ΜΑΧ ALBERT RAPP ν. JULIA SINDEN (ΤΖΟΥΛΙΑ ΣΙΝΤΕΝ) κ.α., Αρ. Αγωγής: 3274/11, 29/6/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2016:A146 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Δ. Σωκράτους, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3274/11 Μεταξύ: ΜΑΧ ALBERT RAPP από τη Γερμανία Ενάγοντα και JULIA SINDEN (ΤΖΟΥΛΙΑ ΣΙΝΤΕΝ) από την Αγία Μαρίνα Χρυσοχούς ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΣΙΑΗΛΗΣ από την Πάφο Εναγομένων Και όπως τροποποιήθηκε δυνάμει διατάγματος του Δικαστηρίου ημερ. 13.3.2012 Μεταξύ: ΜΑΧ ALBERT RAPP από τη Γερμανία Ενάγοντα και JULIA SINDEN (ΤΖΟΥΛΙΑ ΣΙΝΤΕΝ) από την Αγία Μαρίνα Χρυσοχούς ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΣΙΑΗΛΗΣ ως διαχειριστής της περιουσίας της αποβιωσάσης Μαρούλλας Σίντεν τέως από την Αγία Μαρίνα Χρυσοχούς δυνάμει διατάγματος διαχείρισης με αριθμό 88/04 Ε.Δ. Πάφου Εναγομένων ------------------- Αίτηση τροποποίησης της Έκθεσης Απαίτησης ημερ. 28.3.2016 ------------------- Ημερομηνία: 29.6.2016 Για τον Ενάγοντα-Αιτητή: κ. Δ. Δανιήλ για ΠΑΥΛΟΣ Γ. ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΔΕΠΕ Για την Εναγόμενη1-Καθ΄ ης η αίτηση 1: κα Χαραλάμπους για κα Α. Παπαδοπούλου Σπύρου Για τον Εναγόμενο 2-Καθ΄ ου η αίτηση 2: κ. Ν. Δημοσθένους για κ. Γ. Σιαηλή ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την ανωτέρω αγωγή αξιώνεται από τον Ενάγοντα η ακύρωση των εγγραφών των ακινήτων αρ. τεμ. 140 και 141 τα οποία βρίσκονται στην Αργάκα και στην επ΄ ονόματι του εγγραφή. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της Έκθεσης Απαίτησης, με δικά του έξοδα αγόρασε το ακίνητο αρ. τεμαχίου 113, το οποίο ενόψει του ότι ήταν αλλοδαπός ενεγράφη επ΄ ονόματι της μητέρας της Εναγόμενης 1 η οποία αργότερα απεβίωσε. Το ακίνητο διαχωρίσθηκε σε δύο τμήματα το 141 και 140 επί του οποίου ο Ενάγων ανήγειρε κατοικία με δικά του έξοδα. Με την Εναγόμενη 1 ο Ενάγων συμβιούσε από τον φθινόπωρο του 1999 μέχρι τον Αύγουστο του 2009. Μετά τη διάλυση της σχέσης τους, η Εναγόμενη 1 εξακολουθεί να διαμένει στην οικία την οποία ο Ενάγων ανήγειρε και της οποίας διαφημίζει την πώληση με προφανή στόχο την αποξένωση της. Με την κρινόμενη αίτηση επιδιώκεται η εισαγωγή των πιο κάτω ισχυρισμών με την προσθήκη ισάριθμων παραγράφων. «19Α- Η εναγόμενη αρ. 1, κατά και/η περί το 2009, προέβη σε αβάσιμη καταγγελία στην αστυνομία εναντίον του ενάγοντα, στην βάση της οποίας μεταξύ άλλων ισχυρίστηκε σεξουαλική κακοποίηση της ανήλικης θυγατέρας της από μέρους του ενάγοντα. Στην συνέχεια ο ενάγοντας κατηγορήθηκε και δικάστηκε ενώπιον του Κακουργιοδικείου Πάφου, στην Ποινική υπόθεση αριθμός 14942/09, όπου αθωώθηκε και απαλλάχτηκε από όλες τις κατηγορίες. 19Β- Στο πλαίσιο της εκδίκασης της πιο πάνω ποινικής υπόθεσης η εναγόμενη προέβη σε παραδοχή ότι αρχικά όταν γνώρισε τον ενάγοντα, συνέζησε μαζί του σε ιδιόκτητο ακίνητο στο Νέο Χωριό, το οποίο στην συνέχεια πώλησε και έκτισαν το επίδικο ακίνητο στην Αργάκα. Επίσης ο ενάγοντας μετέφερε σημαντικά ποσά από την τράπεζα του στην Ελβετία. 