MULTIKATASKEVES LIMITED ν. AFENTICO PROPERTIES LIMITED, Αρ. Αγωγής: 35/2013, 30/9/2016

(1)Οι Αιτητές απέκρυψαν ουσιώδη γεγονότα από το Δικαστήριο.

(2)Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που να δικαιολογούν την έκδοση του αιτουμένου διατάγματος.

(3)Οι Αιτητές δεν ήλθαν με καθαρά χέρια στο Δικαστήριο

(4)Οι Αιτητές κωλύονται να προωθούν την παρούσα αγωγή και την υπό κρίση αίτηση. Η ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης στηρίζεται στο Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, στο άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 (Ν. 14/60), στα άρθρα 4-9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου (Κεφ. 6), στη Διαταγή 48 Κανονισμούς 1-13 των Διαδικαστικών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και στη νομολογία επί του θέματος. Η ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης συνοδεύεται από ένορκη δήλωση ημερομηνίας 14.06.16 του κυρίου Νεοπτόλεμου Αντωνιάδη, διευθυντή των Καθ' ων η αίτηση, στην οποία περιέχονται γεγονότα και επισυνάπτονται τέσσερα έγγραφα ως τεκμήρια που κατά τη γνώμη του τεκμηριώνουν τους λόγους ένστασης και κατ' επέκταση δικαιολογούν την απόρριψη της αίτησης. Στην ένορκη δήλωση τους οι Καθ' ων η αίτηση εκφράζουν μια διαφορετική εκτίμηση ως προς την συνολική αξία της εργασίας που θεωρούν ότι οι Αιτητές εκτέλεσαν στο έργο σημειώνοντας ότι αυτή ανέρχεται στα €99.406,43 συμπεριλαμβανομένου Φ.Π.Α. Ακόμη οι Καθ' ων η αίτηση θεωρούν ότι το ποσό που έχουν πληρώσει σε διάφορες ημερομηνίες στους Αιτητές ανέρχεται στα €82.901,34 συμπεριλαμβανομένου Φ.Π.Α. Έχοντας αυτά τα στοιχεία οι Καθ΄ ων η αίτηση καταλήγουν σε διαφορετική εκτίμηση ως προς το υπολειπόμενο οφειλόμενο ποσό, το ύψος του οποίου θεωρούν ότι ανέρχεται στα €16.505,09. Προς στήριξη της θέσης τους οι Καθ' ων η αίτηση επισυνάπτουν ως Τεκμήριο 'Α' στην ένσταση τους αντίγραφο οικονομικής κατάστασης ημερομηνίας 19.12.08 που ετοιμάστηκε και τους αποστάληκε από τους Αιτητές. Για το ύψος του ποσού που οι Αιτητές αξιώνουν με την παρούσα αγωγή οι Καθ' ων η αίτηση ισχυρίζονται ότι ενημερώθηκαν για πρώτη φορά με την επίδοση επιστολής ημερομηνίας 03.12.12 του δικηγόρου τους, το περιεχόμενο της οποίας απέρριψαν με απαντητική επιστολή τους δικούς τους δικηγόρου. Παράλληλα είναι η θέση των Καθ' ων η αίτηση ότι εργασίες εκτελέστηκαν κακότεχνα επειδή η εφαρμογή υλικών έγινε, όπως ισχυρίζονται, με λανθασμένο τρόπο και κατά παράβαση των τεχνικών προδιαγραφών, ως αποτέλεσμα των οποίων εμφανίστηκαν προβλήματα υγρομόνωσης και μη καλαίσθητης εφαρμογής για τα οποία ενημέρωσαν γραπτώς τους Αιτητές με επιστολή τους ημερομηνίας 20.01.09, αντίγραφο της οποίας επισυνάπτεται σαν Τεκμήριο 'Β' στην ένορκη δήλωση Αντωνιάδη. Οι Καθ' ων η αίτηση επίσης ισχυρίζονται ότι οι Αιτητές με γραπτή βεβαίωση τους ημερομηνίας 22.04.09, αντίγραφο της οποίας επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 'Γ' στην ένορκη δήλωση Αντωνιάδη, δεσμεύτηκαν λόγω λανθασμένου τρόπου εγκατάστασης να αντικαταστήσουν το υφιστάμενο υλικό επένδυσης και υγρομόνωσης και να επανατοποθετήσουν νέο τέτοιο στο έργο με βάσει τις συμφωνημένες προδιαγραφές που δεν έχουν τηρηθεί, οπότε με την ολοκλήρωση αυτών των εργασιών θα εξοφλείτο το υπολειπόμενο οφειλόμενο ποσό. Σύμφωνα με τους Καθ' ων η αίτηση δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που απαιτούνται για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, οι δε Αιτητές δεν προσέρχονται με καθαρά χέρια και ούτε αποκάλυψαν στο Δικαστήριο όλα τα γεγονότα που σχετίζονται με την υπόθεση αυτή. Σύμφωνα ακόμη με τους Καθ' ων η αίτηση το επίμαχο ακίνητο είναι υποθηκευμένο στην Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λίμιτεδ η οποία με την αγωγή υπ' αριθμό 2604/13 που καταχώρησε εναντίον των Καθ' ων η αίτηση στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου ζητεί, ανάμεσα σ' άλλες θεραπείες, την πώληση του εν λόγω ενυπόθηκου ακινήτου. Αντίγραφο της αγωγής υπ' αριθμό 2604/13 επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 'Δ' στην ένορκη δήλωση Αντωνιάδη. Κατά την ακρόαση της υπό κρίσης αίτησης οι ευπαίδευτοι συνήγοροι με παραπομπή σε νομολογία υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις και ισχυρισμούς τους περιοριζόμενοι σε αγορεύσεις, το περιεχόμενο των οποίων είναι καταγραμμένο στα πρακτικά και δεν χρειάζεται να επαναδιατυπωθεί καθότι δεν θα εξυπηρετήσει οποιοδήποτε πρακτικό σκοπό. Στρέφομαι ευθύς να εξετάσω την παρούσα αίτηση υπό το φως των λόγων ένστασης. Θα ξεκινήσω την ενασχόληση μου από τον πρώτο λόγο ένστασης με τον οποίον οι Καθ' ων η αίτηση παραπονιούνται ότι οι Αιτητές απέκρυψαν ουσιώδη γεγονότα από το Δικαστήριο. Θα πρέπει να λεχθεί ότι η πλήρης αποκάλυψης όλων των ουσιωδών γεγονότων τα οποία, αντικειμενικά κρινόμενα, μπορούν να επενεργήσουν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου να παράσχει θεραπεία, εδώ της έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος απαγορευτικής φύσεως, αποτελεί υποχρέωση του Αιτητή που καταφεύγει στην χορήγηση θεραπείας με μονομερή αίτηση (Γρηγορίου v. Χριστοφόρου

(1995)1 Α.Α.Δ. 248, The Timberland of USA v. Evans & Sons Ltd κ.α.

(1998)1 Α.Α.Δ. 1179, Demstar Ltd v. Zim Israel Navigation Co Limited

(1996)1 Α.Α.Δ. 597 και Δήμος Πάφου v. Βοσκού

(2001)1(Β) Α.Α.Δ. 1168). Τούτο επειδή το Δικαστήριο στην απουσία του άλλου μέρους, εναντίον του οποίου ζητείται μονομερώς η αξιούμενη θεραπεία, προχωρεί στη λήψη απόφασης βασιζόμενο μόνο στα στοιχεία και γεγονότα που περιέχονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση. Γι' αυτό, στα πλαίσια εξέτασης αίτησης όπου ο Καθ' ου η αίτηση δεν λαμβάνει μέρος και δεν έχει την ευκαιρία στο στάδιο εκείνο να ακουστεί κατά παρέκκλιση του κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης, η ένορκη δήλωση του Αιτητή πρέπει να αποκαλύπτει όλα τα ουσιώδη γεγονότα που είναι σχετικά και μπορούν να επηρεάζουν την κρίση του Δικαστηρίου, το οποίο καλείται να αποφασίσει χωρίς παραπλάνηση και παραπληροφόρηση. Στην προκειμένη περίπτωση η αίτηση καταχωρήθηκε δια κλήσεως. Αυτό σημαίνει ότι η υπό κρίση αίτηση επιδόθηκε στους Καθ' ων η αίτηση, οι οποίοι από την αρχή έλαβαν γνώση της αίτησης αυτής και του περιεχομένου της ένορκης δήλωσης που τη συνοδεύει. Με αυτόν τον τρόπο οι Καθ' ων η αίτηση αμέσως συμμετείχαν στην παρούσα διαδικασία και προωθώντας την ένσταση τους παρουσίασαν τις δικές τους θέσεις προτού το Δικαστήριο αποφασίσει για την τύχη της παρούσας αίτηση. Με βάση το δεδομένο αυτό δεν υφίσταται υποχρέωση αποκάλυψης όλων των ουσιωδών γεγονότων και δεν τίθεται ζήτημα απόκρυψης στοιχείων επειδή οι Καθ' ων η αίτηση προστατεύονται από τέτοια παραπλάνηση με την παράθεση των δικών τους θέσεων, γεγονότων και στοιχείων στο Δικαστήριο. Κατά συνέπεια ο λόγος αυτός ένστασης δεν ευσταθεί και ως εκ τούτου απορρίπτεται. Προχωρώ με την εξέταση του δεύτερου λόγου ένστασης, ο οποίος άπτεται των κριτηρίων του άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 (Ν.14/60) μετά των συναφών τροποποιήσεων. Πρόκειται για προϋποθέσεις που πρέπει να συντρέχουν προκειμένου να δικαιολογείται η έκδοση του αιτούμενου ενδιάμεσου διατάγματος, το οποίο, όπως φαίνεται από τα πιο πάνω, είναι απαγορευτικής φύσεως. Είναι βασικά η θέση των Καθ' ων η αίτηση ότι καμία από τις απαιτούμενες αυτές προϋποθέσεις ισχύει. Η έκδοση ενδιάμεσων απαγορευτικών διαταγμάτων διέπεται από το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60 μετά των συναφών τροποποιήσεων. Το εν λόγω άρθρο παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία διακριτική ευχέρεια, εφόσον συντρέχουν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις του, να εκδώσει οποιοδήποτε προστακτικό ή απαγορευτικό παρεμπίπτον διάταγμα που θα έκρινε δίκαιο ή πρόσφορο. Το θέμα αυτό αποτέλεσε αντικείμενο εξέτασης σε σωρεία κυπριακών αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Κλασσική επί του προκειμένου θεωρείται η απόφαση στην υπόθεση Odysseos v. Pieris Estates Ltd and Another

(1982)1 C.L.R. 557 όπου επανατοποθετήθηκε η αρχή πως για την επιτυχή επίκληση του άρθρου 32 απαιτούνται τρεις προϋποθέσεις, οι οποίες πρέπει να συντρέχουν. Αυτές είναι:

(1)Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση.

(2)Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας.

(3)Να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του αιτουμένου διατάγματος. Στην προσπάθεια του να απονέμει δικαιοσύνη στο προκαταρκτικό αυτό στάδιο της υπόθεσης, το Δικαστήριο δεν αποφασίζει επί της απαίτησης του ενάγοντα και επιμελώς θα πρέπει να αποφεύγει την κρίση της ουσίας της αγωγής. Κατά το στάδιο αυτό το Δικαστήριο πρέπει να αποφεύγει να καταλήξει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης (βλέπε Άκης Γρηγορίου κ.α. v. Χριστίνας Χριστοφόρου κ.α.

(1995)1 Α.Α.Δ. 248). Στην υπόθεση T.A. Micrologic Consultants Ltd v. Microsoft Corporation

(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 1802) τονίστηκε πως σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του. Το Δικαστήριο δεν εξετάζει σε βάθος την τεθείσα μαρτυρία για να προβεί σε αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων και δεν καταλήγει σε ευρήματα γεγονότων αλλά περιορίζεται και προσεγγίζει το μαρτυρικό υλικό με μόνο σκοπό τη διακρίβωση της ύπαρξης ή όχι των πιο πάνω προϋποθέσεων και κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα (βλέπε Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 C.L.R. 263 και Demades Overseas Ltd v. Studio Ma.St. Ltd

(1996)1 Α.Α.Δ. 799). Το πρώτο κριτήριο του άρθρου 32 ικανοποιείται με την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης στη βάση της καταχωρημένης δικογραφίας. Η αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης έχει σχέση με τη νομική αξίωση της απαίτησης και καθιστά μια πρωταρχική ανάλυση της νομικής θέσης, επιβεβλημένη ώστε να τοποθετηθεί η υπόθεση στο ορθό νομικό πλαίσιο και να επισημανθεί το νομικό της υπόβαθρο. Δηλαδή να θεμελιώνεται νομικά και μόνο η αξίωση με βάση τα όσα περιέχονται στις έγγραφες προτάσεις. Η πρώτη προϋπόθεση είναι σε κάποιο βαθμό αλληλένδετη και συνήθως εξετάζεται σε συνδυασμό με το δεύτερο κριτήριο, το οποίο ικανοποιείται με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης του ενάγοντα και συνίσταται στην παρουσίαση ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Είναι αρκετό για τον ενάγοντα να δείξει ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από απλή πιθανολόγηση/δυνατότητα επιτυχίας αλλά κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι ο απαιτούμενος βαθμός απόδειξης σε αστικές υποθέσεις. Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας γίνεται με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία η οποία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη τέτοιας πιθανότητας (Κυτάλα κ.α. v Χρυσάνθου κ.α.

(1996)1 Α.Α.Δ. 253). Στην υπόθεση Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co Ltd κ.α.

(2002)1 Α.Α.Δ. 2015 τονίστηκε ότι δεν αποτελεί μέρος της λειτουργίας του Δικαστηρίου σε αυτό το αρχικό στάδιο της διαδικασίας να προσπαθήσει να αποφασίσει δύσκολα νομικά σημεία τα οποία χρειάζονται λεπτομερή επιχειρηματολογία και ώριμη εξέταση. Αυτό που πρέπει να αποκαλύπτεται από τη μαρτυρία είναι ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση και ότι ο ενάγοντας έχει προοπτικές επιτυχίας οι οποίες υφίστανται στην ουσία και στην πραγματικότητα. Η τρίτη προϋπόθεση, ήτοι να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, συναρτάται με τα συγκεκριμένα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Πλήρης δικαιοσύνη σημαίνει την απόδοση στον ενάγοντα της θεραπείας που δικαιούται σύμφωνα με το νόμο (Παναγίδης v. Παναγίδης

(2001)1 Α.Α.Δ. 396). Το κριτήριο αυτό ικανοποιείται όπου οι αποζημιώσεις θεωρούνται ότι δεν αποτελούν ικανοποιητική θεραπεία. Τέτοια περίπτωση υπάρχει όταν ο ενάγοντας δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί καθότι θα είναι αδύνατος ο υπολογισμός τυχόν αποζημιώσεων που θα δικαιούται. Αντίθετα, εκεί που η ζημιά μπορεί να υπολογιστεί, έστω και με κάποια δυσκολία, τότε δεν θεωρείται ανεπανόρθωτης φύσης και γι' αυτό δεν μπορεί να ευσταθήσει ο ισχυρισμός ότι το Δικαστήριο δεν θα είναι σε θέση να αποδώσει πλήρη δικαιοσύνη. Προς ενίσχυση των πιο πάνω χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από το νομικό σύγγραμμα Commercial Injunctions του Steven Gee Q.C., 5η έκδοση, σελίδα 44, το οποίο ομιλεί από μόνο του: "The first question is whether if the claimant were correct at trial, an award of damages would be an adequate remedy. If damages in the measure awarded at common law would be an adequate remedy, and the defendant would be in a financial position to pay them, then, however strong the claimant's case appeared to be, no injunction should 'normally' be granted." Η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο περιλαμβάνει και άλλα μεταβλητά κριτήρια εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο περιλαμβάνει και άλλα μεταβλητά κριτήρια εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη (Παπαστράτης ν. Πιερίδης

(1979)1 Α.Α.Δ. 231, Κυρισάββα ν. Κύζη

(2001)1 Α.Α.Δ. 1245). Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημίας αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου τη θεραπεία (M & CH Mitsingas Trading Ltd κ.α. v. The Timberland Co

(1997)1 Α.Α.Δ. 1791). Στην υπόθεση Ninemia Maritime Corporation v. Trane Schiffahrts-gesellschaft Gmbh (Niedersachsen, The)

(1983)1 W.L.R. 1412 τονίστηκε ότι το σχετικό κριτήριο είναι κατά πόσο, λαμβανομένης υπόψη της μαρτυρίας στο σύνολό της, υπάρχει βάσιμος κίνδυνος ότι η απόφαση υπέρ του ενάγοντα θα παραμείνει ανικανοποίητη. Δεν είναι απαραίτητο να επιδειχθεί άνομη πρόθεση, παρόλο ότι αν αποδειχθεί τέτοια πρόθεση το Δικαστήριο θα χορηγήσει το διάταγμα με περισσότερη ετοιμότητα. H απουσία πρόθεσης για αποξένωση περιουσίας έχει αναγνωρισθεί επανειλημμένα από τη δική μας νομολογία. Στην υπόθεση C. Phasarias (Automotive Centre) Ltd v. Σκυροποιΐα «Λεωνίκ» Λτδ

(2001)1 (Β) Α.Α.Δ. 785, η οποία αφορούσε την έκδοση προσωρινού διατάγματος απαγορευτικού της αποξένωσης ακινήτου, το οποίο δεν αποτελούσε το αντικείμενο της αγωγής, έγινε επισκόπηση της σχετικής επί του θέματος νομολογίας. Αναφέρεται στις σελίδες 789-790: "Δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε πως αναδύεται ως ανάγκη η προσαγωγή μαρτυρίας για πράγματι πρόθεση του εναγομένου για αποξένωση ή επιβάρυνση. Εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή η επιβάρυνση εφόσον γίνουν, στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί. Ο κίνδυνος δηλαδή, να μη ικανοποιηθεί η δικαστική απόφαση αν μεταβιβαστεί ή επιβαρυνθεί η περιουσία (βλ. Lakatamitis, ανωτέρω, στη σελ. 525) ... Όπως δε εξηγήθηκε στην απόφαση του Λοϊζου, Π. στη Ζεμενίδης v. Ζεμενίδου (Αρ. 1),

(1992)1 Α.Α.Δ. 54 εκδίδεται το διάταγμα ώστε να αποφευχθεί τέτοια αποξένωση ως αποτέλεσμα της οποίας να μη μπορεί να ικανοποιηθεί ο ενάγων. Τα ίδια και στην Τσιολάκκη και άλλη v. Στυλιανίδη

(1992)1 Α.Α.Δ. 782. Όπως αναφέρεται στην απόφαση του κ. Πική, Δ., όπως ήταν τότε, στη σελ. 785, εκείνο που απαιτείται είναι 'η πιθανότητα παρεμβολής εμποδίου (hindered) στην ικανοποίηση απόφασης η οποία ήθελε εκδοθεί υπέρ του ενάγοντος.» «Όπου λοιπόν ενδέχεται να υπάρχει οτιδήποτε το αρνητικό στην έκδοση επιβαρυντικού διατάγματος, εναπόκειται στον οφειλέτη να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου τα σχετικά στοιχεία. Η υποχρέωση του πιστωτή εκπληρώνεται με την παρουσίαση μαρτυρίας σε σχέση με μόνο τη γενικότερη εικόνα για στοιχειοθέτηση της αναγκαιότητας. Και αυτό η εφεσίβλητη κατά τη γνώμη μας το έπραξε. Δεν είναι δυνατό να αναμένεται η ανάληψη ανιχνευτικού έργου από τον εξ αποφάσεως πιστωτή σε σχέση με την προσωπική και περιουσιακή κατάσταση του οφειλέτη για να παρουσιάσει ο πρώτος στοιχεία τα οποία βασικά ενδιαφέρουν τον δεύτερο και τα οποία μπορεί ο ίδιος να παρουσιάσει αν επιθυμεί. Επρόκειτο για αίτηση δια κλήσεως. θα το θεωρούσαμε δε αδιανόητο να ήταν αλλιώς." Το θέμα όμως δεν ολοκληρώνεται με την σωρευτική εκπλήρωση των πιο πάνω κριτηρίων. Αναγνωρίζεται πως αφότου ο αιτητής ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι πληρούνται όλες οι πιο πάνω προϋποθέσεις, το Δικαστήριο εξετάζει όλους τους παράγοντες που θα πρέπει να ληφθούν υπόψη για την ορθή ενάσκηση της διακριτικής του ευχέρειας και σταθμίζει στα πλαίσια αυτά το κατά πόσο είναι δίκαιο ή πρόσφορο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα (βλέπε Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Πασχάλης Χατζηβασίλης

(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 152). Οι παράγοντες που μπορούν να επιδράσουν στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου κατά την εξέταση του ισοζυγίου της ευχέρειας είναι διάφοροι. Στρεφόμενος στην παρούσα υπόθεση παρατηρώ, μέσα από πρόχειρη ανάγνωση του περιεχομένου του ειδικώς οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος αλλά και της ενόρκου δηλώσεως που υποστηρίζει την παρούσα αίτηση, ότι οι Αιτητές ισχυρίζονται ότι συμφώνησαν με τους Καθ' ων η αίτηση να εκτελέσουν οικοδομικές εργασίες προς όφελος των Καθ' ων η αίτηση σε υπό ανέγερση έργο εντός του επίμαχου ακινήτου, ιδιοκτησίας των τελευταίων. Από ότι μπορεί να διαφανεί από την έκθεση υπεράσπισης αλλά και την ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση μαζί με τα επισυνημμένα σ' αυτή τεκμήρια οι Καθ' ων η αίτηση δεν αρνιούνται την ύπαρξη συμφωνίας με τους Αιτητές για την εκτέλεση οικοδομικών εργασιών στο έργο. Οι Αιτητές θεωρούν ότι οι Καθ' ων η αίτηση παραβίασαν την μεταξύ τους συμφωνία παραλείποντας να εξοφλήσουν το συμφωνημένο τίμημα. Σε σχέση με αυτό οι Αιτητές διεκδικούν την επιδίκαση ειδικών αποζημιώσεων ύψους €141.486,72 που ισοδυναμεί με το ποσό που δεν έχει πληρωθεί συνεπεία ισχυριζόμενης παράβασης συμφωνίας από τους Καθ' ων η αίτηση. Το άρθρο 73

(1)του Περί Συμβάσεων Νόμου μετά των συναφών τροποποιήσεων (Κεφ.149) παρέχει σε συμβαλλόμενο δικαίωμα αποζημίωσης από το υπαίτιο αντισυμβαλλόμενο για απώλεια ή ζημιά που υπέστη λόγω παράβασης σύμβασης από το μέρος αυτό, η οποία προέκυψε φυσικά κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων από την εν λόγω παράβαση ή την οποία οι συμβαλλόμενοι γνώριζαν όταν συνήπτετο η σύμβαση, ως ενδεχόμενη συνέπεια της παράβασης της σύμβασης. Εκεί που η ζημιά μπορεί να υπολογιστεί διεκδικούνται ειδικές αποζημιώσεις. Από ότι φαίνεται οι Αιτητές ισχυρίζονται ότι υπέστηκαν ζημιές συνολικού ύψους €141.486,72 και θεωρούν την επιδίκαση τέτοιου ποσού ως αποζημιώσεις ότι θα τους αποκαταστήσει τη χρηματική απώλεια που επωμίστηκαν (Αλπάν (Α/φοι Τάκη) Λτδ v. Θέλμας Τρυφωνίδου

(1996)1 ΑΑΔ 679 και Bettabilt Services Ltd κ.α. v. Judy Dowes, Πολ.Εφ. 11422, ημερ. 21/4/04 και Καλησπέρας v. Δρυάδη και άλλης

(1998)1 Α.Α.Δ. 867). Εξ' όσον ακόμη μπορεί να γίνει αντιληπτό η αγωγή προωθείται διαζευκτικά πάνω και σε άλλη βάση. Ειδικότερα οι Αιτητές διεκδικούν το προαναφερόμενο ποσό ως εύλογη αμοιβή που θεωρούν ότι δικαιούνται ως αποτέλεσμα των υπηρεσιών και εργασιών που εκτέλεσαν προς όφελος των Καθ' ων η αίτηση στο υπό ανέγερση έργο. Το κυπριακό δίκαιο αναγνωρίζει την υποχρέωση πληρωμής εύλογης αμοιβής (quantum meruit) για προσφερθείσες υπηρεσίες που δεν καλύπτονται από ρητή συμφωνία που να καθορίζει συγκεκριμένο ποσό αμοιβής. Τέτοια πληρωμή γίνεται από το μέρος που επωφελήθηκε προς το μέρος που παρείχε τις υπηρεσίες (Βασιλαράς και άλλη v. Αδελφοί Θράσου και Συνεργάτες

(2003)1Γ Α.Α.Δ. 1754). Αναφορικά με τη διαζευκτική θέση που προβάλλεται από τους Αιτητές ότι το προαναφερόμενο αξιούμενο ποσό διεκδικείται ως υπόλοιπο αξίας εκτελεσθείσας οικοδομικής εργασίας που οφείλεται δυνάμει τιμολογίων και παρέμεινε απλήρωτο, θεωρώ ότι εμπίπτει στις πιο πάνω βάσεις αγωγής που έχουν σχολιαστεί, οι οποίες και την καλύπτουν από νομικής πλευράς. Από τους πιο πάνω ισχυρισμούς των Αιτητών, όπως αυτοί προκύπτουν από το περιεχόμενο τόσο των έγγραφων προτάσεων όσο και της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την υπό κρίση αίτηση μαζί με τα επισυνημμένα σ' αυτή έγγραφα, κρίνω ότι έχει αποκαλυφθεί συζητήσιμη υπόθεση αφού υπάρχουν σοβαρά ζητήματα τα οποία θα πρέπει να εξεταστούν ενώπιον του Δικαστηρίου. Τέτοια νομικά ζητήματα που έχουν αποκαλυφθεί στη βάση της καταχωρημένης δικογραφίας είναι κατά πόσο υπήρξε παράβαση συμφωνίας από τους Καθ' ων η αίτηση, εάν οι Αιτητές υπέστηκαν οποιεσδήποτε ζημιές ή απώλειες ένεκα τυχόν παράβασης τέτοιας συμφωνίας εξ' υπαιτιότητας των Καθ' ων η αίτηση, υπολογισμός τυχόν τέτοιας ζημιάς, εάν υπάρχει οφειλόμενο υπόλοιπο από συμφωνημένο τίμημα και ποιο είναι αυτό, εάν οι Αιτητές δικαιούνται σε εύλογη αμοιβή από προσφερθείσες εργασίες στο έργο και ποιο το ύψος αυτής. Αυτά τα νομικά θέματα επισημαίνουν το νομικό υπόβαθρο της υπόθεσης των Αιτητών ως ενάγοντες της αγωγής και παράλληλα διαμορφώνουν το νομικό πλαίσιο εντός του οποίου θα εκδικαστούν οι νομικές αξιώσεις τους. Κατά συνέπεια θεωρώ ότι η πρώτη προϋπόθεση πληρείται. Στο σημείο αυτό πρέπει να λεχθεί ότι από την ενώπιον μου καταχωρημένη δικογραφία αλλά και το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων που συνοδεύουν την υπό κρίση αίτηση και ένσταση αντίστοιχα μαζί με τα επισυνημμένα σ' αυτές έγγραφα φαίνεται ότι οι Αιτητές απαιτούν την πληρωμή ποσού ύψους €141.486,

1. Θεωρούν το ποσό αυτό ως υπόλοιπο που εκκρεμεί σαν τελική πληρωμή. Σ' αυτό καταλήγουν όταν από το ποσό των €191.992,00 που θεωρούν την αξία της συνολικής εκτελεσθείσας εργασίας αφαιρεθούν πληρωμές συνολικού ύψους €72.088,00 και στο ποσό που προκύψει από την αφαίρεση προστεθεί Φ.Π.Α. ύψους 21.582,
2. Ανάλυση της εργασίας που εκτελέστηκε στη βάση περιγραφής, ποσοτήτων και τιμών μονάδος παρέχεται στο Τεκμήριο 'Α' ημερομηνίας 13.09.12 που επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση Χρυσάνθου. Διαφορετική όμως είναι η εκτίμηση των Καθ' ων η αίτηση σε σχέση με τα πιο πάνω. Οι Καθ' ων η αίτηση θεωρούν το Τεκμήριο 'Α' της ένορκης δήλωσης Χρυσάνθου κατασκευασμένο. Οι ίδιοι επικαλούνται ότι το έργο αποπερατώθηκε τον Σεπτέμβριο
3. Με βάση οικονομική κατάσταση ημερομηνίας 19.12.08 και φαίνεται να έχει ετοιμαστεί από τους Αιτητές, η οποία επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 'Α' στην ένορκη δήλωση Αντωνιάδη, οι Καθ' ων η αίτηση υιοθετούν το περιεχόμενο της και ασπάζονται τη θέση ότι η αξία της συνολικής εκτελεσθείσας εργασίας ανέρχεται στα €58.150,00 θεωρώντας ότι αυτή προκύπτει από το αντίστοιχο ποσό που καταγράφεται ως χρέωση. Παράλληλα από το ίδιο έγγραφο δέχονται ότι το σημειούμενο ποσό των πιστώσεων που ανέρχεται στα €48.520,00 αντιστοιχεί το σύνολο των πληρωμών που έχουν γίνει από αυτούς. Η διαφορά του ποσού των χρεώσεων από αυτό των πιστώσεων τους οδηγεί στο ποσό των €9.660,00, που περιλαμβάνει Φ.Π.Α. και είναι αυτό που οι Καθ' ων η αίτηση πιστεύουν ως υπόλοιπο ποσό προς πληρωμή. Το ποια εκδοχή αληθεύει αναφορικά με τα πιο πάνω δεν αποφασίζεται στο στάδιο αυτό. Το Δικαστήριο δεν σκοπεύει να ασχοληθεί με τους εκατέρωθεν αντίθετους ισχυρισμούς των μερών. Είναι επίδικα ζητήματα που θα κριθούν μέσα από την εκδίκαση της ουσίας της αγωγής όταν θα υπάρξει πλήρης πληροφόρηση στη βάση ολοκληρωμένης μαρτυρίας που θα προσαχθεί από μέρους των διαδίκων (Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co Ltd κ.α.

(2002)1 Α.Α.Δ. 2015). Ανεξαρτήτως του πιο πάνω, δεν μπορεί να αγνοηθεί το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 'Γ' στην ένορκη δήλωση Αντωνιάδη και η όποια σημασία μπορεί να του αποδοθεί, πάντοτε βέβαια για σκοπούς και μόνο της διαδικασίας αυτής και στα πλαίσια εξέτασης της δεύτερης προϋπόθεσης του άρθρου 32 του Ν.14/

1. Προκαταρκτική θεώρηση του εν λόγω εγγράφου και δίχως αυτό να αξιολογείται καθ' οιονδήποτε τρόπο δείχνει να είναι μία γραπτή βεβαίωση των Αιτητών προς τους Καθ' ων η αίτηση υπογεγραμμένη από τον τεχνικό διευθυντή τους στις 22.04.
2. Η εν λόγω βεβαίωση φαίνεται να είναι διατυπωμένη με συγκεκριμένο τρόπο. Από το ρητό λεκτικό που χρησιμοποιείται φαίνεται ότι οι Καθ' ων η αίτηση έχουν δεσμευτεί απέναντι στους Καθ' ων η αίτηση να αφαιρέσουν το υλικό που τοποθέτησαν και να επανατοποθετήσουν επένδυση Aloucobond (μίγμα αλουμινίου) στο κτίριο σύμφωνα με τις συμφωνημένες τεχνικές προδιαγραφές επένδυσης και υγρομόνωσης και προς επίτευξη του στόχου αυτού δεσμεύονται να προβούν σε όλες τις απαιτούμενες ενέργειες. Το ίδιο έγγραφο σημειώνει ότι οι πιο πάνω απαιτούμενες εργασίες και ενέργειες προέκυψαν από λάθη, παραλείψεις και λανθασμένη τοποθέτηση των υλικών από τους Καθ' ων η αίτηση που τους είχαν συστηματικά υποδειχθεί από τους Καθ' ων η αίτηση. Εξίσου σημαντική είναι και η αναφορά ότι το ποσό που υπολείπεται για εξόφληση θα καταβληθεί με την αποπεράτωση των επιδιορθωτικών εργασιών. Αυτό εκ πρώτης όψεως δείχνει μία συμφωνημένη συνεννόηση μεταξύ των Αιτητών και των Καθ' ων η αίτηση για διασύνδεση της υποχρέωσης των Καθ' ων η αίτηση να πληρώσουν το όποιο υπόλοιπο εκκρεμεί προς εξόφληση ταυτόχρονα με την εκπλήρωση της υποχρέωσης των Αιτητών να υλοποιήσουν τις επιδιορθωτικές εργασίες που το έγγραφο επισημαίνει. Το περιεχόμενο του πιο πάνω εγγράφου δεν έχει αντικρουστεί από άλλη μαρτυρία. Ούτε έχει λεχθεί από τους Αιτητές κατά πόσο έχουν εκπληρώσει την πιο πάνω διαφαινόμενη μέσα από το έγγραφο υποχρέωση τους, ως αποτέλεσμα της οποίας να διεκδικούν εξόφληση των εργασιών που εκτέλεσαν στο έργο. Επομένως στη βάση των ενώπιον μου δεδομένων και στοιχείων μέσα από αντικειμενική και συνάμα προκαταρκτική θεώρηση τους θα έλεγα ότι η ύπαρξη πιθανότητας επιτυχίας της αγωγής πάνω στις βάσεις που αυτή εδράζεται κάθε άλλο παρά ορατή φαίνεται να είναι. Ως εκ τούτου, καταλήγω ότι η δεύτερη προϋπόθεση δεν δικαιολογείται. Σε περίπτωση δε που οι Αιτητές δικαιωθούν στις θέσεις τους δεν μπορεί να λεχθεί ότι θα υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά. Μέσα από την αγωγή τους οι Αιτητές διεκδικούν ειδικές αποζημιώσεις τις οποίες καθορίζουν στα €141.486,
3. Αυτό καθιστά την ενδεχόμενη επιδίκαση συγκεκριμένου ποσού αποζημιώσεων σ' αυτούς επαρκή και ικανοποιητική θεραπεία στις αξιώσεις τους εάν και εφόσον αυτές μέσα από την εκδίκαση της αγωγής κριθούν ότι ευσταθούν. Η δυνατότητα υπολογισμού του ύψους των αποζημιώσεων που οι Αιτητές τυχόν δικαιούνται καθιστά τη ζημιά που αυτοί θεωρούν ότι έχουν υποστεί λόγω ισχυριζόμενης υπαιτιότητας των Καθ' ων η αίτηση μη ανεπανόρθωτης φύσεως. Όσον αφορά την οικονομική δυνατότητα των Καθ' ων η αίτηση να παρέχουν τέτοιες αποζημιώσεις στο βαθμό και την έκταση που τυχόν επιδικαστούν, κανένα στοιχείο ή δεδομένο έχει τεθεί ενώπιον μου που να δημιουργεί καθεστώς αμφιβολίας ως προς την φερεγγυότητα των Καθ' ων η αίτησης και την οικονομική ικανότητα τους να ανταποκριθούν εάν και εφόσον κληθούν να το πράξουν. Δεν διαφωνώ ότι από το πιστοποιητικό έρευνας ακίνητης ιδιοκτησίας ημερομηνίας 04.04.16 (Τεκμήριο 'Β' στην ένορκη δήλωση Χρυσάνθου) φαίνεται το επίμαχο ακίνητο να είναι το μοναδικό εγγεγραμμένο εις το όνομα των Καθ' ων η αίτηση. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι τυχόν υποθήκευση, διάθεση ή δέσμευση του μοναδικού ακινήτου των Καθ' ων η αίτηση θα εμποδίσει τους Αιτητές να εισπράξουν το λαβείν τους σε περίπτωση που εκδοθεί δικαστική απόφαση υπέρ τους, έχοντας πάντοτε υπόψη την απουσία συγκεκριμένης μαρτυρίας που να αποδεικνύει αφερεγγυότητα των Καθ' ων η αίτηση καθώς και αστάθεια της οικονομικής τους κατάστασης και κατ' επέκταση αδυναμία από μέρους τους να ανταποκριθούν εάν και εφόσον κληθούν να αποζημιώσουν τους Αιτητές. Η φερεγγυότητα και η οικονομική επάρκεια ενός φυσικού ή νομικού προσώπου δεν καθορίζεται από την ακίνητη περιουσία που διαθέτει αλλά από πολλούς παράγοντες, για τους οποίους ουδεμία μαρτυρία υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου. Η απουσία τέτοιων στοιχείων εκμηδενίζει τον κίνδυνο η δικαστική απόφαση που τυχόν εκδοθεί υπέρ των Αιτητών στην παρούσα αγωγή να παραμείνει ανικανοποίητη. Συνεπώς η αναφορά της ευπαιδεύτου συνηγόρου μέσα από τη γραπτή αγόρευση της ότι οι Καθ' ων η αίτηση είναι αφερέγγυοι δεν προκύπτει από μαρτυρία που περιέχεται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την υπό κρίση αίτηση. Με γνώμονα τη γνωστή νομική αρχή ότι οι αγορεύσεις δεν είναι τρόπος προσαγωγής μαρτυρίας (Zachariades & Pantelides Enterprises Ltd v. Fiat Auto S.P.A

(2000)1A Α.Α.Δ. 447) η εν λόγω αναφορά της συνηγόρου δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη. Στη βάση των πιο πάνω δεν βλέπω πως εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Ως εκ τούτου δεν πληρείται ούτε η τρίτη προϋπόθεση. Παράλληλα η μη πρόκληση ανεπανόρθωτης ζημιάς στους Αιτητές σε συνδυασμό με την αποτυχία απόδειξης αφερεγγυότητας και οικονομικής αδυναμίας των Καθ' ων η αίτηση να ικανοποιήσουν χρηματικά τους Αιτητές σε περίπτωση που εκδοθεί δικαστική απόφαση υπέρ τους με επιδίκαση των αξιούμενων ειδικών αποζημιώσεων τείνει να καταδείξει ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας δεν κλίνει υπέρ της χορήγησης του αιτουμένου διατάγματος αλλά συγκλίνει στην διατήρηση της υφιστάμενης κατάσταση των πραγμάτων. Από τα προαναφερόμενα προκύπτει ότι δεν πληρούνται σωρευτικά οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60 με αποτέλεσμα ο δεύτερος λόγος ένστασης να επιτυγχάνει. Η προδιαγραφόμενη κατάληξη αυτής της αίτησης καθιστά άνευ αντικειμένου την εξέταση του τρίτου και τέταρτου λόγου ένστασης που αν γίνει θα έχει μόνο ακαδημαϊκό ενδιαφέρον. Έχοντας συνεκτιμήσει και σταθμίσει όλα τα ενώπιον μου δεδομένα και παραμέτρους στη βάση του συνόλου των στοιχείων και της μαρτυρίας που έχουν προσκομιστεί και με γνώμονα το συμφέρον της απονομής της δικαιοσύνης, κρίνω ότι η άσκηση της διακριτικής μου ευχέρειας κλίνει υπέρ της απόρριψης της υπό κρίση αίτησης. Ως εκ τούτου, η παρούσα αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα της αίτησης, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ των Εναγομένων-Καθ' ων η αίτηση και εναντίον των Εναγόντων-Αιτητών και θα είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας στην πιο πάνω αγωγή. (Υπ.) ......................................... Γ. Κ. Βλάμης, Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής.. Subject: Civil/Applications/Interim Order Αναφορά: Πολιτική Δικονομία/Προσωρινό Διάταγμα/Ενδιάμεση Απόφαση cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο