Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λίμιτεδ ν. ΗΛΙΑΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΛΤΔ κ.α., Αρ. Αγωγής: 1423/14, 9/5/2016

Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λίμιτεδ ν. ΗΛΙΑΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΛΤΔ κ.α., Αρ. Αγωγής: 1423/14, 9/5/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2016:A99 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Αγιομαμίτη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1423/14 Μεταξύ: Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λίμιτεδ, από τη Λευκωσία Ενάγουσας και Ηλία Γερασίμου, από την Πάφο Εναγομένων - - - - - - - - - - - - Αρ. Αγωγής: 1424/14 Μεταξύ: Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λίμιτεδ, από τη Λευκωσία Ενάγουσας και

1. ΗΛΙΑΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΛΤΔ, από την Πάφο
2. Ηλία Γερασίμου, από την Πάφο Εναγομένων - - - - - - - - - - - - Αίτηση ημερομηνίας 13.10.2015 για συνένωση αγωγών 09.05.2016 Για τους Εναγόμενους - Αιτητές: κα Β. Γιατρού (κα Λάμπρου για ν' ακούσει απόφαση) Για την Ενάγουσα - Καθ' ης η Αίτηση: κα Κάϊζερ Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Η καταχώρηση δύο αγωγών από την Ενάγουσα στις 25.06.14 και συγκεκριμένα της αγωγής 1423/14 εναντίον του Ηλία Γερασίμου και της αγωγής 1424/14 εναντίον της εταιρείας Ηλίας Γερασίμου Λτδ και του Ηλία Γερασίμου (στο εξής «Αιτητές 1 και 2» αντίστοιχα) αποτέλεσε την αφορμή για την καταχώρηση της υπό κρίση Αίτησης, με την οποία οι Αιτητές αιτούνται τη συνένωση της αγωγής με αριθμό 1423/14 με την αγωγή υπ' αριθμό 1424/
3. Σύμφωνα με το περιεχόμενο της υπό κρίση Αίτησης στις δύο προαναφερόμενες αγωγές υπάρχουν κοινά νομικά και/ή πραγματικά ζητήματα τα οποία καθιστούν αναγκαία και επιθυμητή τη συνένωσή τους. Περαιτέρω, αναφέρεται ότι η Υπεράσπιση των Αιτητών στηρίζεται στα ίδια νομικά σημεία και το μαρτυρικό υλικό θα είναι το ίδιο και στις δύο αγωγές. Η Αίτηση στηρίζεται στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.14, Δ.48 θ.θ. 2, 9(d), επί της πρακτικής και των γενικών εξουσιών του Δικαστηρίου. Η Ενάγουσα (στο εξής «Καθ' ης η Αίτηση») καταχώρησε στις 02.12.15 ένσταση στην οποία καταγράφονται έξι συνολικά λόγοι, οι οποίοι μπορούν να συνοψισθούν στο ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις της Δ.14 θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, καθώς τα επίδικα θέματα των αγωγών είναι διαφορετικά αφού βασίζονται σε διαφορετικές συμφωνίες παραχώρησης πιστωτικών διευκολύνσεων με διαφορετικούς πρωτοφειλέτες. Η ένσταση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Ανδρόνικου Σταυρινού ο οποίος, μεταξύ άλλων, αναφέρει ότι η υπό κρίση Αίτηση είναι παράτυπη καθώς δεν συνοδεύεται από ένορκη δήλωση στην οποία να εκτίθενται τα ισχυριζόμενα κοινά νομικά και πραγματικά σημεία. Κατά τα λοιπά ο ενόρκως δηλών επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης και ισχυρίζεται ότι τυχόν συνένωση των αγωγών δεν θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των διαδίκων και της δικαιοσύνης αλλά θα επιφέρει πολλαπλότητα στη διαδικασία και σπατάλη εξόδων. Η ακροαματική διαδικασία διεξήχθη στη βάση των ενόρκων δηλώσεων και οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων ανέπτυξαν την επιχειρηματολογία τους μέσω των γραπτών αγορεύσεων τους. Νομική πτυχή Όπως έχει ήδη αναφερθεί η επίδικη αίτηση στηρίζεται στη Δ.14 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Στην υπό κρίση περίπτωση εφαρμογή έχει η Δ.14 θ.2, το περιεχόμενο της οποίας παρατίθεται αυτούσιο: «When two or more actions are pending in the same Court, whether by the same or different plaintiffs against the same or different defendants, and the claims of such actions involve a common question of law or fact of such importance in proportion to the rest of the matters involved in such actions as to render it desirable that the actions should be consolidated, the Court or a Judge may order that they be consolidated.» Η Δ.14 έτυχε εκτεταμένης ανάλυσης σε αριθμό αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Η έκδοση διατάγματος συνένωσης αγωγών ανάγεται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου, η άσκηση της οποίας εξαρτάται από τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Το απαύγασμα της νομολογίας καταδεικνύει πως γνώμονας για την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου είναι η αποφυγή της πολλαπλότητας των διαδικασιών και η ταχύτερη απονομή δικαιοσύνης με την εξοικονόμηση χρόνου και εξόδων (Hadjiathanasiou v. Parperides a.o