19Γ- Είναι η θέση του ενάγοντα, ότι η καταγγελία της εναγόμενης αρ. 1 ήταν προσχηματική με σκοπό την εκμετάλλευση της περιουσίας του ενάγοντα και η ίδια εμποδίζεται από την συμπεριφορά της, από έγγραφα και από τις δηλώσεις της που προέβη στο πλαίσιο της διερεύνησης και εκδίκασης της πιο πάνω ποινικής υπόθεσης, να ισχυρίζεται ότι το επίδικο ακίνητο εις την Αργάκα δεν ανήκει ουσιαστικά εις τον ενάγοντα. 19Δ- Ο ενάγοντας επιφυλάσσεται να αναφερθεί κατά την δικάσιμο, στα πρακτικά της Ποινικής δίκης στην υπόθεση 14942/09 και στην Δικαστική απόφαση ημερομηνίας 29/7/2010.» Η αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του κ. Χρ. Σιμιλλίδη, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τον Ενάγοντα. Αναφέρεται σε αυτήν πως στο στάδιο της καταχώρησης της αγωγής ο Ενάγοντας παρέλειψε να αναφέρει εις τους δικηγόρους του ότι το 2009 έγινε προσχηματική καταγγελία εναντίον του από μέρους της Εναγόμενης αρ. 1, μεταξύ άλλων και για σεξουαλική εκμετάλλευση της ανήλικης κόρης της από μέρους του. Ο Ενάγοντας κατηγορήθηκε, δικάστηκε και αθωώθηκε από το Κακουργιοδικείο Πάφου στην ποινική υπόθεση αρ. 14942/09, στο πλαίσιο της οποίας έγιναν δηλώσεις και παραδοχές από μέρους της Εναγόμενης αρ. 1, ως προς την αγορά και ιδιοκτησία του επίδικου ακινήτου. Υποστηρίζει ότι η τροποποίηση δεν είναι κακόπιστη, ότι είναι αναγκαία και ότι γίνεται σε στάδιο προτού ξεκινήσει η ακροαματική διαδικασία έτσι ώστε να μην προκληθεί ζημιά στους Εναγόμενους. Το δικονομικό αυτό διάβημα συνάντησε την ένσταση αμφοτέρων των Εναγομένων οι οποίοι εγείρουν διάφορους λόγους για τους οποίους πιστεύουν ότι η αίτηση δεν πρέπει να γίνει αποδεκτή. Προβάλλουν μεταξύ άλλων λόγων την καθυστέρηση στην καταχώρηση της αίτησης, την έλλειψη επαρκούς αιτιολογίας, την προσπάθεια εισαγωγής νέας υπόθεσης. Στους λοιπούς λόγους ένστασης αναφορά και σχολιασμός γίνεται κατωτέρω. Οι συνήγοροι των διαδίκων ανέπτυξαν με γραπτές αγορεύσεις την επιχειρηματολογία τους, σχολιασμός της οποίας γίνεται κατωτέρω όπου κρίνεται σκόπιμο και τις οποίες έχω υπόψη μου συντάσσοντας την παρούσα. Νομική πτυχή Έχει νομολογηθεί ότι η τροποποίηση της δικογραφίας είναι εφικτή σε κάθε περίπτωση που κρίνεται αναγκαία για τον προσδιορισμό της ουσίας της διαφοράς και ότι εξαίρεση αποτελούν οι περιπτώσεις που η τροποποίηση δυνατό να επιφέρει βλάβη στον αντίδικο ή εκεί που η κακή πίστη του αιτητή είναι εμφανής (δέστε Χρίστου ν. Αζά
(1992)1 Α.Α.Δ. 704, 707). Στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου συνεκτιμάται και ο παράγων της καθυστέρησης στην υποβολή της αίτησης σαν λογικής απόρροιας των διατάξεων του άρθρου 30.2 του Συντάγματος. Έχει περαιτέρω νομολογηθεί ότι η σύγχρονη τάση είναι να επιτρέπονται τροποποιήσεις στις κατάλληλες υποθέσεις ακόμη και όταν μια τέτοια τροποποίηση είναι αποτέλεσμα αμέλειας ή καθυστέρησης νοουμένου βέβαια ότι δεν θα προκληθεί αδικία στην άλλη πλευρά που δεν θα μπορούσε να αποζημιωθεί με χρήμα (δέστε Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου
(1991)1 Α.Α.Δ. 934. Η προσέγγιση αυτή συνάδει με εκείνη που διατυπώθηκε στην Associated Leisure Ltd and others v. Associated Newspapers Ltd
(1970)2 All E.R. 754, Jamal Khan v. Δημοκρατίας του Πακιστάν
(2011)1 Α.Α.Δ. 1211. Οι αρχές οι οποίες διέπουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου συνοψίζονται στη Φοινιώτης v. Greenmar Navigation Ltd κ.α.
(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 33 και έχουν ως εξής: «
(1)H τροποποίηση της δικογραφίας επιτρέπεται σε κάθε στάδιο της διαδικασίας δεδομένου ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις που την καθιστούν απαραίτητη για την αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης.
(2)Στον προσδιορισμό των συμφερόντων της δικαιοσύνης όπως διαγράφονται στην συγκεκριμένη υπόθεση συνεκτιμούνται και οι επιπτώσεις από την τροποποίηση στα δικαιώματα και συμφέρονται του αντιδίκου. Η διεξαγωγή της δίκης μέσα σε εύλογο χρόνο καθιερώνεται από το άρθρο 30.2 του συντάγματος ως θεμελιώδες δικαίωμα του κάθε διάδικου.
(3)Η τροποποίηση επιτρέπεται κατά κανόνα εφόσον δεν προκαλείται ανεπανόρθωτη ζημιά στον αντίδικο δηλαδή ζημιά άλλη από εκείνη που μπορεί να θεραπευθεί με την έκδοση της κατάλληλης διαταγής ως προς τα έξοδα. Το αποδεικτικό βάρος για τη αιτιολόγηση του αιτήματος και της καθυστέρησης στην διατύπωση των θέσεων του αιτητή ποικίλλει ανάλογα με το στάδιο κατά το οποίο υποβάλλεται η αίτηση. Όσο μεγαλύτερη είναι η καθυστέρηση ανάλογα επαυξάνει και το βάρος το οποίο πρέπει να αποσείσει ο αιτητής για την έκδοση διατάγματος για την τροποποίηση.
(4)Η έναρξη της δίκης δεν δημιουργεί ανυπέρβλητο εμπόδιο στην επιδίωξη της τροποποίησης υπεράσπισης. Στο στάδιο αυτό όμως η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται με φειδώ, λαμβάνοντας υπόψη τον εκτροχιασμό της δίκης από τη προσδιορισθείσα πορεία και τις αναπόφευκτες επιπτώσεις στα δικαιώματα του αντιδίκου. Στην υπόθεση Hipgrave v. Case, 28 Ch. D. 361 υποδείχθηκε ότι το Δικαστήριο αντιμετωπίζει με διστακτικότητα αιτήσεις για τροποποίηση της δικογραφίας κατά την δίκη.» Κατά την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου συνεκτιμώνται όλα τα σχετικά γεγονότα τα οποία τείνουν να διαμορφώσουν και προδιαγράψουν το πλαίσιο της δίκης σε συνάρτηση με τα χρονικά όρια για την επίλυση τους. Καθυστέρηση/Μη αιτιολογία Η καθυστέρηση στην καταχώρηση της αίτησης και η μη επαρκής αιτιολόγηση της αποτελούν κοινό λόγο ένστασης. Έχει ανωτέρω αναφερθεί η δοθείσα εκ μέρους του Ενάγοντα αιτιολογία. Ήταν η μη ενημέρωση και συνακόλουθα η άγνοια των δικηγόρων του για την ύπαρξη της υπόθεσης του Κακουργιοδικείου κατά το χρόνο καταχώρισης της αγωγής. Όμως. Δεν υπάρχει συγκεκριμενοποίηση του χρόνου γνώσης της υπόθεσης του Κακουργιοδικείου. Περαιτέρω, με την ένορκη δήλωση της Εναγόμενης 1 που συνοδεύει την ένσταση της αναφέρονται τα εξής γεγονότα τα οποία επιβεβαιώνονται από το φάκελο του Δικαστηρίου.
- Στην ένορκη δήλωση του, ημερομηνίας 12.2.2014, η οποία συνόδευε αίτηση για έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος, ο κ. Χρίστος Σιμιλλίδης, ο οποίος προβαίνει και στην παρούσα ένορκη δήλωση, στις παραγράφους 7 και 8 κάνει μνεία στην υπόθεση του Κακουργιοδικείου. Συνεπώς ήταν γνωστή από τότε. Σημειώνεται δε, πως όχι μόνον γίνεται αναφορά στην εν λόγω ποινική υπόθεση αλλά επισυνάπτεται η απόφαση ως Τεκμήριο
- Στις 26.3.2012 καταχωρήθηκε τροποποιημένο Κλητήριο Ένταλμα και δεν επιχειρήθηκε εισαγωγή των προτεινόμενων να εισαχθούν παραγράφων.
- Στην Έκθεση Υπεράσπισης της Εναγόμενης 1, ημερ. 12.9.2012 υπάρχει δικογραφημένος ισχυρισμός της ότι η αγωγή καταχωρήθηκε εκδικητικά εναντίον της εκ μέρους του Ενάγοντα επειδή τον κατήγγειλε στην Αστυνομία για αδικήματα σχετικά με την ανήλικη θυγατέρα της.
- Στην παράγραφο 14 της τροποποιημένης Έκθεσης Υπεράσπισης της Εναγόμενης 1, ημερ. 27.3.2014 αναφέρεται και πάλιν στην ποινική εναντίον του Ενάγοντα υπόθεση.
- Η απόφαση του Κακουργιοδικείου εξεδόθη στις 29 Ιουλίου 2010 ενώ η αγωγή καταχωρήθηκε το Δεκέμβριο του
- Είναι σαφές από τα ανωτέρω πως η γνώση για την απόφαση του Κακουργιοδικείου περιήλθε στους δικηγόρους του Ενάγοντα πολύ ενωρίτερα της καταχώρησης της αίτησης, δηλαδή από τον Φεβρουάριο του 2014 και αμέλησαν να το διαχειριστούν έγκαιρα. Παρά το γεγονός πως η καθυστέρηση από μόνη της δεν καθίσταται μοιραία για την τύχη μιας αίτησης και δεν αποτελεί τον αποφασιστικό παράγοντα, εντούτοις αυτός συνεκτιμάται με τους υπόλοιπους παράγοντες που περιβάλλουν μια υπόθεση (Astor Manufacturing & Exporting Co Ltd κ.α. v. A.G. Leventis & Company (Nigeria) Ltd κ.α.
(1993)1 Α.Α.Δ. 726). Κρίνεται ενόψει όλων των ανωτέρω πως η γνώση αφενός του Ενάγοντα για τα επιχειρούμενα να εισαχθούν γεγονότα, από το 2009 και 2010, η γνώση των δικηγόρων του για τα γεγονότα αυτά τουλάχιστον από το 2014 και η παράλειψη να προσδιορίσουν στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση το χρόνο της ενημέρωσης τους, αποτελούν τέτοια στοιχεία τα οποία σίγουρα δεν επιδεικνύουν επιμέλεια. Αντίθετα επιδείχθηκε ασυγχώρητη ολιγωρία αλλά και γενικότητα και αοριστία στην αιτιολογία του εγχειρήματος. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, σημαντικός λόγος ένστασης παραμένει ότι η προτεινόμενη τροποποίηση αποτελεί εισαγωγή νέας βάση απαίτησης και εισαγωγής μαρτυρίας. Νέα βάση αγωγής/Εισαγωγή μαρτυρίας Η νομολογία (Χρίστου v. Azά (ανωτέρω)), δεν υπαγορεύει εκ προοιμίου απόρριψη αίτησης επειδή γίνεται εισαγωγή νέας βάσης αγωγής ή θεμάτων. Η μόνη περίπτωση που χρήζει ιδιαίτερης προσοχής είναι εκεί που αν επιτραπεί η τροποποίηση θα επέλθει βλάβη στον αντίδικο ή όπου είναι φανερό ότι ο Αιτητής ενεργεί με κακή πίστη. Η συνήθης βλάβη που μπορεί να επέλθει και η οποία δεν είναι εύκολο να αποζημιωθεί με την καταβολή εξόδων, είναι στις περιπτώσεις που εγείρεται θέμα παραγραφής, π.χ. όπου εισάγεται αγώγιμο δικαίωμα το οποίο έχει παραγραφεί ή όπου ο εναγόμενος εμποδίζεται από του να εγείρει συγκεκριμένη υπεράσπιση, λόγω νομοθετικής παραγραφής (βλ. Lancaster v. Moss [1800] 32
(2)Reissue, Digest 1575, Marshall v. L.P.T.D. [1936] 3 All E.R. 83, Annual Practice 1959 σελ. 627 και Α. Αρακελιάν v. Ταμείον Προνοίας του Προσωπικού της Marfin Λαϊκής Τράπεζας Δημόσια Εταιρεία Λτδ κ.α., ECLI:CY:AD:2016:A87, Πολιτική Έφεση 51/2012, ημερ. 11.2.2016). Στην κρινόμενη περίπτωση εισάγεται με την παράγραφο 19Γ ζήτημα κωλύματος της Εναγόμενης 1 να ισχυρίζεται ότι το επίδικο ακίνητο στην Αργάκα δεν ανήκει στον Ενάγοντα, λόγω εγγράφων και δηλώσεων στις οποίες προέβη κατά τη διερεύνηση και εκδίκαση της υπόθεσης Κακουργιοδικείου. Θεωρώ πως εάν δεν υπήρχαν τα υπόλοιπα κωλύματα (π.χ. καθυστέρηση, μη επαρκής αιτιολογία κ.λ.π.) ο ισχυρισμός περί αποποίησης δικαιωμάτων της Εναγόμενης 1, θα γινόταν αποδεκτός, αφού ευχερώς μπορεί να εκδικαστεί με την υπόλοιπη αξίωση. Όμως, δεδομένου πως αυτός συνδέεται άμεσα με τις αναφορές στην υπόθεση Κακουργιοδικείου και κυρίως με την παράγραφο 19Β, δεν είναι αποδεκτός. Εκείνο που όντως επιχειρείται να εισαχθεί, κυρίως με την παράγραφο 19Β είναι μαρτυρία. Επισημαίνει η συνήγορος της Εναγόμενης 1 πως ο Ενάγων επιχειρεί να εισάξει καθαρά μαρτυρία και αποσπάσματα από δικαστική απόφαση γεγονός ανεπίτρεπτο, σύμφωνα με τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας. Οι επιχειρούμενες να εισαχθούν παράγραφοι, αποτελούν μαρτυρία η οποία στοχεύει στο να καταδείξει την αναξιοπιστία της Εναγομένης 1 και το μεθοδευμένο των ενεργειών της. Θα πρέπει να σημειωθεί η αρχή πως: «Τα δικόγραφα καθορίζουν το πλαίσιο της δίκης. Η σύνταξη τους διέπεται από ιδιαίτερους δικονομικούς κανόνες που ενσωματώνονται στη Δ.19 και διασφαλίζουν την αποτελεσματική διεξαγωγή της δίκης. Ο Θ.4 περιέχει τον πιο θεμελιακό: "Every pleading shall contain, and contain only, a statement in a summary form of the material facts on which the party pleading relies for his claim or defence, as the case may be, but not the evidence by which they are to be proved." H μαρτυρία με την οποία μπορεί να αποδειχθεί οποιοδήποτε από τα επίδικα θέματα δεν έχει θέση σε δικόγραφο. Αν παρεισφρήσει πρέπει να διαγραφεί (Merchants and Manufacturers Insurance Co v. Davies
(1938)1 K.B. 196, 207). Έτσι δεν είναι συγχωρητή η παράθεση ολόκληρου εγγράφου. Είναι αρκετό να δηλωθεί η έννοια και το αποτέλεσμα του (Bullen and Leake "Precedents of Pleadings" 12η έκδοση, σελ. 44). Η πεμπτουσία είναι ότι η διατύπωση και η παρουσία της υπόθεσης πρέπει να είναι λιτή χωρίς πλατειασμούς. Το λόγο γι΄ αυτό μας δίνει η British Airways Pension Trustees Ltd v. Sir Robert McAlpine
(1994)72 B.L.R. 26: "The basis purpose of pleadings is to enable the opposite party to know what case is being made in sufficient detail to enable that party properly to prepare to answer it. ............................. Pleadings are not a game to be played at the expense of the litigants, they are note an end in themselves, but a means to the end, and that end is to give each party a fair hearing." Σημειώνεται πως η οποιαδήποτε παραδοχή για οποιοδήποτε θέμα, αποτελεί μαρτυρία η οποία μπορεί να προσαχθεί στο Δικαστήριο με αποδεκτό και κατάλληλο τρόπο. Ενόψει όλων όσων ανωτέρω έχουν καταγραφεί, κρίνεται πως η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου δεν μπορεί να ασκηθεί υπέρ της έγκρισης του αιτήματος. Η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Εναγομένων και εναντίον του Ενάγοντα όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο τα οποία θα είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ............... Δ. Σωκράτους, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΑΜ Subject: Civil / Other Actions / Interim Αναφορά: (Αίτηση για Τροποποίηση Ε/Α) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο