← Κύπρος

Χριστίνα Νίκου Χριστοφή κ.α. ν. Δόμνα Ιωάννου Δημητρίου κ.α., Αρ. Αγωγής: 803/2010, 15/9/2016

Χριστίνα Νίκου Χριστοφή κ.α. ν. Δόμνα Ιωάννου Δημητρίου κ.α., Αρ. Αγωγής: 803/2010, 15/9/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2016:A201 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Γ. Κ. Βλάμη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 803/2010 Μεταξύ:

  1. Χριστίνα Νίκου Χριστοφή από την Πάφο
  2. Αντρούλα Νίκου Χριστοφή από την Πάφο
  3. Νίκος Χριστοφή Χαραλάμπους από την Πάφο Εναγόντων και
  4. Δόμνα Ιωάννου Δημητρίου από το Ψάθι
  5. Ιωάννης Χριστοδούλου Νεοφύτου από τη Γεροσκήπου Εναγομένων Ως τροποποιήθηκε δυνάμει διατάγματος Ε.Δ. Πάφου ημερομηνίας 25.11.14 Μεταξύ:
  6. Χριστίνα Νίκου Χριστοφή από την Πάφο
  7. Αντρούλα Νίκου Χριστοφή από την Πάφο
  8. Νίκος Χριστοφή Χαραλάμπους από την Πάφο
  9. Χριστίνα Νίκου Χριστοφή από την Πάφο ως διαχειρίστρια της περιουσίας του αποβιώσαντος Χριστοφή Χαραλάμπους Θεοτόκη τέως από το Ψάθι δυνάμει διατάγματος περιορισμένης διαχείρισης ημερ. 30/6/14 στην Αιτ. Διαχ. 107/14 Ε.Δ. Πάφου Εναγόντων και
  10. Δόμνα Ιωάννου Δημητρίου από το Ψάθι
  11. Ιωάννης Χριστοδούλου Νεοφύτου από τη Γεροσκήπου
  12. Ιωάννης Χριστοδούλου από τη Γεροσκήπου, Αρχ. Μακαρίου 32, ως διαχειριστής της περιουσίας της αποβιωσάσης Ελένης Μουσταφά τέως από το Ψάθι δυνάμει διατάγματος περιορισμένης διαχείρισης ημερ. 8/7/14 στην Αιτ. Διαχ. 108/14 Ε.Δ. Πάφου
  13. Ιωάννης Χριστοδούλου από τη Γεροσκήπου, Αρχ. Μακαρίου 32, ως διαχειριστής της περιουσίας της αποβιωσάσης Μαρίας Μιχαήλ τέως από το Ψάθι δυνάμει διατάγματος περιορισμένης διαχείρισης ημερ. 16/9/14 στην Αιτ. Διαχ. 106/14 Ε.Δ. Πάφου
  14. Ιωάννης Χριστοδούλου από τη Γεροσκήπου, Αρχ. Μακαρίου 32, ως διαχειριστής της περιουσίας της αποβιωσάσης Χριστοθέας Κλεάνθη Βοβού τέως από το Ψάθι δυνάμει διατάγματος περιορισμένης διαχείρισης ημερ. 16/9/14 στην Αιτ. Διαχ. 105/14 Ε.Δ. Πάφου Εναγομένων Ημερομηνία: 15.09.16 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες 1-4: κα Α. Κορακίδου (η κα Κ. Χριστοφόρου για ν' ακούσει απόφαση) Για Εναγομένους 1-5: κος Ν. Τσιαπαλής (η κα Στ. Ευθυβούλου για ν' ακούσει απόφαση) ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα αγωγή οι Ενάγοντες αξιώνουν εναντίον των Εναγομένων διάφορες θεραπείες που αφορούν την έκταση γης, η οποία περικλειόταν από κάγκελο στην ανατολική πλευρά του τεμαχίου 212 στο Ψάθι της επαρχίας Πάφου και όχτο από δένδρα, πετρότοιχο και πετρόδρομο στη νότια πλευρά του πιο πάνω τεμαχίου και περιλαμβάνουν: (α) διάταγμα για αποκατάσταση της εν λόγω έκτασης γης από τον Εναγόμενο 2, τον οποίον οι Ενάγοντες θεωρούν υπεύθυνο ότι κατάστρεψε ως αποτέλεσμα κατ' ισχυρισμό παράνομης επέμβασης του στις 10.02.09, (β) αίτημα για εγγραφή της εν λόγω έκτασης γης επ' ονόματι των Εναγόντων, (γ) δηλώσεις Δικαστηρίου ότι οι Ενάγοντες και προκάτοχοι τους χρησιμοποιούσαν την πιο πάνω έκταση γης από τον Σεπτέμβριο 1926 μέχρι 09.02.09 για να εισέρχονται στο τεμάχιο τους 212 αδιάλειπτα και αδιαφιλονίκητα δυνάμει εχθρικής κατοχής αποκτώντας έτσι δικαίωμα να εγγραφούν ς ιδιοκτήτες της, (δ) παραδειγματικές και τιμωρητικές αποζημιώσεις εναντίον του Εναγομένου 2 για κατ' ισχυρισμό αυθαίρετη και παράνομη επέμβαση στις 09.02.09 στην προαναφερόμενη έκταση γης όπου και προέβηκε σε ενέργειες που οδήγησαν στην καταστροφή της, (ε) γενικές αποζημιώσεις για ζημιές που οι Ενάγουσες 1 και 2 ισχυρίστηκαν ότι υπέστηκαν ένεκα επικαλούμενου αποκλεισμού τους να συμπληρώσουν εργασίες συντήρησης της διατηρηθείσας και μη οικοδομής εντός του τεμαχίου 212, στις οποίες ανήκει η ιδιοκτησία του με τον Εναγόμενο 3 να έχει δικαίωμα επικαρπίας εφ' όρου ζωής, καθώς επίσης ένεκα απωλειών που οι Ενάγουσες 1 και ισχυρίζονται ότι επωμίστηκαν λόγω απώλειας απόλαυσης της περιουσίας τους για την περίοδο από 10.02.09 μέχρι έκδοσης τελικής απόφασης. Οι δικογραφημένες θέσεις και ισχυρισμοί των διαδίκων: Βασικός θέση των Εναγόντων, όπως αυτή διατυπώνεται μέσα από την έκθεση απαίτησης τους, είναι ότι τον Σεπτέμβριο 1926 ο Χριστοφή Χαραλάμπους, πατέρας του Ενάγοντα 3 και παππούς των Εναγουσών 1 και 2, έκτισε διώροφη οικοδομή που σήμερα είναι διατηρητέα εντός του τεμαχίου του 212 στο οποίο εισερχόταν πεζός και με τα ζώα του κατά μήκος υφιστάμενου πετρόδρομου που περικλειόταν από κάγκελο που τοποθέτησε στην ανατολική πλευρά του εν λόγω τεμαχίου, από όχτο με δένδρα και με πετρότοιχο στη νότια πλευρά του τεμαχίου αυτού. Σύμφωνα με τους Ενάγοντες το 1950 κτίστηκαν δύο δωμάτια εντός του εν λόγω τεμαχίου ενώ το 1986 ακόμη ένα. Η χρήση της προαναφερόμενης διαδρομής από τον Χαραλάμπους προς το τεμάχιο 212 (στο εξής η 'έκταση γης') συνεχίστηκε μέχρι το 1959 οπότε ανέλαβε ο υιός του, Ενάγοντας 3 και πατέρας των Εναγουσών 1 και 2, να τη χρησιμοποιεί, πράγμα που έκανε μέχρι το 2004 ενώ στη συνέχεια το έπραττε μαζί με τις Ενάγουσες 1 και 2 μέχρι τις 09.02.
  15. Σύμφωνα με τους Ενάγοντες, στις 09.02.09-10.02.09 ο Εναγόμενος 2 κατέστρεψε την πιο πάνω έκταση γης με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί υψομετρική διαφορά 1-3 μέτρα από το τεμάχιο 212, η ιδιοκτησία του οποίου σήμερα ανήκει στις Ενάγουσες 1 και 2 με τον Ενάγοντα 3 να έχει δικαίωμα επικαρπίας εφ' όρου ζωής, στο τεμάχιο 276 (πρώην τεμάχιο 215), η ιδιοκτησία του οποίου σήμερα ανήκει στον Εναγόμενο
  16. Οι Ενάγοντες ισχυρίζονται ότι η εν λόγω ενέργεια του Εναγομένου 2 τους εμποδίζει να εκτελέσουν αναγκαίες εργασίες συντήρησης στη διατηρητέα οικοδομή αλλά και στη μη διατηρητέα οικοδομή που υπάρχουν εντός του τεμαχίου 212, για τις οποίες εξασφαλίστηκαν σχετικές πολεοδομικές άδειες καθώς και άδειες οικοδομής και γενικότερα τους στερεί την ευκαιρία να απολαμβάνουν την περιουσία τους. Σύμφωνα ακόμη με τους Ενάγοντες, ο Εναγόμενος 2 προέβηκε σε αίτηση συνοριακής διαφοράς στα πλαίσια αίτησης για επίσημη οριοθέτηση συνόρων των τεμαχίων 212, 211, 277 (πρώην 213), 275 και 276 (πρώην 215), όπου αφού εξετάστηκε εκδόθηκε απόφαση από το Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, η οποία εφεσιβλήθηκε από τους Ενάγοντες με την αίτηση-έφεση 17/09 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου. Είναι επίσης η θέση των Εναγόντων ότι οι ίδιοι αλλά και οι προκάτοχοι τους χρησιμοποιούσαν την πιο πάνω έκταση γης κατ' αποκλειστικότητα, αδιάλειπτα, συνεχώς και αδιαφιλονίκητα με αποτέλεσμα να δικαιούνται σε εγγραφή της εις το όνομα τους έναντι των Εναγομένων και των προκατόχων τους, οι οποίοι κατά την γνώμη των Εναγόντων δεν είναι καλόπιστοι αγοραστές έναντι ανταλλάγματος. Σύμφωνα πάντοτε με τους Ενάγοντες, η εν λόγω έκταση γης αποτελεί μέρος του τεμαχίου 276 (πρώην 215) που ο Χαραλάμπους κατείχε από το 1926 και ακολούθως οι Ενάγοντες 1-3 μέχρι τις 09.02.09 συνεχώς, αδιαλείπτως και αδιαφιλονίκητα ως περιγράφηκε πιο πάνω και παρόλο ότι το 1950 το τεμάχιο 276 εγγράφηκε στο όνομα της Χριστοθέας Κλεάνθους ο Χαραλάμπους απέκτησε ιδιοκτησιακά δικαιώματα επί του μέρους του τεμαχίου 276 που αποτελεί την αναφερόμενη έκταση γης από το 1941 με δικαίωμα εγγραφής της εις το όνομα του, δικαίωμα το οποίο κατά τη γνώμη των Εναγόντων κληρονόμησε ο Ενάγοντας
  17. Στην υπεράσπιση τους οι Εναγόμενοι ισχυρίζονται ότι η επίδικη έκταση γης κατεχόταν και τύγχανε κάρπωσης από τους Εναγομένους και/ή τους προγόνους τους χωρίς ποτέ η ιδιοκτησία, κατοχή και εκμετάλλευση της να αμφισβητηθεί από τους Εναγομένους και/ή τους προγόνους τους. Σύμφωνα με τους Εναγομένους οι Ενάγοντες αναγνώρισαν και αποδέχτηκαν τον Εναγόμενο 2 ως το νόμιμο ιδιοκτήτη της επίδικης έκτασης γης και γι' αυτό κατ' επανάληψη του πρότειναν να τους την πωλήσει, απορρίπτοντας έτσι τη θέση των Εναγόντων ότι εκείνοι κατείχαν και εκμεταλλεύονταν την επίδικη έκταση γης ή μέρος αυτής συνεχώς και αδιαφιλονίκητα. Ακόμη οι Εναγόμενοι απορρίπτουν τη θέση των Εναγόντων ότι απέκτησαν οποιαδήποτε δικαιώματα σε σχέση με την επίδικη έκταση γης. Σύμφωνα πάντοτε με τους Εναγομένους, ο Ενάγοντας 4 κατασκεύασε πετρότοιχο δημιουργώντας δίοδο που οδηγούσε στην οικία του δια μέσου του τεμαχίου 212 για σκοπούς πρόσβασης. Περαιτέρω οι Εναγόμενοι αρνούνται ότι προέβηκαν σε οποιαδήποτε εκσκαφή, κατεδάφιση ή διαφοροποίηση της επί τόπου κατάστασης, η οποία κατά τους Εναγομένους παραμένει ως έχει. Επιπλέον οι Εναγόμενοι αρνούνται ότι προκάλεσαν στους Ενάγοντες διακοπή εκτελούμενων οικοδομικών εργασιών καθώς επίσης ότι τους δημιούργησαν οποιεσδήποτε ζημιές και θεωρούν ότι η παρούσα αγωγή είναι παράλογη, ενοχλητική και εκδικητική και γι' αυτό θα πρέπει να απορριφθεί με έξοδα εις βάρος των Εναγόντων. Προσαχθείσα μαρτυρία: Για την απόδειξη της απαίτησης τους οι Ενάγοντες παρουσίασαν 7 μάρτυρες (ΜΕ1-ΜΕ7) ενώ οι Εναγόμενοι προς υπεράσπιση τους παρουσίασαν ένα μάρτυρα (ΜΥ). Παράλληλα κατά την εκδίκαση της υπόθεσης κατατέθηκαν 39 τεκμήρια, εκ των οποίων τα πιο κάτω Τεκμήρια 1-26 κατατέθηκαν από κοινού με τα μέρη να παραδέχονται την ύπαρξη τους αλλά όχι την αλήθεια του περιεχομένου τους: Τεκμήριο 1 - πιστοποιητικό έρευνας υπ' αρ. 16160 ημερ. 22.02.10 για ιστορικό τίτλου 1593 που αφορά το τεμ. 212 στο χωριό Ψάθι Τεκμήριο 2 - πιστοποιητικό εγγραφής τεμ.212 στο οποίο σημειώνεται ότι οι Ενάγουσες 1 και 2 είναι ιδιοκτήτριες από ½ μερίδιο, ο Ενάγοντας 3 έχει δικαίωμα επικαρπίας εφ' όρου ζωής, ότι στο εν λόγω τεμάχιο υπάρχουν διατηρητέες οικοδομές, κτίρια που δεν αναφέρονται στην εγγραφή και ότι εκδόθηκαν δύο άδειες οικοδομής Τεκμήριο 3 - πιστοποιητικό έρευνας υπ' αρ. 09600 ημερ. 07.10.10 για ιστορικό τίτλου 1593 που αφορά το τεμ. 212 στο χωριό Ψάθι Τεκμήριο 4 - πιστοποιητικό έρευνας υπ' αρ. 16161 ημερ. 22.02.10 για ιστορικό τίτλου 1266 που αφορά το τεμ. 213 στο χωριό Ψάθι Τεκμήριο 5 - πιστοποιητικό έρευνας υπ' αρ. 16110 ημερ. 08.01.10 για ιστορικό τίτλου 1266 που αφορά το τεμ. 213 στο χωριό Ψάθι Τεκμήριο 6 - πιστοποιητικό έρευνας υπ' αρ. 16162 ημερ. 22.02.10 για ιστορικό τίτλου 1218 που αφορά το πρώην τεμ. 215 στο χωριό Ψάθι Τεκμήριο 7 - πιστοποιητικό έρευνας υπ' αρ. 09598 ημερ. 07.01.10 για ιστορικό τίτλου 1218 που αφορά το πρώην τεμ. 215 στο χωριό Ψάθι Τεκμήριο 8 - πιστοποιητικό έρευνας υπ' αρ. 09599 ημερ. 08.01.10 για ιστορικό τίτλου 1635 που αφορά το τεμ. 276 στο χωριό Ψάθι Τεκμήριο 9 - άδεια οικοδομής υπ' αρ. 022011 ημερ. 27.04.87 ως καλυπτική άδεια επέκτασης υφιστάμενης οικοδομής στο τεμ.212 μαζί με υγειονομικούς όρους, χωρομετρικό σχέδιο και αρχιτεκτονικό σχέδιο όψεων οικοδομής Τεκμήριο 10 - Συναίνεση αρ.16/2006 ημερ. 30.01.06 για εκτέλεση οικοδομικών εργασιών και μετατροπών σε διατηρητέα οικοδομή από Διευθυντή Τμήματος Πολεοδομίας & Οικήσεως μαζί με επισυνημμένο παράρτημα Τεκμήριο 11 - πολεοδομική άδεια ημερ.07.03.06 για εκτέλεση εργασιών, προσθηκών και μετατροπών σε διατηρητέα οικοδομή που βρίσκεται εντός του τεμ.212 στη βάση των όρων που επισυνάπτονται στο Τεκμήριο 10 Τεκμήριο 12 - πολεοδομική άδεια ημερ.05.01.06 για εκτέλεση εργασιών, προσθηκών και μετατροπών σε διατηρητέα οικοδομή που βρίσκεται εντός του τεμ.212 σύμφωνα με τους όρους που τη συνοδεύουν καθώς και με όρους που περιέχονται στην επισυνημμένη Συναίνεση αρ.185/2006 ημερ. 20.09.06 Τεκμήριο 13 - δέσμη αδειών οικοδομής υπ' αρ. 55899 ημερ.04.04.06, 008656 ημερ. 16.04.09 και 009914 ημερ. 23.06.10 για εκτέλεση εργασιών, προσθηκών και μετατροπών σε διατηρητέα οικοδομή και περίφραξη σύμφωνα με τα επισυνημμένα αρχιτεκτονικά σχέδια και κτηματικό σχέδιο Τεκμήριο 14 - άδεια οικοδομής υπ' αρ. 63579 ημερ. 06.12.07 για εκτέλεση εργασιών, προσθηκών και μετατροπών σε υφιστάμενη διατηρητέα οικοδομή σύμφωνα με τα επισυνημμένα αρχιτεκτονικά σχέδια Τεκμήριο 15 - Δέσμη χωρομετρικών-χωροταξικών σχεδίων του τοπογράφου-μηχανικού Γιάννου Ιακωβίδη Τεκμήριο 16 - ειδικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα και έκθεση υπεράσπισης στην αγωγή υπ' αρ. 564/1959 του Ε.Δ. Πάφου με ενάγουσα την Χριστοθέα Κλεάνθη Μιχαήλ και εναγόμενο τον Χριστοφή Χαραλάμπους, καθώς και απόφαση Ε.Δ. Πάφου ημερ. 02.12.59 στην οποία καλείται ο εναγόμενος να πληρώσει εντός ενός μηνός έξοδα ύψους Λ.Κ.£10 (όπως ήταν τότε το νόμισμα της Κυπριακής Δημοκρατίας) ενώ παράλληλα σημειώνεται δήλωση από μέρους της ενάγουσας ότι εγκαταλείπει κάθε δικαίωμα διάβασης κατά μήκος του τεμ.212, όπως το αξίωσε στην έκθεση απαίτησης της Τεκμήριο 17 - τεχνικές προδιαγραφές για την επισκευή διατηρητέας οικοδομής των Εναγουσών 1 και 2 στο Ψάθι Τεκμήριο 18 - επιστολή δικηγόρου Εναγόντων ημερομηνίας 22.08.08 στην οποία γίνεται αναφορά για ανέγερση τοίχου αντιστήριξης κατά μήκος του δημοσίου δρόμου και μπροστά στο τεμ.276 Τεκμήριο 19 - επιστολή πολιτικού μηχανικού Αφροδίτης Κουρίδη ημερ. 25.08.08 με ίδιο περιεχόμενο όπως αυτό του Τεκμηρίου 18 Τεκμήριο 20 - πιστοποιητικό εγγραφής ιδιοκτησίας του τεμ. 276 στο οποίο σημειώνεται ότι όλο το μερίδιο ανήκει στον Εναγόμενο 2 Τεκμήριο 21 - επιστολή δικηγόρου Εναγόντων ημερομηνίας 15.04.09 στον δικηγόρο των Εναγομένων στην οποία κοινοποιείται πρόθεση των Εναγουσών 1 και 2 να αποκαταστήσουν την είσοδο προς τις διατηρητέες οικοδομές τους Τεκμήριο 22 - 3 αεροφωτογραφίες ημερ. 24.01.14 σε κλίμακα 1:1000 του χωριού Ψάθι από το Τμήμα Κτηματολογίου & Χωρομετρίας Τεκμήριο 23 - επίσημο κτηματικό σχέδιο ημερ. 24.01.14 σε κλίμακα 1:5000 του Τμήματος Κτηματολογίου & Χωρομετρίας για το χωριό Ψάθι Τεκμήριο 24 - 4 διατάγματα του Ε.Δ.Πάφου ημερ. 30.06.14, 08.07.14 και 16.09.14 (δύο) στις διαχειρίσεις 107/14, 108/14, 106/14 και 105/14 για παραχώρηση εγγράφων περιορισμένης διαχείρισης (limited grant) της περιουσίας των Χριστοφή Χαραλάμπους Θεοτόκη, Ελένης Μουσταφά, Μαρίας Μιχαήλ και Χριστοθέας Κλεάνθη Βωβού αντίστοιχα, όλοι τέως από το Ψάθι Τεκμήριο 25 - εκτύπωση από την ιστοσελίδα του Τμήματος Κτηματολογίου & Χωρομετρίας στοιχείων εκτίμησης του τεμ. 276 για το έτος 2013 στην οποία σημειώνεται ως αξία €19.900 Τεκμήριο 26 - πιστοποιητικό έρευνας υπ' αρ. 09738 ημερ. 20.07.10 για ιστορικό του τεμ. 276 στο χωριό Ψάθι ΜΕ1 ήταν η Ενάγουσα 1, η οποία όπως είπε είναι αδελφή της Ενάγουσας 2 και θυγατέρα του Ενάγοντα
  18. Η κυρίως εξέταση της αποτελείται από γραπτή δήλωση που προσκόμισε καθώς και από ένορκη προφορική μαρτυρία. Μέσα από το σύνολο της μαρτυρίας της η Ενάγουσα παραπέμπει στα γεγονότα και θέσεις που επικαλέστηκε μέσα από την έκθεση απαίτησης, τα οποία έχουν ήδη καταγραφεί προηγουμένως. Συμπληρωματικά η εν λόγω μάρτυρας ανάφερε ότι στις 28.06.05 και προτού εκτελεστούν οποιεσδήποτε εργασίες αναπαλάιωσης της διατηρητέας οικοδομής που βρίσκεται εντός του τεμαχίου 212, η ίδια μαζί με την Ενάγουσα 2 ανάθεσαν στον τοπογράφο Γιάννο Ιακωβίδη να αποτυπώσει την επί τόπου κατάσταση της επίδικης έκτασης γης. Όπως είπε, μέσα από την τοπογραφική-χωρομετρική εργασία που έγινε διαπιστώθηκε ότι η έκταση της επίδικης γης ανέρχεται στα 82,41 τ.μ. Περαιτέρω η μάρτυρας αυτή ανάφερε ότι κατά την επιτόπια έρευνα για εξέταση της αίτησης οριοθέτησης που οι Ενάγοντες υπέβαλαν το έτος 2005, κτηματολογικός λειτουργός του είπε ότι η επίδικη έκταση γης που κατείχαν δεν συμπεριλαμβανόταν στον τίτλο ιδιοκτησίας. Επίσης υπέδειξε ότι στην αίτηση-έφεση 17/09 του Ε.Δ. Πάφου στην οποία οι Ενάγοντες εφεσίβαλαν την απόφαση του Διευθυντή Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας που εκδόθηκε στα πλαίσια εξέτασης αίτησης συνοριακής διαφοράς που ο Εναγόμενος 2 προώθησε, τα μέρη από κοινού ζήτησαν και πέτυχαν την ακύρωση της απόφασης αυτής προκειμένου να διαγνωστούν τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα των διαδίκων μέσα από την εκδίκαση της παρούσας υπόθεσης και στη συνέχεια να εξεταστεί η πιο πάνω αίτηση συνοριακής διαφοράς. Σύμφωνα με την Ενάγουσα 1, ενώ η απόφαση του Διευθυντή Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας ακυρώθηκε εκ συμφώνου το Κτηματολόγιο παράνομα προχώρησε και τροποποίησε το εν χρήσει σχέδιο με βάση την απόφαση του που είχε στο μεταξύ ακυρωθεί. Αναφερόμενη στο παρελθόν η εν λόγω μάρτυρας επισήμανε ότι η Χριστοθέα Κλεάνθη Μιχαήλ, μητέρα της Εναγομένης 1 και γιαγιά του Εναγομένου 2, στις 08.05.59 καταχώρησε την αγωγή υπ' αριθμό 564/59 στο Ε.Δ. Πάφου εναντίον του Χαραλάμπους με την οποία ζητούσε να της αναγνωριστεί δικαίωμα και να εγγραφεί στον τίτλο του τεμαχίου 213 δικαίωμα διάβασης στο άκρο της περιουσίας του Χαραλάμπους και δημόσιο μονοπάτι, ισχυριζόμενο δικαίωμα που εγκατέλειψε με την έκδοση της δικαστικής απόφασης ημερομηνίας 02.12.
  19. Κατά την ένορκη μαρτυρία της η Ενάγουσα 1 κατάθεσε δέσμη 22 έγχρωμων φωτογραφιών ως Τεκμήριο 27 λέγοντας πως από αυτές οι φωτογραφίες υπ' αριθμό 1-10, 11Α, 11Β, 12Α-12Γ, 13Α-13Γ και 14-18 απεικονίζουν την κατάσταση που υπήρχε πριν από το ισχυριζόμενο περιστατικό της 09.02.09 ενώ, όπως είπε οι φωτογραφίες υπ' αριθμό 19-21 και 22Α-22Δ απεικονίζουν την κατάσταση που δημιουργήθηκε μετά από την πιο πάνω ημερομηνία. Ανεξεταζόμενη η Ενάγουσα 1 δήλωσε, ανάμεσα σ' άλλα, πως διαφωνεί με τη θέση του συνηγόρου των Εναγομένων ότι το χωρομετρικό σχέδιο που επισυνάπτεται πίσω από τη δικαστική απόφαση του Ε.Δ. Πάφου ημερομηνίας 02.12.59 (μέρος του Τεκμηρίου 16), στο οποίο σημειώνεται ότι η γραμμή EF εντός του τεμαχίου 212 είναι ο τοίχος που κατασκεύασε ο Χαραλάμπους και κατά μήκος αυτού η απόσταση των 12 ποδών η δίοδος που δημιουργήθηκε για να μεταβαίνει στην κατοικία του, αποτυπώνει την πραγματική επί τόπου κατάσταση το
  20. Σύμφωνα με την μάρτυρα, ο πετρότοιχος και ο πετρόδρομος που ο παππούς της δημιούργησε ως διάβαση για να μεταβαίνει στην οικία του αντιστοιχεί πλήρως στην επίδικη έκταση γης. Η εν λόγω μάρτυρας ακόμη διαφώνησε με τη θέση του συνηγόρου των Εναγομένων το κτίριο ορθογώνιου σχήματος με σκιασμένη επιφάνεια εντός του τεμαχίου 212 στο χωρομετρικό σχέδιο του Τεκμηρίου 16 είναι η διατηρητέα οικοδομή που ανεγέρθηκε το 1929 λέγοντας πως υπήρχε και άλλη οικοδομή με δύο δωμάτια και δεν γνωρίζει γιατί αυτά δεν αποτυπώνονταν πάνω στο ίδιο σχέδιο. Είναι η θέση της Ενάγουσας 1 ότι σε μεταγενέστερο στάδιο και συγκεκριμένα μετά το 2005 το επίσημο κτηματικό σχέδιο τροποποιήθηκε παράνομα και ότι αυτό που ισχύει είναι αυτό που εκείνη καταχώρησε για να εκδοθεί άδεια οικοδομής. Σύμφωνα πάντοτε με την μάρτυρα, στο κτηματικό σχέδιο που εκείνη θεωρεί επίσημο και είχε καταθέσει στην αίτηση για να εξασφαλίσει άδεια οικοδομής σημειωνόταν ο επίμαχος ιδιωτικός δρόμος με διακεκομμένη γραμμή. Η εν λόγω μάρτυρας επέμεινε στη θέση ότι από το κάγκελο ξεκινούσε πετρότοιχος που δημιουργούσε σταδιακή υψομετρική διαφορά αρχικά 1 μέτρο και 3 μέτρα μέχρι το τέλος, διαφωνώντας έτσι με τον ισχυρισμό των Εναγομένων ότι υπήρχε επικλινές έδαφος από το επίπεδο του δρόμου μέχρι το τέλος της ανατολικής πλευράς του τεμαχίου 276 χωρίς τοίχο ή όχτο ή σύνορο. Κατά την Ενάγουσα 1 η επίμαχη έκταση γης έγινε διαφιλονικούμενη με την αίτηση συνοριακής διαφοράς και διερωτήθηκε εφόσον ο Εναγόμενος 2 τη θεωρούσε δικής του ιδιοκτησίας γιατί δεν την διεκδίκησε προηγουμένως. Καταλήγοντας η Ενάγουσα 1 δήλωσε πως είχε ζητήσει να αγοράσει το τεμάχιο 276 από τον Εναγόμενο 2 πριν να προγραμματίσει την εκτέλεση εργασιών στις οικοδομές του τεμαχίου 212 χωρίς αποτέλεσμα αλλά όταν αργότερα της το πρότεινε ο Εναγόμενος 2 αυτή δεν ενδιαφερόταν επειδή, όπως είπε, είχε ήδη αποφασίσει για τα σχέδια της. Στα πλαίσια αντεξέτασης της Ενάγουσας 1 κατατέθηκαν τα εξής τεκμήρια: Τεκμήριο 'Α' - Γραπτή δήλωση της Ενάγουσας 1 με χειρόγραφες σημειώσεις άνευ ημερομηνίας και υπογραφής Τεκμήριο 28 - Απόφαση Διευθυντή Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας ημερομηνίας 28.01.09 Τεκμήριο 29 - Δύο έγχρωμες φωτογραφίες της διαφιλονικούμενης περιοχής ΜΕ2 ήταν ο Μάριος Παπανικολάου, λειτουργός του Κλάδου Επιτόπιων Ερευνών στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Πάφου από τις 04.10.04 και ασχολείται με συνοριακές διαφορές, δικαιώματα διάβασης και αναγκαστικούς διαχωρισμούς. Στην κυρίως εξέταση του ο εν λόγω μάρτυρας ανάφερε, μεταξύ άλλων, ότι στα πλαίσια εξέτασης συνοριακής διαφοράς του τεμαχίου 212 με γειτονικό τεμάχιο προέβηκε σε δύο επιτόπιες έρευνες. Η μία ήταν στις 25.10.06 και η άλλη στις 09.10.
  21. Αναφερόμενος στην επιτόπια μετάβαση του στο τεμάχιο 212 το 2006, ο μάρτυρας είπε ότι πρόσεξε εντός του εν λόγω τεμαχίου την ύπαρξη μιας πετρόκτιστης οικίας που τελούσε υπό ανακαίνιση καθώς και μίας δεύτερης παλαιάς οικίας που ήταν ήδη ανακαινισμένη. Από ότι θυμόταν μπροστά υπήρχε μία περίφραξη, ένα τέλι και ένα κάγκελο. Στο τεμάχιο 212 ο μάρτυρας εισήλθε από το κάγκελο που ήταν στην είσοδο του, το οποίο υπέδειξε να βρίσκεται ως την κάθετη γραμμή στη δεξιά πλευρά της κίτρινης λωρίδας που φαίνεται στο σχέδιο της τελευταίας σελίδας του Τεκμηρίου 28 και αναγνώρισε ότι αποτελεί την επίμαχη διαφιλονικούμενη έκταση γης. Την επίμαχη λωρίδα γης ο μάρτυρας αναγνώρισε και υπέδειξε σαν αχνή γραμμή στα επίσημα κτηματικά σχέδια αρ. 45/07 στο χωριό Ψάθι που στη συνέχεια κατέθεσε ως ζεύγος τεκμηρίων. Δεξιά της εισόδου εντός του τεμαχίου 212 ήταν το νεότερο κτίριο και στο βάθος δεξιά ήταν το παλαιότερο κτίριο. Μετέβηκε στο παλαιό κτίριο βαδίζοντας σε επικλινές πετρόδρομο, του οποίου οι πέτρες ήταν 'φυτευτές' μέσα στο έδαφος. Στην αρχή ο πετρόδρομος ήταν στο ίδιο επίπεδο με το δρόμο και όσο προχωρούσε στα ανατολικά δημιουργείτο κλίση με ύψος 5-6 μέτρα προς το τέλος σε σχέση με το τεμάχιο 276 που βρισκόταν στα αριστερά του τεμαχίου
  22. Υποδεικνύοντας την οριζόντια κάτω γραμμή της κίτρινης λωρίδας στο σχέδιο της τελευταίας σελίδας του Τεκμηρίου 28 ο μάρτυρας είπε ότι εκεί υπήρχε πετρότοιχος από πέτρες στοιβαγμένες. Ακολούθως υποδεικνύοντας την οριζόντια κάτω γραμμή της κίτρινης λωρίδας στο σχέδιο της τελευταίας σελίδας του Τεκμηρίου 28 ο μάρτυρας είπε εκεί υπήρχε δεύτερος τοίχος περίπου ένα μέτρο από τούβλα στοιβαγμένα. Περαιτέρω ανάφερε ότι στα πλαίσια εξέτασης αίτησης για συνοριακή διαφορά ανάμεσα στο τεμάχιο 212 με τα γειτονικά τεμάχια εκδόθηκε απόφαση από τον Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, η οποία σημείωνε ότι η κίτρινη λωρίδα γης στο σχέδιο της τελευταίας σελίδας του Τεκμηρίου 28 που είναι η επίδικη έκταση γης ανήκε στο τεμάχιο 276 του Εναγομένου 2, απόφαση όμως που ακυρώθηκε εκ συμφώνου. Στην προσπάθεια του να δώσει μια εικόνα του ιστορικού της περίπτωσης σαν κτηματολογικός λειτουργός, ο εν λόγω μάρτυρας παρουσίασε τα εξής έγγραφα που κατατέθηκαν ως τεκμήρια: Τεκμήριο 30 - Τον κτηματολογικό φάκελο Α2908/29 που αφορούσε την εκσυγχρονισμό εγγραφής του τεμαχίου 212 με εγγραφή τίτλου κατοικίας εις το όνομα του Χριστοφή Χαραλάμπους Τεκμήριο 31 - Τον κτηματολογικό φάκελο Α2512/60 που αφορούσε περαιτέρω εκσυγχρονισμό εγγραφής του τεμαχίου 212 με την εγγραφή τίτλου ενός ακόμη δωματίου και σταύλου εις το όνομα του Χριστοφή Χαραλάμπους Τεκμήρια 32Α Δύο επίσημα κτηματικά σχέδια αρ. 45/07 στο χωρίο Ψάθι & 32Β - σε κλίμακα 1:5000 Τεκμήριο 33 - Τον κτηματολογικό φάκελο Α719/59 που αφορούσε οριοθέτηση του τεμαχίου 212 Τεκμήριο 34 - Επίσημο κτηματικό σχέδιο αρ. XLV/7 στο χωριό Ψάθι σε κλίμακα 1:5000 Αντεξεταζόμενος ο ΜΕ2 δήλωσε, ανάμεσα σ' άλλα, πως δεν γνωρίζει πότε κατασκευάστηκε τόσο το κάγκελο που παρατήρησε όταν μετέβηκε επί τόπου στο τεμάχιο 212 όσο και το πετρότοκτιστο δρομάκι που περπάτησε για να προσεγγίσει τις οικοδομές των Εναγόντων εντός του εν λόγω τεμαχίου. Παράλληλα παραδέχτηκε ότι η αχνή γραμμή που ανάφερε στην κυρίως εξέταση του δεν αποτελούσε εγγεγραμμένο δρόμο και δεν είχε καμία τοπογραφική σημασία διευκρινίζοντας πως το κοινό σύνορο μεταξύ των τεμαχίων 212 και 276 είναι το αρχικό που προσδιορίστηκε περί το
  23. Προσδιορίζοντας το σύνορο αυτό, υπέδειξε ως τέτοιο τη συνεχή μαύρη γραμμή ΑΒ κάτω από την κόκκινη διακεκομμένη γραμμή στο σχέδιο του Τεκμηρίου 33, το οποίο όπως είπε, συμπίπτει με όλη την άνω οριζόντια γραμμή της κίτρινης λωρίδας στο σχέδιο της τελευταίας σελίδας του Τεκμηρίου
  24. Σε υπόδειξη του σχεδίου στο Τεκμήριο 33 ο μάρτυρας είπε ότι η κόκκινη συνεχής γραμμή EF που βρίσκεται εντός του τεμαχίου 212, σχέδιο που όπως ο μάρτυρας ανάφερε ετοιμάστηκε στις 11.07.59, καθορίζει τον ξερότοιχο ή τη ξεροτοιχία η οποία κατασκευάστηκε από τον Χριστοφή Χαραλάμπους κατά μήκος του φράκτη του αφήνοντας δίοδο 12 ποδιών πλάτος για να μεταβαίνει στην οικία του που είναι η πετρόκτιστη οικία που πρόσεξε να βρίσκεται εντός του τεμαχίου 212 όταν το 2006 μετέβηκε εκεί για επιτόπια έρευνα. Η δε διακεκομμένη κόκκινη γραμμή EF ήταν το δικαίωμα διάβασης που η Χριστοθέα Κλεάνθη Μιχαήλ διεκδίκησε ως ενάγουσα στην αγωγή υπ' αριθμό 5645/
  25. Ο μάρτυρας τότε συμφώνησε με τη θέση του συνηγόρου των Εναγομένων ότι για να διεκδικηθεί η πιο πάνω διάβαση σημαίνει ότι η άλλη οικοδομή του Ενάγοντα δεν πρέπει να είχε ανεγερθεί το 1959 αλλά αργότερα. Ακόμη ο εν λόγω μάρτυρας συμφώνησε με την παρατήρηση του συνηγόρου των Εναγομένων ότι στο σχέδιο του Τεκμηρίου 33 δεν αποτυπώνεται οποιοσδήποτε δρόμος ή δίοδος ή οτιδήποτε άλλο που να βρίσκεται στη θέση της κίτρινης λωρίδας του σχεδίου στην τελευταία σελίδα του Τεκμηρίου
  26. Επανεξεταζόμενος ο μάρτυρας ανάφερε ότι η δεύτερη οικοδομή στο τεμάχιο 212 θα πρέπει να ανεγέρθηκε περί το 1970 και τούτο επειδή τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν ήταν της περιόδου 1960-
  27. ΜΕ3 ήταν ο Ενάγοντας
  28. Στην κυρίως εξέταση του ο εν λόγω μάρτυρας ανάφερε, μεταξύ άλλων, ότι γεννήθηκε το 1934 στο χωριό Ψάθι και μέχρι που τελείωσε το δημοτικό διέμενε εκεί καθημερινά μαζί με τους γονείς του. Στο γυμνάσιο και μετέπειτα όταν φοιτούσε δάσκαλος επισκεπτόταν συχνά τους γονείς του στο χωριό. Περιγράφοντας την οικία στην οποία γεννήθηκε, μεγάλωσε και διέμενε με τους γονείς του στο Ψάθι είπε ότι αποτελείτο από κατώγειο και ανώγειο. Το κατώγειο ήταν διαιρεμένο σε 3 δωμάτια, ήτοι στο ένα έμεναν οι γονείς του, στο μεσαίο είχαν τα ζώα τους και στο τρίτο ήταν ο αχυρώνας. Ο ίδιος διέμενε στο ανώγειο στο οποίο είχε πρόσβαση χρησιμοποιώντας πέτρινη σκάλα. Πίσω από την οικία υπήρχε αλώνι. Ερχόμενος από τον κύριο δρόμο υπήρχε δίοδος κτισμένη δεξιά και αριστερά με πέτρες ξερολιθιά που οδηγούσε στην οικία. Η δίοδος ήταν τέτοιου πλάτους που χρησιμοποιείτο από φορτωμένα με δεμάτια γαϊδούρια που κατέληγαν στο αλώνι και αργότερα από οχήματα, η οποία γειτνίαζε με το τεμάχιο της Χριστοθέας Ιωάννου. Μπροστά από την οικία υπήρχε φρακτή, 'ξεπόρτι' και αυλή μέσω των οποίων εισέρχονταν στην οικία οι κάτοχοι και τα ζώα τους. Δεξιά της φρακτής που είχε δένδρα τα οποία είχαν φυτευτεί όταν αυτός ήταν μαθητής υπήρχε τοίχος ξερολιθιά, το ύψος του οποίου ήταν ½ μέτρο από την είσοδο και μέχρι την εξώπορτα υψωνόταν μέχρι 3 μέτρα. Σύμφωνα με τον μάρτυρα η κατάσταση αυτή παρέμεινε αναλλοίωτη μέχρι το 2008-2009 που οι Ενάγουσες 1 και 2 άρχισαν να αναπαλαιώνουν τις οικοδομές και ο Εναγόμενος 2 με τη βοήθεια εκσκαφέα κατέστρεψε τη δίοδο και ξερίζωσε τα δένδρα. Όπως ο μάρτυρας είπε, μέχρι την καταστροφή της η δίοδος χρησιμοποιείτο από τον ίδιο και τα παιδιά του. Σύμφωνα πάντοτε με τον εν λόγω μάρτυρα περί το 1945 ο πατέρας του έκτισε ακόμη ένα δωμάτιο που εφαπτόταν της οικίας και χρησιμοποιείτο ως καφενείο. Στο καφενείο αυτό έρχονταν χωριανοί χρησιμοποιώντας τη δίοδο. Μετά το 1952 πίσω από την οικία δημιουργήθηκε υπόστεγο που χρησιμοποιείτο ως γκαράζ οχήματος. Δίπλα από το υπόστεγο υπήρχε δρομάκι και πίσω από αυτό υπήρχε ένα αποχωρητήριο. Αργότερα και μεταξύ 1980-1986 που ο Ενάγοντας 3 απέκτησε παιδιά, ο ίδιος πρόσθεσε ακόμη δύο δωμάτια μαζί με τουαλέτα, μπάνιο και βεράντα. Κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας ο εν λόγω μάρτυρας πηγαινοερχόταν συχνά στην οικία στο χωριό Ψάθι. Αντεξεταζόμενος ο ΜΕ3 δήλωσε, ανάμεσα σ' άλλα, πως στο σύνορο του τεμαχίου 212 υπήρχε πετρότοιχος (ξερολιθιά) και μεταξύ του πετρότοιχου και του συνόρου του τεμαχίου του Εναγομένου 2 ήταν η δίοδος. Ακόμη είπε πως πάνω στο σύνορο του τεμαχίου του Εναγομένου 2 φυτεύτηκαν τα δένδρα που είχε αναφέρει. Στη συνέχεια διαφώνησε με τη θέση των Εναγομένων ότι μέχρι το 1959 η δίοδος που επικαλείται δεν υπήρχε επειδή μέχρι τότε εντός του τεμαχίου 212 υπήρχε ξερότοιχος και δίπλα διάδρομος πλάτους 12 ποδών που δημιούργησε ο πατέρας του μάρτυρα για να μεταβαίνει στην οικία του και που φαίνεται στο σχέδιο του Τεκμηρίου 33, επιμένοντας ότι η δίοδος που ισχυρίζεται προϋπήρχε και συγκεκριμένα υπήρχε το 1934 όταν ο μάρτυρας είχε γεννηθεί. Επίσης ο μάρτυρας χαρακτήρισε ψευδείς τις πληροφορίες που έλεγαν ότι το 2008 είχε προσεγγίσει τον Εναγόμενο 2 ζητώντας του να του πωλήσει την επίδικη έκταση γης. Ο μάρτυρας ήταν κατηγορηματικός ότι ούτε οι θυγατέρες του υπέβαλαν παρόμοια πρόταση στον Εναγόμενο
  29. Αναφερόμενος στο κάγκελο είπε ότι αρχικά ήταν ξύλινο και στη συνέχεια αντικαταστάθηκε από μεταλλικό από τον πατέρα του περί το 1948-1949 όταν φοιτούσε στην πρώτη ή δεύτερη τάξη γυμνασίου, χωρίς όμως να γνωρίζει ακριβώς πότε. Περαιτέρω ο μάρτυρας δήλωσε πως σήμερα που δεν υπάρχει δίοδος δεν μπορεί να εισέλθει στην οικία του και όταν επιθυμεί να ποτίσει κάποια δένδρα που έχει εκεί χρησιμοποιεί σκάλα. ΜΕ4 ήταν ο Γιάννος Ιακωβίδης, ιδιώτης τοπογράφος μηχανικός με δικό του γραφείο από το
  30. Στην κυρίως εξέταση του ο εν λόγω μάρτυρας ανάφερε, μεταξύ άλλων, ότι αρχές Ιουνίου 2005 μετέβηκε στο τεμάχιο 212 με οδηγίες να αποτυπώσει υφιστάμενα κτίρια, δένδρα, λιθοδομές και υψόμετρα του τεμαχίου. Αναγνώρισε την πρώτη, τρίτη και τέταρτη σελίδα του Τεκμηρίου 15 ως την αποτύπωση που αυτός έκαμε σε τοπογραφικό διάγραμμα, τις οποίες και εξήγησε. Όπως είπε, ο ίδιος εισήλθε στο πιο πάνω τεμάχιο για αποτύπωση από το ανατολικό του τμήμα υποδεικνύοντας σημείο μεταξύ του χώρου με την ονομασία 'παλαιά βρύση' και της οικίας υπό τα σημεία 3, 4 και 5, το οποίο περίγραψε ως διάδρομο από πλακόστρωτο με πέτρες. Ακόμη είπε ότι δεξιά του διαδρόμου υπήρχε όχτος από πέτρες. Εξηγώντας τη δεύτερη σελίδα του Τεκμηρίου 15 είπε ότι την ετοίμασε αφού πήγε επί τόπου ξανά στο τεμάχιο 212 τον Σεπτέμβριο 2010 με σκοπό να αποτυπώσει την κατασκευή ενός τοίχου που γινόταν από το Τμήμα Δημοσίων Έργων στη νότια πλευρά του σχεδίου και συγκεκριμένα στην μεριά που υπήρχε ο δημόσιος δρόμος μπροστά από το τεμάχιο
  31. Την οικία υπ' αριθμό 1 (σκιαγραφημένο ορθογώνιο αρ.1) στην πρώτη σελίδα του Τεκμηρίου 15 υπέδειξε ότι αντιστοιχεί με το κόκκινο ορθογώνιο κουτί με μπλε χρώμα στο σχέδιο του Τεκμηρίου
  32. Ακόμη ο μάρτυρας είπε ότι το κόκκινο σκιαγραφημένο τετράγωνο με το συνδετικό γράμμα 'ς' που αποτυπώνεται στο σχέδιο του Τεκμηρίου 33 αποτελεί μέρος του υποστατικού αρ.2 (σκιαγραφημένο ορθογώνιο αρ.2) στην πρώτη σελίδα του Τεκμηρίου
  33. Επίσης ο εν λόγω μάρτυρας ανάφερε ότι το κόκκινο σκιαγραφημένο ορθογώνιο κουτί που αποτυπώνεται στο σχέδιο του Τεκμηρίου 33 αντιστοιχεί με την οικία υπ' αριθμό 1 (σκιαγραφημένο ορθογώνιο αρ.1) στην πρώτη σελίδα του Τεκμηρίου
  34. Περαιτέρω ο ΜΕ4 υπέδειξε ότι το ορθογώνιο κατακόρυφο κουτί που αποτυπώνεται στο πρώτο έγγραφο του Τεκμηρίου 31 αντιστοιχεί με την οικία υπ' αριθμό 1 και 2 (σκιαγραφημένα σχήματα αρ. 1 και 2) στην πρώτη σελίδα του Τεκμηρίου
  35. Ομοίως είπε ότι το ορθογώνιο σκιαγραφημένο κουτί που αποτυπώνεται στο τέταρτο έγγραφο του Τεκμηρίου 31 αντιστοιχεί με την οικία υπ' αριθμό 1 και 2 (σκιαγραφημένα σχήματα αρ. 1 και 2) στην πρώτη σελίδα του Τεκμηρίου
  36. Αντεξεταζόμενος ο ΜΕ4 δήλωσε, ανάμεσα σ' άλλα, πως η μαύρη συνεχής γραμμή ΑΒ που αποτυπώνεται στο σχέδιο του Τεκμηρίου 33 αλλά και στο σχέδιο που αποτελεί μέρος του Τεκμηρίου 16 αναπαριστά χωρίς κλίμακα το σύνορο του τεμαχίου 215 από το τεμάχιο
  37. Όπως είπε, όταν ο ίδιος μετέβηκε επί τόπου για εξέταση το 2005 δεν εντόπισε να υπήρχε ο ξερότοιχος που βρισκόταν στην κόκκινη γραμμή EF του σχεδίου στο Τεκμήριο
  38. Όπως ακόμη ο εν λόγω μάρτυρας είπε, με κριτήριο μόνο την υψομετρική διαφορά που θυμάται να υπήρχε κατά την επί τόπου εξέταση θα τοποθετούσε την κόκκινη γραμμή EF του σχεδίου στο Τεκμήριο 33 στη νότια πλευρά της οικίας με αριθμό 3, 4 και 5 του πρώτου σχεδίου στο Τεκμήριο 15 και ειδικότερα εκεί που υπάρχει η διπλή γραμμή που καταλήγει στα σκαλιά μέχρι το σημείο που ολοκληρώνεται η νότια πλευρά της περίφραξης. Ερωτώμενος σχετικά με την εκσκαφή που πρόσεξε να γίνεται το 2010, ο μάρτυρας δήλωσε πως δεν γνωρίζει ούτε πότε αυτή πραγματοποιήθηκε και ούτε ποιος προέβηκε σε κάτι τέτοιο. ΜΕ5 ήταν ο Χαράλαμπος Παπασάββας, σήμερα υπεύθυνος χωρομετρών στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Πάφου και προηγουμένως υπάλληλος-χωρομέτρης στην υπηρεσία αυτή στην οποία εργάζεται από το
  39. Στην κυρίως εξέταση του ο εν λόγω μάρτυρας ανάφερε, μεταξύ άλλων, ότι στις 09.10.08 μετέβηκε στο τεμάχιο 212 στα πλαίσια εξέτασης συνοριακής διαφοράς του τεμαχίου αυτού με τα τεμάχια 276, 277 και
  40. Περιγράφοντας τι αντίκρισε όταν πήγε επί τόπου ο μάρτυρας είπε ότι εισήλθε στο τεμάχιο από κάγκελο που βρισκόταν στην ανατολική πλευρά και αναγνώρισε στη φωτογραφία 2 του Τεκμηρίου 27 περπατώντας σ' ένα διάδρομο που υπέδειξε στην ίδια φωτογραφία. Εντός του τεμαχίου 212 υπήρχαν υπό ανέγερση κτίρια. Αριστερά του διαδρόμου υπήρχε δόμη με θάμνους που είχε πέτρες έκτασης που υπολόγισε σε 32-33 μέτρα περίπου όπου κάπου ήταν χαλασμένη και κάπου όχι, την οποία δόμη υπέδειξε στις φωτογραφίες 8 και 10 του Τεκμηρίου
  41. Το δε πλάτος του διαδρόμου που υπέδειξε ως το πλάτος της κίτρινης λωρίδας αμφισβητούμενης γης που φαίνεται στο σχέδιο της τελευταίας σελίδας του Τεκμηρίου 28 υπολόγισε ότι κυμαινόταν από 3½-5 μέτρα. Την κίτρινη αυτή λωρίδα γης προσδιόρισε με κόκκινο χρώμα τη μαύρη συνεχή γραμμή ΑΒ στο Τεκμήριο
  42. Συνεχίζοντας την περιγραφή ο εν λόγω μάρτυρας ανάφερε ότι δίπλα αριστερά από τη δόμη υπήρχε χωράφι (τεμάχιο 276). Μεταξύ του τεμαχίου 276 και της δόμης υπήρχε υψομετρική διαφορά στην αρχή ½ μέτρο και ενόσω προχωρούσες στο διάδρομο αυξανόταν μέχρι το τέλος που ήταν 2½-3 μέτρα. Δεξιά στην αρχή του διαδρόμου υπήρχε ένα τοιχαράκι ύψους 30 εκατοστών που βρισκόταν κοντά στα υπό ανέγερση κτίρια και κατέληγε σ' ένα φούρνο. Αντεξεταζόμενος ο ΜΕ5 δήλωσε, ανάμεσα σ' άλλα, πως με βάση τα σχέδια, τις μετρήσεις και την επιτόπου κατάσταση κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η επίμαχη κίτρινη λωρίδα γης που φαίνεται στο σχέδιο της τελευταίας σελίδας του Τεκμηρίου 28 αποτελεί μέρος του τεμαχίου
  43. Επίσης ο μάρτυρας είπε ότι στη βάση των πιο πάνω δεδομένων κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η πάνω γραμμή της κίτρινης αυτής λωρίδας γης, δηλαδή της γραμμής που είναι προς το τεμάχιο 212, αποτελεί το σύνορο μεταξύ των τεμαχίων 212 και
  44. Περαιτέρω ο ΜΕ5 ανάφερε ότι όταν μετέβηκε στο τεμάχιο 212 το 2008 δεν εντόπισε οποιοδήποτε ξερότοιχο στο κέντρο του εν λόγω τεμαχίου που να οδηγεί στα κτίρια που υπήρχαν εντός αυτού. Ούτε εντόπισε οποιοδήποτε δρόμο που επίσης να ξεκινά από τη μέση του τεμαχίου 212 και να οδηγεί στα κτίρια. Αυτό που ο μάρτυρας δήλωσε πως βρήκε ήταν ο διάδρομος που αποτελεί την αμφισβητούμενη κίτρινη λωρίδα στο σχέδιο της τελευταίας σελίδας του Τεκμηρίου 28 για το οποίο κατέληξε ότι είναι μέρος του τεμαχίου
  45. ΜΕ6 ήταν η Αφροδίτη Κουρίδη, πολιτική μηχανικός εγγεγραμμένη στο Επιστημονικό Τεχνικό Επιμελητήριο Κύπρου (στο εξής καλείται το 'Ε.Τ.Ε.Κ.'). Στην κυρίως εξέταση της η εν λόγω μάρτυρας ανάφερε, μεταξύ άλλων, ότι το 2005 οι Ενάγοντες της ανέθεσαν τη μελέτη και επίβλεψη υφιστάμενης διατηρητέας οικοδομής και δεύτερης υφιστάμενης νεότερης μη διατηρητέας οικοδομής εντός του τεμαχίου
  46. Επισκέφθηκε για πρώτη φορά το τεμάχιο 212 το 2005 και έκτοτε μετέβαινε επιτόπου μέχρι το 2009 μία με δύο φορές τον μήνα όπου και ή ίδια έβγαζε φωτογραφίες χρησιμοποιώντας ψηφιακή μηχανή. Μία από αυτές κατατέθηκε ως Τεκμήριο 35, η οποία απεικονίζει τη διατηρητέα οικοδομή που είχε εσωτερική αυλή, αυλόπορτα και τοίχο ύψους 2 μέτρων περίπου. Στη διατηρητέα οικοδομή και στον τοίχο περίφραξης κατά μήκος της απέναντι πλευράς μπροστά από τον δρόμο στην πλευρά του τεμαχίου 276 επρόκειτο να εκτελεστούν εργασίες προσθηκομετατροπών και αναστύλωσης τους στη βάση όρων αδειών που εξασφαλίστηκαν. Προς τούτο η εν λόγω μάρτυρας αναγνώρισε τα Τεκμήρια11, 12, 13 και
  47. Για καλύτερη περιγραφή του χώρου η μάρτυρας προσκόμισε το χωροταξικό σχέδιο που εγκρίθηκε από την αρμόδια αρχή στα πλαίσια έκδοσης του Τεκμηρίου
  48. Το εν λόγω σχέδιο κατατέθηκε ως Τεκμήριο
  49. Μία άλλη έγχρωμη φωτογραφία που η μάρτυρας έλαβε στις 18.09.05 και απεικονίζει την επίμαχη δίοδο κατατέθηκε ως Τεκμήριο
  50. Σε σχέση με την υφιστάμενη μη διατηρητέα οικοδομή, στην οποία αρχικά υπήρχαν δύο δωμάτια και προστέθηκαν άλλα δύο το 1987 μαζί με μπάνιο και αποχωρητήριο, επρόκειτο να εκτελεστούν εργασίες προσθήκης ορόφων υπό τη μορφή επέκτασης των δύο δωματίων στη βάση όρων άδειας που εξασφαλίστηκε. Επ' αυτού η εν λόγω μάρτυρας αναγνώρισε το Τεκμήριο
  51. Επιπλέον 16 έγχρωμες φωτογραφίες που η μάρτυρας αυτή έλαβε την περίοδο 2005 (φωτογραφίες 1-8), 11.09.06 (φωτογραφίες 14-16), 2008 (φωτογραφία 9) και 2009 (φωτογραφίες 10-13) κατατέθηκαν ως Τεκμήρια 38

(1)-38
(16). Αντεξεταζόμενη η ΜΕ6 δήλωσε, ανάμεσα σ' άλλα, πως οι υφιστάμενοι χώροι της νέας μη διατηρητέας οικοδομής εντός του τεμαχίου 212 ήταν τα ορθογώνια γραμμοσκιασμένα σχήματα υπ' αρ. 4 και 5 που αποτυπώνονται στο πρώτο χωροταξικό σχέδιο του Τεκμηρίου 15, ενώ η προσθήκη χώρου ήταν το ορθογώνιο γραμμοσκιασμένο σχήμα υπ' αρ.3 που και αυτό φαίνεται στο ίδιο σχέδιο. Η μάρτυρας επισήμανε πως προέβηκε σε μετρήσεις και εκπόνησε σχέδια χωρίς να γνωρίζει ότι η επίδικη έκταση γης αποτελούσε μέρος του τεμαχίου
  1. Ούτε όπως είπε γνώριζε ότι όταν αναλάμβανε τη μελέτη και επίβλεψη των εργασιών υπήρχε εκκρεμούσα προς εξέταση αίτηση του ιδιοκτήτη του τεμαχίου 276 για συνοριακή διαφορά με το τεμάχιο
  2. Ωστόσο η ίδια συμφώνησε με τη θέση του συνηγόρου των Εναγομένων ότι η αρμόδια αρχή δεν έγκρινε τα σχέδια που υποβλήθηκαν στο βαθμό που αφορούσαν τη διαφιλονικούμενη έκταση γης. Αντίθετα διαφώνησε με τη θέση ότι δεν υπήρχε λιθοδομή κατά μήκος της αριστερής μεριάς του επιδίκου διαδρόμου προς την πλευρά του τεμαχίου 276 αλλά ένας όχτος με αυξητική πορεία, λέγοντας πως υπήρχε τέτοια περίφραξη την οποία είχε δει η ίδια. Ακόμη επέμεινε στη θέση ότι η υφιστάμενη νεότερη οικοδομή ήταν κατασκευασμένη πριν από το 1963 και απέδωσε την μη απεικόνιση της στην αεροφωτογραφία του 1963 (πρώτη αεροφωτογραφία του Τεκμηρίου 22) στο ότι την κάλυπταν το μεγάλο ύψος των δένδρων. Την απεικόνιση της υφιστάμενης οικοδομής αναγνώρισε στις δύο αεροφωτογραφίες του 1993 και 2008 (δεύτερη και τρίτη αεροφωτογραφία του Τεκμηρίου 22) αποδίδοντας κάτι τέτοιο στην εξέλιξη της τεχνολογίας δικαιολογώντας έτσι την κατά τη γνώμη της αδυναμία της φωτογραφίας του 1963 να δείξει κάτι ανάλογο. ΜΕ7 ήταν ο Κωστάκης Ευρυπίδου, κάτοικος στο χωριό Ψάθι από το 1972 και κοινοτάρχης σ' αυτό την περίοδο 1979-
  3. Στην κυρίως εξέταση του ο εν λόγω μάρτυρας ανάφερε, μεταξύ άλλων, ότι γνωρίζει τόσο τους Ενάγοντες όσο και τον Εναγόμενο
  4. Ως κοινοτάρχης του χωριού τότε επισκεπτόταν κάθε δύο μήνες το τεμάχιο 212 για να ελέγξει την κατανάλωση νερού από τον μετρητή. Εισερχόταν στο τεμάχιο αυτό από κάγκελο και περπατούσε σε δρομάκι που είχε θεμέλιο από πέτρες. Σύμφωνα με τον μάρτυρα το δρομάκι χρησιμοποιείτο από τους Ενάγοντες 1-
  5. Περιγράφοντας το χώρο ο εν λόγω μάρτυρας είπε ότι δεξιά του κάγκελου υπήρχε ένα σπίτι και σε απόσταση 10 μέτρα περίπου από αυτό υπήρχε δεύτερο σπίτι, τα οποία ήταν των Εναγόντων. Αρχικά το δρομάκι βρισκόταν στο ίδιο επίπεδο με το διπλανό τεμάχιο και καθ' όσον προχωράς το επίπεδο ψηλώνει κατά 2-3 πόδια. Στο δρομάκι αυτό εισερχόταν και το όχημα του Ενάγοντα 3, το οποίο και στάθμευε σε γκαράζ που ήταν δίπλα από την παλαιότερη οικία. Αριστερά του διαδρόμου υπήρχαν 2-3 αμυγδαλιές και στα δεξιά μία ελιά και λεμονιά. Αναγνώρισε την τότε επί όπου κατάσταση από τη φωτογραφία 1 του Τεκμηρίου
  6. Αντεξεταζόμενος ο ΜΕ7 δήλωσε, ανάμεσα σ' άλλα, πως όταν εγκαταστάθηκε στο χωριό το επίμαχο δρομάκι υπήρχε αλλά δεν γνωρίζει ποιος άλλος, εκτός από τους Ενάγοντες, πιθανό να το χρησιμοποιούσε. Επίσης είπε ότι δεν γνωρίζει ποιος και πότε κατασκεύασε το κάγκελο που είχε δει κατά τις επισκέψεις του στο τεμάχιο
  7. Ο Κώστας Μούγιαννος, πτυχιούχος ιδιώτης πολιτικός μηχανικός, εγγεγραμμένος στο Ε.Τ.Ε.Κ. με 33 χρόνια εμπειρία στο επάγγελμα, ήταν ο μοναδικός μάρτυρας υπεράσπισης (ΜΥ). Στην κυρίως εξέταση του ο εν λόγω μάρτυρας ανάφερε, μεταξύ άλλων, ότι επισκέφθηκε τον επίδικο χώρο προκειμένου να εκτιμήσει την ηλικία του κάγκελου, την κατασκευή και τοποθέτηση του οποίου προσδιορίζει μεταξύ 1960-1962 από τα υλικά κατασκευής της σωλήνας, από τα γωνιακά ελάσματα και λαμαρίνες και από τον τρόπο στήριξης της ηλεκτροσυγκόλλησης και 'πορτουβέλλων' (όπως διευκρίνισε ο μάρτυρας είναι το στοιχείο με το οποίο αναρτάται το φύλλο του ξωπορτιού ή της μεγάλης θύρας στον στύλο). Σε ερώτηση δε αν η υψομετρική διαφορά σημαίνει συνοριακή διαφορά τεμαχίων, ο εν λόγω μάρτυρας απάντησε κατηγορηματικά όχι. Ακολούθως όταν του υποδείχτηκε το σχέδιο στην τελευταία σελίδα του Τεκμηρίου 28 ο μάρτυρας ανάφερε ότι η πάνω γραμμή της κίτρινης λωρίδας αποτελεί τη συνοριακή γραμμή των τεμαχίων 212 και
  8. Επίσης όταν του ζητήθηκε να σχεδιάσει πρόχειρα και άνευ κλίμακας την μαύρη ευθεία EF του σχεδίου στο Τεκμήριο 28 πάνω στο τοπογραφικό σχέδιο του ιδιώτη τοπογράφου Ιακωβίδη (πρώτο σχέδιο του Τεκμηρίου 15), ο μάρτυρας το έπραξε δείχνοντας ότι η πορεία της διασχίζει την υφιστάμενη νεότερη οικοδομή και την επέκταση της εντός του τεμαχίου
  9. Στη συνέχεια αφού του υποδείχτηκαν οι 3 αεροφωτογραφίες του Τεκμηρίου 22, ο εν λόγω μάρτυρας απάντησε κατηγορηματικά ότι η νεότερη οικοδομή δεν φαίνεται στην αεροφωτογραφία του 1963 επειδή δεν υπήρχε και όχι επειδή καλυπτόταν από δένδρα, σε αντίθεση με τις άλλες 2 αεροφωτογραφίες του 1993 και 2008 που απεικονίζεται επειδή υπήρχε στην πραγματικότητα. Αντεξεταζόμενος ο ΜΥ δήλωσε, ανάμεσα σ' άλλα, πως εισήλθε στο τεμάχιο 215 στις 02.10.15 και προσέγγισε το κάγκελο με οδηγίες να εκτιμήσει την ηλικία του λαμβάνοντας φωτογραφίες, πράγμα που ο ίδιος είπε ότι έπραξε. Επ' αυτού κατέθεσε δύο έγχρωμες φωτογραφίες οι οποίες κατατέθηκαν ως Τεκμήρια 39Α και 39Β. Όπως ο μάρτυρας ανάφερε, οι εν λόγω φωτογραφίες δείχνουν την τοποθεσία του κάγκελου με το ένα μέρος του να είναι ακουμπημένο στα σκαλιά οικίας του τεμαχίου 212 και το άλλο πίσω από τη βρύση. Όπως ο μάρτυρας επίσης ανάφερε, δεν πρόσεξε πόσες κατοικίες υπήρχαν εντός του τεμαχίου 212 αλλά αντιλήφθηκε ότι εκεί υπήρχε οικοδομικό συγκρότημα. Ακολούθως ο μάρτυρας επέμεινε και επανέλαβε τις θέσεις του ως προς το ποιο θεωρεί το σύνορο μεταξύ των τεμαχίων 212 και 276 καθώς και την ανυπαρξία της νεώτερης κατοικίας στην αεροφωτογραφία του 1963, τις οποίες είχε εκφράσει στην κυρίως εξέταση του, διαφωνώντας κάθετα με τις αντίθετες θέσεις των Εναγόντων, όπως αυτές προωθήθηκαν από το συνήγορο τους. Τελικές Αγορεύσεις: Αμφότεροι συνήγοροι στις γραπτές αγορεύσεις τους προσπάθησαν με νομική επιχειρηματολογία αλλά και με σχολιασμό μερών της προσκομισθείσας μαρτυρίας να πείσουν για την ορθότητα των εκατέρωθεν θέσεων και εισηγήσεων τους στις οποίες επέμειναν, παραπέμποντας το Δικαστήριο σε νομολογία που η κάθε πλευρά θεωρούσε ότι βοηθούσε την εκδοχή της. Το περιεχόμενο των αγορεύσεων είναι καταγραμμένο στα πρακτικά και η τυχόν επαναδιατύπωση του δεν εξυπηρετεί οποιοδήποτε σκοπό. Μη αμφισβητούμενα γεγονότα: Προτού ασχοληθώ με την αξιολόγηση της προσαχθείσας μαρτυρίας θεωρώ χρήσιμο να αναφέρω ορισμένα γεγονότα που είτε αποτελούν κοινό έδαφος των διαδίκων είτε δεν αμφισβητήθηκαν μέσα από την εκδίκαση της αγωγής. Συγκεκριμένα: (α) Από 07.05.17 ο Χριστοφής Χαραλάμπους, πατέρας του Ενάγοντα 3 και παππούς των Εναγουσών 1 και 2 κατείχε το τεμάχιο 212, υπ' αριθμό εγγραφής 1593 (προγενέστερος υπ' αριθμός εγγραφής 633), φύλλο/σχέδιο 45/7 στο χωριό Ψάθι της επαρχίας Πάφου. (β) Προηγουμένως και συγκεκριμένα από 22.08.16 μέχρι 07.05.17 το τεμάχιο 212 τελούσε υπό την κατοχή της Παραδείσας Χατζηκυριάκου. (γ) Το 1959 ο Χριστοφής Χαραλάμπους έδωσε προίκα το τεμάχιο 212 στον Ενάγοντα 3 και στις 30.03.78 μεταβιβάστηκε εις το όνομα του τελευταίου δυνάμει δήλωσης δωρεάς και διανομής Α686/
  10. (δ) Στις 18.06.04 το τεμάχιο 212 μεταβιβάστηκε από τον Ενάγοντα 3 στις δύο θυγατέρες του, Ενάγουσες 1 και 2 από ½ μερίδιο έκαστη, δυνάμει δήλωσης δωρεάς Δ.1815/04 με επιφύλαξη του δικαιώματος του Ενάγοντα 3 να καρπούται το εν λόγω τεμάχιο εφόρου ζωής του. (ε) Το 1950 το τεμάχιο 215, φύλλο/σχέδιο 45/7, τοποθεσία Βούναρος στο χωριό Ψάθι της επαρχίας Πάφου μεταβιβάστηκε δυνάμει κληρονομιάς από την Μαρία Μιχαήλ στη θυγατέρα της, Χριστοθέα Κλεάνθη Βοβού (Μιχαήλ), στο όνομα της οποίας εγγράφηκε το εν λόγω ακίνητο με αρ. τίτλου
  11. (στ) Η Μαρία Μιχαήλ είχε αποκτήσει το τεμάχιο 215 δυνάμει δωρεάς από την μητέρα της Ελένη Μουσταφά. (ζ) Στις 27.08.69 το τεμάχιο 215 μεταβιβάστηκε δυνάμει δωρεάς στην Εναγόμενη 1 από την μητέρα της Χριστοθέα Κλεάνθη Βοβού (Μιχαήλ). (η) Το 1986 κατόπιν αναγκαστικής απαλλοτρίωσης το τεμάχιο 215 διαχωρίστηκε στα τεμάχια 275 με αρ. εγγραφής 1634 και 276 με αρ. εγγραφής
  12. (θ) Το 1997 τα τεμάχια 275 και 276 μεταβιβάστηκαν δυνάμει δωρεάς από την Εναγόμενη 1 στον υιό της Εναγόμενο 2, στο όνομα του οποίου εγγράφηκαν τα εν λόγω ακίνητα. (ι) Στις 30.12.38 εκδόθηκε τίτλος εγγραφής υπ' αριθμό 1018, φύλλο/σχέδιο 45/7 στο όνομα της Μαρίας Χατζηκυριάκου για το τεμάχιο 213 (τώρα τεμάχιο 277) που βρίσκεται στο χωριό Ψάθι της επαρχίας Πάφου. (κ) Στις 22.11.39 η εγγραφή υπ' αριθμό 1018 του τεμαχίου 213 (τώρα τεμάχιο 277) μεταφέρθηκε στην εγγραφή υπ' αριθμό 1032 στο όνομα του Ιωάννη Κυριάκου Λουκά, η οποία στις 19.06.44 πωλήθηκε στο Χριστόφορο Μιχαήλ Βοβού. (λ) Στη συνέχεια η εγγραφή υπ' αριθμό 1032 του τεμαχίου 213 (τώρα τεμάχιο 277) μεταφέρθηκε στην εγγραφή υπ' αριθμό 1266 στο όνομα της Χριστοθέας Κλεάνθη Βοβού (Μιχαήλ), η οποία από τις 27.03.51 κατέστη η εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια του τεμαχίου 213 (τώρα τεμάχιο 277). (μ) Στις 08.05.59 η Χριστοθέα Κλεάνθη Βοβού (Μιχαήλ), μητέρα της Εναγομένης 1 και γιαγιά του Εναγομένου 2, καταχώρησε την αγωγή υπ' αριθμό 564/59 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου εναντίον του Χριστοφή Χαραλάμπους ζητώντας να αναγνωριστεί και να εγγραφεί στο τεμάχιο 213 (τώρα τεμάχιο 277) που της ανήκε δικαίωμα διάβασης δια του άκρου της περιουσίας του Χριστοφή Χαραλάμπους υπό όρια Χριστοθέα Κλεάνθη Βοβού (Μιχαήλ), Δόμνα Ιωάννου, Κυριάκου Χριστοδούλου και δημόσιο μονοπάτι δια του άκρου της φραχτής του Χριστοφή Χαραλάμπους προς το σύνορο Δόμνας Ιωάννου και εις το κτήμα της Χριστοθέας Κλεάνθη Βοβού (Μιχαήλ) και αντίστροφα (τανάπαλιν). (ν) Με απόφαση του ημερομηνίας 02.12.59 το Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου έκρινε όπως ο Χριστοφής Χαραλάμπους πληρώσει εντός ενός μηνός έξοδα ύψους £10 (όπως ήταν τότε το νόμισμα της Κυπριακής Δημοκρατίας) ενώ παράλληλα καταγράφηκε δήλωση από μέρους της Χριστοθέας Κλεάνθη Βοβού (Μιχαήλ) ότι εγκαταλείπει κάθε δικαίωμα διάβασης κατά μήκος του τεμαχίου 212, όπως το είχε αξιώσει στην έκθεση απαίτησης της. (ξ) Στις 27.08.69 η εγγραφή υπ' αριθμό 1266 και κατ' επέκταση το τεμάχιο 213 (τώρα τεμάχιο 277) μεταβιβάστηκε δυνάμει δωρεάς στην Εναγόμενη 1 από την μητέρα της, Χριστοθέα Κλεάνθη Βοβού (Μιχαήλ). (ο) Στις 04.07.86 η εγγραφή υπ' αριθμό 1266 του τεμαχίου 213 μεταφέρθηκε στην εγγραφή υπ' αριθμό 1636 τεμάχιο 277 μετά από αναγκαστική απαλλοτρίωση. (π) Στις 07.02.97 το τεμάχιο 213 (τώρα τεμάχιο 277) μεταβιβάστηκε δυνάμει δωρεάς από την Εναγόμενη 1 στον υιό της, Εναγόμενο
  13. (ρ) Τα τεμάχια 276 και 277 συνορεύουν με το τεμάχιο
  14. (σ) Οι Ενάγοντες υπέβαλαν την αίτηση ΑΧ1860/05 για επίσημη οριοθέτηση των συνόρων των τεμαχίων 211, 212, 277 (προγενέστερα τεμάχιο 213), 275 και 276 (προγενέστερα τεμάχιο 215). (τ) Ο Εναγόμενος 2 υπέβαλε την αίτηση συνοριακής διαφοράς ΑΧ2531/05 σχετικά με τα τεμάχια 276 και
  15. (υ) Η επίμαχη λωρίδα γης (έκταση γης) η οποία διεκδικείται τόσο από τους Ενάγοντες όσο και από τους Εναγομένους ως δική τους είναι αυτή που είναι ζωγραφισμένη με κίτρινο χρώμα στο σχέδιο της τελευταίας σελίδας του Τεκμηρίου
  16. (φ) Με απόφαση του ημερομηνίας 28.01.09 στα πλαίσια εξέτασης της αίτησης συνοριακής διαφοράς ΑΧ2531/05 σχετικά με τα τεμάχια 276 και 212, ο Διευθυντής του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας έκρινε ότι η επίμαχη κίτρινη λωρίδα γης που φαίνεται στο σχέδιο της τελευταίας σελίδας του Τεκμηρίου 28 αποτελεί μέρος του τεμαχίου 276, του οποίου εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης είναι ο Εναγόμενος
  17. (χ) Οι Ενάγοντες προσέβαλαν την απόφαση του Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας καταχωρώντας στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου την αίτηση-έφεση αρ. 17/
  18. (ψ) Εκ συμφώνου οι διάδικοι δήλωσαν ακύρωση της πιο πάνω απόφασης του Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, η οποία και ακυρώθηκε. Ανεξάρτητα του γεγονότος ότι η προαναφερόμενη απόφαση του Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας έχει ακυρωθεί, αποτελεί κοινό έδαφος των διαδίκων ότι η επίμαχη κίτρινη λωρίδα γης που φαίνεται στο σχέδιο της τελευταίας σελίδας του Τεκμηρίου 28 και επί της οποίας τόσο οι Ενάγοντες όσο και οι Εναγόμενοι διεκδικούν την κυριότητα της για τους δικούς τους διαφορετικούς λόγους, αποτελεί μέρος του τεμαχίου 276 (μέρος του πρώην τεμαχίου 215). Αυτό προκύπτει από το περιεχόμενο των παραγράφων 3 και 4 των δικογράφων της απάντησης στην υπεράσπιση με τους Εναγομένους να μην αμφισβητούν το συγκεκριμένο ζήτημα μέσα από την εκδίκαση της αγωγής. Από την άλλη η ύπαρξη αμφισβήτησης ως προς το που εδαφικά (χωρομετρικά-χωροταξικά) ανήκει αυτή η κίτρινη λωρίδα γης θα εξουδετέρωνε την εξέταση των επιδίκων θεμάτων της υπόθεσης αφού πρωτίστως δεν θα μπορούσε να τεθεί θέμα εχθρικής κατοχής (χρησικτησίας) σε έκταση γης ενώ παράλληλα κάτι τέτοιο θα εμπόδιζε κρίση επί των θεραπειών που αξιώνονται. Η οριοθέτηση ακινήτων καθώς και η εξέταση συνοριακής διαφοράς τεμαχίων αποτελούν αποκλειστικά καθήκοντα του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, τα οποία διεκπεραιώνονται σύμφωνα με τις προβλεπόμενες διαδικασίες, χωρίς έτσι το Δικαστήριο να έχει ή να δικαιούται δυνάμει της σχετικής νομοθεσίας να έχει οποιαδήποτε ανάμιξη στην εξέταση τέτοιων ζητημάτων. Το άρθρο 58 του Περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμος του 1945 (Κεφ.224) μετά των συναφών τροποποιήσεων παρέχει εξουσία για επίλυση διαφορών ως προς τα σύνορα ακινήτων μόνο στον Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας με βάση τη διαδικασία που οι διατάξεις του προνοούν. Εν πάση περιπτώσει, τα πιο πάνω γεγονότα που έχουν καταγραφεί ότι δεν αμφισβητούνται αποτελούν αυτόματα μέρος των ευρημάτων του Δικαστηρίου. Επίδικα Θέματα: Με δεδομένο ότι η επίδικη κίτρινη λωρίδα γης που φαίνεται στο σχέδιο της τελευταίας σελίδας του Τεκμηρίου 28 εμπίπτει εντός του τεμαχίου 276, του οποίου η κυριότητα δεν αμφισβητείται ότι ανήκει στον Εναγόμενο 2, το Δικαστήριο καλείται να εξετάσει εάν υφίσταται θέμα εχθρικής κατοχής της (χρησικτησία) από τους Ενάγοντες και τους προγόνους τους για την περίοδο από 1926-2009 ως ισχυρίζονται και κατά πόσο, μπροστά σ' ένα τέτοιο ενδεχόμενο, απέκτησαν οποιαδήποτε ιδιοκτησιακά δικαιώματα από το 1941, στη βάση της δικογραφημένης εκδοχής τους που ανέπτυξαν με μαρτυρία που προσκόμισαν ενώπιον του Δικαστηρίου, έχοντας υπόψη τις περί του αντιθέτου θέσεις των Εναγομένων που επίσης παρουσιάστηκαν στο Δικαστήριο. Η εχθρική κατοχή (χρησικτησία) και τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα που αντλούνται από αυτή αποτελούν τα βασικά επίδικα θέματα στην παρούσα αγωγή. Παράλληλα θα απασχολήσει το Δικαστήριο η θέση των Εναγόντων ότι ο Εναγόμενος 2 στις 09.02.09 προέβηκε σε ενέργειες που προκάλεσαν ζημιές στους Ενάγοντες και απώλειες στην απόλαυση της περιουσίας τους ως αποτέλεσμα των οποίων διεκδικούνται αποζημιώσεις και διάταγμα αποκατάστασης της επί τόπου κατάστασης, ισχυρισμοί βέβαια που απορρίπτονται από την άλλη πλευρά. Το Δικαστήριο ακόμη θα εξετάσει και τις υπόλοιπες αξιούμενες θεραπείες οι οποίες πηγάζουν από τον ισχυρισμό περί ζητήματος εχθρικής κατοχής, θεραπείες που οι Εναγόμενοι θεωρούν ότι θα πρέπει να απορριφθούν. Αξιολόγηση μαρτυρίας και ευρήματα Δικαστηρίου: Κατά την ακροαματική διαδικασία το Δικαστήριο είχε την ευκαιρία και ευχέρεια να παρακολουθήσει με κάθε δυνατή προσοχή όλους τους μάρτυρες οι οποίοι κατέθεσαν ενώπιον του. Με κριτήρια την όλη στάση και συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα κατά τη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης καθώς και το περιεχόμενο της μαρτυρίας τους, σε συνυφασμό με τα τεκμήρια που έχουν κατατεθεί στη δίκη το Δικαστήριο προχωρεί στην αξιολόγηση τους, πάντοτε με πλήρη επίγνωση ότι η αξιοπιστία εκτιμάται αυτοτελώς και αποσυναρτημένα του επιπέδου απόδειξης με δείχτη το στάδιο από το οποίο ανέκυψε, την πηγή των γνώσεων τους στο βαθμό που αυτές αφορούσαν τα επίδικα γεγονότα, την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος, τις ευκαιρίες που είχαν για να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, την μνήμη και τους λόγους που είχαν να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν, τη σαφήνεια και αμεσότητα των απαντήσεων τους, την ειλικρίνεια τους και την ύπαρξη σε αυτές υπερβολών ή ουσιαστικών εγγενών αντιφάσεων (βλέπε κυπριακό νομικό σύγγραμμα 'Το Δίκαιο της Απόδειξης' του Τάκη Ηλιάδη σελίδες 24 και 215, Bauer v. Ηροδότου & Υιοί Λτδ
(1994)1 Α.Α.Δ. 325, Λάρκου v. Παναγή
(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 80, Ζαβρού v. Χαραλάμπους
(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 447 και Ζαμπάς v. A & G Tsiarkezos Constructions Ltd
(1998)1 Α.Α.Δ. 820). Στη συνέχεια και κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας γίνεται συγκεκριμένη αναφορά στα σημεία της μαρτυρίας, που στηρίζεται η κρίση του Δικαστηρίου για την αξιοπιστία ή μη της μαρτυρίας αυτής και κατά λογική συνέχεια για την αποδοχή ή απόρριψη της είτε στην ολότητα της είτε μέρος της (Παύλου v. Αστυνομίας
(1998)2 Α.Α.Δ. 68, Σάββα v. Αστυνομίας
(1998)2 Α.Α.Δ. 391, Kades v. Nicolaou & Another
(1986)1 C.L.R. 212, Agapiou v. Panayiotou
(1988)1 C.L.R. 257 και Theomaria Estates Ltd v. Samuel Mason κ.α.
(2005)1 Α.Α.Δ. 256). Επομένως το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να αποδεχτεί την μαρτυρία ενός μάρτυρα είτε στην ολότητα της είτε μέρος της, η οποία ασκείται στη βάση των αρχών που το Εφετείο επισήμανε στην υπόθεση Κωνσταντίνου v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 219/2012, ημερ. 29.11.13. Η προσέγγιση που το Δικαστήριο υιοθετεί στο θέμα αποδοχής ή όχι μιας μαρτυρίας υπόκειται στον περιορισμό της αιτιολόγησης (Λαζάρου v. Δημοκρατίας,
(2010)2 Α.Α.Δ. 633). Το ακόλουθο απόσπασμα από την Shahin Haisan Fawzy Mohamed v. Δημοκρατίας
(2010)2 Α.Α.Δ. 266 εξηγεί με σαφήνεια τα πιο πάνω: "... ένας μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός ή μη πιστευτός, εν όλω ή εν μέρει, σύμφωνα με την άποψη την οποία έχει σχηματίσει το Δικαστήριο ως προς την αξιοπιστία του. Αυτή όμως η δυνατότητα επιλογής μερών μαρτυρίας προσφέρεται μόνο στις περιπτώσεις μαρτύρων οι οποίοι κρίνονται ως αξιόπιστοι μάρτυρες. Σε μια τέτοια περίπτωση, το Δικαστήριο μπορεί να επιλέξει το μέρος της μαρτυρίας του μάρτυρα το οποίο, κατά την άποψη του Δικαστηρίου, εκφράζει την πραγματικότητα, ενώ ταυτόχρονα μπορεί να απορρίψει άλλο μέρος της μαρτυρίας του το οποίο θεωρείται λανθασμένο, είτε λόγω ανεπίγνωστα ανεπαρκούς παρατήρησης, είτε λόγω αδυναμίας μνήμης. (Γεωργιάδης v. Αστυνομίας
(1985)1 Α.Α.Δ. 56). Στις περιπτώσεις όμως όπου ένας μάρτυρας κρίνεται αναξιόπιστος για καλό λόγο, σίγουρα δεν υπάρχει διαθέσιμη μια τέτοια επιλογή μερών μαρτυρίας. (Μιχαήλ v. Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 168). " Μικρές αντιφάσεις σε ασήμαντες λεπτομέρειες ή μικροανακρίβειες σε επουσιώδη θέματα δεν καταστρέφουν την αξιοπιστία των μαρτύρων αλλά αντίθετα ενδυναμώνουν την ειλικρίνειά τους και δείχνουν ότι δεν προσχεδίασαν την εκδοχή που μετέφεραν στο Δικαστήριο (Κουδουνάρης ν. Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 320). Είναι καλά γνωστό ότι η μαρτυρία που παρουσιάζεται δεν κρίνεται μικροσκοπικά, υπό την έννοια πως δεν απομονώνονται τα λεγόμενα του κάθε μάρτυρα από το συνολικό πλαίσιο της μαρτυρίας στη δίκη. Μπορεί η αξιολόγηση του κάθε μάρτυρα να είναι ατομική, δηλαδή να γίνεται με βάση το περιεχόμενό της, την ποιότητα της και την πειστικότητά της, όμως θα πρέπει τα όσα αναφέρονται από τον κάθε μάρτυρα να συναρτώνται, να αντιπαραβάλλονται και να συγκρίνονται με τα λεγόμενα των λοιπών μαρτύρων και έτσι να διερευνάται η αντικειμενικότητα των εκατέρωθεν εκδοχών (Μουσταφά ν. Καυκαρή, Πολιτική Έφεση 10705 ημερ. 08.02.2002, Παύλου ν. Αστυνομίας
(1998)2 Α.Α.Δ. 68 και Ομήρου ν. Δημοκρατίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 506). Η δε αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός εμπειρογνώμονα εδράζεται στις ίδιες αρχές με βάση τις οποίες αξιολογούνται οι μαρτυρίες των κοινών μαρτύρων (Ψάλτης v. Αστυνομίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 113) και Κίτση v. Γενικού Εισαγγελέα
(2001)!Β Α.Α.Δ. 1077). Το Δικαστήριο μπορεί να δεχτεί μέρος της μαρτυρίας του ενός ή άλλου εμπειρογνώμονα και να εξάγει τα δικά του συμπεράσματα (Πιττάλης v. Ianira Enterprises Ltd κ.α.
(1997)1 Α.Α.Δ. 814). Βέβαια η συμπεριφορά ενός εμπειρογνώμονα μάρτυρα στο εδώλιο δεν έχει τόση σπουδαιότητα για τη διαπίστωση της αξιοπιστίας του, παρόλο που παραμένει ένα από τα στοιχεία για να κριθεί η αξία της γνώμης του (Vassiliko Cement Works Ltd v. Stavrou
(1978)1 C.L.R. 389, Νικολάου v. Σταύρου
(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 746, Star Fiber Glass Ltd v. Elneda Trading Ltd
(1992)1 Α.Α.Δ. 875 και Χαραλάμπους v. Αβραάμ κ.α.
(1999)1 Α.Α.Δ. 1441). Ο ρόλος του εμπειρογνώμονα είναι να προμηθεύει το Δικαστή με τα αναγκαία επιστημονικά κριτήρια για την αξιολόγηση της ορθότητας των συμπερασμάτων του για να μπορέσει έτσι το Δικαστήριο να σχηματίσει τη δική του ανεξάρτητη γνώμη εφαρμόζοντας αυτά τα κριτήρια πάνω στα γεγονότα που αποδεικνύονται με μαρτυρία (Νομικό Σύγγραμμα Το Δίκαιο της Απόδειξης, Τάκης Ηλιάδης, 1994, σελίδες 138-146, Καούρης v. Δημητρίου
(2008)1Β Α.Α.Δ. 967 και Davie v. Edinburgh Magistrates
(1953)S.C. 34). Στο βαθμό και την έκταση που ο πραγματογνώμονας βασίζει τη γνώμη του σε γεγονότα που του έχουν γνωστοποιηθεί, τα γεγονότα αυτά πρέπει να αποδεικνύονται σύμφωνα με τους αποδεικτικούς κανόνες (Ττοουλιάς v. Δημοκρατία
(1989)2 Α.Α.Δ. 258, Νικολάου v. Σταύρου
(1992)1Β Α.Α.Δ. 746, Republic v. Chacholiades
(1980)2 C.L.R. 481 και Χαραλάμπους v. Σάββα
(1996)1Α Α.Α.Δ. 576). Η μαρτυρία ενός εμπειρογνώμονα γίνεται αποδεκτή για να παρέχει το Δικαστήριο με επιστημονική μαρτυρία που μπορεί να μην βρίσκεται μέσα στις γνώσεις και εμπειρίες του Δικαστή (Philippou v. Odysseos
(1989)1 C.L.R. 1). Με γνώμονα τα πιο πάνω το Δικαστήριο προχωρεί σε αξιολόγηση της μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον του πάντοτε σε σχέση με τα επίδικα θέματα της αγωγής. Αναφορικά με την Ενάγουσα 1 (ΜΕ1) η μαρτυρία της μπορεί να διαχωριστεί σε τρία μέρη. Συγκεκριμένα ένα κομμάτι της μαρτυρίας της αναφέρεται σε γεγονότα που σύμφωνα με την ίδια διαδραματίστηκαν πριν από την ημερομηνία γέννησης της (15.10.65). Ως πηγή γνώσης της γι' αυτά παραπέμπει σε πληροφόρηση που έλαβε από τον Ενάγοντα 3 αλλά και από τον Χριστοφή Χαραλάμπους καθώς και από την γιαγιά της. Όπως η ίδια είπε, οι δύο τελευταίοι απεβίωσαν στις 28.10.72 και 12.07.88 αντίστοιχα. Πρόκειται για εξ' ακοής μαρτυρία, η οποία βεβαίως δεν αποκλείεται από αξιολόγηση ως τέτοια που είναι (βλέπε άρθρο 24
(1)του Περί Αποδείξεως Νόμου, Κεφ.9 μετά των συναφών τροποποιήσεων). Παράμετροι που προσμετρούν στην κρίση του Δικαστηρίου όταν αξιολογεί τέτοια μαρτυρία παρέχονται κατά τρόπο μη εξαντλητικό από το άρθρο 27 του Κεφ.9, στο περιεχόμενο του οποίου παραπέμπω. Επειδή όμως ο Ενάγοντας 3, που είναι το άτομο που προέβηκε μέρος των αρχικών δηλώσεων και ο πρώτος χρονικά που ενημερώθηκε για τις αρχικές δηλώσεις που προέβηκαν και οι γονείς του προτού αυτές ειπωθούν στην εν λόγω μάρτυρα, όλες τις οποίες η Ενάγουσα 1 μετέφερε στη δικαστική αίθουσα, παρουσιάστηκε ως μάρτυρας (ΜΕ3) δίδοντας ένορκη μαρτυρία, το Δικαστήριο είχε την ευκαιρία να τις ακούσει από τον ίδιο στο σύνολο τους και να προβεί σε αξιολόγηση τους. Κατά συνέπεια αποδίδω μηδενική βαρύτητα στο κομμάτι αυτό της μαρτυρίας της ΜΕ1. Ένα άλλο μέρος της μαρτυρίας της Ενάγουσας υποστηρίζεται από πραγματική μαρτυρία ως αποτέλεσμα έρευνας που η δικηγόρος της προέβηκε σε αρμόδιες αρχές αλλά και η άλλη πλευρά ασπάζεται ως ορθή και αληθή. Αυτή η πτυχή της μαρτυρίας της γίνεται αποδεκτή από το Δικαστήριο. Ειδικότερα δέχομαι και προς τούτο αποτελούν ευρήματα του Δικαστηρίου ότι: (α) Η εν λόγω μάρτυρας είναι αδελφή της Ενάγουσας 2, θυγατέρα του Ενάγοντα 3 (ΜΕ3) και εγγονή του Χριστοφή Χαραλάμπους επειδή πρόκειται για μαρτυρία που υιοθετεί ως ορθή και αληθή η πλευρά των Εναγομένων. (β) Ο Χριστοφής Χαραλάμπους ήταν αρχικά ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του τεμαχίου 212, το οποίο αγόρασε από δημοπρασία. Το Τεκμήριο 31 που είναι ο φάκελος υπ' αριθμό Α2512/1960 του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας περιέχει πιστοποιητικό εγγραφής του τεμαχίου 212 ημερομηνίας 14.07.30 στο οποίο παρουσιάζεται ολόκληρο το μερίδιο του εν λόγω τεμαχίου που περιγράφεται να περιέχει ένα δωμάτιο και αυλή να είναι εγγεγραμμένο εις το όνομα του Χριστοφή Χαραλάμπους. Η κατοχή πιστοποιητικού εγγραφής του τεμαχίου 212 από τον Χριστοφή Χαραλάμπους αποτελεί εκ πρώτης όψεως απόδειξη ιδιοκτησίας του ακινήτου από τον ίδιο (Theodorou v. Hadjiantoni
(1961)1 C.L.R. 203) και με δεδομένο την μη αμφισβήτηση της θέσης αυτής αλλά και με την απουσία περί του αντιθέτου μαρτυρίας το ζήτημα της ιδιοκτησίας του ακινήτου δεν τελεί υπό αμφιβολία. (γ) Το ιστορικό εγγραφών του τεμαχίου 212 είναι αυτό που αναφέρει στη γραπτή δήλωση της (παράγραφοι 5, 6 και 9) και αποτελεί προϊόν έρευνας που η δικηγόρος της διεξήγαγε στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Πάφου. (δ) Ομοίως και για τον ίδιο λόγο οι αναφορές της για το ιστορικό εγγραφών των τεμαχίων 211, 213 και
  1. Η έρευνα της δικηγόρου των Εναγόντων σε σχέση με τα σημεία (γ) και (δ) συνοδεύεται από τα Τεκμήρια 1-8, 20, 26, 27-31, 32Α, 32Β, 33 και 34 που υποστηρίζουν τις πιο πάνω αναφορές της ΜΕ1, το περιεχόμενο των οποίων εγγράφων κατόπιν μελέτης και αξιολόγησης του αποδέχομαι ως ορθό και αληθές. (ε) Στις 08.05.59 η Χριστοθέα Κλεάνθη Μιχαήλ καταχώρησε την αγωγή υπ' αριθμό 564/59 εναντίον του Χριστοφή Χαραλάμπους στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου ζητώντας να αναγνωριστεί και να εγγραφεί στον τίτλο του τεμαχίου της υπ' αριθμό 213 δικαίωμα διάβασης δια του άκρου της περιουσίας του Χριστοφή Χαραλάμπους υπό όρια τότε των Χριστοθέα Κλεάνθη, Δόμνα Ιωάννου και Κυριάκο Χριστοδούλου και δημόσιο μονοπάτι, αξίωση την οποία εγκατέλειψε στις 02.12.
  2. Αυτό όχι μόνο υιοθετείται από την άλλη πλευρά αλλά επιβεβαιώνεται από το Τεκμήριο 16 που αποτελείται από τις έγγραφες προτάσεις και τη δικαστική απόφαση, της οποίας το περιεχόμενο ομιλεί από μόνο του και συνοδεύεται από το τότε επίσημο τοπογραφικό σχέδιο του Κτηματολογίου, το οποίο έχει επίσης κατατεθεί ως Τεκμήριο
  3. Από την άλλη, ένα μεγάλο μέρος της μαρτυρίας της ΜΕ1 που αναλώθηκε για τα επίδικα ζητήματα της υπόθεσης παρέμεινε εκτεθειμένο στο στοιχείο της πειστικότητας. Η προσπάθεια της ΜΕ1 να καταστρέψει την υπόθεση των Εναγομένων ήταν έκδηλη παρουσιάζοντας γεγονότα που ούτε η ίδια πίστευε ότι ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα. Ορισμένες πτυχές της μαρτυρίας αυτής συγκρούονται με πραγματική μαρτυρία και κάποιες έρχονται σε αντίθεση με τοποθετήσεις άλλων μαρτύρων της πλευράς των Εναγόντων. Άλλες δε τοποθετήσεις της δεν υποστηρίζονται από πραγματικό υπόβαθρο ενώ άλλες δεν αντέχουν στη βάσανο της λογικής. Παράλληλα, σε καίριες ερωτήσεις που της υπεβλήθηκαν αναφορικά με τα επίδικα θέματα, η ίδια απέφυγε να απαντήσει δείχνοντας έτσι πως δεν ενδιαφερόταν να ακουστεί η αλήθεια στο Δικαστήριο. Προέβαλε εκ των υστέρων ισχυρισμούς που δεν ήταν δικογραφημένοι σε μια προσπάθεια να ενισχύσει την εκδοχή της και να την καταστήσει πιστευτή. Επίσης η εν λόγω μάρτυρας υπέπεσε σε ουσιώδεις αντιφάσεις, οι οποίες σε συνδυασμό με τα προαναφερόμενα δημιουργούν σκιές ως προς την αλήθεια του περιεχομένου του μέρους της μαρτυρίας αυτής. Κατ' επέκταση όλα αυτά τα χαρακτηριστικά εμποδίζουν το κομμάτι αυτό της μαρτυρίας της ΜΕ1 να γίνει πιστευτό. Προς τεκμηρίωση των πιο πάνω αναφέρω τα εξής:
(1)Η Ενάγουσα 1 ισχυρίστηκε ότι το Κτηματολόγιο παράνομα τροποποίησε το εν χρήσει σχέδιο σύμφωνα με την απόφαση του Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας ημερομηνίας 28.01.09 (Τεκμήριο 28) που εκ συμφώνου ακυρώθηκε. Πρόκειται για μία θέση που δεν δικογραφείται και προβλήθηκε εκ των υστέρων με σκοπό τη δημιουργία εντυπώσεων. Παρόλα αυτά όμως ο εν λόγω ισχυρισμός παρέμεινε μετέωρος αφού η ΜΕ1 δεν έθεσε αυτό το σχέδιο που επικαλείται ενώπιον του Δικαστηρίου και δεν υπέδειξε ποια είναι η ισχυριζόμενη τροποποίηση που θεωρεί παράνομη. Ούτε εξήγησε για ποιο λόγο δεν ακολούθησε τη διαδικασία που προνοεί το άρθρο 61 του Κεφ.224, η οποία περιλαμβάνει την υποβολή αίτησης από το μέρος που θεωρεί ότι ένα σχέδιο του Κτηματολογίου χρήζει διόρθωσης και στη συνέχεια τη λήψη σχετικής απόφασης από το Διευθυντή. Καθ' όσον αφορά το Τεκμήριο 28, ένεκα της εκ συμφώνου κατάληξης που είχε, του αποδίδω μηδενική βαρύτητα. Αυτό βέβαια δεν αναιρεί τη διαπίστωση του Δικαστηρίου, όπως αυτή προέκυψε μέσα από κοινή αναγνώριση των διαδίκων, ότι η επίμαχη λωρίδα γης (έκταση γης) η οποία διεκδικείται τόσο από τους Ενάγοντες όσο και από τους Εναγομένους ως δική τους είναι αυτή που είναι ζωγραφισμένη με κίτρινο χρώμα στο σχέδιο της τελευταίας σελίδας του εγγράφου αυτού.
(2)Η ΜΕ1 επίμονα κατηγορεί τον Εναγόμενο 2 ότι κατέστρεψε το επίμαχο δρομάκι, όχτο και πετρότοιχο που υπήρχαν εκεί καθώς και ότι ξερίζωσε δένδρα στο χώρο εκείνο, χωρίς όμως να αναφέρει με θετική μαρτυρία πως γνωρίζει ότι είναι αυτός δεδομένου ότι δεν ήταν αυτόπτης μάρτυρας του ισχυριζόμενου περιστατικού καθώς και να προσκομίσει οποιαδήποτε στοιχεία που να αποδεικνύουν τον ισχυρισμό της αυτό. Η μαρτυρία της αναφορικά με το ζήτημα αυτό είναι γενική, αόριστη και ασαφή και δεν γίνεται αποδεκτή.
(3)Η ΜΕ1 ισχυρίστηκε κατηγορηματικά ότι συμφώνησε με εργολάβο για εκτέλεση εργασιών συντήρησης οικοδομών εντός του τεμαχίου 212 αλλά λόγω της συμπεριφοράς που αποδίδει στον Εναγόμενο 2 αυτός απεχώρησε με αποτέλεσμα η πλευρά των Εναγόντων να υποστεί ζημιές, ένα ισχυρισμός που παρέμεινε στη σφαίρα της λεκτικής διατύπωσης χωρίς καμία θεμελίωση αφού κανένα συμφωνητικό έγγραφο με εργολάβο κατατέθηκε στο Δικαστήριο και καμία μαρτυρία προσκομίστηκε που να εξηγεί και να αναλύσει στη βάση στοιχείων τις υποτιθέμενες ζημιές.
(4)Ενώ αρχικά απέφυγε να απαντήσει στην ερώτηση του συνηγόρου των Εναγομένων αν στο σχέδιο που συνοδεύει τη δικαστική απόφαση στην αγωγή υπ' αριθμό 564/59 αποτυπωνόταν η τότε
(1959)πραγματική επιτόπου κατάσταση λέγοντας πως δεν μπορούσε να το γνωρίζει, στη συνέχεια διαφοροποιήθηκε και εμφανίστηκε να έχει γνώση επ' αυτού διαφωνώντας με τη θέση των Εναγομένων ότι κατά μήκος της κόκκινης γραμμής EF εντός του τεμαχίου 212 στο εν λόγω σχέδιο ο Χριστοφής Χαραλάμπους είχε κτίσει ξερότοιχο και είχε δημιουργήσει πέρασμα πλάτους 12 ποδών στο δικό του ακίνητο έτσι ώστε να το χρησιμοποιεί για να πηγαίνει στην οικία του, ισχυριζόμενη ότι αυτό δεν μπορούσε να υφίστατο δεδομένου ότι στο σημείο εκείνο υπήρχαν κατασκευασμένα από το 1950 δύο δωμάτια. Η διαφοροποιημένη αυτή θέση της ΜΕ1 καταρρίπτεται από πραγματική μαρτυρία. Το τότε επίσημο τοπογραφικό σχέδιο του Κτηματολογίου που αποτυπώνει την τότε επί τόπου πραγματική κατάσταση στο τεμάχιο 212 περιέχεται στον κτηματολογικό φάκελο υπ' αριθμό Α719/59, ο οποίος έχει κατατεθεί ως Τεκμήριο 33, το περιεχόμενο του οποίου, κατόπιν μελέτης και αξιολόγησης του δεν έχω λόγο να αμφισβητήσω ως προς την ορθότητα και αλήθεια του. Επί του τεκμηρίου αυτού υπάρχει σημειωμένη με κόκκινο μελάνι μία συνεχής γραμμή υπό τα σημεία EF, η οποία διασχίζει το τεμάχιο 212 βρισκόμενη εντός αυτού. Στο υπόμνημα αναφοράς σημειώνονται, ανάμεσα σ' άλλα, τα εξής: "Red line E,F show the dry wall erected by Defendant along his frahti leaving a passage of 12 ft. wide from his land in order to use it for going to his house." Επομένως διαπιστώνεται ότι το 1959 εντός του τεμαχίου 212 ο Χριστοφής Χαραλάμπους, τότε εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του τεμαχίου 212 και συνάμα εναγόμενος στην αγωγή υπ' αριθμό 564/59 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου, είχε ανεγείρει εντός του τεμαχίου του και κατά μήκος της φρακτής του τοίχο αφήνοντας διάδρομο 12 ποδών μέσα στο τεμάχιο του προκειμένου να μεταβαίνει στην οικία του που βρισκόταν και αυτή εντός του τεμαχίου 212. Ουδεμία αναφορά υπάρχει καταγραμμένη και καμία αποτύπωση υπάρχει στο Τεκμήριο 33 που να δημιουργεί ίχνος εντύπωσης περί παρουσίας δύο άλλων ανεγερθέντων δωματίων στο χώρο της κόκκινης συνεχούς γραμμής EF εντός του τεμαχίου 212. Εάν ευσταθούσε η θέση της ΜΕ1 ότι υπήρχαν ακόμη δύο δωμάτια στο χώρο που προσδιόρισε τότε όχι μόνο δεν θα υπήρχε λόγος να χαρασσόταν η κόκκινη συνεχής γραμμή EF και να διδόταν σαφής εξήγηση για την αποτύπωση της αλλά στο εν λόγω επίσημο σχέδιο του Κτηματολογίου και ειδικότερα εντός του τεμαχίου 212 θα σημειώνονταν τα σχήματα των δύο ισχυριζόμενων νέων δωματίων όπως ακριβώς συνέβηκε με την οικία που αποτυπώνεται με κόκκινο χρώμα ορθογώνιου σχήματος.
(5)Ο ισχυρισμός της ΜΕ1 ότι το 1959 ο Χριστοφής Χαραλάμπους ήδη χρησιμοποιούσε την επίμαχη λωρίδα γης για να μεταβαίνει στην οικία του στερείται λογικής. Εφόσον ο Χριστοφής Χαραλάμπους είχε δημιουργήσει διάδρομο εντός του τεμαχίου 212 ανεγείροντας μάλιστα και τοίχο και μπορούσε έτσι να μεταβαίνει στην οικία του, γεγονός που αποτυπώνεται και σαφώς εξηγείται στο Τεκμήριο 33, δεν δικαιολογείται η θέση αυτή της ΜΕ1. Πέραν αυτού αν η θέση αυτή της ΜΕ1 ευσταθούσε δεν βλέπω το λόγο γιατί να μην αποτυπωνόταν κάτι τέτοιο στο Τεκμήριο 33, όπως ισχύει για άλλα ζητήματα.
(6)Η τοποθέτηση της ΜΕ1 ότι ο επίμαχος δρόμος παρουσιάζεται με διακεκομμένη γραμμή πάνω σε σχέδιο που η ίδια επισύναψε για την απόκτηση άδειας οικοδομής δεν επαληθεύεται τόσο από το Τεκμήριο 33 που αποτυπώνει την επιτόπου πραγματική κατάσταση το 1959 όσο και από το επίσημο κτηματικό σχέδιο που επισυνάπτεται στην άδεια οικοδομής υπ' αριθμό 022011 ημερομηνίας 27.04.87 που αφορά τη χορήγηση καλυπτικής άδειας για επέκταση υφιστάμενης οικοδομής με αιτητή τον πατέρα της, ως μέρος του Τεκμηρίου 9, το περιεχόμενο του οποίου, κατόπιν μελέτης και αξιολόγησης του δεν έχω λόγο να αμφισβητήσω ως προς την ορθότητα και αλήθεια του, αλλά και από το επίσημο κτηματικό σχέδιο που επισυνάπτεται στην άδεια οικοδομής υπ' αριθμό 55899 ημερομηνίας 04.04.06 που αφορά την εκτέλεση προσθηκών και μετατροπών σε διατηρητέα οικοδομή και περίφραξη με αιτήτρια την ίδια, ως μέρος του Τεκμηρίου 13, το περιεχόμενο του οποίου, κατόπιν μελέτης και αξιολόγησης του επίσης δεν έχω λόγο να αμφισβητήσω ως προς την ορθότητα και αλήθεια του. Ας σημειωθεί ότι η ΜΕ1 δήλωσε ότι αδυνατούσε να τοποθετηθεί από το επίσημο κτηματικό σχέδιο του Τεκμηρίου 13 προβάλλοντας ως δικαιολογία ότι δεν φορούσε γυαλιά πρεσβυωπίας, παρόλο ότι αμέσως μετά συμφώνησε ότι η πιο πάνω θέση της δεν αποτυπώνεται στο επίσημο κτηματικό σχέδιο του Τεκμηρίου 9 που πρώτα το είχε εξετάσει χωρίς τη χρήση γυαλιών.
(7)Η θέση της ΜΕ1 ότι μεταξύ του επίμαχου διαδρόμου και του τεμαχίου 276 υπήρχε πετρότοιχος (ξερολιθιά) που δημιουργούσε σύνορο υψομετρικής διαφοράς δεν φαίνεται να επιβεβαιώνεται κυρίως από τις φωτογραφίες 1 και 2 του Τεκμηρίου 29 καθώς και από τις φωτογραφίες του Τεκμηρίου 27 που δέχομαι ότι απεικονίζουν την επίμαχη περιοχή πλην όμως δεν λήφθηκαν όλες την ίδια χρονική στιγμή αλλά εν πάση περιπτώσει λήφθηκαν μετά τον ουσιώδη για την αγωγή χρόνο και συνάμα πριν από το χρόνο κατά τη διάρκεια του οποίου αποδίδονται στον Εναγόμενο 2 πράξεις καταστροφής του επιδίκου χώρου. Επιπλέον ο ισχυρισμός για ξερολιθιά δεν επιβεβαιώνεται ούτε από το Τεκμήριο 15 που είναι το σχέδιο αποτύπωσης του τεμαχίου 212 και της επίμαχης λωρίδας γης που σύμφωνα με την ΜΕ1 προέβηκε ο ιδιώτης τοπογράφος-μηχανικός Γιάννος Ιακωβίδης μετά από οδηγίες των Εναγόντων για αποτύπωση του χώρου πριν εκτελεστούν οποιεσδήποτε εργασίες από μέρους τους. Παρόλο ότι η ΜΕ1 αντιλήφθηκε ότι η θέση της δεν ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα όταν της υποδείχτηκε το Τεκμήριο 15 και της ζητήθηκε να επισημάνει τη ξερολιθιά επί του σχεδίου αποτύπωσης, εντούτοις η ίδια απέφυγε να τοποθετηθεί προφασιζόμενη ότι δεν μπορούσε να το πράξει επειδή δεν ήταν τοπογράφος-μηχανικός. Σε αντίθεση με την αναφορά της ΜΕ1, οι φωτογραφίες 1 και 2 του Τεκμηρίου 29 δείχνουν το έδαφος να βρίσκεται σε κλίση που αυξάνεται ενόσω κάποιος προχωρεί προς το βάθος των φωτογραφιών με τα χόρτα να προέρχονται απευθείας από την επιφάνεια του εδάφους και όχι από ξερολιθιά. Αντίθετα θα έλεγα ότι στη φωτογραφία 19 του Τεκμηρίου 27 παρατηρείται υψομετρική διαφορά που εύκολα γίνεται αντιληπτό ότι δημιουργήθηκε μετά από τη χρήση εκσκαφέα στα πλαίσια εκτέλεσης εργασιών ανακαίνισης και προσθηκομετατροπών στο τεμάχιο 212, γεγονός που παραδέχτηκε η ΜΕ1.
(8)Η ΜΕ1 ισχυρίστηκε ότι με τον τρόπο που ο Εναγόμενος 2 κατεδάφισε τον επίμαχο δρόμο προκλήθηκαν ρωγμές στις οικίες της, μία εκ των οποίων, όπως είπε, γκρεμίστηκε. Πρόκειται για θέσεις που προβλήθηκαν για πρώτη φορά σε προχωρημένο στάδιο αντεξέτασης της χωρίς να έχουν δικογραφηθεί. Θεωρώ ότι είναι εκ των υστέρων σκέψεις της εν λόγω μάρτυρα προκειμένου να ενισχύσει την εκδοχή της καθιστώντας την πειστική απέναντι στο Δικαστήριο, οι οποίες δεν γίνονται αποδεκτές.
(9)Η θέση της ΜΕ1 ότι ζήτησε να αγοράσει το τεμάχιο 276 πριν προγραμματίσει την εκτέλεση εργασιών στις οικοδομές του τεμαχίου 212 αλλά ο Εναγόμενος 2 δεν ανταποκρίθηκε και όταν αυτός στη συνέχεια της το πρότεινε η ίδια δεν ενδιαφερόταν επειδή είχε ήδη αποφασίσει για τα σχέδια της, στερείται λογικού ερείσματος. Εφόσον ο Εναγόμενος 2 είχε πρόθεση να πωλήσει το τεμάχιο 276 γιατί να μην ήθελε να το πράξει όταν η ΜΕ1 του το πρότεινε. Ποιος ο λόγος να επανέλθει αργότερα αφού όπως φαίνεται δεν είχε σχέδια εκμετάλλευσης του; Ένα ερώτημα που μέσα από την τοποθέτηση της μάρτυρος παρέμεινε αναπάντητο. Αν ευσταθούν τα λεγόμενα της μάρτυρος τότε υπολείπεται κάποιος γεγονός που να συνδέει και κατ' επέκταση να δικαιολογεί το κενό που χωρίζει χρονικά τη στιγμή που η ΜΕ1 ζήτησε να αγοράσει το τεμάχιο 276 από τη στιγμή που ο Εναγόμενος 2 εισηγήθηκε αυτός την πώληση του τεμαχίου 276 στην ΜΕ1, το οποίο όμως γεγονός η εν λόγω μάρτυρας δεν ανάφερε στο Δικαστήριο Δικαστήριο. Εν πάση περιπτώσει η ΜΕ1 ουδεμία εξήγηση έδωσε για το πιο πάνω χρονικό κενό. Στη βάση των πιο πάνω δεν αποδέχομαι το μέρος αυτό της μαρτυρίας της ΜΕ1 ως ορθό και αληθές. Ο ΜΕ3 (Ενάγοντας 3) ήταν ένας μάρτυρας που δεν τον ενδιέφερε να πει την αλήθεια αλλά ανάφερε επιλεκτικά αυτά που θα βοηθούσαν την εκδοχή του και ταυτόχρονα θα έβλαπταν την υπόθεση των Εναγομένων. Μαρτυρία του επί σημαντικών ζητημάτων έρχεται σε αντίθεση με πραγματική μαρτυρία ενώ συγκρούεται με μαρτυρία άλλων μαρτύρων της πλευράς των Εναγόντων. Πολλές φορές ακόμη δεν απαντούσε ευθέως στις ερωτήσεις που του υπεβλήθηκαν αλλά φλύαρα επεκτεινόταν σε άλλα θέματα που ήταν άσχετα με τα επίδικα θέματα προκειμένου να μετακυλήσει τη συζήτηση αλλού για να αποφύγει να τοποθετηθεί επί της ουσίας των ερωτημάτων. Μη έχοντας άλλη επιλογή το Δικαστήριο υποχρεώθηκε σε παρεμβάσεις για να του υπενθυμίσει την ανάγκη αυτή με απώτερο στόχο την ολοκλήρωση της διαδικασίας. Αυτό αποτελεί ενδεικτικό της πρόθεσης του να μην αποκαλυφθεί όλη η αλήθεια στο Δικαστήριο και έτσι να υπάρξει διαφώτιση επί των γεγονότων που περιβάλλουν τα επίδικα θέματα της υπόθεσης. Στην πορεία δε της αντεξέτασης του ο εν λόγω μάρτυρας υπέπεσε σε ουσιώδεις αντιφάσεις και διαφοροποίησε αναφορές του, γεγονός που μοιραία έπληξε ανεπανόρθωτα την αξιοπιστία του ως μάρτυρα. Συγκεκριμένα:
(1)Στην προσπάθεια του να δείξει πρόσβαση και χρήση στον επίμαχο διάδρομο ο ΜΕ3 ισχυρίστηκε ότι το 1940 φύτεψε ευκάλυπτο στην άκρη αυτού προς την πλευρά του τεμαχίου 276, δένδρο που σύμφωνα με τον ίδιο ξερίζωσε το 2009 ο Εναγόμενος 2. Όταν του υποδείχτηκε το σχέδιο του ιδιώτη τοπογράφου του που το 2005 αποτύπωσε την περιοχή σχεδιάζοντας και τα τότε υπάρχοντα δένδρα (Τεκμήριο 15) και του ζητήθηκε να επισημάνει τον ευκάλυπτο, προφανώς αντιλαμβανόμενος ότι η πιο πάνω θέση του δεν θα επιβεβαιωνόταν, απέφυγε να απαντήσει δηλώνοντας ότι δεν ήταν σε θέση να τοποθετηθεί βλέποντας το σχέδιο. Μόλις ο συνήγορος των Εναγομένων προσπάθησε να τον βοηθήσει παραπέμποντας τον στο σχετικό υπόμνημα του σχεδίου που κατέγραφε όλα τα είδη των δένδρων που υπήρχαν και αποτύπωσε, ο ΜΕ3 απέφυγε εκ νέου να απαντήσει προβάλλοντας αδυναμία να εξετάσει το σχέδιο επικαλούμενος πρόβλημα στην όραση του που απέκτησε επειδή, όπως είπε, δεν είχε μαζί του τα γυαλιά του. Ακολούθως διαφοροποίησε τη θέση του λέγοντας ότι το 2005 ο ευκάλυπτος μπορεί να είχε ήδη ξεραθεί.
(2)Εν πάση περιπτώσει ο ισχυρισμός του ΜΕ3 για ύπαρξη ευκαλύπτου στο χώρο που προσδιόρισε ότι υπήρχε μέχρι το 2009 καταρρίπτεται από το Τεκμήριο 15 που αποτυπώνει τα είδη δένδρων που υπήρχαν στο χώρο το 2005 και σ' αυτά δεν περιλαμβανόταν ευκάλυπτος.
(3)Ο ισχυρισμός του ΜΕ3 ότι ο πατέρας του αλλά και ο ίδιος χρησιμοποιούσαν τον επίμαχο διάδρομο για να μεταβαίνουν στην οικία τους από το 1926 εξουδετερώνεται από το Τεκμήριο 33 που δείχνει ότι τουλάχιστο μέχρι το 1959 ο Χριστοφή Χαραλάμπους και η οικογένεια του χρησιμοποιούσαν διαδρομή, διαφορετική από αυτήν που ο μάρτυρας επικαλέστηκε και από άλλο σημείο, για να μεταβαίνουν στην οικία τους εισερχόμενοι στο τεμάχιο 212 από το δημόσιο δρόμο, καθιστώντας έτσι την εν λόγω θέση του ΜΕ3 μη ανταποκρινόμενη στην πραγματικότητα. Επίσης ο εν λόγω ισχυρισμός καταρρίπτεται ως αναληθής από το σχέδιο που συνοδεύει τη δικαστική απόφαση ως μέρος του Τεκμηρίου 16 που είναι το ίδιο με το Τεκμήριο 33 αποδεικνύοντας έτσι ότι η αποτυπωμένη διαδρομή χρησιμοποιείτο από τον Χριστοφή Χαραλάμπους και τα μέλη της οικογένειας του για να μεταβαίνουν στην οικία τους κατά το χρόνο που εκδόθηκε η δικαστική απόφαση στην αγωγή υπ' αριθμό 564/59 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου. Το πλάτος 12 ποδών της διαδρομής που σημειώνεται στο Τεκμήριο 33 (που είναι ίδιο με το κτηματικό σχέδιο στο Τεκμήριο 16) είναι τέτοιο που επιτρέπει τη χρήση του είτε από πεζούς είτε από ζώα που φιλοξενούνταν σε χώρο της οικίας εντός του τεμαχίου 212.
(4)Παρά το ότι ζητήθηκε από τον ΜΕ3 να τοποθετηθεί στο πέρασμα που ο Χριστοφής Χαραλάμπους δημιούργησε εντός του τεμαχίου 212 και αποτυπώνεται με κόκκινη συνεχή γραμμή EF στο επίσημο σχέδιο του Κτηματολογίου το 1959, ο ίδιος απέφυγε επιμελώς να απαντήσει.
(5)Ενόψει του περάσματος που υπήρχε για να μεταβαίνει στην οικία του ο Χριστοφή Χαραλάμπους και η οικογένεια του και αποτυπώνεται στο Τεκμήριο 33 (που είναι ίδιο με το κτηματικό σχέδιο στο Τεκμήριο 16), ο ισχυρισμός του ΜΕ3 ότι ο πατέρας του και ο ίδιος χρησιμοποιούσαν την επίμαχη λωρίδα γης ως μονοπάτι για πρόσβαση στην οικία τους από το 1926 στερείται λογικής αφού δεν υπήρχε κανένας λόγος που θα δικαιολογούσε τη διαμόρφωση και χρήση του για μετάβαση στην οικία του τεμαχίου 212 τουλάχιστο μέχρι τον Δεκέμβριο 1959 που εκδόθηκε η δικαστική απόφαση στην αγωγή υπ' αριθμό 564/59 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου. Κατ' επέκταση και με βάση το πιο πάνω σκεπτικό δεν μπορεί να γίνει δεκτή ως αληθή η θέση του ΜΕ3 ότι περί το 1948-1949 ο Χριστοφής Χαραλάμπους αντικατέστησε το τότε ξύλινο κάγκελο με μεταλλικό που κατ' ισχυρισμό βρισκόταν εγκατεστημένο στην αρχή της επίμαχης λωρίδα γης όπως κάποιος ερχόταν από τον κύριο δρόμο.
(6)Με μαρτυρία γενική, αόριστη και ασαφή ο ΜΕ3 ισχυρίστηκε κατηγορηματικά ότι ο Εναγόμενος 2 το 2009 κατάστρεψε το επίμαχο μονοπάτι και ότι ξερίζωσε τα δένδρα που υπήρχαν προκαλώντας ζημιές στους Ενάγοντες. Επιμένοντας στη θέση του αυτή που παρουσίασε ως αληθή αλλά χωρίς ο ίδιος να είναι παρών στο περιστατικό για το οποίο θεωρεί υπαίτιο τον Εναγόμενο 2, ουδεμία θετική μαρτυρία προσκόμισε που να εξηγεί από που συμπεραίνει ότι ευθύνεται ο Εναγόμενος 2 καθώς επίσης οτιδήποτε που να αποδεικνύει την ανάμιξη του ατόμου αυτού στο ισχυριζόμενο περιστατικό. Έχοντας υπόψη το σύνολο των πιο πάνω, καταλήγω ότι δημιουργούνται αρκετές αμφιβολίες αναφορικά με την αξιοπιστία του μάρτυρα αυτού καθ' όσον αφορά τα επίδικα ζητήματα της αγωγής αυτής, στη βάση των συνθηκών και περιστατικών που ο ίδιος επικαλέστηκε στο Δικαστήριο ότι είχαν διαδραματιστεί υπό το φως των προαναφερομένων κενών, αδυναμιών και ουσιωδών αντιφάσεων που χαρακτηρίζουν την μαρτυρία του. Για τους λόγους αυτούς μοιραία αδυνατώ να στηριχθώ στη μαρτυρία του ΜΕ3 και να αποδεχθώ ότι εκφράζει την αληθινή όψη των γεγονότων. Ο ΜΕ2 δημιούργησε πολύ καλή εντύπωση στο Δικαστήριο. Ήταν σαφής και κατατοπιστικός στις τοποθετήσεις του. Απαντούσε με ευθύτητα και θετικότητα επί της ουσίας των ερωτημάτων που του υποβλήθηκαν. Η μαρτυρία του δεν χαρακτηρίζεται από παλινδρομικές αναφορές, στοιχεία υπερβολής, προσπάθεια αποπροσανατολισμού με επέκταση σε άσχετα ζητήματα ή τάση υπεκφυγής σε ερωτήσεις που κλήθηκε να απαντήσει αλλά από σταθερές και συνεπείς αναφορές. Χωρίς να έχει συμφέρον από την υπόθεση ήλθε στο Δικαστήριο και ανάφερε γεγονότα που είτε περιήλθαν στη σφαίρα της προσωπικής του αντίληψης είτε ενέπιπταν στο πεδίο των τεχνικών γνώσεων του, η ποιότητα των οποίων όπως και η εμπειρία του μάρτυρα αυτού σε κτηματολογικά θέματα ουδέποτε αμφισβητήθηκε από οποιονδήποτε διάδικο. Εκεί που δεν γνώριζε κάτι το έλεγε αμέσως χωρίς να προβαίνει σε εικασίες. Αυτά είναι στοιχεία που αναδεικνύουν ειλικρίνεια και σεβασμό στην αλήθεια από το μάρτυρα αυτό, το περιεχόμενο της μαρτυρίας του οποίου αποδέχομαι ως ορθό και αληθές. Συγκεκριμένα από την μαρτυρία του εν λόγω μάρτυρα προκύπτουν τα πιο κάτω τα οποία αποτελούν ευρήματα του Δικαστηρίου: Ο συγκεκριμένος μάρτυρας μετέβηκε προσωπικά δύο φορές επιτόπου στο τεμάχιο 212 στα πλαίσια εξέτασης αίτησης συνοριακής διαφοράς υπ' αριθμό ΑΧ25/2005, Η πρώτη φορά ήταν στις 25.10.
  1. Έχοντας στα δεξιά του το τεμάχιο 212 και στα αριστερά το τεμάχιο 276 ερχόμενος από τον δημόσιο δρόμο, παρατήρησε ότι απέναντι του υπήρχε κτισμένη περίφραξη με τέλι και εγκατεστημένο κάγκελο και μέσα από αυτά ένα διαμορφωμένο επικλινές δρομάκι κατασκευασμένο από πέτρες φυτευτές στο έδαφος. Εντός του τεμαχίου 212 υπήρχαν δύο κτίρια. Στην πλευρά προς το κάγκελο ήταν το νεώτερο κτίριο ενώ στο βάθος βρισκόταν το παλαιότερο που ήταν μία υπό ανακαίνιση πετρόκτιστη κατοικία. Η δεύτερη φορά που ο εν λόγω μάρτυρας μετέβηκε επιτόπου ήταν στις 09.10.
  2. Τότε η πετρόκτιστη οικία ήταν ήδη ανακαινισμένη ενώ η δεύτερη σχετικά νεότερη κατοικία τελούσε υπό ανακαίνιση. Το επίμαχο επικλινές δρομάκι ήταν στην ίδια κατάσταση από την πρώτη του επίσκεψη ενώ στα δεξιά στην πλευρά του τεμαχίου 212, όπως κάποιος εισερχόταν στο χώρο από το κάγκελο, ανεγέρθηκε τοίχος από μπετό. Παρατηρώντας τον κτηματολογικό φάκελο Α2908/29 (Τεκμήριο 30) ο ΜΕ2 πιστοποίησε ότι επρόκειτο για διαδικασία εκσυγχρονισμού τίτλου του τεμαχίου 212 έτσι ώστε να εγγραφεί εις το όνομα του Χριστοφή Χαραλάμπους η κατοικία που είχε κατασκευαστεί περί το 1927 και βρισκόταν εντός του εν λόγω τεμαχίου και ήταν μέρος της πετρόκτιστης οικίας που πρόσεξε στις δύο επιτόπου επισκέψεις του. Αυτό όντως επιβεβαιώνεται από το περιεχόμενο του Τεκμηρίου
  3. Επίσης παρατηρώντας τον κτηματολογικό φάκελο Α2512/60 (Τεκμήριο 31) ο ΜΕ2 πιστοποίησε ότι επρόκειτο για διαδικασία εκσυγχρονισμού τίτλου του τεμαχίου 212 έτσι ώστε να εγγραφεί ακόμη ένα δωμάτιο στην υφιστάμενη εγγεγραμμένη οικία εις το όνομα του Χριστοφή Χαραλάμπους. Επίσης διαπιστώνεται ότι με αίτηση ημερομηνίας 19.10.60 ο Χριστοφής Χαραλάμπους ζήτησε να διαγραφεί αναφορά για πέρασμα από το Χριστόφορο Μιχαήλ μεταξύ των συνόρων του τεμαχίου
  4. Αυτά όντως επιβεβαιώνονται από το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 31, όπου ανάμεσα στα έγγραφα που περιλαμβάνονται επισυνάπτονται δύο σχέδια άνευ κλίμακας που αποτυπώνουν την πιο πάνω νέα προσθήκη. Σε σχέση με τα σύνορά του τεμαχίου 212 προκύπτει ότι εξακολουθούν να είναι αυτά που το Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας έχει καθορίσει, ως αποτέλεσμα της οποίας χωρρομετρικής εργασίας η επίμαχη λωρίδα γης (έκταση γης) η οποία διεκδικείται τόσο από τους Ενάγοντες όσο και από τους Εναγομένους ως δική τους είναι αυτή που είναι ζωγραφισμένη με κίτρινο χρώμα στο σχέδιο της τελευταίας σελίδας του Τεκμηρίου 28 και αποτελεί μέρος του τεμαχίου
  5. Περαιτέρω από την μαρτυρία του συγκεκριμένου μάρτυρα προκύπτει ότι ουδέποτε η επίμαχη αυτή λωρίδα γης σημειώθηκε ή θεωρήθηκε ως εγγεγραμμένος δρόμος σε οποιοδήποτε επίσημο σχέδιο του κτηματολογίου. Επομένως, σε αντίθεση με αυτά που η ΜΕ1 λανθασμένα ισχυρίστηκε, η αχνή γραμμή που εμφανίζεται στο τεμάχιο 276 που είναι χρωματισμένο με κόκκινο χρώμα στο κτηματικό σχέδιο που αποτελεί μέρος του Τεκμηρίου 28 δεν αποτελεί τοπογραφική λεπτομέρεια αλλά εξ' όσο γίνεται αντιληπτό για να υπενθυμίσει το διαφιλονικούμενο χώρο και έτσι καμία σημασία της αποδίδεται. Επιβεβαιώθηκε ακόμη κάτι που διαπιστώνεται εξόφθαλμα και είναι ότι η κόκκινη συνεχής γραμμή υπό τα σημεία EF, η οποία διασχίζει το τεμάχιο 212 βρισκόμενη εντός αυτού στο σχέδιο που εκπονήθηκε στις 11.07.59 και αποτελεί τον κτηματολογικό φάκελο υπ' αριθμό Α719/59 (Τεκμήριο 33), δεν συμπίπτει με την επίμαχη λωρίδα γης, η οποία δεν αποτυπώνεται είτε ως δρόμος είτε ως πέρασμα πάνω στο Τεκμήριο
  6. Την ίδια στιγμή αυτό που επίσης επιβεβαιώνεται από τον μάρτυρα και το Δικαστήριο αποδέχεται είναι η ανέγερση εντός του τεμαχίου και κατά μήκος της φρακτής τοίχου και η δημιουργία διαδρόμου 12 ποδών μέσα στο τεμάχιο αυτό προκειμένου να υπάρχει πρόσβαση στην οικία που βρισκόταν και αυτή εντός του τεμαχίου 212 και επρόκειτο για την πετρόκτιστη οικία που ο εν λόγω μάρτυρας είδε κατά τις επιτόπου επισκέψεις του. Το σκεπτικό του ΜΕ2 ότι για να χρησιμοποιείται το πέρασμα της κόκκινης γραμμής EF που αποτυπώνεται στο σχέδιο του Τεκμηρίου 33 σημαίνει ότι εκείνη την περίοδο
(1959)δεν πρέπει να ήταν κτισμένη η δεύτερη νεότερη οικία που ο μάρτυρας είδε στις επιτόπου επισκέψεις του, είναι λογικό και υιοθετείται από το Δικαστήριο. Αντίθετα από την μαρτυρία του ΜΕ2 δεν αποδέχομαι την αναφορά του για ύπαρξη μικρού τοίχου από πέτρες στοιβαγμένες στο 'σύνορο' της επίμαχης λωρίδας γης προς την πλευρά του τεμαχίου
  1. Η παρατήρηση του σ' αυτό το σημείο δεν ήταν θετική και ξεκάθαρη επικαλούμενος απώλεια μνήμης λόγω της βλάστησης που υπήρχε. Οι φωτογραφίες 1 και 2 του Τεκμηρίου 29 αλλά και η φωτογραφία 2 του Τεκμηρίου 27 δεν τον δικαιώνουν. Αυτό βεβαίως σε καμία περίπτωση επηρεάζει την αξιοπιστία του εν λόγω μάρτυρα, η οποία παρέμεινε ακλόνητα σε υψηλό επίπεδο μέχρι το τέλος. Ο ΜΕ4 ήταν αυτός που έλαβε οδηγίες να αποτυπώσει υφιστάμενα δένδρα, κτίρια, λιθοδομές και υψόμετρα στο χώρο του τεμαχίου
  2. Προς το σκοπό αυτό εκπόνησε τα τρία σχέδια που αποτελούν το Τεκμήριο 15 χωρίς να γνωρίζει τα επίσημα χωρομετρημένα και συνάμα καταχωρημένα σύνορα του τεμαχίου 212 με το γειτονικό τεμάχιο
  3. Οπτική επαφή με γυμνό μάτι των σχεδίων του Τεκμηρίου 15 καθιστά αντιληπτό ότι η επίμαχη λωρίδα γης εκλήφθηκε από τον εν λόγω μάρτυρα ως μέρος του τεμαχίου 212, κάτι που είναι λανθασμένο. Αυτό φαίνεται να παραδέχτηκε και ο ΜΕ4 μέσα από την ένορκη μαρτυρία του. Η έκταση γης που περικλείεται μεταξύ της γραμμής των σκαλιών ανάμεσα σε δύο δένδρα που με βάση το υπόμνημα του πρώτου σχεδίου του Τεκμηρίου 15 είναι ελιά και αμυγδαλιά και της νοτιότερης γραμμής του σχεδίου αυτού αποτυπώνεται ως μέρος του τεμαχίου 212, στοιχείο που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Θα έπρεπε ο ΜΕ4, ως επαγγελματίας τοπογράφος μηχανικός που είναι, προτού εκπονήσει τα σχέδια του Τεκμηρίου 15 να είχε ενημερωθεί για τα εν λόγω σύνορα διεξάγοντας δέουσα έρευνα στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Πάφου. Παρόλα αυτά η λανθασμένη απεικόνιση της επίδικης έκτασης γης δεν επηρεάζει την τοποθέτηση των κτιρίων και άλλων χώρων καθώς και υφιστάμενων δένδρων επί του σχεδίου αποτύπωσης. Εξάλλου η ορθότητα αποτύπωσης αυτών των στοιχείων δεν έχει αμφισβητηθεί από τους Εναγομένους. Συνεπώς δέχομαι ότι τα σχέδια του Τεκμηρίου 15 αποτυπώνουν ορθά τα δένδρα, κτίρια, λιθοδομές στο τεμάχιο 212, με εξαίρεση βέβαια ότι η επίδικη έκταση γης δεν αποτελεί μέρος του τεμαχίου
  4. Μια προσεχτική ματιά στο σχέδιο αποτύπωσης του Τεκμηρίου 15 καθιστά αντιληπτό ότι ο χώρος που βρίσκεται ο φούρνος καθώς και τα αρχικά σκαλιά της οικίας υπ' αριθμό 3, 4 και 5 εφάπτονται του συνόρου της επίδικης έκτασης που αδιαμφισβήτητα αποτελεί μέρος του τεμαχίου 276, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το Δικαστήριο χαράσσει από μόνο του με ακρίβεια τα σύνορα των τεμαχίων 212 και 276 παρά μόνο έχοντας υπόψη αυτά που το κτηματολόγιο θεωρεί ως σύνορα τους όπως αυτά είναι καταχωρημένα στο μητρώο του. Αυτά αποτελούν ευρήματα του Δικαστηρίου. Περαιτέρω θα συμφωνούσα με τη θέση του μάρτυρα αυτού ότι το μπλε ορθογώνιο σχήμα που απεικονίζεται στο σχέδιο του Τεκμηρίου 30 καθώς και αυτό που έχει διαγώνιες κόκκινες γραμμές και αποτελεί το Τεκμήριο 33 αντιστοιχούν με την οικία υπ' αριθμό 1 στο σχέδιο αποτύπωσης του Τεκμηρίου
  5. Επίσης συμφωνώ με τη θέση του μάρτυρα ότι το δεύτερο κουτάκι με το άγκιστρο στο σχέδιο που αποτελεί το Τεκμήριο 33 είναι μέρος του υποστατικού αρ.2 στο σχέδιο αποτύπωσης του Τεκμηρίου 15 αλλά δεν συμφωνώ ότι το κόκκινο ορθογώνιο σχήμα στο σχέδιο του διαφανές χαρτιού που αποτελεί μέρος του Τεκμηρίου 31 αντιστοιχεί στα υποστατικά αρ. 1 και 2 στο σχέδιο αποτύπωσης του Τεκμηρίου
  6. Εφόσον το σχήμα στο σχέδιο του διαφανές χαρτιού που αποτελεί μέρος του Τεκμηρίου 31 είναι εξόφθαλμα το ίδιο με αυτό του Τεκμηρίου 33 θεωρώ ότι το κόκκινο ορθογώνιο σχήμα στο σχέδιο του διαφανές χαρτιού που αποτελεί μέρος του Τεκμηρίου 31 αντιστοιχεί στο υποστατικό αρ.1 και σε μέρος του υποστατικού αρ.2 στο σχέδιο αποτύπωσης του Τεκμηρίου
  7. Αυτή η κατάληξη που αποτελεί εύρημα επιβεβαιώνεται με γυμνό μάτι από την αποτύπωση του ορθογώνιου σχήματος (γραμμοσκιασμένο και προέκταση αυτού) στο δεύτερο σχέδιο του Τεκμηρίου
  8. Την ίδια στιγμή η απλή αναφορά του μάρτυρα για κατασκευή τοίχου είναι άνευ σημασίας για τα επίδικα ζητήματα της αγωγής. Αυτό ισχύει επειδή ο ίδιος δεν ήταν σε θέση να αναφέρει με βεβαιότητα ποιος είχε δώσει οδηγίες για την ανέγερση του τοίχου ενώ παράλληλα αγνοούσε το γεγονός ότι οι ιδιοκτήτες του τεμαχίου 212 χρησιμοποίησαν τις υπηρεσίες εκσκαφέα στα πλαίσια εκτέλεσης εργασιών στα κτίρια που βρίσκονταν εντός του τεμαχίου αυτού. Συνεπώς η τοποθέτηση αυτή δεν λαμβάνεται υπόψη. Από την άλλη από την μαρτυρία του ΜΕ4 δέχομαι τα επιπλέον πιο κάτω που επίσης αποτελούν ευρήματα του Δικαστηρίου: (α) όταν προέβηκε σε αποτύπωση τον Ιούνιο 2005 δεν εντόπισε ξερότοιχο κατά μήκος της νοτιότερης γραμμής (κοντά στο χώρο της Παλαιάς Βρύσης) διαψεύδοντας έτσι τους ΜΕ1 και ΜΕ3 επειδή αν υπήρχε κάτι τέτοιο δεν υπήρχε λόγος να μην τον αποτύπωνε. Πράγματι το σχέδιο αποτύπωσης του Τεκμηρίου 15 που έγινε δεκτό στο βαθμό και την έκταση που εξηγήθηκε δεν απεικονίζει ξερότοιχο στην προαναφερόμενη τοποθεσία, (β) όταν προέβηκε σε αποτύπωση τον Ιούνιο 2005 δεν εντόπισε ευκάλυπτο διαψεύδοντας έτσι τον ΜΕ3 επειδή αν υπήρχε κάτι τέτοιο δεν υπήρχε λόγος να μην το αποτύπωνε. Πράγματι το σχέδιο αποτύπωσης του Τεκμηρίου 15 που έγινε δεκτό στο βαθμό και την έκταση που εξηγήθηκε δεν απεικονίζει κανένα ευκάλυπτο. (γ) όταν προέβηκε σε αποτύπωση τον Ιούνιο 2005 δεν υπήρχε ο τοίχος και ο διάδρομος 12 ποδών που ο Χριστοφής Χαραλάμπους είχε δημιουργήσει εντός του τεμαχίου 212 προκειμένου να μεταβαίνει στην οικία του (κόκκινη συνεχής γραμμή EF στο Τεκμήριο 33) που από τα πιο πάνω προκύπτει να είναι το μπλε ορθογώνιο σχήμα που απεικονίζεται στο σχέδιο του Τεκμηρίου 30, το ορθογώνιο σχήμα που έχει διαγώνιες κόκκινες γραμμές και αποτελεί το Τεκμήριο 33 και η οικία υπ' αριθμό 1 στο σχέδιο αποτύπωσης του Τεκμηρίου
  9. Στη βάση του σκεπτικού που ανέπτυξα αποδέχομαι το μέρος μόνο της μαρτυρίας του ΜΕ4 που έχει ρητά σχολιαστεί πιο πάνω ότι γίνεται αποδεκτό για τους λόγους που ειδικά εξηγήθηκαν. Ο ΜΕ5 ήταν ακόμη ένας μάρτυρας που έκανε πολύ καλή εντύπωση στο Δικαστήριο. Ήταν πολύ σαφής και κατατοπιστικός στις αναφορές του. Ο τρόπος που απαντούσε ήταν άμεσος, θετικός και παραστατικός, χωρίς στοιχείο υπερβολής και τάση υπεκφυγής. Με αίσθημα ευθύνης, σεβασμό στην αλήθεια και με αυτοπεποίθηση ο μάρτυρας έδειξε ότι ήταν σίγουρος γι' αυτά που έλεγε. Με τεκμηριωμένες αναφορές διαφώτισε σκοτεινές πτυχές της υπόθεσης. Οι τοποθετήσεις του εδράζονται σε γεγονότα που περιήλθαν στη σφαίρα της προσωπικής του γνώσης αλλά και σε ζητήματα που λόγω της επαγγελματικής του ιδιότητας οι γνώσεις και η εμπειρία του σε κτηματολογικά θέματα, ιδιαίτερα σε χωρομετρικές εργασίες και συνοριακές διαφορές τεμαχίων, στοιχεία που δεν αμφισβητήθηκαν από τους Εναγομένους, του επέτρεπαν να εκφέρει άποψη, την οποία πάντοτε φρόντιζε να εξηγεί και να δικαιολογεί. Σε καμία περίπτωση ο εν λόγω μάρτυρας μου έδωσε την εικόνα ότι κατασκεύαζε απαντήσεις για να βοηθήσει την εκδοχή οποιασδήποτε πλευράς. Εξάλλου δεν είχε κανένα συμφέρον και κανένα κίνητρο από την υπόθεση για να εκδηλώσει τέτοια συμπεριφορά. Εκεί που δεν γνώριζε κάτι το υποδείκνυε αμέσως. Δεν έχω αμφιβολία ότι πρόκειται για ένα ειλικρινή άτομο που αισθανόταν την ευθύνη που είχε απέναντι στην αποστολή του Δικαστηρίου για αποκάλυψη της αλήθειας και απονομή της δικαιοσύνης. Η αξιοπιστία του μάρτυρα παρέμεινε καθ' όλη τη διάρκεια της ένορκης κατάθεσης του αλώβητη. Η μαρτυρία του επιβεβαιώνεται επί της ουσίας της τόσο από πραγματική μαρτυρία όσο και από την μαρτυρία του ΜΕ2 που φέρει την ίδια ειδικότητα με τον ίδιο, η οποία για τους λόγους που έχουν αναλυθεί και εξηγηθεί έγινε αποδεκτή. Με αυτά τα δεδομένα αποδέχομαι την μαρτυρία του ΜΕ5 σχεδόν στην ολότητα της ως ορθή και αληθή. Με το ένα σημείο που διαφωνώ και δεν θα αποδεχτώ θα αναφερθώ στη συνέχεια. Μαζί με την μαρτυρία του αποδέχομαι, κατόπιν μελέτης και αξιολόγησης, ότι το Τεκμήριο 22 περιλαμβάνει 3 φωτογραφίες από αέρος, οι οποίες απεικονίζουν την επίδικη περιοχή όπως αυτή ήταν τη δεδομένη χρονική στιγμή που λήφθηκαν με την πρώτη να δέχομαι ότι λήφθηκε το 1963, τη δεύτερη το 1993 και την τρίτη το
  10. Ειδικότερα από την μαρτυρία του εν λόγω μάρτυρα προκύπτουν τα πιο κάτω τα οποία αποτελούν ευρήματα του Δικαστηρίου: Ο ίδιος επισκέφθηκε το τεμάχιο 212 στις 09.10.08 στα πλαίσια εξέτασης συνοριακής διαφοράς στα τεμάχια 212, 276, 277 και
  11. Η επιτόπου κατάσταση κατά το χρόνο της μετάβασης του ΜΕ5 περιλάμβανε κτίρια υπό ανέγερση εντός του τεμαχίου 212 που βρίσκονταν στο τελικό στάδιο της κατασκευής τους. Στην είσοδο ανατολικά του τεμαχίου 212 υπήρχε ένα κάγκελο από όπου ο μάρτυρας εισήλθε. Από εκεί ξεκινούσε ένας διάδρομος που οδηγούσε στο βάθος του τεμαχίου
  12. Ο διάδρομος αυτός που απεικονίζεται με πέτρες φυτευτές στο έδαφος κυρίως στις φωτογραφίες 2, 8 και 10 του Τεκμηρίου 27 είναι η επίμαχη λωρίδα γης που απεικονίζεται με κίτρινο χρώμα στο σχέδιο της τελευταίας σελίδας του Τεκμηρίου 28 καθώς και οι χώροι Α3 και Α4 στην πρώτη και τρίτη σελίδα αντίστοιχα του Τεκμηρίου
  13. Η πάνω γραμμή της επίμαχης κίτρινης λωρίδας γης προς την πλευρά του τεμαχίου 212 αποτελεί το επίσημο καταχωρημένο σύνορο του εν λόγω τεμαχίου με το τεμάχιο 276 και ολόκληρη η έκταση της λωρίδας αυτής γης αποτελεί μέρος του τεμαχίου 276, ως εξάλλου είναι κοινό έδαφος των διαδίκων. Το μήκος της επίμαχης λωρίδας υπολογίζεται σε 32-33 μέτρα και απεικονίζεται με μαύρη συνεχή γραμμή ΑΒ στο Τεκμήριο
  14. Το πλάτος της επίμαχης λωρίδας γης υπολογίζεται σε 4½-5 μέτρα. Δεξιά της επίμαχης λωρίδας γης κοντά στα κτίρια του τεμαχίου 212 υπήρχε ένα τοιχαράκι πάχους 25 εκατοστών και ύψους 30 εκατοστών. Το τοιχαράκι ξεκινούσε από την αρχή του επίμαχου διαδρόμου και κατέληγε σε φούρνο δίπλα από το κτίριο, ο οποίος αποτυπώνεται στο σχέδιο αποτύπωσης του Τεκμηρίου 15 αλλά και ως χώρος Α1 στο σχέδιο της τελευταίας σελίδας του Τεκμηρίου
  15. Με τη θέση ότι αριστερά υπήρχε δόμη από πέτρες και θάμνους δεν συμφωνώ επειδή δεν προκύπτει από τις φωτογραφίες 2, 8 και 10 του Τεκμηρίου
  16. Επ' αυτού καταλήγω ότι στην αρχή προς την πλευρά του κάγκελου υπήρχαν κάποιες πέτρες συγκεντρωμένες στο ίδιο σημείο χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι επρόκειτο για δόμη ή ξερολιθιά. Το σίγουρο είναι ότι υπήρχε μία φυσική υψομετρική διαφορά με κλίση εδάφους από το τέλος του επίμαχου διαδρόμου στην αριστερή του πλευρά με το υπόλοιπο χωράφι που ήταν το τεμάχιο
  17. Ψηλότερο ήταν το επίμαχο δρομάκι. Η υψομετρική διαφορά του επικλινές εδάφους ξεκινούσε από ½ μέτρο στο χώρο του κάγκελου και αυξανόταν μέχρι 2½-3 μέτρα στο χώρο που ήταν το τέλος της απόστασης. Εντός του τεμαχίου 212 υπήρχε το παλαιότερο κτίριο (η παλαιότερη διατηρητέα οικοδομή), δηλαδή το πρώτο κτίριο που ανεγέρθηκε από το
  18. Είναι αυτή που αποτυπώνεται ως οικία αρ.1 στο σχέδιο αποτύπωσης του Τεκμηρίου 15, αυτή που αποτυπώνεται ως υποστατικό Α2 στο σχέδιο της τελευταίας σελίδας του Τεκμηρίου 28 και με γραμμοσκιασμένο ορθογώνιο σχήμα F στο Τεκμήριο
  19. Επίσης απεικονίζεται ως Α2 και στις 3 φωτογραφίες από αέρος του Τεκμηρίου
  20. Στην οικία αρ.1 στο σχέδιο αποτύπωσης του Τεκμηρίου 15 εφάπτεται προς τα κάτω υποστατικό που σημειώνεται στο ίδιο τεκμήριο ως οικία αρ.2 και αποτυπώνεται ως Α6 στο σχέδιο της τελευταίας σελίδας του Τεκμηρίου 28 αλλά και απεικονίζεται ως επίσης Α6 στην τρίτη φωτογραφία από αέρος του Τεκμηρίου
  21. Εφαπτόμενο στη δεξιά πλευρά της οικίας αρ.1 υπάρχει άλλος χώρος που σημειώνεται ως Α7 στο σχέδιο της τελευταίας σελίδας του Τεκμηρίου 28 και απεικονίζεται ως επίσης Α7 στην τρίτη φωτογραφία από αέρος του Τεκμηρίου
  22. Δεξιά της οικίας αρ.1, πλησίον αυτής αλλά όχι εφαπτόμενα σ' αυτή, πάντοτε εντός του τεμαχίου 212, ανεγέρθηκαν τα υποστατικά που σημειώνονται με αριθμούς 3, 4 και 5 μαζί με σκαλιά που οδηγούν σ' αυτά και άλλες συναφείς εργασίες στο σχέδιο αποτύπωσης του Τεκμηρίου
  23. Τα ίδια υποστατικά αποτυπώνεται ως Α5 στο σχέδιο της τελευταίας σελίδας του Τεκμηρίου
  24. Ακόμη τα υποστατικά αυτά υποδεικνύονται ως Α5 στην τρίτη φωτογραφία από αέρος του Τεκμηρίου 22 που αφορά την περίοδο
  25. Ας σημειωθεί ότι τα υποστατικά Α5 δεν απεικονίζονται στην πρώτη φωτογραφία από αέρος που αφορά την περίοδο 1963 και επ' αυτού συμφωνώ με την εξήγηση που έδωσε ο ΜΕ5 και είναι ότι δεν εμφανίζονται τα εν λόγω υποστατικά επειδή δεν είχαν κατασκευαστεί μέχρι το 1963 που λήφθηκε η συγκεκριμένη αεροφωτογραφία του Τεκμηρίου
  26. Η μαρτυρία της ΜΕ6 περιλαμβάνει αναφορές στη μελέτη που εκπόνησε και επίβλεψη που πραγματοποίησε για εργασίες προσθηκομετατροπών που εκτελέστηκαν σε υφιστάμενα για την τότε περίοδο υποστατικά εντός του τεμαχίου
  27. Ουδείς αμφισβήτησε ότι έγιναν αυτές οι εργασίες στη βάση σχετικών πολεοδομικών αδειών, όρων συναίνεσης και συναφών αδειών οικοδομής που εξασφαλίστηκαν για το σκοπό αυτό. Τα Τεκμήρια 9, 10, 11, 12, 13, 14 και 17, με το περιεχόμενο των οποίων δεν έχω λόγο να διαφωνήσω ως προς την ορθότητα και αλήθεια του αλλά ούτε και αμφισβητήθηκαν από τους Εναγομένους, αποτελούν τις πολεοδομικές άδειες, όρους συναίνεσης, μελέτη, τεχνικές προδιαγραφές και άδειες οικοδομής που εκδόθηκαν και αφορούν τις εργασίες αυτές. Ωστόσο η μαρτυρία αυτή δεν βοηθά καθόλου το Δικαστήριο επειδή δεν σχετίζεται με τα επίδικα θέματα της υπόθεσης. Αξιολογώντας το Τεκμήριο 37 μετά από μελέτη του, το οποίο είναι χωροταξικό σχέδιο που η ΜΕ6 εκπόνησε στα πλαίσια ετοιμασίας σχετικής μελέτης για τις προαναφερόμενες εργασίες, παρατηρώ ότι διέπραξε το ίδιο σφάλμα με τον ΜΕ
  28. Ετοίμασε το συγκεκριμένο σχέδιο χωρίς να γνωρίζει τα επίσημα χωρομετρημένα και συνάμα καταχωρημένα σύνορα του τεμαχίου 212 με το γειτονικό τεμάχιο 276, γεγονός που η ίδια παραδέχτηκε στη συνέχεια. Βλέποντας το εν λόγω σχέδιο με γυμνό μάτι διαπιστώνεται ότι η επίμαχη λωρίδα γης θεωρήθηκε από την μάρτυρα αυτή ως μέρος του τεμαχίου 212, κάτι που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Μάλιστα προσδιορίζει το κάτω μέρος της επιφάνειας του ως το σύνορο του τεμαχίου 212 σημειώνοντας επί του σχεδίου ότι είναι το 'όριο ιδιοκτησίας' αυτού, πράγμα που δεν είναι ορθό. Θα έπρεπε και η ΜΕ6, ως επαγγελματίας αρχιτέκτονας-πολιτικός μηχανικός που είναι να επιβεβαιώσει τα σύνορα του τεμαχίου 212 με το τεμάχιο 276 με έρευνα στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Πάφου προτού εκπονήσει το Τεκμήριο
  29. Η δε απεικόνιση πρόθεσης κατασκευής τοίχου με ύψος 1 μέτρο από το τελικό δάπεδο φανερώνει ότι μέχρι εκείνη τη στιγμή το σκηνικό του εκεί επικλινές εδάφους παρέμεινε αναλλοίωτο. Κατά τα άλλα δεν έχω λόγο να διαφωνήσω με την αποτύπωση των τοποθεσιών των υφιστάμενων κτιρίων και δένδρων αλλά και των προτεινόμενων τοποθεσιών για τα υποστατικά και χώρους που θα προέκυπταν από τις εργασίες προσθηκομετατροπών. Θα πρέπει ακόμη να λεχθεί ότι μια πτυχή της μαρτυρίας της ασχολείται με το ιστορικό ανάπτυξης των οικοδομών που βρήκε ως υφιστάμενες κατά την πρώτη επιτόπου επίσκεψη της στο τεμάχιο 212 το 2005 που έγινε σε περιόδους πριν από το έτος επίσκεψης της. Η πληροφόρηση της εδράζεται στα όσα οι Ενάγοντες 1-3 της είπαν. Επειδή το Δικαστήριο είχε την ευκαιρία να ακούσει δια ζώσης ένορκες καταθέσεις από τους Ενάγοντες 1 και 3, τις οποίες και αξιολόγησε, δεν αποδίδω οποιαδήποτε βαρύτητα σ' αυτό το μέρος της μαρτυρίας της ΜΕ
  30. Έχω ακόμη προσέξει ότι σε ερωτήσεις που υπεβλήθηκαν στην ΜΕ6 και σχετίζονταν με επίδικα ζητήματα της αγωγής, αυτή προσπάθησε να βοηθήσει την εκδοχή των Εναγόντων προφανώς λόγω της μεταξύ τους επαγγελματικής σχέσης. Συγκεκριμένα: (α) Ενώ η ΜΕ6 ερωτήθηκε να αναφέρει κατά πόσο συμφωνεί με τη θέση ότι αν η κόκκινη συνεχής γραμμή EF του Τεκμηρίου 33 που το 1959 αποτυπώνει την δημιουργία τοίχου και διαδρόμου 12 ποδών εντός του τεμαχίου 212 για σκοπούς πρόσβασης στην τότε οικία, σχεδιαζόταν στο σχέδιο αποτύπωσης του Τεκμηρίου 15 θα διέσχιζε τα υποστατικά με αριθμό 4 και 5, αρνήθηκε να απαντήσει παρόλο ότι μπορούσε λόγω της επαγγελματικής της ιδιότητας. (β) Η ΜΕ6 επέμεινε για επιτόπου παρουσία ξερολιθιάς μεταξύ του επίμαχου διαδρόμου και του τεμαχίου 276 αλλά δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να παρουσιάσει οποιαδήποτε φωτογραφία που να επαληθεύει τη θέση της παρά τον μεγάλο αριθμό φωτογραφιών που όπως είπε έβγαλε, μέρος των οποίων κατάθεσε ως Τεκμήρια 35, 36 και 38
(1)-38
(16)που δέχομαι ότι απεικονίζουν την επίδικη περιοχή το 2005, 2006, 2008 και 2009 που λήφθηκαν. Είμαι βέβαιος πως αν υπήρχε η ξερολιθιά που η ΜΕ6 ισχυρίζεται και παρεμπιπτόντως δεν αποτυπώνεται από τον ΜΕ4 στο σχέδιο αποτύπωσης του στο Τεκμήριο 15 θα απεικονιζόταν σε φωτογραφία που θα παρουσίαζε. Αντίθετα οι φωτογραφίες 2, 8 και 10 του Τεκμηρίου 27 καθώς και οι φωτογραφίες 1 και 2 του Τεκμηρίου 29 δεν επαληθεύουν την εν λόγω αναφορά της ΜΕ
  1. (γ) Η εξήγηση που η ΜΕ6 έδωσε προκειμένου να δικαιολογήσει κατασκευή των υποστατικών Α5 στο σχέδιο της τελευταίας σελίδας του Τεκμηρίου 28 πριν από το 1963 λέγοντας ότι ο λόγος που η παρουσία τους δεν αποτυπώθηκε στην πρώτη φωτογραφία του 1963 από αέρος του Τεκμηρίου 22 ήταν ότι το ύψος των δένδρων κάλυπταν την παρουσία τους, στερείται λογικού ερείσματος. Ακριβώς η αποτύπωση στοιχείων με αεροφωτογραφία δεν εμποδίζεται από το ύψος δένδρων. Πρόκειται για μία άστοχη θέση που έρχεται σε σύγκρουση με την εξίσου άστοχη θέση που εξέφρασε μετά που της υποδείχτηκε ότι τα εν λόγω υποστατικά αποτυπώνονται στις αεροφωτογραφίες του 1993 και 2008 του Τεκμηρίου 22 καλυπτόμενα από τα ίδια δένδρα που προφανώς θα είχαν μεγαλύτερο ύψος με την πάροδο του χρόνου. Η νέα δικαιολογία που προέβαλε για να καλύψει την πρώτη της άστοχη θέση αποδίδοντας την αποτύπωση των υποστατικών αυτών στις αεροφωτογραφίες του 1993 και 2008 του Τεκμηρίου 22 στην εξέλιξη της τεχνολογίας, επίσης παίρνει διαζύγιο από τη λογική. Διατύπωσε τη θέση αυτή χωρίς να προβεί σε σύγκριση από τη μία της τεχνολογίας που χρησιμοποιείτο στις αεροφωτογραφίες του 1963 και από την άλλη της τεχνολογίας που χρησιμοποιείτο στις αεροφωτογραφίες του 1993 και 2008 προκειμένου να αναδείξει τα στοιχεία της εξέλιξης που επικαλείται. Σαφώς η μαρτυρία αυτή της ΜΕ6 δεν γίνεται αποδεκτή από το Δικαστήριο. Παράλληλα, κατόπιν μελέτης και αξιολόγησης τους, λαμβάνω υπόψη μου το περιεχόμενο των Τεκμηρίων 18, 19, 21, 23, 24 και 25 στα πλαίσια εξέτασης των επιδίκων θεμάτων της υπόθεσης χωρίς όμως να έχουν οποιαδήποτε αποδεικτική αξία. Σε σχέση με τον ΜΕ7 η μαρτυρία του δεν είναι καθόλου διαφωτιστική για τα επίδικα ζητήματα της υπόθεσης επειδή αναφέρεται από το 1979-2006, δηλαδή εκτός της επίδικης περιόδου. Ο ίδιος δεν γνώριζε και συνεπώς δεν ήταν σε θέση να κατατοπίσει το Δικαστήριο πότε και από ποιόν κατασκευάστηκε το κάγκελο που αυτός πρόσεξε για πρώτη φορά το 1979 όταν ανέλαβε καθήκοντα κοινοτάρχη Ψαθιού και επισκέφθηκε το τεμάχιο 212 για να καταγράψει την κατανάλωση νερού από τον μετρητή. Ούτε ήταν σε θέση να αποκλείσει πιθανή χρήση του επίμαχου διαδρόμου από ιδιοκτήτες των υπολοίπων γειτονικών τεμαχίων περιλαμβανομένου του ιδιοκτήτη του τεμαχίου
  2. Μπροστά σε αυτά τα δεδομένα αποδίδω μηδενική βαρύτητα στην μαρτυρία του ΜΕ
  3. Η μαρτυρία του μοναδικού μάρτυρα υπεράσπισης (ΜΥ) είχε ως βασικό πυρήνα της τη διατύπωση από τον ΜΥ εκτίμησης ως προς την ηλικία του κάγκελου που του υποδείχτηκε στις 02.10.15 όταν μετέβηκε επιτόπου και φωτογράφησε με τις δύο έγχρωμες φωτογραφίες του Τεκμηρίου
  4. Ο εν λόγω μάρτυρας με εμπεριστατωμένο τρόπο κατάθεσε το συμπέρασμα του τεκμηριώνοντας την άποψη του σ' αυτό που είδε κατά την μετάβαση του στο χώρο. Ωστόσο καμία πειστική μαρτυρία τέθηκε από τον ίδιο ενώπιον του Δικαστηρίου που να αποδεικνύει ότι το κάγκελο που αυτός είδε τον Οκτώβριο 2015 και απεικονίζεται στις φωτογραφίες του Τεκμηρίου 39 είναι το ίδιο κάγκελο με αυτό που απεικονίζεται στις φωτογραφίες του Τεκμηρίου 27 στην είσοδο του επίμαχου διαδρόμου και είναι αυτό που οι Ενάγοντες ισχυρίζονται ότι εγκατέστησαν. Συνεπώς δεν λαμβάνω υπόψη μου τη συγκεκριμένη μαρτυρία καθώς επίσης και τα Τεκμήρια 39Α και 39Β. Μία επιμέρους πτυχή της μαρτυρίας του ΜΥ ήταν η υπόδειξη των συνόρων των τεμαχίων 276 και
  5. Με γνώμονα ότι ο συγκεκριμένος μάρτυρας δεν επιθεώρησε το τεμάχιο 212 αφού δεν είχε τέτοιες οδηγίες και δεν έχει μελετήσει τα στοιχεία και τις λεπτομέρειες της επίσημης χωρομετρικής εργασίας των λειτουργών του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, θεωρώ δεν είναι σε θέση να προσδιορίσει με ακρίβεια τα σύνορα των προαναφερόμενων τεμαχίων. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα στηριχθώ στο κομμάτι αυτό της μαρτυρίας του. Τα πιο πάνω δεν κρίνονται ικανά να επηρεάσουν μαρτυρία του ΜΥ που δόθηκε σε θέματα που σχετίζονται με την επαγγελματική του ιδιότητα, με τα ακαδημαϊκά και επαγγελματικά προσόντα, τις γνώσεις και την εμπειρία των 33 ετών ως ιδιώτης πολιτικός μηχανικός να μην έχουν αμφισβητηθεί από οποιονδήποτε διάδικο. Είναι γι' αυτό που δέχομαι τη θέση του ΜΥ ότι τα υποστατικά Α5 που αποτυπώνονται στο σχέδιο της τελευταίας σελίδας του Τεκμηρίου 28 δεν απεικονίζονται στην πρώτη αεροφωτογραφία του Τεκμηρίου 22, θέση που συμπίπτει με και κατ' επέκταση επιβεβαιώνεται από αντίστοιχη μαρτυρία του ΜΕ
  6. Επιπλέον για τον ίδιο λόγο δέχομαι τη θέση του ΜΥ ότι αν η κόκκινη συνεχής γραμμή EF του Τεκμηρίου 33 που το 1959 αποτυπώνει την δημιουργία τοίχου και διαδρόμου 12 ποδών εντός του τεμαχίου 212 για σκοπούς πρόσβασης στην τότε οικία, σχεδιαζόταν στο σχέδιο αποτύπωσης του Τεκμηρίου 15 θα διέσχιζε τα υποστατικά με αριθμό 4 και
  7. Κοιτάζοντας με γυμνό μάτι το σχέδιο αποτύπωσης του Τεκμηρίου 15 με το σχέδιο που αποτελεί το Τεκμήριο 33 εύκολα κάποιος αντιλαμβάνεται ότι ο προαναφερόμενος τοίχος και διάδρομος 12 ποδών που δημιουργήθηκαν εντός του τεμαχίου 212 για σκοπούς πρόσβασης στην τότε οικία έχει καταστραφεί από την ανέγερση των υποστατικών 3, 4 και 5, σκαλιών και άλλων συναφών εργασιών που εκτελέστηκαν στο χώρο εκείνο. Αυτό επίσης αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου. Κατά συνέπεια αποδέχομαι μέρος της μαρτυρίας του ΜΥ στο βαθμό και την έκταση που έχει αναφερθεί πιο πάνω και για τους λόγους που έχουν εκτεθεί. Νομική Πτυχή: Η παρούσα υπόθεση είναι πολιτική και το βάρος απόδειξης βρίσκεται γενικά στους ώμους του Ενάγοντα να αποδείξει τους ισχυρισμούς του στη βάση του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. Σύμφωνα με την κυπριακή νομολογία, η απόσειση του βάρους απόδειξης θα αποτιμηθεί υπό το φως της μαρτυρίας που θα κριθεί αξιόπιστη, πάντοτε στο μέτρο του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. Αναξιόπιστη μαρτυρία δεν αποτελεί αποδεικτικό υλικό αλλά μόνο αξιόπιστη μαρτυρία βαρύνει την πλάστιγγα των πιθανοτήτων (Miorage v. Radivojenik
(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 1162 και Αθανασίου κ.α. v. Κουνούνη
(1997)1(Β) Α.Α.Δ. 614). Βασικότερο επίδικο θέμα στην παρούσα αγωγή είναι η θέση των Εναγόντων για απόκτηση ιδιοκτησιακού δικαιώματος στην αμφισβητούμενη έκταση γης δυνάμει 'εχθρικής κατοχής' ή αλλιώς γνωστή ως 'χρησικτησία'. Ο ουσιώδης χρόνος για τον οποίο γίνεται επίκληση αυτού του δικαιώματος παραπέμπει στο νομικό καθεστώς που ίσχυε πριν από την 01.09.46 που θεσπίστηκε το Κεφ.224. Τότε βρισκόταν σε ισχύ ο Οθωμανικός Κώδικας Γαιών. Σύμφωνα με το άρθρο 1 του Οθωμανικού Κώδικα Γαιών η γη χωριζόταν σε 5 κατηγορίες. Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν τα κτήματα Αραζί Μεμλουκέ (Arazi Memluke) ή Μουλκ (Mulk) και περιλαμβάνονται οικοδομές, οικίες, οικόπεδα στις κατοικημένες περιοχές πόλεων, αμπέλια και οπωροφόρα δένδρα. Τέτοια κτήματα μπορούσαν ελεύθερα να διατεθούν όπως πώληση, δωρεά, υποθήκευση και διαθήκη ενώ επίσης ήταν αντικείμενο κληρονομιάς. Στη δεύτερη κατηγορία εντάσσονται τα κτήματα Αραζί Μιριέ (Arazi Mirie) και περιλαμβάνονται τα καλλιεργήσιμα χωράφια, λιβάδια, δάση και δημόσια γη, η κατοχή των οποίων παραχωρείτο από το δημόσιο σε ιδιώτες που είχαν περιορισμένα δικαιώματα χρήσης, οι οποίοι πλήρωναν για το δικαίωμα να το κατέχουν το ένα δέκατο της παραγωγής τους. Στην τρίτη κατηγορία ανήκουν τα κτήματα Αραζί Μεβκουφέ (Arazi Mevkufe) που είχαν αφιερωθεί από τους ιδιοκτήτες τους σε ένα θρησκευτικό κοινοτικό σκοπό (βακούφια). Στην τέταρτη κατηγορία εντάσσονται τα κτήματα Αραζί Μετρουκέ (Arazi Metruke) και περιλαμβάνονται χώροι που είχαν αφεθεί για χρήση από το κοινό όπως δημόσιοι δρόμοι, πλατείες, βοσκότοποι, ποταμοί κ.λ.π. Στην πέμπτη κατηγορία ανήκουν τα κτήματα Αραζί Μεβάτ (Arazi Mevat) και περιλαμβάνεται η άγονη γη που ήταν του δημοσίου (χαλίτικα) όπως ορεινές και πετρώδεις εκτάσεις που δεν κατέχονταν από κανένα και δεν είχαν αφιερωθεί για κοινή χρήση, βοσκότοποι με πολύ χαμηλό χορτάρι και γη στην οποία φύτρωναν πουρνάρια. Επ' αυτού σχετική είναι η υπόθεση Ευαγγέλου και άλλη v. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας και άλλος
(2001)1 Α.Α.Δ. 406 καθώς και το κυπριακό σύγγραμμα 'Κτηματολόγιο-Λειτουργίες, Βασική Νομοθεσία και Διαδικασίες' του Χρήστου Ιωάννου σελίδες 40-43, στα οποία και παραπέμπω. Σύμφωνα με το άρθρο 20 του Οθωμανικού Κώδικα Γαιών η απαιτούμενη εχθρική κατοχή για κτήματα της κατηγορίας Αραζί Μιριέ ήταν 10 χρόνια ενώ για κτήματα της κατηγορίας Μουλκ ήταν 15 χρόνια. Την 01.09.46 τέθηκε σε ισχύ το Κεφ.224, το οποίο αντικατέστησε τον Οθωμανικό Κώδικα Γαιών. Το Κεφ.224 δυνάμει του άρθρου 3
(1)κατάργησε τις 5 κατηγορίες γης που υπήρχαν δυνάμει του οθωμανικού δικαίου και μετέτρεψε την ακίνητη περιουσία της κατηγορίας Αραζί Μιριέ σε ιδιωτική ιδιοκτησία (άρθρο 3
(3)). Με βάση το Κεφ.224 'εχθρική κατοχή' σημαίνει κατοχή από πρόσωπο που δεν δικαιούται σε αυτή, όταν η ρητή ή η εξυπακουόμενη συναίνεση ή άδεια του προσώπου που δικαιούται με τον τρόπο αυτό στην κατοχή αυτή δεν δόθηκε ή λήφθηκε. Για σκοπούς της νομοθεσίας αυτής 'κύριος' θεωρείται κάποιος που δικαιούται να εγγραφεί ως κύριος οποιασδήποτε ακίνητης ιδιοκτησίας είτε είναι εγγεγραμμένος είτε όχι. Το άρθρο 9 του Κεφ.224 προνοεί ρητά ότι κανένας τίτλος επί ακίνητης ιδιοκτησίας δεν αποκτάται από οποιοδήποτε πρόσωπο με εχθρική κατοχή είτε κατά της Δημοκρατίας είτε κατά εγγεγραμμένου κυρίου. Προηγουμένως, δηλαδή πριν να τεθεί το εν λόγω άρθρο σε ισχύ (01.09.46), η χρησικτησία ήταν δυνατή τόσο εναντίον εγγεγραμμένου κυρίου όσο και μη εγγεγραμμένου κυρίου. Το άρθρο αυτό δεν έχει αναδρομική ισχύ, πράγμα που σημαίνει ότι δικαιώματα που αποκτήθηκαν με χρησικτησία πριν από την 01.09.46 διασώθηκαν και συνεχίζουν να ισχύουν παρά την απαγόρευση που αυτό θέτει. Σχετική είναι η υπόθεση Φιλίππου v. Στυλιανού
(1992)1 Α.Α.Δ. 448 στην οποία και παραπέμπω. Το ότι η περίοδος χρησικτησίας πάνω σε ακίνητη ιδιοκτησία που άρχισε πριν από την 01.09.46 εξακολουθεί να κυλά παρά τη θέσπιση του Κεφ.224 προκύπτει ακόμη από την πρώτη επιφύλαξη του άρθρου 10 του Κεφ.224, το οποίο τονίζει ότι θέματα που σχετίζονται με την εχθρική κατοχή συνεχίζουν να διέπονται από τις διατάξεις του καταργηθέντα Οθωμανικού Κώδικα Γαιών. Αυτό που λέχθηκε στην Theodorou v. Hadjiantoni
(1961)1 C.L.R. 203 είναι ότι η 01.09.46 είναι η ουσιώδης ημερομηνία, πριν από την οποία δικαιώματα κυριότητας δυνάμει εχθρικής κατοχής εναντίον εγγεγραμμένου ιδιοκτήτη πρέπει να έχουν συμπληρώσει την απαιτούμενη περίοδο, αφού μετά την ημερομηνία αυτή η περίοδος χρησικτησίας σταματά να κυλά εναντίον εγγεγραμμένου ιδιοκτήτη. Στην υπόθεση Charalambous etc. v. Ioannides
(1969)1 C.L.R. 72 τονίστηκε ότι η εγγραφή ενός τεμαχίου εις το όνομα κάποιου διακόπτει αμέσως την περίοδο χρησικτησίας. Η ίδια νομική θέση είχε αρχικά διατυπωθεί στην υπόθεση Angeli v. Lambi and others
(1963)1 C.L.R. 274 και στη συνέχεια επιβεβαιώθηκε στη μεταγενέστερη υπόθεση Kyriacou v. Petri and others
(1985)1 C.L.R. 275. Επομένως σε περίπτωση πριν από την 01.09.46 όπου κυλά περίοδος χρησικτησίας σε ακίνητη περιουσία για την οποία υπάρχει εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης αυτή πρέπει να συμπληρωθεί πριν την θέσπιση του Κεφ.224 προκειμένου να θεμελιώσει αναγνώριση δικαιώματος ιδιοκτησίας δυνάμει εχθρικής κατοχής. Αυτό είναι που υποδείχτηκε στην υπόθεση Τιτσινίδης v. Ρεσιάτ
(1993), στην οποία ακόμη σημειώθηκε ότι αν η εχθρική κατοχή δεν έχει συμπληρωθεί μέχρι τη θέσπιση του Κεφ.224, η στοιχειοθέτηση της μετά την ημερομηνία εκείνη είναι νομικά ανέφικτη ενόψει των διατάξεων του άρθρου 9 του Κεφ.224. Συνδυασμένη ερμηνεία των άρθρων 9 και 10 του Κεφ.224 σε συνάρτηση με το νομικό καθεστώς που ίσχυε πριν από την θέσπιση της πιο πάνω νομοθεσίας υπό το πρίσμα μελέτης της σχετικής νομολογίας, καθιστά αντιληπτό ότι η περίοδος χρησικτησίας σε σχέση με ακίνητη περιουσία που δεν είναι εγγεγραμμένη, η οποία περίοδος είτε άρχισε πριν την 01.09.46 αλλά δεν συμπληρώθηκε μέχρι την 01.09.46, είτε άρχισε μετά την 01.09.46 και δεν συμπληρώθηκε μετά πάροδο 30 ετών διακόπτεται αμέσως εναντίον του ατόμου εις το όνομα του οποίου εγγράφεται η ιδιοκτησία της αναφερόμενης ακίνητης περιουσίας. Σχετική είναι η υπόθεση Papageorghiou v. Komodromou
(1963)2 C.L.R. 221 στην οποία και παραπέμπω. Στην περίοδο εχθρικής κατοχής δυνάμει της οποίας διεκδικείται δικαίωμα ιδιοκτησίας συνυπολογίζονται χρόνοι χρησικτησίας της επίδικης ακίνητης περιουσίας από τους προκατόχους του ατόμου από όπου προέρχεται η αξίωση προς το οποίο το ακίνητο μεταβιβάστηκε δια της επισήμου οδού (Papageorghiou v. Komodromou
(1963)2 C.L.R. 221 και Νικόλα v. Κονναρή κ.α.
(2003)1 Α.Α.Δ. 1785). Προκειμένου να θεμελιωθεί αξίωση δικαιώματος ιδιοκτησίας ενός ακινήτου στη βάση χρησικτησίας θα πρέπει να προσκομιστεί μαρτυρία που να αποδεικνύει εχθρική, αδιαφιλονίκητη, αδιάλειπτη κατοχή του επιδίκου ακινήτου για την απαιτούμενη, αναλόγως της περίπτωσης, περίοδο (Ευαγγέλου και άλλη v. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας και άλλος
(2001)1 Α.Α.Δ. 406). Παράλληλα, όπως λέχθηκε στις Ibrahim and another v. Nicola and Others, V C.L.R. 89 και Mourmouri v. Ianni, VII C.L.R. 94, κατοχή ύστερα από πώληση ή δωρεά που δεν τελείωσε με εγγραφή στο κτηματολόγιο είναι αρκετή για να δικαιολογήσει χρησικτησία. Θα έλεγα ότι η περίοδος κατοχής που ήθελε αποδειχτεί και μπορεί να ληφθεί υπόψη είναι η περίοδος προ της τιτλοποίησης της ακίνητης περιουσίας. Η ύπαρξη καθεστώτος κατοχής προϋποθέτει τη λήψη ορισμένων πράξεων ιδιοκτησίας που να έγιναν από το πρόσωπο που διεκδικεί τέτοιο δικαίωμα. Πρέπει να καταδειχθεί κατοχή και ουσιαστική χρήση όλης της έκτασης της ακίνητης περιουσίας με τέτοιο τρόπο που να φανερώνει την ύπαρξη κυριότητας πάνω σ' αυτή (animus domini). Αυτό αποδεικνύεται με την προσκόμιση μαρτυρίας. Τέτοια μαρτυρία πρέπει να είναι θετική και να οδηγεί στην εξαγωγή τέτοιου συμπεράσματος. Πρέπει να στοιχειοθετείται πραγματική κατοχή, η οποία να αποκλείει άλλο συμπέρασμα κατοχής ή χρήσης του συγκεκριμένου ακινήτου από τρίτους περιλαμβανομένου και του ιδιοκτήτη του τεμαχίου. Αυτός που διεκδικεί δικαίωμα ιδιοκτησίας δυνάμει εχθρικής κατοχής οφείλει να αποδείξει ότι η κατοχή του επί του ακινήτου ήταν τέτοια ώστε να τίθεται εκ ποδών οποιοδήποτε άλλο δικαίωμα κατοχής του ιδίου κτήματος από τρίτους (Sotiriou v. The Heirs of Despina K. HjiPaschali
(1962)1 C.L.R. 280, Charalambous etc. v. Ioannides
(1969)1 C.L.R. 72, Aradipioti v. Kyriakou and Others
(1971)1 C.L.R. 381, HjiPetrou v. Petsoloukas
(1985)1 C.L.R. 83). Το άτομο που αξιώνει ιδιοκτησία δυνάμει εχθρικής κατοχής προκειμένου να στοιχειοθετήσει κατοχή που να εξοστρακίζει δικαιώματα άλλων προσώπων επί του ιδίου ακινήτου, οφείλει να αποδείξει αδιαφιλονίκητη πραγματική κατοχή και ουσιαστική χρήση του κτήματος ασκούμενη συνεχώς και αδιαλείπτως μέχρι τη συμπλήρωση της προβλεπόμενης από ντο νόμο περιόδου χρησικτησίας ανάλογα με την περίπτωση. Το άτομο που αξιώνει ιδιοκτησία δυνάμει εχθρικής κατοχής πρέπει να στηρίζεται στη δύναμη της δικής του υπόθεσης και όχι στην αδυναμία της υπόθεσης της άλλης πλευράς (Andrea & Others v. Dourmoush
(1962)1 C.L.R. 7, HjiPetrou v. Petsoloukas
(1985)1 C.L.R. 83 και Νικόλα v. Κονναρή κ.α.
(2003)1 Α.Α.Δ. 1785). Τα στοιχεία της εχθρικής, αδιαφιλονίκητης και αδιάλειπτης κατοχής του επιδίκου ακινήτου από το μη δικαιούμενο πρόσωπο που απαιτούνταν προκειμένου να θεμελιωθεί θέση για δικαίωμα ιδιοκτησίας σε ακίνητο δυνάμει χρησικτησίας ήταν απαραίτητα και από τον Οθωμανικό Κώδικα Γαιών. Ωστόσο σε αντίθεση με το Κεφ.224, που όπως ήδη λέχθηκε, χρησικτησία σημαίνει κατοχή ακινήτου από πρόσωπο που δεν δικαιούται σε αυτή όταν η ρητή ή η εξυπακουόμενη συναίνεση ή άδεια του προσώπου που δικαιούται δεν δόθηκε ή λήφθηκε, στον Οθωμανικό Κώδικα Γαιών χρησικτησία είναι η κατοχή ακίνητης περιουσίας από μη δικαιούμενο πρόσωπο χωρίς να έχει προηγουμένως δοθεί ή ληφθεί η ρητή συναίνεση ή άδεια του δικαιούχου. Άξια αναφοράς είναι η υπόθεση Βασιλείου κ.α. v. Μενελάου κ.α.
(1990)1 Α.Α.Δ. 1125 όπου αποφασίστηκε ότι έναντι δικαιωμάτων παραγραφής που έχουν ήδη ωριμάσει υπερισχύει η μεταγενέστερη εγγραφή μόνο στις περιπτώσεις που γίνεται στο όνομα προσώπου το οποίο ισχυρίζεται και ακολούθως αποδεικνύει ότι το άτομο στο όνομα του οποίου έγινε η μεταγενέστερη εγγραφή ήταν καλή τη πίστει αγοραστής έναντι ανταλλάγματος αξίας χωρίς ειδοποίηση είτε πραγματική είτε συμπερασματική είτε αποδιδόμενη αναφορικά με την ύπαρξη των δικαιωμάτων παραγραφής τρίτων. Δηλαδή ο καλόπιστος αγοραστής, προς όφελος του οποίου εγγράφηκε η επίδικη ακίνητη περιουσία έναντι ανταλλάγματος αξίας και όχι δωρεάς ή άλλως πως χωρίς αντάλλαγμα, δεν είχε προηγούμενη γνώση των δικαιωμάτων χρησικτησίας του ατόμου που το διεκδικεί την ιδιοκτησία του δυνάμει εχθρικής κατοχής. Το βάρος απόδειξης των πιο πάνω στοιχείων βρίσκεται στους ώμους του αγοραστή, ο οποίος πρώτα θα πρέπει να τα εγείρει στο δικόγραφο του. Σχετική ακόμη με το θέμα είναι η υπόθεση Χριστοδούλου v. Χριστοδούλου
(1998)1 Α.Α.Δ.
  1. Όσον αφορά το επίδικο θέμα τη πρόκλησης ζημιάς σε περιουσία των Εναγόντων από τον Εναγόμενο 2 θα πρέπει να αποδειχτεί ότι ο τελευταίος προέβηκε σε συγκεκριμένη ενέργεια, ως αποτέλεσμα της οποίας προκλήθηκε ζημιά σε ακίνητη περιουσία που ανήκει στους Ενάγοντες. Εκεί που το ύψος της ζημιάς καθορίζεται οι αποζημιώσεις θα είναι ειδικές ενώ εκεί που δεν μπορεί να προσδιοριστεί θα είναι γενικές. Συμπεράσματα: Έχοντας υπόψη του την αξιολόγηση της προσαχθείσας μαρτυρίας στην οποία προέβηκε, τα ευρήματα στα οποία κατέληξε σε συνδυασμό με το προαναφερόμενο νομικό πλαίσιο, το Δικαστήριο προχωρεί στην εξαγωγή των συμπερασμάτων του. Αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου ότι η επίμαχη έκταση γης επί της οποίας οι Ενάγοντες διεκδικούν δικαίωμα δυνάμει χρησικτησίας αποτελεί μέρος του τεμαχίου 276, του οποίου ιδιοκτήτης είναι ο Εναγόμενος 2 από το 1997 δυνάμει δωρεάς από την Εναγόμενη 1 που είναι η μητέρα του. Επίσης αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου ότι το τεμάχιο 276 αποτελούσε μέρος του τεμαχίου 215 που το 1986 διαχωρίστηκε κατόπιν αναγκαστικής απαλλοτρίωσης. Έπεται αυτόματα ότι προγενέστερα η επίδικη λωρίδα γης αποτελούσε μέρος του τεμαχίου
  2. Ακόμη αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου ότι το τεμάχιο 215, μέρος του οποίου αρχικά ήταν η επίμαχη έκταση γης, εγγράφηκε εις το όνομα της Χριστοθέας Κλεάνθη Βοβού (Μιχαήλ). Αυτό σημαίνει ότι το 1950 υπήρχε πλέον εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του τεμαχίου 215 που ήταν η Χριστοθέα Κλεάνθη Βοβού (Μιχαήλ). Ένα άλλο εύρημα του Δικαστηρίου είναι ότι μέχρι το 1962 ο Χριστοφής Χαραλάμπους, τότε εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του τεμαχίου 212, πατέρας του Ενάγοντα 3

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.