ΣΠΥΡΟΣ ΠΡΩΤΟΓΕΡΟΣ ν. ΣΑΒΒΑ ΜΑΡΙΟΣ κ.α., Αρ. Αγωγής: 80/2016, 9/9/2016

(1),

(2)και

(3)του Περί Δικαστηρίων Νόμου Ν. 14/60, στο άρθρο 46 του Κεφ. 148 και στην Δ.48 Θ1 - 4 και 9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας πέτυχε στις 29.1.2016 την έκδοση προσωρινού διατάγματος με το οποίο απαγορεύεται στους εναγόμενους 1 και 2 αλλά και μέσω των υπαλλήλων, εκπροσώπων, αντιπροσώπων, εργοδοτούμενων τους από το να προκαλούν οχληρία δια της εκπομπής θορύβου και δονήσεων και συγκεκριμένα από το λειτουργούν την επιχείρηση τους με την ονομασία INSOMNIA BAR (POLIS) κατά τον πιο πάνω τρόπο πέραν της 24:00 κάθε ημέρας. Τα γεγονότα που στοιχειοθετούν την απαίτηση και το διάταγμα περιγράφονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση και στην συμπληρωματική ένορκη δήλωση ημερομηνίας 28.1.2016 και όπως μπορώ να τα συνοψίσω είναι τα εξής: Ο ενάγοντας διαμένει σε οικοδομή που ανήκει στην σύζυγο του και βρίσκεται στην γωνία των οδών Κυπρολέοντα και Κωνσταντίνου Παλαιολόγου στην Πόλη Χρυσοχούς, στο ισόγειο της οποίας, λειτουργεί από τους εναγόμενους η μπυραρία με την ονομασία INSOMNIA BAR (POLIS). Οι εναγόμενοι, όπως ο ίδιος ο ενάγοντας ισχυρίζεται, για λόγους αντεκδίκησης προς την σύζυγο του αλλά και για κίνητρα που δεν είναι σε θέση να γνωρίζει αυξομειώνουν την ένταση της μουσικής κατά διάφορα χρονικά διαστήματα μέχρι τις πρωινές ώρες και κατά περιπτώσεις μέχρι τις 05:00 το πρωί, προκαλώντας εκκωφαντικό θόρυβο αλλά και δονήσεις εντός της κατοικίας τους με αποτέλεσμα ο ύπνος του ενάγοντα να καταστεί προβληματικός και ανύπαρκτος. Την πιο πάνω συμπεριφορά των εναγομένων, αποδίδει ο ενάγοντας σε πράξη αντεκδίκησης προς την σύζυγο του, καθότι η σύζυγος του καταχώρησε υπόθεση στο Δικαστήριο εναντίον των εναγομένων για την είσπραξη καθυστερημένων ενοικίων πέραν των €30,000. Ο ενάγοντας όπως υποστηρίζει στην ένορκη δήλωση του, έχει πληροφορηθεί από τις αρμόδιες αρχές ότι οι εναγόμενοι δεν έχουν άδεια λειτουργίας του συγκεκριμένου υποστατικού καθότι η άδεια λειτουργίας του έχει ανακληθεί σύμφωνα με το Τεκμήριο Α. Επίσης, στις 11/01/2016, έχει πληροφορηθεί από τους λειτουργούς του Δήμου Πόλεως Χρυσοχούς ότι λόγω των συνεχών παραβάσεων των εναγόμενων δεν τους έχουν εκδώσει άδεια μουσικής. Αναφέρει επίσης ο ενάγοντας, ότι απευθύνθηκε πολλές φορές προηγουμένως και προτού αποταθεί στο Δικαστήριο στην Αστυνομία, αναφορικά με την οχληρία που προκαλούν οι εναγόμενοι, χωρίς ωστόσο να υπάρξει συμμόρφωση με αποτέλεσμα να αναγκαστεί να μετακομίσει σε άλλο χώρο. Με αναφορά στα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει, υποστηρίζει πως χωρίς την παρέμβαση του Δικαστηρίου οι εναγόμενοι θα συνεχίσουν την ίδια συμπεριφορά και η υγεία του θα κλονιστεί καθώς και το δικαίωμα του να διαμένει και να απολαμβάνει την κατοικία του. Οι εναγόμενοι καταχώρησαν ένσταση στη διατήρηση του διατάγματος με την οποία προβάλουν ακόλουθους λόγους:

(1)Ο αιτητής έχει προσκομίσει λανθασμένα στοιχεία και/ή γεγονότα μη ανταποκρινόμενα στην πραγματικότητα και/ή έχει αποκρύψει ουσιώδη γεγονότα και/ή έχει επιδείξει κακή πίστη και/ή δεν έρχεται στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια.

(2)Ο αιτητής δεν καταδεικνύει στο Δικαστήριο το στοιχείο του κατεπείγοντας ώστε να δικαιολογείται η διατήρηση τους εκδοθέντος Διατάγματος.

(3)Υπήρξε αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην καταχώρηση της αίτησης και της αγωγής.

(4)Το διάταγμα ημερομηνίας 29/01/2016 είναι άνευ αντικειμένου και/ή καταχρηστικό καθότι το Δικαστήριο εκδικάζοντας την αίτηση ημερομηνίας 20/01/2016 θα υπεισέλθει στην ουσία της υπόθεσης. Η έκδοση και διατήρηση σε ισχύ του Διατάγματος πριν την εκδίκαση της ουσίας της υπόθεσης αντιβαίνει στο τεκμήριο της αθωότητας.

(5)Ο αιτητής δεν έχει παρουσιάσει γεγονότα που να δικαιολογούν και/ή να αποδεικνύουν την ύπαρξη επιτυχίας του.

(6)Η μη διατήρηση σε ισχύ του Διατάγματος δεν θα έχει οποιεσδήποτε αρνητικές συνέπειες προς τον αιτητή και/ή στην απονομή της δικαιοσύνης.

(7)Η αίτηση βάσει της οποίας εκδόθηκε το διάταγμα είναι λανθασμένη και/ή δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις που θέτει ο νόμος για έκδοση και διατήρηση σε ισχύ του διατάγματος. Η ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του εναγόμενου 2 - καθ΄ου η αίτηση, ο οποίος δηλώνει ότι έλαβε και εξουσιοδότηση από τον εναγόμενο 1 να προβεί στην ένορκη του δήλωση. Με την ένορκη του δήλωση απορρίπτει το περιερχόμενο των ενόρκων δηλώσεων του ενάγοντα αιτητή και αναφέρει τα ακόλουθα: « .......... α) Είμαι ιδιοκτήτης της επιχείρησης καφέ-μπαρ με την επωνυμία Insomnia Bar. β) Εντός του ακινήτου στο οποίο βρίσκεται το πιο πάνω κέντρο, το ποίο είναι ιδιοκτησία της συζύγου του Αιτητή, υφίσταται και λειτουργεί νόμιμα η επιχείρηση μου. Στο όνομα του καθ΄ου η αίτηση 1 έχουν εκδοθεί οι σχετικές άδειες λειτουργείας, ποτού και μουσικής. γ) Ο Αιτητής δεν διαμένει μόνιμα στην Πόλη Χρυσοχούς στην κατοικία που ισχυρίζεται, αλλά διαμένει στην Λευκωσία μαζί με την σύζυγο του, Φάνη Πρωτόγερου, η οποία είναι ιδιοκτήτρια του ακινήτου εντός του οποίου ασκώ την επιχείρηση μου. Επίσης διαμένει και στα Κατεχόμενα καθώς επίσης και σε ιδιόκτητη έπαυλη στην Πόλη Χρυσοχούς. δ) Ο Aιτητής περιστασιακά και πολύ σπάνια μπορεί να κοιμηθεί στην κατοικία που βρίσκεται στον 3ο όροφο του ακινήτου που βρίσκεται το κέντρο «Insomnia» και τούτο όταν έχει καταναλώσει αρκετό ποτό όπως συνηθίζει και δεν μπορεί να μεταβεί στον τόπο διαμονής του. ε) Διαφωνώ με τον ισχυρισμό του Αιτητή ότι ξυπνά πολύ πρωί, γύρω στις 5.30 για να πηγαίνει στην φάρμα του, καθότι στη φάρμα εργάζονται 2 αλλοδαποί. στ) Ο Αιτητής αποκρύβει από το Δικαστήριο ότι έχω ανταπαίτηση εναντίον της Ιδιοκτήτριας συζύγου του και ισχυρίζομαι ότι αυτός καταχώρησε εκδικητικά την παρούσα Αίτηση για να δημιουργήσει προβλήματα στην επιχείρηση μου. Περαιτέρω ισχυρίζομαι ότι η μουσική ακούγεται μόνο εντός του πιο πάνω κέντρου μου καθότι εκπέμπεται μόνο από 4 μικρά μεγάφωνα και λόγω της κατασκευής του κέντρου, είναι αδύνατο να ακούγεται μουσική εκτός του χώρου του κέντρου το οποίο κυρίως λειτουργεί ως καφετέρια. ζ) Ο Αιτητής προβαίνει σε ανυπόστατους ισχυρισμούς αναφορικά με τις άδειες και τον τρόπο λειτουργίας της πιο πάνω επιχείρησης μου και απέκρυψε από το Δικαστήριο τα πραγματικά γεγονότα. Ειδικότερα αναφέρω ότι:

1. i)Το πιο πάνω κέντρο έχει άδεια λειτουργίας για το έτος 2015 που επισυνάπτεται ως ΤΕΚ. 1. Η έκδοση της Άδειας Λειτουργίας για το έτος 2016 καθυστερεί για Διαδικαστικούς λόγους, που αφορούν την Αρμόδια Αρχή.
2. ii)H Άδεια πώλησης οινοπνευματωδών ποτών που εκδίδεται από τον Δήμο Πόλεως Χρυσοχούς, βρίσκεται σε ισχύ και επισυνάπτεται ως ΤΕΚ.2. iii) Αναφορικά με την Άδεια μουσικής ισχυρίζομαι ότι καμία σχέση έχει η έκδοση της με τον Δήμο Πόλεως Χρυσοχούς, όπως λανθασμένα αναφέρει ο Αιτητής στην παρ. 9 της Ένορκης Δήλωσης του, ημερ. 20/01/2016. Η επιχείρηση μου για τα 3 χρόνια που λειτουργεί είχε πάντα άδεια μουσικής όπως φαίνεται στα ΤΕΚ. 3, 4 και 5 που επισυνάπτονται.
3. iv)Όπως φαίνεται στις Άδειες μουσικής ΤΕΚ. 3, 4 και 5 καθώς και στην άδεια λειτουργίας ΤΕΚ. 1, σε καμία περίπτωση καθορίζεται όπως η μουσική σταματά η ώρα 24:00 κάθε ημέρας όπως αναγράφει το εκδοθέν διάταγμα ημερ. 29/01/2016, του οποίου την έκδοση επέτυχε ο Αιτητής με ψεύτικες δηλώσεις στις παρ. 3 και 4 της Ένορκης Δήλωσης του ημερ. 28/01/2016. Αντίθετα όλοι οι όροι που αναφέροντα στα ΤΕΚ. 3, 4 και 5, καθορίζουν ως ώρα λήξεως της μουσικής πάντοτε μετά τις 24:00.
4. v)Φαίνεται ξεκάθαρα ότι ο Αιτητής παραπλάνησε το Δικαστήριο με τις Ένορκες Δηλώσεις του, χωρίς να προσκομίσει κανένα στοιχείο και πέτυχε την έκδοση του Επίδικου Διατάγματος.
5. vi)Ισχυρίζομαι ότι καμία καταγγελία από την Αστυνομία έχει γίνει εναντίον μου ή εναντίον του Καθ' ού η αίτηση 1, στο χρονικό διάστημα που αναφέρει ο Αιτητής στις Ένορκες Δηλώσεις του. vii) Λειτουργώ την επιχείρηση μου εντός του επίδικου κέντρου εδώ και 3 χρόνια, με τον ίδιο τρόπο και δεν δικαιολογείται ο Αιτητής να μην ζητήσει Διάταγμα ενωρίτερα, παρά μόνο το ζήτησε όταν αξίωσα αποζημιώσεις για βελτιώσεις που έκανα στο ακίνητο της συζύγου του. viii) Από την έκδοση του Διατάγματος ημερ. 29/01/2016 και την εφαρμογή του εκ μέρους μας από τις 08/02/2016 που μας επιδόθηκε, έχουμε υποστεί αρκετές ζημιές.» Τέλος ο ενόρκως δηλών στην ένσταση, επαναλαμβάνοντας τους λόγους της ένστασης των εναγομένων υποστηρίζει πως το εκδοθέν Διάταγμα ημερ. 29/01/2016 θα πρέπει να ακυρωθεί. Μετά την καταχώρηση της ένστασης των εναγομένων και μετά από άδεια του Δικαστηρίου, ο ενάγοντας καταχώρησε συμπληρωματική ένορκη δήλωση στις 21.3.2015 με το ακόλουθο περιεχόμενο: «...... 2. Είναι γεγονός ότι ο καθ΄ου η αίτηση 1 έχει εξασφαλίσει άδεια λειτουργίας Κέντρου από τον Κυπριακό Οργανισμό Κύπρου (ΚΟΤ), η οποία όμως έχει ανακληθεί και αυτό δηλώνει και η επιστολή ημερ. 5/6/2015, η οποία επισυνάπτεται στην ένορκη μου δήλωση ημερ. 20/01/2016. 3. Παρατηρώ ότι η έκδοση της άδειας λειτουργίας από τον ΚΟΤ είναι προγενέστερη ασφαλώς από την ανάκληση της. 4. Σχετικά με τους ισχυρισμούς του καθ΄ου η αίτηση 2 που αναφέρονται στην παράγραφο 3(γ) αναφέρω ότι διαμένω στην πιο πάνω οικία όλο τον χρόνο πλην των ημερών που επισκέπτομαι το κατεχόμενο χωριό μου Λάπηθο και αυτό για όχι μεγαλύτερη περίοδο από 2-3 ημέρες τον μήνα. 5. Συμφωνώ με τον αιτητή ότι είμαι ιδιοκτήτης κατοικίας στην Πόλη Χρυσοχούς αλλά δεν διαμένω εκεί καθότι όλα μου τα προσωπικά αντικείμενα βρίσκονται στην οικία που βρίσκεται πάνω από το υποστατικό που ενοικιάζουν οι καθ΄ων η αίτηση 1 και 2. 6. Τα περί κατανάλωσης ποσοτήτων ποτού και αδυναμίας μου να μεταβώ στο σπίτι μου στη Πόλη Χρυσοχούς είναι η θέση μου ότι προβάλλονται για σκοπούς εντυπωσιασμού και πρόκλησης αρνητικών εντυπώσεων για το πρόσωπο μου. 7. Περαιτέρω επαναλαμβάνω τον ισχυρισμό μου ότι ξυπνώ στις 05:30 το πρωί για να μεταβώ στην φάρμα μου και το γεγονός εάν εργοδοτούνται ή όχι αλλοδαποί στην φάρμα μου είμαι άσχετο με τα επίδικα θέματα. 8. Σχετικά με τον ισχυρισμό του καθ΄ ου η αίτηση 2 που περιλαμβάνεται στην παράγραφο 3 (ζ) επαναλαμβάνω τους ισχυρισμούς μου όπως αυτοί περιέχονται στην παρ. 10 της ένορκης μου δήλωσης ημερ. 20/1/2016. 9. Με την ένσταση του ο καθ΄ ου η αίτηση δεν προβάλει βάσιμο λόγο γιατί να μην συνεχίσει η ισχύς του διατάγματος. 10. Για τους πιο πάνω λόγους ζητώ από το Σεβαστό Δικαστήριο όπως το εκδοθέν διάταγμα συνεχίσει να ισχύει και καταστεί απόλυτο με απόφαση του Δικαστηρίου.» Επίσης, οι καθ΄ων η αίτηση εναγόμενοι, καταχώρησαν μετά από άδεια του Δικαστηρίου συμπληρωματική ένορκη δήλωση στις 29/03/2016 προερχόμενη από τον εναγόμενο 2 - καθ΄ου η αίτηση με το εξής περιεχόμενο: «........ 3. Ο Αιτητής ισχυρίζεται ότι η Άδεια Λειτουργίας του κέντρου από τον Κ.Ο.Τ έχει ανακληθεί με την επιστολή ημερ. 05/06/2015 πράγμα το οποίο δεν ευσταθεί καθότι ο Κ.Ο.Τ έχει εκδώσει την Άδεια Λειτουργίας κέντρου με αύξοντα αριθμό 31373, ημερ. 10/03/2106 η οποία ισχύει μέχρι 31/12/2106. Η εν λόγω άδεια η οποία εκδόθηκε στις 10/03/2016 μόλις πρόσφατα και μετά από την Ένορκη Δήλωση μου ημερ. 23/02/2016, μας δόθηκε και επισυνάπτεται ως ΤΕΚ.1. 4. Επίσης η άδεια μουσικής που έχει ανανεωθεί στις 15/03/2016 ισχύει μέχρι 31/12/2016, μας έχει παραδοθεί και αυτή μόλις πρόσφατα, μετά την Ένορκη Δήλωση μου ημερ. 23/02/2016, και επισυνάπτεται ως ΤΕΚ.2. 5. Ως εκ τούτου οι ώρες λειτουργίας του κέντρου, όπως καθορίζονται στις Άδειες μας σε καμία περίπτωση έχουν ισχύ μέχρι η ώρα 24:00 κάθε ημέρας, όπως ο Αιτητής αναφέρει τόσο στην οπισθογράφηση της Απαίτησης του στο Γενικώς Οπισθογραφημένο Κλητήριο του, όσο και στην Μονομερή Αίτηση του ημερ. 20/01/2016 με βάση την οποία εκδόθηκε το Προσωρινό Διάταγμα ημερ. 29/01/2016. 6. Απεναντίας οι ώρες λειτουργίας που καθορίζονται στις Άδειες παρατείνονται πολύ αργότερα της ώρας 24:00, όπως φαίνεται στα ΤΕΚ.1 και ΤΕΚ.2 που αναφέρονται πιο πάνω. 7. Επίσης ο Αιτητής ισχυρίζεται ότι δεν προβάλλουμε βάσιμο λόγο γιατί να μην συνεχίσει η ισχύς του Διατάγματος. Είναι ξεκάθαρο και πως αναφέρω στην παρ. 3.ζ) viii) με την εφαρμογή του Διατάγματος και το κλείσιμο του κέντρου η ώρα 24:00 υποστήκαμε αρκετές ζημιές και θα υποστούμε ακόμα περισσότερες εάν εξακολουθήσει η ισχύς του πιο πάνω Διατάγματος. 8. Πέραν τούτου το Διάταγμα ταυτίζεται με το Κλητήριο Ένταλμα και για το λόγο ακόμα αυτό δεν μπορεί να εξακολουθήσει να ισχύει.» Η ακρόαση της αίτησης, διεξήχθη στην βάση των ενόρκων δηλώσεων που υποστηρίζουν την αίτηση και την ένσταση των καθ΄ων η αίτηση (το αίτημα για αντεξέταση του εναγόμενου 2 - ενόρκως δηλούντα στην ένσταση απορρίφτηκε από το Δικαστήριο με την έκδοση ενδιάμεσης απόφασης στις 16.3.2016) και οι συνήγοροι των διαδίκων υποστήριξαν τις θέσεις τους καταθέτοντας γραπτές αγορεύσεις, το περιεχόμενο των οποίων έχει μελετηθεί από το Δικαστήριο. Για σκοπούς συντομίας θα γίνει αναφορά στα σημαντικότερα σημεία της μαρτυρίας κατά την εξέταση της νομικής πτυχής του θέματος. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχει εξεταστεί και ληφθεί υπόψη οτιδήποτε έχει τεθεί ενώπιον του δικαστηρίου. Κρίνω, παρά το γεγονός ότι έχουν επισημανθεί και τονιστεί αρκετά κατά την ακρόαση της αίτησης, τα οποία τονίζω ότι έχουν ληφθεί υπόψη, η αίτηση θα πρέπει να κριθεί με βάση ορισμένα ουσιαστικά κριτήρια και γεγονότα στα οποία θα επικεντρωθεί το δικαστήριο. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Το άρθρο 32 του Ν. 14/60 παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία διακριτική ευχέρεια, εφόσον συντρέχουν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις του, να εκδώσει οποιοδήποτε προστακτικό ή απαγορευτικό ή παρεμπίπτον διάταγμα που θα κρίνει δίκαιο και πρόσφορο. Για την έκδοση τέτοιων διαταγμάτων τίθενται οι πιο κάτω προϋποθέσεις: (α) Ο αιτητής θα πρέπει να αποδείξει ότι έχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. (β) Ότι έχει πιθανότητα επιτυχίας κατά την ακροαματική διαδικασία της αγωγής και (γ) Ότι αν δεν εκδοθεί το ζητούμενο διάταγμα θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε κατοπινό στάδιο. Το άρθρο 32 έχει αποτελέσει αντικείμενο εξέτασης σε πληθώρα αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. Odysseos v. Pieris Estates

(1982)1 CLR 557, Acroprol Shipping Co Ltd v. Rossis

(1976)1 A.A.Δ. 38, Κωνσταντινίδης v. Μακρυγιώργου και άλλου

(1978)1 Α.Α.Δ. 585, M. & Μ. Transprort v. Εταιρείας Αστικών Λεωφορείων

(1981)1 Α.Α.Δ. 608, Hadjikyriakos Co Ltd v. United Biscuits (U.K.) Ltd

(1979)1 CLR 689, Jonitexo Ltd ν. Adidas

(1984)1 CLR 263, National Bank of Greece v. Moticia

(1987)1 A.A.Δ. 303, KOT v. Θεωρή

(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 255, Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Χ΄΄Βασίλη

(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 152, Cyprus Sulphur & Copper Co Ltd και Άλλων v. Παραλράμα Λτδ,

(1990)1 Α.Α.Δ. 1040, Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd

(1996)A.A.Δ. 788, Demades Overseas Ltd v. Studio Ma. St. Ltd και άλλοι, Πολ. Εφ. 9636 και 9637 ημερ. 18/7/1996, Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου,

(1995)1 Α.Α.Δ. 248). Σε όλες τις πιο πάνω υποθέσεις αναλύθηκαν, οι ουσιαστικές προϋποθέσεις οι οποίες πρέπει απαραίτητα να συνυπάρχουν για να δικαιολογείται η έκδοση διατάγματος δυνάμει του άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου N.14/60 καθώς και ο τρόπος άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Θα πρέπει να αναφερθεί ότι ο αιτών την έκδοση προσωρινού διατάγματος είναι εκείνος που φέρει μέχρι τέλους τo βάρος της απόδειξης ότι υφίστανται οι ουσιαστικές προϋποθέσεις του άρθρου 32 (βλ. Χάρης Φεσσάς, Αίτηση 129/90

(1990)1 Α.Α.Δ. 704) και επιπρόσθετα στο τελικό στάδιο το Δικαστήριο θα πρέπει να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Ο αιτητής που έχει πετύχει την έκδοση υπέρ του ενός προσωρινού διατάγματος έχει το βάρος να ικανοποιήσει περαιτέρω το Δικαστήριο ότι το διάταγμα θα πρέπει να παραμείνει σε ισχύ (βλ. Dolego Estates Ltd κ.α ν. Φιλίππου κ.α

(1999)1 ΑΑΔ 1217, 1224). Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση: Όσον αφορά την πρώτη προϋπόθεση, επεξηγήθηκε σε πολλές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ότι δεν υπάρχει λόγος να ερμηνεύεται ότι περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν της κατάδειξης μιας συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τα δικόγραφα. (βλ. Odysseos v Pieris Estates πιο πάνω). Πιθανότητα επιτυχίας: Αναφορικά με την ύπαρξη «καλής αιτίας αγωγής» και την «πιθανότητα επιτυχίας» στην υπόθεση Κυτάλα ν. Χρυσάνθου κ.α

(1996)1 Α.Α.Δ. 253, λέχθηκαν τα εξής: «Είναι πάντως σαφές από τον επιθετικό προσδιορισμό ότι η αιτία αγωγής πρέπει να διακρίνεται από την ποιότητα της. Το ότι διατυπώνεται αιτία αγωγής δεν είναι από μόνο του αρκετό. Η αιτία αγωγής πρέπει να είναι καλή με την έννοια ότι, από άποψης ποιότητας συγκεντρώνει πιθανότητα επιτυχίας. Πρόκειται λοιπόν για προϋπόθεση όμοια με την αντίστοιχη στην επιφύλαξη του άρθρου 32

(1)του περί Δικαστηρίων Νόμου 1960.» Σύμφωνα με την Odysseos (ανωτέρω), η πιθανότητα στα πλαίσια επιφύλαξης του άρθρου 32

(1)απαιτεί από τον ενάγοντα να καταδείξει ότι έχει ορατή δυνατότητα επιτυχίας. Η έννοια της «πιθανότητας» επιτυχίας κατά την Odysseos, περικλείει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά κάτι πολύ λιγότερο από το «ισοζύγιο των πιθανοτήτων» που είναι το μέτρο για την απόδειξη σε αστικές υποθέσεις. Το Δικαστήριο εξετάζοντας αυτή την προϋπόθεση έχει υποχρέωση να εξετάσει χωρίς βέβαια να αποφασίσει οτιδήποτε σ΄αυτό το στάδιο, την ποιότητα ή ισχυρότητα της μαρτυρίας της υπόθεσης του ενάγοντα. Το επίπεδο με το οποίο θα κριθεί η μαρτυρία σ΄αυτό το στάδιο δεν είναι πολύ ψηλό. Σύμφωνα με την υπόθεση Κυτάλα (πιο πάνω), η μαρτυρία θα πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας για εξασφάλιση θεραπείας. Ενώ όπως λέχθηκε στην υπόθεση Σεβαστού ν. Σεβαστού

(2002)1 ΑΑΔ (Γ) 1980, επιτρέπεται μόνο πρωταρχική εξέταση της μαρτυρίας για σκοπούς συνεκτίμησης της αποδεικτικής δύναμης της κάθε πλευράς. Δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο: Το Δικαστήριο σε αυτή την περίπτωση εξετάζει κατά πόσο με βάση τα ενώπιον του στοιχεία καθώς και των περιστάσεων της κάθε υπόθεσης θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εάν δεν εκδοθεί ή οριστικοποιηθεί το αιτούμενο διάταγμα. (βλ.Timberland Co v. Evans & Sons Ltd κ.α

(1998)1 Α.Α.Δ. (Β), Παναγίδου ν. Παναγίδου

(2001)1 (Β) Α.Α.Δ. 396). Όπως τονίστηκε στην Odysseos (πιο πάνω) το ζήτημα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων εξετάζεται στα πλαίσια της τρίτης προϋπόθεσης του άρθρου 32 και συναρτάται με τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Όσο απομακρύνεται η πιθανότητα να συνιστά η θεραπεία των αποζημιώσεων επαρκή θεραπεία, τόσο ενισχύεται η πιθανότητα να πληρείται η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32. Αν η υπόθεση εκ της φύσεως της δεν επιδέχεται τη θεραπεία των αποζημιώσεων και ο υπολογισμός των αποζημιώσεων θα είναι αδύνατος, τότε εύκολα μπορεί να ισχυρισθεί κανείς ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μελλοντικό στάδιο εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Η δυσκολία όμως υπολογισμού των αποζημιώσεων αυτών καθ΄ εαυτών, δεν οδηγεί κατ΄ανάγκη στο συμπέρασμα ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο στο μέλλον να απονεμηθεί δικαιοσύνη (βλ. ΚΟΤ ν. Θεωρή

(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 255). Η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο όπως έχει λεχθεί στην Παπαστρατής ν. Πιερίδης

(1979)1 Α.Α.Δ. 231 και υιοθετήθηκε στην Κυρισάββα ν. Κύζη

(2001)1 Α.Α.Δ. 1245, περιλαμβάνει και άλλα, μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη. Κατά βάση εάν η επιδίκαση αποζημιώσεων στον ενάγοντα στο τελικό στάδιο είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του, τότε η έκδοση ή συνέχιση του προσωρινού διατάγματος δεν είναι απαραίτητη (βλ. Κ.Ο.Τ ν. Θεωρή (πιο πάνω)). Όπως υποδείχτηκε στην υπόθεση Evans Marshall & Co v. Bertola S.A.

(1973)1 All E.R. 992, το θέμα της επάρκειας των αποζημιώσεων έχει και μια άλλη πτυχή, η οποία σχετίζεται με το κατά πόσο η καθ΄ης η αίτηση θα είναι σε θέση να καταβάλει το ποσό των αποζημιώσεων. Προχωρώντας, για τους σκοπούς εξέτασης της ουσίας του αιτήματος έχω μελετήσει με προσοχή όλα τα ενώπιον μου στοιχεία υπό το φως των σχετικών αυθεντιών και αρχών. Διατηρώ βέβαια κατά νου τα όσα έχουν νομολογιακά καθιερωθεί, ως προς τον τρόπο αντιμετώπισης της μαρτυρίας σε αυτό το ενδιάμεσο στάδιο της διαδικασίας. Όπως έχει υποδειχθεί στην υπόθεση Jonitexo Ltd ν. Adidas

(1984)1 CLR 263, το Δικαστήριο εξετάζει την ενώπιον του μαρτυρία με σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο δικαιολογείται η έκδοση του προσωρινού διατάγματος και οποιαδήποτε εξέταση της ενώπιον του μαρτυρίας με σκοπό την διεξαγωγή συμπερασμάτων, τα οποία ενδεχομένως να προκαταβάλουν τα τελικά συμπεράσματα ή να τα παραβλάψουν, πρέπει να αποφεύγεται. Αυτό δε γιατί το αρμόδιο Δικαστήριο για εξαγωγή τέτοιων συμπερασμάτων είναι το Δικαστήριο ενώπιον του οποίου θα εκδικαστεί η κυρίως υπόθεση. Η απαίτηση του ενάγοντα στηρίζεται, όπως προκύπτει από το δικόγραφο του, με βάση τα γεγονότα που επικαλείται και τους ισχυρισμούς που διατυπώνει στην έκθεση απαίτησης, στο αστικό αδίκημα της ιδιωτικής οχληρίας του άρθρου 46 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ.

1. Το πιο πάνω άρθρο προβλέπει τα ακόλουθα:
2. Iδιωτική oχληρία συvίσταται στo ότι πρόσωπo επιδεικvύει συμπεριφoρά ή διεξάγει τις εργασίες τoυ ή χρησιμoπoιεί ακίvητη ιδιoκτησία πoυ αvήκει σε αυτό κατά κυριότητα ή κατέχεται από αυτό, με τρόπo ώστε κατά συvήθεια vα παρεμβαίvει στηv εύλoγη χρήση και απόλαυση, αφoύ ληφθoύv υπόψη η θέση και η φύση αυτής, της ακίvητης ιδιoκτησίας oπoιoυδήπoτε άλλoυ πρoσώπoυ: Νoείται ότι o εvάγovτας δεv τυγχάvει απoζημίωσης σε σχέση με ιδιωτική oχληρία εκτός αv εξαιτίας αυτής υπέστη ζημιά: Νoείται περαιτέρω ότι oι διατάξεις τoυ άρθρoυ αυτoύ δεv εφαρμόζovται καθόσov αφoρά παρέμβαση στo φως.» Συνεπώς, είναι φανερό μέσα από την ένορκη δήλωση του ενάγοντα - αιτητή που υποστηρίζει την αίτηση, από το γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα και από την έκθεση απαίτησης που καταχωρήθηκε μεταγενέστερα, ότι αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση. Ως εκ τούτου με βάση τα πιο πάνω, καταλήγω πως η πρώτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν. 14/60 ικανοποιείται. Σε ότι αφορά την δεύτερη προϋπόθεση, επαναλαμβάνοντας τα πιο πάνω που αφορούν τον τρόπο αντιμετώπισης της μαρτυρίας σε αυτό το ενδιάμεσο στάδιο της διαδικασίας, καταλήγω ότι υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας κατά την ακροαματική διαδικασία της αγωγής. Ο ενάγων, μέσω της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την αίτηση του, έχει παραθέσει στοιχεία και λεπτομέρειες της συμπεριφοράς των εναγομένων και γεγονότα τα οποία εάν αποδειχτούν κατά την ακρόαση της αγωγής αυτά συνιστούν τα συστατικά στοιχεία του αστικού αδίκημα της οχληρίας που αναφέρεται πιο πάνω και που είναι το επίδικο της αγωγής ζήτημα. Σχετικές είναι οι παράγραφοι 6 και 12 της ένορκης δήλωση του ενάγοντα που συνοδεύει την αίτηση του, στις οποίες και παραπέμπω. Οι καθ΄ων η αίτηση, με την ένορκη δήλωση που υποστηρίζουν την ένσταση τους, του εναγόμενου 2, δεν αμφισβητούν την σχέση τους με το επίδικο υποστατικό, αμφισβητούν όμως ότι η μουσική ακούγεται εκτός του χώρου του και τούτο λόγων των μικρών μεγαφώνων και της κατασκευής του κέντρου. Σε ότι αφορά τις άδειες λειτουργίας του κέντρου με βάση τα ενώπιον μου στοιχεία, η άδεια λειτουργίας του 2015 ανακλήθηκε με το Τεκμήριο 1 της ένορκης δήλωσης στην αίτηση. Η άδεια λειτουργίας που είναι το Τεκμήριο 1 της ένορκης δήλωσης στην ένσταση φέρει ημερομηνία έκδοσης 22/01/2015 και ισχύει μέχρι 31/12/2015 ενώ το Τεκμήριο 1 στην ένορκη δήλωση του ενάγοντα στην αίτηση, που ανακαλεί την άδεια λειτουργίας φέρει μεταγενέστερη ημερομηνία 05/06/
3. Οι λοιπές άδειες που είναι τα Τεκμήρια 2 και 5 στην ένορκη δήλωση ημερομηνίας 23/02/2016 που υποστηρίζει την ένσταση ήτοι η άδεια πώλησης οινοπνευματωδών ποτών και άδεια μουσικής βρίσκονται σε συνάρτηση και είναι συνυφασμένες με το επίδικο υποστατικό και συνεπώς η ανάκληση της άδειας λειτουργίας του τις συμπαρασύρει. Παρά την καταγραφή των πιο πάνω, είναι η άποψη του δικαστηρίου ότι η ύπαρξη αδειών αναφορικά με την λειτουργία του υποστατικού ως επιχείρησης κέντρου/μπαρ, και η ύπαρξη αδειών και για το έτος 2016 (Τεκμήρια 1 και 2 στην συμπληρωματική ένορκη δήλωση του εναγόμενου 2 ημερομηνίας 29/03/2016 ) οι οποίες εκδόθηκαν μετά την έκδοση του επίδικου διατάγματος, ουδεμία σχέση έχουν με την ουσία της υπόθεσης, αφού στην ύπαρξη γεγονότων και στοιχείων που στοιχειοθετούν το αδίκημα της οχληρίας η νομιμότητα άσκησης επιχείρησης κάποιας μορφής και είδους δεν εξουδετερώνει από μόνη της τα γεγονότα εκείνα που συνιστούν οχληρία. Στην υπόθεση Ανδρέας Παπάς ν. Νόνας Οικονομίδου κ.α

(2012)1 ΑΑΔ 928 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Γενικώς, μπορεί να λεχθεί ότι μέσα από τα σχετικά συγγράμματα οι περιπτώσεις που μπορούν να θεωρηθούν ότι προκαλούν οχληρία είναι απειράριθμες και δεν είναι δυνατόν να τίθενται εκ προοιμίου κάτω από στεγανά. Οι αποφάσεις δείχνουν ότι για σκοπούς πολιτικής αγωγής θεωρήθηκαν οχληρία, θόρυβοι από καμπάνες εκκλησιών, μαθήματα ωδικής, παιχνιδότοποι, άλογα, πριόνια, μηχανοστάσια, λεωφορεία, αερομηχανές, μέχρι και προβληματικές οικογένειες.κά». Έχοντας υπόψη μου όλα τα πιο πάνω, το σύνολο της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την αίτηση του, με το περιορισμένο και συγκεκριμένο αποδεικτικό βάρος που αυτά έχουν για τους σκοπούς της παρούσας διαδικασίας, καταλήγω πως είναι αρκετά για σκοπούς κατάδειξης ορατής πιθανότητας επιτυχίας κατά την ακροαματική διαδικασία της αγωγής σε περίπτωση δηλαδή απόδειξης των ισχυρισμών του ενάγοντα και των γεγονότων που επικαλείται. Συνεπώς και η δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν. 14/60 ικανοποιείται. Κατάληξη η οποία δεν σημαίνει βέβαια ότι τα επίδικα θέματα, υπό το φως των γεγονότων και περιστάσεων καθώς και της μαρτυρίας που θα προσαχθεί κατά την δίκη δεν θα αποτελέσουν ζητήματα που θα παραμείνουν ζωντανά, για να αποφασιστούν από το Δικαστήριο το οποίο θα εκδικάσει την ουσία της υπόθεσης. Τα διάφορα σημεία τα οποία εγείρουν ως υπεράσπιση επί της ουσίας οι εναγόμενοι στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση τους θα κριθούν κατά την εκδίκαση της ίδιας της αγωγής και αυτά δεν επηρεάζουν αλλά και ούτε επηρεάζονται με οποιοδήποτε τρόπο από την πιο πάνω διαπίστωση. Εξετάζοντας την τήρηση της τρίτης προϋπόθεσης, επισημαίνω ότι το Δικαστήριο σε αυτή την περίπτωση εξετάζει κατά πόσο με βάση τα ενώπιον του στοιχεία καθώς και των περιστάσεων της κάθε υπόθεσης θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εάν δεν εκδοθεί ή οριστικοποιηθεί το αιτούμενο διάταγμα. (βλ.Timberland Co v. Evans & Sons Ltd κ.α

(1998)1 Α.Α.Δ. (Β), Παναγίδου ν. Παναγίδου

(2001)1 (Β) Α.Α.Δ. 396). Όπως τονίστηκε στην Odysseos (πιο πάνω) το ζήτημα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων εξετάζεται στα πλαίσια της τρίτης προϋπόθεσης του άρθρου 32 και συναρτάται με τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Όσο απομακρύνεται η πιθανότητα να συνιστά η θεραπεία των αποζημιώσεων επαρκή θεραπεία, τόσο ενισχύεται η πιθανότητα να πληρείται η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32. Αν η υπόθεση εκ της φύσεως της δεν επιδέχεται τη θεραπεία των αποζημιώσεων και ο υπολογισμός των αποζημιώσεων θα είναι αδύνατος, τότε εύκολα μπορεί να ισχυρισθεί κανείς ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μελλοντικό στάδιο εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Η δυσκολία όμως υπολογισμού των αποζημιώσεων αυτών καθ΄ εαυτών, δεν οδηγεί κατ΄ανάγκη στο συμπέρασμα ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο στο μέλλον να απονεμηθεί δικαιοσύνη (βλ. ΚΟΤ ν. Θεωρή

(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 255). Η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο όπως έχει λεχθεί στην Παπαστρατής ν. Πιερίδης

(1979)1 Α.Α.Δ. 231 και υιοθετήθηκε στην Κυρισάββα ν. Κύζη

(2001)1 Α.Α.Δ. 1245, περιλαμβάνει και άλλα, μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη. Κατά βάση εάν η επιδίκαση αποζημιώσεων στον ενάγοντα στο τελικό στάδιο είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του, τότε η έκδοση ή συνέχιση του προσωρινού διατάγματος δεν είναι απαραίτητη (βλ. Κ.Ο.Τ ν. Θεωρή (πιο πάνω)). Εξετάζοντας την τρίτη προϋπόθεση έχοντας κατά νου και τις πρόνοιες του άρθρου 46 του Κεφ. 148 και εφόσον αναφέρεται στο άρθρο αυτό «Νoείται ότι o εvάγovτας δεv τυγχάvει απoζημίωσης σε σχέση με ιδιωτική oχληρία εκτός αv εξαιτίας αυτής υπέστη ζημιά», εφόσον ο ενάγοντας στο δικόγραφο του δεν ισχυρίζεται ότι υπέστη ζημία εκ πρώτης όψεως δεν μπορεί να ικανοποιηθεί με τον τρόπο αυτό. Ουσιαστικά αυτό που οι εναγόμενοι καλούνται να πράξουν γεγονός το οποίο δεν θα επηρεάσει ούτε την λειτουργία του υποστατικού τους ούτε την πελατεία τους, είναι να λειτουργούν το κέντρο/μπαρ σύμφωνα με τις παραχωρηθείσες άδειες που βρίσκονται σε ισχύ ειδικότερα σε σχέση με την εκπομπή μουσικής - άδεια μουσικής (Τεκμήριο 2 στην συμπληρωματική ένορκη δήλωσης του εναγόμενου 2 ημερομηνίας 29/03/2016). Στον όρο β) 2 του Τεκμηρίου 2 αναφέρεται πως «Η μεταδιδόμενη μουσική δεν θα ακούγεται έξω από το πιο πάνω υποστατικό σας». Συνεπώς αυτό το οποίο καλούνται οι εναγόμενοι να πράξουν, χωρίς να επηρεαστεί η λειτουργία του κέντρου τους, έχει να κάνει με την τήρηση των όρων της άδειας τους και για αυτό τα παράπονα για βλάβη στην επιχείρηση τους προερχόμενη από εκδικητικά κίνητρα του ενάγοντα δεν ευσταθούν. Με βάση τα ενώπιον μου στοιχεία και μαρτυρία δεν βρίσκω λόγο για την ακύρωση του διατάγματος, βρίσκω όμως λόγο για διαφοροποίηση του. Συνεπώς το εκδοθέν διάταγμα διαφοροποιείται και καθίσταται απόλυτο με το ακόλουθο περιεχόμενο. Απαγορεύεται στους εναγόμενους 1 και 2 αλλά και μέσω των υπαλλήλων, εκπροσώπων, αντιπροσώπων, εργοδοτούμενων τους από το να προκαλούν οχληρία δια της εκπομπής θορύβου και δονήσεων και συγκεκριμένα από το λειτουργούν την επιχείρηση τους με την ονομασία INSOMNIA BAR (POLIS) κατά τον πιο πάνω τρόπο, επίσης απαγορεύεται στους πιο πάνω, κατά την μετάδοση μουσικής συμφώνως της παραχωρηθείσας σε αυτούς άδειας μουσικής, η μουσική να ακούγεται έξω από το υποστατικό που περιγράφεται στο Τεκμήριο 2 στην συμπληρωματική ένορκη δήλωση του εναγόμενου 2 ημερομηνίας 29/03/2016. Το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 2 αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του πιο πάνω διατάγματος Τα έξοδα της διαδικασίας, ακολουθώντας το αποτέλεσμα, επιδικάζονται υπέρ του ενάγοντα - αιτητή και εναντίον των εναγομένων - καθ' ών η αίτηση όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, τα οποία όμως θα πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας της αγωγής. (Υπ.) .............. Κ. Κουνίδου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο