποιαδήποτε αναφορά στον εν λόγω ισχυρισμό αλλά ούτε και στην αγόρευση του ευπαίδευτου συνηγόρου του Ενάγοντα. Συνάγεται επομένως ότι ο συγκεκριμένος ισχυρισμός έχει εγκαταλειφθεί. Το δικαίωμα της ελευθερίας και της ασφάλειας αποτελεί θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα, το οποίο κατοχυρώνεται στο άρθρο 11 του Συντάγματος ως ακολούθως: «11.
5. Έκαστος έχει το δικαίωμα ελευθερίας και προσωπικής ασφαλείας.
6. Ουδείς στερείται της ελευθερίας αυτού, ειμή ότε και όπως ο νόμος ορίζει εις τας περιπτώσεις: (α) κρατήσεως ατόμου μετά την καταδίκην αυτού υπό αρμοδίου δικαστηρίου, (β) συλλήψεως ή κρατήσεως ατόμου λόγω μη συμμορφώσεως προς νόμιμον διαταγήν δικαστηρίου, (γ) συλλήψεως ή κρατήσεως ατόμου ενεργουμένης προς τον σκοπόν προσαγωγής αυτού ενώπιον της αρμοδίας κατά νόμον αρχής επί τη ευλόγω υπονοία ότι διέπραξεν αδίκημα ή οσάκις η σύλληψις ή κράτησις θεωρηθή ευλόγως αναγκαία προς παρεμπόδισιν διαπράξεως αδικήματος ή αποδράσεως μετά την διάπραξιν αυτού, (δ) περιορισμού ανηλίκου δυνάμει νομίμου διαταγής προς τον σκοπόν αναμορφωτικής επιβλέψεως ή νομίμου κρατήσεως προς τον σκοπόν προσαγωγής αυτού ενώπιον της αρμοδίας κατά νόμον αρχής, (ε) περιορισμού ατόμων προς παρεμπόδισιν επεκτάσεως μεταδοτικών νόσων, ατόμων ασθενών διανοητικώς, αλκοολικών, τοξικομανών ή αλητών, και (στ) σύλληψης ή κράτησης ατόμου προς παρεμπόδιση της χωρίς άδεια εισόδου στο έδαφος της Δημοκρατίας ή σύλληψης ή κράτησης αλλοδαπού εναντίον του οποίου έγιναν ενέργειες προς το σκοπό απέλασης ή έκδοσης ή σύλληψης ή κράτησης πολίτη της Δημοκρατίας προς το σκοπό της έκδοσης ή παράδοσής του με βάση ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης ή σύμφωνα με διεθνή σύμβαση που δεσμεύει τη Δημοκρατία, υπό τον όρο ότι τέτοια σύμβαση εφαρμόζεται αντίστοιχα και από τον αντισυμβαλλόμενο. Η σύλληψη ή η κράτηση όμως οποιουδήποτε προσώπου προς το σκοπό έκδοσης ή παράδοσής του δεν είναι δυνατή εάν το αρμόδιο κατά νόμο όργανο ή αρχή έχει ουσιώδη λόγο να πιστεύει ότι το αίτημα της έκδοσης ή παράδοσης έγινε με σκοπό την ποινική δίωξη ή την τιμωρία προσώπου συνεπεία της φυλής, της θρησκείας, της εθνικότητας, της εθνοτικής καταγωγής, των πολιτικών πεποιθήσεων ή των νόμιμων κατά το διεθνές δίκαιο διεκδικήσεων συλλογικών ή ατομικών δικαιωμάτων.» Σχετικό επίσης είναι και το άρθρο 29 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ.148, ως έχει μέχρι σήμερα τροποποιηθεί, το οποίο παραθέτω αυτούσιο: «29.Παράvoμη κατακράτηση πρoσώπoυ συvίσταται στηv παράvoμη oλoσχερή στέρηση της ελευθερίας πρoσώπoυ για oπoιαδήπoτε χρovική περίoδo με φυσικά μέσα ή με επίδειξη εξoυσίας: Νoείται ότι oπoιoσδήπoτε γovέας, κηδεμόvας ή δάσκαλoς δύvαται πρoσωριvά vα στερήσει τo τέκvo, τov κηδεμovευόμεvo ή τo μαθητή, αvτίστoιχα, από τηv ελευθερία τoυ για τόσo χρόvo ως ήθελε είvαι εύλoγα αvαγκαίoς για σωφρovισμό τoυ.» Περαιτέρω, στα άρθρα 7.1 και 8 του Συντάγματος προνοούνται τα ακόλουθα: «7.1 Έκαστος έχει το δικαίωμα ζωής και σωματικής ακεραιότητος. ..................................................................................................................
7. Ουδείς υποβάλλεται εις βασανιστήρια ή εις απάνθρώπον ή ταπεινωτικήν τιμωρίαν ή μεταχείρισιν.» Η ευθύνη της Δημοκρατίας για ζημιογόνες και άδικες πράξεις ή παραλείψεις των υπαλλήλων ή Αρχών της Δημοκρατίας, κατά την άσκηση των καθηκόντων τους ή κατ' επίκληση της άσκησης των καθηκόντων τους, καθιερώνεται στο άρθρο 172 του Συντάγματος, το οποίο επίσης παραθέτω: "Η Δημοκρατία ευθύνεται δια πάσαν ζημιογόνον άδικον πράξιν ή παράλειψιν των υπαλλήλων ή αρχών της Δημοκρατίας εν τη ασκήσει των καθηκόντων αυτών ή κατ' επίκλησιν ασκήσεως των καθηκόντων αυτών. Νόμος θέλει καθορίσει τα περί της ευθύνης της Δημοκρατίας.» Επιπρόσθετα ο Ενάγων επικαλείται την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και συγκεκριμένα τα άρθρα 2, 3 και
8. Σημειώνω ότι τα εν λόγω άρθρα περιέχουν ταυτόσημες ρυθμίσεις με τα άρθρα 7, 8 και 11 του Συντάγματος αντίστοιχα. Συμπεράσματα Σύμφωνα με τα παραδεκτά γεγονότα ο Ενάγων στερήθηκε παράνομα της ελευθερίας του, αφού η σύλληψη και κατ' επέκταση η κράτηση του ήταν χωρίς νόμιμη αιτία. Επιπρόσθετα κατά τη σύλληψη του Ενάγοντα χρησιμοποιήθηκε υπέρμετρη βία ως αποτέλεσμα της οποίας ο τελευταίος υπέστη σωματικές βλάβες. Συνεπώς η θεραπεία που δικαιούται ο Ενάγων περιλαμβάνει αποζημιώσεις τόσο για την παράνομη στέρηση της ελευθερίας του όσο και για τις σωματικές βλάβες που έχει υποστεί. Στην υπόθεση Γιάλλουρος ν. Νικολάου