Χριστάκη Αντωνίου Σοφιανού ν. MINAS MAKRIS DEVELOPERS LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 21/2008, 14/9/2016

(1)Η αίτηση είναι νομικά και πραγματικά αβάσιμη.

(2)Η παράγραφος 3 της δικαστικής απόφασης είναι εσφαλμένη και εξ' αντικειμένου ανεφάρμοστη και λανθασμένα εκδόθηκε επειδή στις 20.03.15 που ανακοινώθηκε τόσο η πολεοδομική άδεια με αρ. ΠΑΦ2088/07 όσο και η άδεια οικοδομής με αρ. Β318/09 δεν βρίσκονταν σε ισχύ.

(3)Δεν υπάρχει παράβαση της παραγράφου 3 της δικαστικής απόφασης επειδή κατά την έκδοση της οι πιο πάνω πολεοδομική άδεια και άδεια οικοδομής έπαυσαν να ισχύουν από 12.01.14 και 11.01.15 αντίστοιχα χωρίς να έχει προωθηθεί αίτηση ανανέωσης τους πριν τη λήξη τους και δίχως να είναι πλέον σήμερα δυνατή από τη νομοθεσία η ανανέωση τους.

(4)Υπάρχει πραγματική αδυναμία συμμόρφωσης και/ή εκτέλεσης της παραγράφου 3 της δικαστικής απόφασης ημερομηνίας 20.03.15.

(5)Δεν υπάρχει και ούτε υπήρξε παράνομη επέμβαση από μέρους των Καθ' ων η αίτηση στα τεμάχια του Αιτητή.

(6)Η δικαστική απόφαση ημερομηνίας 20.03.15 έχει εφεσιβληθεί με πολύ καλές και μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας και τυχόν έκδοση του αιτουμένου διατάγματος θα αποτελέσει εμπόδιο στην προώθηση της έφεσης και παράλληλα τυχόν εφαρμογή του θα προκαλέσει στους Καθ' ων η αίτηση έξοδα ύψους €100.000, τα οποία σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης θα επωμιστούν χωρίς λόγο.

(7)Ο Αιτητής δεν προσέρχεται στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια καθότι απέκρυψε από το Δικαστήριο το γεγονός της έκδοσης του πιστοποιητικού οριοθέτησης, πράγμα που θα μπορούσε να είχε αναφέρει στο στάδιο των αγορεύσεων πριν την έκδοση της δικαστικής απόφασης ημερομηνίας 20.03.

1. Η ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης βασίζεται στα άρθρα 32 και 42 του Περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60), στη Διαταγή 48 Κανονισμούς 1-4, 11 και 12 και στη Διαταγή 42Α των Διαδικαστικών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στο άρθρο 28 του Περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας Νόμου του 1972 (Ν.90/72), στα άρθρα 2-5 και 8-9 του Περί Οδών και Οικοδομών Νόμου (Κεφ.96) και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης συνοδεύεται από κοινή ένορκη δήλωση της Καθ' ης η αίτηση 1 και του Γεώργιου Μακρή, ενός εκ των διευθυντών της Καθ' ης η αίτησης 2 εταιρείας, στην οποία περιέχονται γεγονότα που κατά τη γνώμη τους τεκμηριώνουν τους λόγους ένστασης και κατ' επέκταση δικαιολογούν απόρριψη της υπό κρίση αίτησης. Τα εν λόγω γεγονότα συνοψίζονται στα πιο κάτω: · Μετά που επαναλαμβάνονται οι λόγοι ένστασης σημειώνεται ότι οι όροι της παραγράφου 3 της δικαστικής απόφασης δεν είναι καθαροί και σαφείς. · Υπάρχει νομική και πραγματική αδυναμία εκτέλεσης του διατάγματος ένεκα του ότι αυτό δεν μπορεί να εφαρμοστεί για τους εξής λόγους: ì Κατά την έκδοση της δικαστικής απόφασης η πολεοδομική άδεια με αρ. ΠΑΦ2088/07 και η άδεια οικοδομής με αρ. Β318/09 δεν βρίσκονταν σε ισχύ αφού η ισχύς της μεν πρώτης έληξε από 12.01.14 και της δε δεύτερης στις 11.01.15 χωρίς να έχει προωθηθεί αίτηση ανανέωσης τους πριν τη λήξη τους και δίχως να είναι πλέον σήμερα δυνατή από τη νομοθεσία η ανανέωση τους από τη στιγμή που η ισχύ τους έχει λήξει. Αντίγραφα των αδειών αυτών επισυνάπτονται στην ένορκη δήλωση ως Τεκμήρια 3 και
2. ì Δεν υπήρξε και δεν υπάρχει παράνομη επέμβαση από τους Καθ' ων η αίτηση στα τεμάχια του Αιτητή. ì Το σχετικό μέρος της δικαστικής απόφασης δεν καθορίζει οτιδήποτε για ανανέωση της πιο πάνω πολεοδομικής άδειας και άδειας οικοδομής. · Στις 07.05.15 οι Καθ' ων η αίτηση αποτάθηκαν στην αρμόδια αρχή για την έκδοση νέας πολεοδομικής άδειας αναφορικά με προσθηκομετατροπές σε υφιστάμενη ανάπτυξη και αλλαγή τοίχου περίφραξης σε κατασκευαστικές εργασίες στα τεμάχια τους, η οποία όμως απορρίφθηκε στις 30.06.
3. · Το σύντομο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε λόγω της περιόδου των διακοπών δεν επέτρεψε σε χωρομέτρη των Καθ' ων η αίτηση να μεταβεί επιτόπου και να χωρομετρήσει τα τεμάχια υπ' αριθμό 534 και 604 καθώς και να καταγράψει τα υψόμετρα των υπό ανάπτυξη τεμαχίων αλλά και των γειτονικών τεμαχίων, ως ήταν απαίτηση της πολεοδομικής αρχής, με αποτέλεσμα η αίτηση τους να απορριφθεί. · Ο Αιτητής απέκρυψε από το Δικαστήριο πιστοποιητικό οριοθέτησης που εκδόθηκε στις 24.06.14 που θα μπορούσε να είχε τεθεί υπόψη του Δικαστηρίου που εκδίκασε την ουσία της αγωγής. Αντίγραφο του εγγράφου αυτού επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση ως Τεκμήριο
4. · Οι Καθ' ων η αίτηση δεν έχουν πρόθεση καταφρόνησης του Δικαστηρίου και προσπαθούν να ετοιμάσουν και να παραδώσουν στην πολεοδομική αρχή τα έγγραφα που τους ζητήθηκαν με τις νομικές διαδικασίες που τους προσφέρονται. Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση έχουν κατατεθεί και άλλα έγγραφα, για τα οποία δεν προβαίνω σε οποιαδήποτε ειδική αναφορά επειδή δεν σχετίζονται με το αντικείμενο της παρούσας διαδικασίας. Προσαχθείσα μαρτυρία: Κατά την εκδίκαση της αίτησης προσκομίστηκε ένορκη μαρτυρία. Από μέρους του Αιτητή κατάθεσε μάρτυρας ο ίδιος, ως ενόρκως δηλών στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την υπό κρίση αίτηση. Εκ μέρους και για λογαριασμό των Καθ' ων η αίτηση κατάθεσαν ο Γεώργιος Μακρή, ένας από τους διευθυντές της Καθ' ης η αίτησης 2 εταιρείας και η Καθ' ης η αίτηση 2, ως τα άτομα που προέβηκαν σε κοινή ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, καθώς και ο Χριστάκης Χαραλαμπίδης που είναι υπεύθυνος του Κλάδου Χωρομετρίας στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Πάφου. Ακολούθως για τους λόγους που σημειώνονται στην ενδιάμεση απόφαση του ημερομηνίας 16.05.16, το Δικαστήριο αποδέχτηκε αίτημα του Αιτητή για προσκόμιση αντικρουστικής μαρτυρίας, η οποία παρουσιάστηκε ενόρκως από τον ίδιο. Παράλληλα κατά την ακρόαση της παρούσας αίτησης κατατέθηκε από κοινού ως Τεκμήριο 1 επιστολή ημερομηνίας 19.04.16 από το Επαρχιακό Γραφείο Πολεοδομίας Πάφου στην οποία επισυνάπτονται δύο γραπτά αιτήματα ημερομηνίας 13.05.16 και 15.04.16 του Αιτητή μαζί με τις γραπτές τοποθετήσεις της αρμόδιας αρχής, το περιεχόμενο των οποίων εγγράφων τα μέρη αποδέχονται ως ορθό και αληθές. Επιπλέον, τα μέρη κατέθεσαν από κοινού ως παραδεκτό γεγονός ότι οι Καθ' ων η αίτηση δεν έχουν καταχωρήσει αίτηση για εξασφάλιση νέας πολεοδομικής άδειας αναφορικά με εκτέλεση εργασιών που επηρεάζουν τα τεμάχια του Αιτητή που αναφέρονται στην παράγραφο 1 του κειμένου της δικαστικής απόφασης ημερομηνίας 20.03.
5. Το πιο πάνω παραδεχτό γεγονός εγκρίθηκε από το Δικαστήριο και μαζί με τα γεγονότα που προκύπτουν από τη δέσμη εγγράφων που αποτελούν το προαναφερόμενο Τεκμήριο 1, της οποίας το περιεχόμενο όπως ήδη έχει λεχθεί είναι παραδεκτό από αμφότερα μέρη ως ορθό και αληθές, αποτελούν αυτόματα όλα μέρος των ευρημάτων του. Στην κυρίως εξέταση του ο Αιτητής, αφού υιοθέτησε το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης του, ανάφερε, μεταξύ άλλων, ότι μέχρι σήμερα δεν υπήρξε διαφοροποίηση των γεγονότων που περιέχονται σ' αυτήν. Αντεξεταζόμενος ο Αιτητής δήλωσε, ανάμεσα σ' άλλα, πως λίγους μήνες μετά την έκδοση της δικαστικής απόφασης επισκέφθηκε τα τεμάχια του όπου διαπίστωσε ότι ουδεμία εξέλιξη υπήρχε από μέρους των Καθ' ων η αίτηση προς την κατεύθυνση συμμόρφωσης με το διάταγμα. Παράλληλα ως ενδιαφερόμενο άτομο αποτάθηκε στο Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως και ακολουθώντας την προβλεπόμενη διαδικασία πληροφορήθηκε ότι από τότε που απορρίφθηκε η αίτηση ΠΑΦ/00257/15 για τους λόγους που γνωστοποιήθηκαν στο άτομο που την υπέβαλε, οι Καθ' ων η αίτηση δεν προέβηκαν σε οποιαδήποτε ενέργεια που να δείχνει πρόθεση από μέρους τους για υπακοή στο εν λόγω διάταγμα που εκδόθηκε. Ο Αιτητής ακόμη επισήμανε την παράλειψη των Καθ' ων η αίτηση να συμμορφωθούν στις υποδείξεις της πολεοδομικής αρχής επί τεχνικών ζητημάτων που κάλυπταν υπακοή του διατάγματος, ως αποτέλεσμα της οποίας παράλειψης τους η αίτηση ΠΑΦ/00257/15 απορρίφθηκε. Στην κυρίως εξέταση του ο Γεώργιος Μακρή (ΜΥ1) απλά υιοθέτησε το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης του. Αντεξεταζόμενος ο εν λόγω μάρτυρας δήλωσε, ανάμεσα σ' άλλα, πως η σχετική άδεια οικοδομής είχε λήξει 3 μήνες πριν την έκδοση της δικαστικής απόφασης. Στη συνέχεια προσπάθησε να κατασκευάσει τοίχο αντιστήριξης χωρίς σε να υπάρχει σε ισχύ άδεια οικοδομής αλλά μετά από ενέργειες του Αιτητή υποχρεώθηκε να τον κατεδαφίσει. Ακολούθως στις 07.05.15 προέβηκε στην υποβολή νέας αίτησης για εξασφάλιση πολεοδομικής άδειας, η οποία όμως απορρίφθηκε στις 30.06.15, χωρίς έτσι να προλάβει ο τοπογράφος στον οποίο απευθύνθηκε να ετοιμάσει την τεχνική εργασία που του ζητήθηκε. Σε ερώτηση αν προέβηκε σε ανανέωση της άδειας ΠΑΦ/2088/07, απάντησε αρνητικά δικαιολογώντας τη στάση του αυτή στο γεγονός ότι η εν λόγω άδεια είχε λήξει. Η Καθ' ης η αίτηση 1 (ΜΥ2) μέσα από τη ένορκη μαρτυρία της βασικά υιοθέτησε και αυτή την κοινή με τον ΜΥ1 ένορκη δήλωση της. Όσον αφορά τη μαρτυρία του Χριστάκη Χαραλαμπίδη (ΜΥ3), υπευθύνου του Κλάδου Χωρομετρίας στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Πάφου, αυτή δεν είναι σχετική με τον σκοπό της παρούσας διαδικασίας και ως εκ τούτου ουδεμία αναφορά γίνεται επί του περιεχομένου της. Τελικές Αγορεύσεις: Αμφότεροι συνήγοροι στις αγορεύσεις τους προσπάθησαν με νομική επιχειρηματολογία αλλά και με σχολιασμό μερών της προσκομισθείσας μαρτυρίας να πείσουν για την ορθότητα των θέσεων και εισηγήσεων τους. Το περιεχόμενο των αγορεύσεων των συνηγόρων των μερών είναι καταγραμμένο στα πρακτικά του Δικαστηρίου και δεν θεωρώ ότι η αντιγραφή του εξυπηρετεί οποιοδήποτε σκοπό. Αξιολόγηση μαρτυρίας και ευρήματα Δικαστηρίου: Κατά την ακροαματική διαδικασία το Δικαστήριο είχε την ευκαιρία και ευχέρεια να παρακολουθήσει με κάθε δυνατή προσοχή όλους τους μάρτυρες οι οποίοι κατέθεσαν ενώπιον του. Με κριτήρια την όλη στάση και συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα κατά τη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης καθώς και το περιεχόμενο της μαρτυρίας τους, σε συνυφασμό με τα τεκμήρια που έχουν κατατεθεί στη δίκη το Δικαστήριο προχωρεί στην αξιολόγηση τους, πάντοτε με πλήρη επίγνωση ότι η αξιοπιστία εκτιμάται αυτοτελώς και αποσυναρτημένα του επιπέδου απόδειξης με δείχτη το στάδιο από το οποίο ανέκυψε, την πηγή των γνώσεων τους στο βαθμό που αυτές αφορούσαν τα επίδικα γεγονότα, την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος, τις ευκαιρίες που είχαν για να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, την μνήμη και τους λόγους που είχαν να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν, τη σαφήνεια και αμεσότητα των απαντήσεων τους, την ειλικρίνεια τους και την ύπαρξη σε αυτές υπερβολών ή ουσιαστικών εγγενών αντιφάσεων (βλέπε κυπριακό νομικό σύγγραμμα 'Το Δίκαιο της Απόδειξης' του Τάκη Ηλιάδη σελίδες 24 και 215, Bauer v. Ηροδότου & Υιοί Λτδ

(1994)1 Α.Α.Δ. 325, Λάρκου v. Παναγή

(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 80, Ζαβρού v. Χαραλάμπους

(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 447 και Ζαμπάς v. A & G Tsiarkezos Constructions Ltd

(1998)1 Α.Α.Δ. 820). Στη συνέχεια και κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας γίνεται συγκεκριμένη αναφορά στα σημεία της μαρτυρίας, που στηρίζεται η κρίση του Δικαστηρίου για την αξιοπιστία ή μη της μαρτυρίας αυτής και κατά λογική συνέχεια για την αποδοχή ή απόρριψη της είτε στην ολότητα της είτε μέρος της (Παύλου v. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 68, Σάββα v. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 391, Kades v. Nicolaou & Another

(1986)1 C.L.R. 212, Agapiou v. Panayiotou

(1988)1 C.L.R. 257 και Theomaria Estates Ltd v. Samuel Mason κ.α.

(2005)1 Α.Α.Δ. 256). Μικρές αντιφάσεις σε ασήμαντες λεπτομέρειες ή μικροανακρίβειες σε επουσιώδη θέματα δεν καταστρέφουν την αξιοπιστία των μαρτύρων αλλά αντίθετα ενδυναμώνουν την ειλικρίνειά τους και δείχνουν ότι δεν προσχεδίασαν την εκδοχή που μετέφεραν στο Δικαστήριο (Κουδουνάρης ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 320). Είναι καλά γνωστό ότι η μαρτυρία που παρουσιάζεται δεν κρίνεται μικροσκοπικά, υπό την έννοια πως δεν απομονώνονται τα λεγόμενα του κάθε μάρτυρα από το συνολικό πλαίσιο της μαρτυρίας στη δίκη. Μπορεί η αξιολόγηση του κάθε μάρτυρα να είναι ατομική, δηλαδή να γίνεται με βάση το περιεχόμενό της, την ποιότητα της και την πειστικότητά της, όμως θα πρέπει τα όσα αναφέρονται από τον κάθε μάρτυρα να συναρτώνται, να αντιπαραβάλλονται και να συγκρίνονται με τα λεγόμενα των λοιπών μαρτύρων και έτσι να διερευνάται η αντικειμενικότητα των εκατέρωθεν εκδοχών (Μουσταφά ν. Καυκαρή, Πολιτική Έφεση 10705 ημερ. 08.02.2002, Παύλου ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 68 και Ομήρου ν. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 506). Επίσης, το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να αποδεχτεί την μαρτυρία ενός μάρτυρα είτε στην ολότητα της είτε μέρος της, η οποία ασκείται στη βάση των αρχών που το Εφετείο επισήμανε στην υπόθεση Κωνσταντίνου v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 219/2012, ημερ. 29.11.13. Η προσέγγιση που το Δικαστήριο υιοθετεί στο θέμα αποδοχής ή όχι μιας μαρτυρίας υπόκειται στον περιορισμό της αιτιολόγησης (Λαζάρου v. Δημοκρατίας,

(2010)2 Α.Α.Δ. 633). Το ακόλουθο απόσπασμα από την Shahin Haisan Fawzy Mohamed v. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 266 εξηγεί με σαφήνεια τα πιο πάνω: "... ένας μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός ή μη πιστευτός, εν όλω ή εν μέρει, σύμφωνα με την άποψη την οποία έχει σχηματίσει το Δικαστήριο ως προς την αξιοπιστία του. Αυτή όμως η δυνατότητα επιλογής μερών μαρτυρίας προσφέρεται μόνο στις περιπτώσεις μαρτύρων οι οποίοι κρίνονται ως αξιόπιστοι μάρτυρες. Σε μια τέτοια περίπτωση, το Δικαστήριο μπορεί να επιλέξει το μέρος της μαρτυρίας του μάρτυρα το οποίο, κατά την άποψη του Δικαστηρίου, εκφράζει την πραγματικότητα, ενώ ταυτόχρονα μπορεί να απορρίψει άλλο μέρος της μαρτυρίας του το οποίο θεωρείται λανθασμένο, είτε λόγω ανεπίγνωστα ανεπαρκούς παρατήρησης, είτε λόγω αδυναμίας μνήμης. (Γεωργιάδης v. Αστυνομίας

(1985)1 Α.Α.Δ. 56). Στις περιπτώσεις όμως όπου ένας μάρτυρας κρίνεται αναξιόπιστος για καλό λόγο, σίγουρα δεν υπάρχει διαθέσιμη μια τέτοια επιλογή μερών μαρτυρίας. (Μιχαήλ v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 168). " Με γνώμονα τα πιο πάνω το Δικαστήριο προχωρεί σε αξιολόγηση της μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον του. Ο Αιτητής δημιούργησε καλή εικόνα στο Δικαστήριο. Ήταν σαφής, κατατοπιστικός και παραστατικός στις τοποθετήσεις του. Στα λίγα σχετικά με το αντικείμενο εκδίκασης ερωτήματα που του είχαν υποβληθεί απάντησε με ευθύτητα και θετικότητα δίχως στοιχείο υπερβολής ή τάση υπεκφυγής. Οι αναφορές του αυτές καλύπτουν γεγονότα που όντως διαδραματίστηκαν με αποτέλεσμα να επιβεβαιώνονται. Συγκεκριμένα η αναφορά στο κείμενο της δικαστικής απόφασης που εκδόθηκε είναι ένα αναντίλεκτο γεγονός, μία αναφορά που εξάλλου επιβεβαιώνεται από το περιεχόμενο των Τεκμηρίων 'Α' και 'Β' που επισυνάπτονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την υπό κρίση αίτηση. Επίσης το ότι μέχρι σήμερα δεν υπήρξε συμμόρφωση με το περιεχόμενο της δικαστικής απόφασης είναι ένα γεγονός που δεν έχει αμφισβητηθεί. Η δε αναφορά του σε απόρριψη αίτησης των Καθ' ων η αίτηση για εξασφάλιση πολεοδομικής άδειας για τους λόγους που τους γνωστοποιήθηκαν όχι μόνο επαληθεύεται από το Τεκμήριο 'Γ' που επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την υπό κρίση αίτηση αλλά είναι παραδεκτό γεγονός από τους Καθ' ων η αίτηση μέσα από τις παραγράφους 5 και 6 της ένορκης δήλωσης τους. Όλα αυτά αποτελούν ευρήματα του Δικαστηρίου. Χωρίς να υποπέσει σε ουσιώδεις αντιφάσεις που θα κηλίδωνε την εικόνα της αξιοπιστίας του, ο Αιτητής παρέμεινε σταθερός και συνεπής στις αναφορές του μέχρι τα τέλος. Στη βάση των πιο πάνω αποδέχομαι ως ορθή και αξιόπιστη την μαρτυρία του Αιτητή στο βαθμό και την έκταση που αυτή σχετίζεται με το αντικείμενο της διαδικασίας, ως αυτή έχει σχολιαστεί πιο πάνω. Όσον αφορά το μέρος της μαρτυρίας που δεν σχετίζεται με το αντικείμενο που χρήζει εξέτασης στην παρούσα διαδικασία, αυτή αγνοείται. Ο διευθυντής της Καθ' ης η αίτησης 2 (ΜΥ1) δεν έκανε καλή εντύπωση στο Δικαστήριο. Μέσα από την ένορκη κατάθεση του δεν τον ενδιέφερε να λεχθεί η αλήθεια. Προσπαθώντας να αποπροσανατολίσει στο καίριο ζήτημα της μη συμμόρφωσης με το περιεχόμενο της δικαστικής απόφασης, ως αποτέλεσμα της οποίας προέκυψε η εκδοχή για παρακοή, ο εν λόγω μάρτυρας επέρριψε ευθύνες σε όλα τα άτομα, οργανισμούς και σώματα που έτυχε να έλθουν σε επαφή μαζί του. Ειδικότερα θεωρεί υπαίτιους για την κατάληξη που έλαβε η υπόθεση του τον Αιτητή, το Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως, τη διαδικασία που ακολουθείται για την έκδοση πολεοδομικών αδειών και αδειών οικοδομής, ακόμη και το Δικαστήριο επικαλούμενος διάφορες φτωχές δικαιολογίες, χωρίς όμως ο ίδιος να δώσει λογικές και πειστικές εξηγήσεις γιατί η εταιρεία στην οποία είναι διευθυντής αλλά και η Καθ' ης η αίτηση 1, εναντίον των οποίων στρέφεται η δικαστική απόφαση, να πρέπει να θεωρηθούν άμοιροι δικών τους ευθυνών. Η θέση ότι η δικαστική απόφαση είναι λανθασμένη, η αναφορά ότι επειδή η πολεοδομική άδεια και άδεια οικοδομής για τις οποίες γίνεται αναφορά στο κείμενο της δικαστικής απόφασης έχουν λήξει καθιστούν την εν λόγω απόφαση ανεφάρμοστη και η τοποθέτηση ότι επειδή κατά τη γνώμη του μάρτυρα μαρτυρία σχετικά με την έκδοση πιστοποιητικού τελικής οριοθέτησης των τεμαχίων του Αιτητή δεν προσκομίστηκε κατά την εκδίκαση της αγωγής καθιστά το περιεχόμενο της μη καθαρό και ασαφές, η αναφορά ότι η εταιρεία του αποτάθηκε σε τοπογράφο αλλά δεν πρόλαβε να υλοποιήσει αυτά που ζητήθηκαν και η νέα αίτηση απορρίφθηκε, είναι μερικά δείγματα αυτών των φτωχών προφάσεων που ο μάρτυρας επικαλέστηκε με τις οποίες επιχείρησε να υψώσει τοίχο προστασίας των Καθ' ων η αίτηση. Δεν διαφεύγει ακόμη της προσοχής μου ότι η αρχική κατηγορηματική θέση του μάρτυρα ότι η εταιρεία του υπέβαλε εκ νέου αίτηση για εξασφάλιση νέας πολεοδομικής άδειας, για την οποία ας σημειωθεί ότι ο ίδιος δεν θυμόταν ούτε πότε καταχωρήθηκε αλλά ούτε τι αριθμό αυτή έφερε και χωρίς καν επιθυμία από αυτόν να πληροφορηθεί και να επανέλθει, ακολούθως καταρρίφθηκε ως αναληθής με το παραδεκτό γεγονός που εγκρίθηκε από το Δικαστήριο ότι τέτοια αίτηση για εξασφάλιση νέας πολεοδομικής άδειας δεν είχε καταχωρηθεί. Το εν λόγω παραδεκτό γεγονός συνάδει απόλυτα με το περιεχόμενο των εγγράφων που κατατέθηκαν από κοινού ως Τεκμήριο 1 στην ακρόαση της υπό κρίση αίτησης που πιστοποιεί ότι κατόπιν έρευνας που διεξήχθηκε στο μητρώο καταχώρησης των αιτήσεων που υπεβλήθηκαν στο Επαρχιακό Γραφείο Πολεοδομίας Πάφου μέχρι τις 19.04.16 ουδεμία άλλη αίτηση μετά από αυτή που απορρίφθηκε στις 30.06.15 (ΠΑΦ/00257/2015) είχε καταχωρηθεί εκ μέρους και για λογαριασμό των Καθ' ων η αίτηση, η ορθότητα και αλήθεια των οποίων εγγράφων είναι παραδεκτή από όλα τα μέρη. Αυτή η στάση του μάρτυρα αποτελεί ένδειξη της ανειλικρίνειας του, στοιχείο που μαζί με τα προαναφερόμενα έπληξαν ανεπανόρθωτα την αξιοπιστία του. Στη βάση αυτών των δεδομένων δεν αποδέχομαι την μαρτυρία του ΜΥ1 ότι αυτή εκφράζει την αληθινή όψη των γεγονότων. Παράλληλα, κατόπιν μελέτης και αξιολόγησης, ουδεμία βαρύτητα αποδίδονται στα έγγραφα που αποτελούν τα Τεκμήριο 1, 2(α), 2(β) και 5 που επισυνάπτονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση των Καθ' ων η αίτηση επειδή το περιεχόμενο τους δεν σχετίζεται με το αντικείμενο της παρούσας διαδικασίας. Αντίθετα, κατόπιν μελέτης και αξιολόγησης, δέχομαι το περιεχόμενο των εγγράφων που αποτελούν τα Τεκμήρια 3 και 4 ως αληθή αφού όχι μόνο δεν υπάρχει μαρτυρία που να το διαψεύδει αλλά ούτε έτυχε αμφισβήτησης από οποιονδήποτε διάδικο. Η Καθ' ης η αίτηση 1 (ΜΥ2) ήταν μία μάρτυρας που παρέμεινε εκτεθειμένη από τη μνήμη της. Οι περισσότερες απαντήσεις της που θα μπορούσαν να διαφωτίσουν το Δικαστήριο με την παροχή διευκρινίσεων που σχετίζονταν με το αντικείμενο της παρούσας διαδικασίας περιορίστηκαν στη φράση 'δεν γνωρίζω'. Το περιεχόμενο της μαρτυρίας της δεν ήταν καθόλου σαφές, θετικό ή κατατοπιστικό και σε καμία περίπτωση περιλάμβανε οποιοδήποτε συγκεκριμένο στοιχείο που έχρηζε αξιολόγησης. Αναπόφευκτα δεν προσδίδω οποιαδήποτε βαρύτητα στα λεγόμενα της Καθ' ης η αίτησης 1. Η μαρτυρία του Χριστάκη Χαραλαμπίδη (ΜΥ3), μάρτυρα των Καθ' ων η αίτηση, εκπίπτει του σκοπού και αντικειμένου εκδίκασης της παρούσας διαδικασίας αφού ολόκληρο το περιεχόμενο της παραπέμπει σε γεγονότα που ουδεμία σχέση έχουν με το επίδικο ζήτημα της παρακοής. Μπροστά σε αυτά τα δεδομένα δεν προσδίδω οποιαδήποτε βαρύτητα στην μαρτυρία του εν λόγω μάρτυρα. Νομική Πτυχή: Η δικαιοδοσία του Επαρχιακού Δικαστηρίου να επιλαμβάνεται περίπτωσης τιμωρίας φυσικών και/ή νομικών προσώπων για παρακοή δικαστικού διατάγματος αντλείται μέσα από το άρθρο 42 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60 μετά των συναφών τροποποιήσεων. Το άρθρο αυτό καθορίζει τα μέσα για την εξασφάλιση συμμόρφωσης προς τα διατάγματα με την επιβολή οικονομικών κυρώσεων υπό τύπο προστίμου ή κατάσχεση περιουσίας ή με την έκδοση διατάγματος για τη μεσεγγύηση πραγμάτων ή ακόμη στέρηση ελευθερίας με φυλάκιση. Πρόσθετα παρέχεται δικαιοδοσία για την επιδίκαση αποζημιώσεων. Σύμφωνα με την υπόθεση Krashias Shoe Factory Ltd also trading as "K" Shoes v. Adidas

(1989)1E Α.Α.Δ. 750, η πολιτική διαδικασία για ανυπακοή διατάγματος έχει δυο σκοπούς: (α) τον πειθαναγκασμό σε υπακοή και (β) την τιμωρία του παραβάτη. (βλέπε ακόμη Enfield NVC v. Mahoney [1983] 2 All E.R. 901 (CA)). Η νομολογία υποδεικνύει ότι η διαδικασία παρακοής διατάγματος σε αστική υπόθεση έχει ποινικό χαρακτήρα αφού επιδιώκεται η καταδίκη και τιμωρία του Καθ' ου η αίτηση (βλέπε Halin v. Timur κ.α.

(2005)1Α A.A.Δ. 424). Παρά τον αστικό χαρακτήρα της διαδικασίας για καταφρόνηση και τον μανδύα της πολιτικής δικαιοδοσίας που την περιβάλλει το αίτημα για καταδίκη για ανυπακοή διατάγματος του δικαστηρίου προσλαμβάνει το χαρακτήρα κατηγορίας, η απόδειξη της οποίας υπόκειται στους κανόνες που διέπουν την απόδειξη ποινικού αδικήματος (Πέτσα ν. Πιερίδη

(2011)1Γ Α.Α.Δ. 1716). Πρόκειται για 'οιονεί', όπως χαρακτηρίστηκε, ποινική διαδικασία, γι' αυτό και το μέτρο απόδειξης της είναι εκείνο που εφαρμόζεται στις ποινικές υποθέσεις, δηλαδή απόδειξη της κατηγορίας γενικά και των συστατικών της στοιχείων ειδικά πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας (βλέπε Ιωάννου ν. Μανώλη, άλλως Έλλης Ρόπαλη μέσω της πληρεξουσίου αντιπροσώπου αυτής Δέσποινας Σάκκα κ.α.

(1998)1Γ Α.Α.Δ. 1423, Παπαχρυσοστόμου ν. Σιδερά

(1993)1 Α.Α.Δ. 309 και Knight v. Clifton [1971] 2 All E.R. 378). Σχετική με τη φύση της διαδικασίας που ακολουθείται στην περίπτωση αίτησης για παρακοή δικαστικού διατάγματος είναι το πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση του Λόρδου Denning M.R., όπως ήταν τότε, στην υπόθεση In Bramblevale, Re [1970] Ch. 128: "A contempt of court is an offence of a criminal character. A man may be sent to prison for it. It must be satisfactorily proved. To use the time-honoured phrase, it must be proved beyond reasonable doubt. It is not proved by showing that, when the man was asked about it, he told lies. There must be some further evidence to incriminate him. Once some evidence is given, then his lies can be thrown into the scale against him. But there must be some other evidence ." Επίσης, στη σελίδα 92 του κυπριακού νομικού συγγράμματος 'Sentencing in Cyprus', έκδοση 1978 του κυρίου Γεώργιου Πική, Προέδρου του Ανωτάτου Δικαστηρίου όπως ήταν τότε, αναφέρονται τα εξής: "Lastly it must be mentioned that contempt proceedings are proceedings of a criminal nature; with the exception of cases of contempt in the face of the court, the procedure applicable to criminal cases must be followed and applied". Περαιτέρω, στην υπόθεση Krashias Shoe Factory Ltd v. Adidas

(1989)1(E) Α.Α.Δ. 750 υποδείχτηκε ότι οι παραβιάσεις του διατάγματος πρέπει να προσδιορίζονται με την ίδια σαφήνεια όπως και τα αδικήματα στο κατηγορητήριο στις ποινικές υποθέσεις. Το δικονομικό πλαίσιο που διέπει και ρυθμίζει την άσκηση της πολιτικής δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου να καταδικάζει και να τιμωρεί ένα πρόσωπο που επέδειξε ανυπακοή σε δικαστικό διάταγμα καθορίζεται μέσα από τις Διατάξεις 34 και 42Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Στην υπόθεση Krashias Shoe Factory Ltd v. Adidas

(1989)1(E) Α.Α.Δ. 750 το Ανώτατο Δικαστήριο επισήμανε ότι η φύση της διαδικασίας και οι κυρώσεις που μπορεί να προκύψουν, επιβάλλουν τη σχολαστική τήρηση των δικονομικών κανόνων που διέπουν την άσκηση της δικαιοδοσίας που παρέχει το άρθρο 42 του Περί Δικαστηρίων Νόμου. Επίσης, στην υπόθεση Αναφορικά με την αίτηση του Τάκη Μακρίδη

(1991)1 Α.Α.Δ. 401 σημειώθηκαν τα εξής: "Σε περιπτώσεις όπως εδώ, που αφορούν την ελευθερία του πολίτη, οι δικονομικές διατάξεις που ρυθμίζουν τη διαδικασία πρέπει να τηρούνται αυστηρά και κατά γράμμα επί ποινή ακυρότητας της δικαστικής πράξης που ακολούθησε." Προσεχτική μελέτη της Διάταξης 42Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας οδηγεί στις πιο κάτω προϋποθέσεις που απαιτείται να συντρέχουν για τη νομική θεμελίωση της παρακοής με το βάρος απόδειξης τους σε επίπεδο πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας να βρίσκεται στους ώμους του Αιτητή:

1. Να εκδοθεί δικαστικό διάταγμα εναντίον του Καθ' ου η αίτηση.
2. Το διάταγμα του Δικαστηρίου να είναι οπισθογραφημένο.
3. Η σύνταξη του διατάγματος του Δικαστηρίου να είναι σαφής και καθαρή.
4. Η επίδοση του διατάγματος του Δικαστηρίου να γίνει στον Καθ' ου η αίτηση προσωπικά.
5. Ηθελημένη ανυπακοή του Καθ' ου η αίτηση στο διάταγμα του Δικαστηρίου.
6. Ο τύπος της αίτησης παρακοής να είναι δια κλήσεως και να υποστηρίζεται από ένορκο δήλωση.
7. Η αίτηση παρακοής να έχει επιδοθεί στον Καθ' ου η αίτηση προσωπικά. (βλέπε Μαυρονικόλα v. Ξάνθου, Έφεση Αρ. 9/2009 ημερομηνίας 24.02.11, Ονουφρίου v. Bye

(2007)1(A) A.A.D. 371 και Halin v. Timur κ.α.

(2005)1Α A.A.Δ. 424). Ειδικότερα, η Διάταξη 42Α Κανονισμός 1 απαιτεί την έκδοση δικαστικού διατάγματος εναντίον προσώπου στο οποίο είτε να του δίδονται οδηγίες για να γίνει κάτι είτε να του απαγορεύεται να κάνει κάτι. Ο ίδιος κανονισμός προνοεί την σύνταξη και οπισθογράφηση του διατάγματος με τον τρόπο και λεκτικό που ρητά σημειώνεται αυτούσια σ' αυτόν. Παράλληλα, ο Κανονισμός 2 της ιδίας Διάταξης επιβάλλει την προσωπική επίδοση του διατάγματος στον Καθ' ου η αίτηση ενώ στην περίπτωση καταχώρησης αίτησης παρακοής ο Κανονισμός 3

(2)απαιτεί αυτή να είναι δια κλήσεως και να επιδίδεται προσωπικά στον Καθ' ου η αίτηση εκτός αν το Δικαστήριο διατάξει διαφορετικά. Στην Krashias Shoe Factory Ltd also trading as "K" Shoes v. Adidas

(1989)1E Α.Α.Δ. 750 τονίστηκε ότι η Διάταξη 42Α καθιστά την προσωπική επίδοση τόσο του οπισθογραφημένου διατάγματος όσο και της αίτησης απαρέγκλιτο όρο για την καταδίκη προσώπου σε περίπτωση παρακοής διατάγματος. Επιπλέον, στην υπόθεση Photiou v. Hadjiforados

(1988)1 CLR 384 λέχθηκαν τα εξής: "The wording of rule 2 of Order 42A is clear and unambiguous. ............................................................................................... The controlling word in rule 2 is "shall". It is a mandatory provision and not directory. Only strict compliance thereto opens the way for the exercise by the Court of its power under section 42 of the Courts of Justice Law. There is no room for any other interpretation (see Antonis Mouzouris and Another v. Xylophagou Plantations Ltd

(1977)1 CLR 287, Georgoulla Hjicosta v. Eteria Thomaides Bros (Cyprus) Ltd

(1979)1 CLR 476). .................................................................................................... Personal service of duly endorsed copy of an order, either mandatory or prohibitory, is a condition precedent to its enforcement under section 42 of the Courts of Justice Law." Στη δε υπόθεση Antonis Mouzouris and another v. Xylophagou Plantations Ltd

(1977)1 CLR 287 αποφασίστηκε ότι η παράλειψη επίδοσης του διατάγματος στον καταφρονούντα καθιστά ολόκληρη τη διαδικασία άκυρη και το Δικαστήριο υποχρεούται να την απορρίψει. Παράλληλα, στην υπόθεση Παπαχρυσοστόμου ν. Σιδερά

(1993)1 Α.Α.Δ. 309 με αναφορά στη Antonis Mouzouris and another ν. Xylophagou Plantations Ltd

(1977)1 C.L.R. 287 αποφασίστηκε ότι για να διαπιστωθεί η καταφρόνηση πρέπει να αποδειχθεί ηθελημένη ανυπακοή του Καθ' ου η αίτηση προς την απόφαση του Δικαστηρίου. Το αποτέλεσμα της ανυπακοής αφ' εαυτού δεν αρκεί, αλλά θα πρέπει να συνοδεύεται από πρόθεση καταστρατήγησης του επίδικου διατάγματος (βλέπε επίσης Sazen Fast Food Ltd v. Χατζηνικόλα Λειβαδιώτη & Σία Λτδ κ.α.

(2006)1Α Α.Α.Δ. 472). Συνεπώς, όπως έχει λεχθεί και στην υπόθεση Yuko Finance BV κ.α. v. Halebay Holdings Limited, Πολιτική Έφεση Αρ. 180/2009 ημερομηνίας 08.03.13 στην οποία μνημονεύεται η υπόθεση Μιχαηλίδης v. Poliakova, Έφεση Αρ. 22/2009, ημερομηνίας 24.02.11 με αναφορά στη Λάζαρος Μαύρος ν. Θεόδωρου Στυλιανού

(1998)1 Α.Α.Δ. 2389, πρέπει να ικανοποιείται και η αντικειμενική υπόσταση ('actus reus') αλλά και η υποκειμενική υπόσταση ('mens rea') του αδικήματος της αστικής καταφρόνησης όπως προδιαγράφεται στο άρθρο 42 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60. Τυχόν παράβαση των όρων ενός διατάγματος χωρίς πρόθεση ή κατά τυχαίο τρόπο δεν επιφέρει βεβαίως την καταδίκη του Καθ' ου η αίτηση, εφόσον η συμπεριφορά του δεν κατέδειξε είτε αδιαφορία προς το διάταγμα, είτε εκ προθέσεως καταστρατήγηση των όρων του (δέστε ακόμη την υπόθεση Fairclough & Sons v. Manchester Ship Canal Co. (No. 2)

(1897)Sol Jo 225 καθώς και την Ετήσια Πρακτική 1962 σελίδα 1073 - "Casual or accidental and unintentional disobedience to an order is not sufficient to warrant committal"). Αξίζει ακόμη να σημειωθεί ότι στην περίπτωση προστακτικών διαταγμάτων, με τα οποία επιβάλλεται θετική ενέργεια από το άτομο προς το οποίο απευθύνονται, η αδυναμία εκτέλεσης τους συνιστά υπεράσπιση υπό την επιφύλαξη ότι το βάρος απόδειξης της αδυναμίας φέρει το πρόσωπο προς το οποίο απευθύνεται η διαταγή (βλέπε αγγλικό νομικό σύγγραμμα 'Borrie & Lowe: The Law of Contempt' σελίδα 568 και την υπόθεση Δήμος Έγκωμης ν. Μαριάννου Πέτρου

(1997)2 Α.Α.Δ. 70). Περαιτέρω, είναι καλά καθιερωμένη αρχή ότι τα διατάγματα πρέπει να είναι σαφή και καθαρά. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να είναι συνταγμένα με τέτοιο τρόπο ώστε να περιλαμβάνει όλα τα απαραίτητα στοιχεία που ο Καθ' ου η αίτηση θα πρέπει να γνωρίζει για να είναι η δυνατή η συμμόρφωση του με το διάταγμα. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Μιχαηλίδης v. Poliakova, Έφεση Αρ. 22/2009, ημερομηνίας 24.02.11, για να είναι δυνατή η τιμωρία του Καθ' ου η αίτηση τα διατάγματα πρέπει να εξειδικεύονται με τη μεγαλύτερη δυνατή σαφήνεια ώστε να μην αφήνεται αμφιβολία ως προς το ποιες πράξεις απαγορεύονται και υπό ποία ιδιότητα. Η πράξη ή παράλειψη του Καθ' ου η αίτηση για την οποία εκ των υστέρων ζητείται η τιμωρία του, πρέπει να εμπίπτει εντός των ρητών και αναμφισβήτητων προδιαγραφών που το λεκτικό του διατάγματος καταγράφει (βλέπε επίσης τις υποθέσεις Iberian Trust Ltd v. Founders Trust and Investment Co Ltd

(1932)All E.R. 176 [Repr.] και P.A. Thomas & Co and Others v. Mould and Others

(1968)1 All E.R. 963). Επομένως, είναι στους όρους του διατάγματος που κάποιος θα πρέπει να ανατρέξει για να μπορέσει να προσδιορίσει τις υποχρεώσεις που έχουν επιβληθεί (βλέπε το αγγλικό νομικό σύγγραμμα 'Arlidge, Eady & Smith on Contempt', 4η έκδοση, παράγραφος 12-51, σελίδα 1017). Μεταξύ άλλων θα πρέπει να προσδιορίζεται με σαφήνεια ο τόπος αλλά και ο χρόνος συμμόρφωσης. Η Διαταγή 34 Κανονισμός 5 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας προνοεί τα ακόλουθα σε σχέση με το θέμα αυτό: "Every judgment or order made in any cause or matter requiring any person to do an act thereby ordered shall state the time, or the time after service of the judgment or order, within which the act is to be done." Στην υπόθεση Antonis Mouzouris and another v. Xylophagou Plantations Ltd

(1977)1 CLR 287 αποφασίστηκε, ανάμεσα σ' άλλα, ότι στην περίπτωση που το διάταγμα διατάζει ένα πρόσωπο στη λήψη συγκεκριμένης θετικής ενέργειας αντίγραφο αυτού θα πρέπει να του επιδοθεί πριν από τη λήξη της χρονικής περιόδου εντός της οποίας το εν λόγω άτομο είχε διαταχθεί στο να προβεί στη συγκεκριμένη πράξη. Ο λόγος της επίδοσης του διατάγματος στον Καθ' ου η αίτηση προσωπικά πριν από τη διάπραξη παρακοής είναι για να γνωρίζει το άτομο προς το οποίο απευθύνεται το διάταγμα ποια συμπεριφορά θα οδηγήσει σε ανυπακοή. Η θέση αυτή υιοθετείται από την Ετήσια Πρακτική 1962 (Annual Practice 1962) στη σελίδα 955. Επί του ζητήματος αυτού χαρακτηριστικό ακόμη είναι το ακόλουθο απόσπασμα από το αγγλικό νομικό σύγγραμμα 'Arlidge, Eady & Smith on Contempt', 4η έκδοση, παράγραφος 12-37, σελίδα 1013, το οποίο ομιλεί από μόνο του: "It is also necessary to establish service of any order which is alleged to have been disobeyed by leaving a copy with the person to be served. The importance of personal service of the order, where committal is sought, is to enable the person bound by the order, and who is alleged to be in contempt, to know what conduct would amount to a breach (R v. City of London Magistrates' Court Ex p. Green [1997] 3 All E.R. 551); and before committal such notice is required to be proved beyond reasonable doubt (Churchman v. Joint Shop Stewards' Committee of the Workers of the Port of London [1972] 1 W.L.R. 1094)." Ειδική όμως αναφορά σχετικά με το ζήτημα του χρόνου στην οπισθογράφηση είχε γίνει στην υπόθεση In Re Costas Xenophontos

(1987)1 CLR 376 όπου ο Έντιμος Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου Γεώργιος Πικής, όπως ήταν τότε, αναφερόμενος στη Διάταξη 42Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και σε σχετική αγγλική νομολογία είπε: "Order 42A r.1 contemplates the terms of endorsement of the Order to refer to an act required to be done presently or at a future date. In Iberian Trust Ltd., v. Founders Trust and Investment Co. Ltd.,*5 Luxmore, J. held that an order served after the time limited for the doing of the act specified therein is unenforceable. The reasoning behind this judgment is that the very object of an endorsement is to require the person to who it is addressed to do the act specified within the time limited therein and remind him of the consequences that will befall him in the event of disobedience." Ο καθορισμός χρόνου σ' ένα δικαστικό διάταγμα εντός του οποίου πρόσωπο διατάζεται να προβεί σε συγκεκριμένη ενέργεια ως προϋπόθεσης στα πλαίσια στοιχειοθέτησης παρακοής διατάγματος αποτέλεσε αντικείμενο εξέτασης στην υπόθεση Χωματένος v. Σταυρινού

(2001)1Γ Α.Α.Δ. 2110 όπου τονίστηκε ότι όταν το διάταγμα του Δικαστηρίου διατάζει τη λήψη συγκεκριμένης θετικής ενέργειας απαιτείται ο προσδιορισμός συγκεκριμένου χρόνου για την πραγμάτωση της. Χρήσιμη ακόμη πληροφόρηση αντλείται μέσω του πιο κάτω χαρακτηριστικού αποσπάσματος από το αγγλικό σύγγραμμα 'Borrie & Lowe: The Law of Contempt', 3η έκδοση, σελίδα 560, όπου στην ουσία συγκεντρώνονται και κωδικοποιούνται οι προαναφερόμενες νομικές αρχές του θέματος που πραγματεύεται η παρούσα αίτηση: "... the courts will only punish a person for contempt upon adequate proof of the following points. First, it must be established that the terms of the injunction are clear and unambiguous; secondly, it must be shown that the defendant has had proper notice of such terms; and thirdly, there must be clear proof that the terms have been broken by the defendant. There is also a fourth issue, namely, the mens rea required in such cases. We will also refer, fifthly, to the question of who is responsible for the breach." Μέσα από το προαναφερόμενο νομικό πλαίσιο και υπό το φως των ευρημάτων που προέκυψαν μετά την αξιολόγηση της μαρτυρίας που έγινε αποδεχτή, των παραδεκτών γεγονότων καθώς και των γεγονότων που τελικά δεν αμφισβητήθηκαν και προκύπτουν μέσα από την προσκομισθείσα μαρτυρία, θα εξετάσω κατά πόσο πληρούνται σωρευτικά οι προϋποθέσεις που απαιτούνται για την έγκριση της υπό κρίσης αίτησης καθώς επίσης και κατά πόσο ευσταθούν ή όχι οι προβαλλόμενοι λόγοι ένστασης των Καθ' ων η αίτηση, καταλήγοντας παράλληλα στα ανάλογα συμπεράσματα. Εξέταση λόγων ένστασης και Συμπεράσματα: Θα ξεκινήσω την ενασχόληση μου με το πρώτο λόγο ένστασης με τον οποίον οι Καθ' ων η αίτηση παραπονιούνται ότι η αίτηση είναι νομικά και πραγματικά αβάσιμη. Με κάθε σεβασμό στους Καθ' ων η αίτηση η θέση αυτή δεν αποτελεί στην ουσία λόγο ένστασης που χρήζει εξέτασης αλλά συμπέρασμα, στο οποίο το Δικαστήριο θα καταλήξει μέσα από ευρήματα αν στη βάση αξιολόγησης της μαρτυρίας που προσκομιστεί, με γνώμονα ότι η φύση της παρούσας αίτησης αφορά ισχυριζόμενη παρακοή δικαστικού διατάγματος υπό το φως των λόγων ένστασης, συντρέχουν οι απαιτούμενες προϋποθέσεις που θα δικαιολογούσαν την έγκριση του αιτούμενου διατάγματος. Η θέση αυτή ως έχει προβληθεί είναι άνευ αντικειμένου και ως εκ τούτου αγνοείται. Θα προχωρήσω στην εξέταση του πέμπτου λόγου ένστασης με τον οποίο οι Καθ' ων η αίτηση επικαλούνται ότι ουδέποτε υπήρξε παράνομη επέμβαση από μέρους τους στα τεμάχια του Αιτητή. Το ζήτημα της παράνομης επέμβασης αποτέλεσε επίδικο ζήτημα κατά την εκδίκαση της αγωγής, μέσα από την οποία κρίθηκε από το Δικαστήριο και γνωστοποιήθηκε στους διαδίκους με την έκδοση της απόφασης του στις 20.03.15. Το θέμα αυτό δεν απασχολεί το παρόν Δικαστήριο και δεν εμπίπτει στον σκοπό και σημασία της παρούσας διαδικασίας. Συνεπώς λόγος αυτός ένστασης απορρίπτεται επειδή δεν σχετίζεται με το αντικείμενο της παρούσας διαδικασίας. Θα εξετάσω στη συνέχεια τον έκτο λόγο ένστασης με τον οποίον οι Καθ' ων η αίτηση παραπονιούνται ότι η δικαστική απόφαση ημερομηνίας 20.03.15 έχει εφεσιβληθεί με πολύ καλές και μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας και τυχόν έκδοση του αιτουμένου διατάγματος θα αποτελέσει εμπόδιο στην προώθηση της έφεσης και παράλληλα τυχόν εφαρμογή του θα προκαλέσει στους Καθ' ων η αίτηση έξοδα ύψους €100.000, τα οποία σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης θα επωμιστούν χωρίς λόγο. Δεν συμμερίζομαι τη θέση αυτή των Καθ' ων η αίτηση. Από τη στιγμή που η εκτέλεση της εφεσιβλημένης δικαστικής απόφασης δεν έχει ανασταλεί με βάση σχετικό δικαστικό διάταγμα που εξασφαλίστηκε δυνάμει της Διαταγής 35 Κανονισμού 18 και των παραμέτρων που καθορίστηκαν μέσα από τη νομολογία, αυτή τίθεται σε εφαρμογή και οι διάδικοι οφείλουν αμέσως να συμμορφωθούν με το περιεχόμενο της ή ως αυτή διαφορετικά προνοεί. Σχετικές είναι οι υποθέσεις ABP Holdings Ltd και άλλος v Κιταλίδη και άλλων (αρ.1)

(1994)1 Α.Α.Δ. 287 και Πραξιτέλης Βογαζιανού v Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας

(1997)1 Α.Α.Δ. 591, στις οποίες και παραπέμπω. Όπως τονίστηκε στην Ναυτικός Όμιλος Πάφου v Αρχής Λιμένων Κύπρου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1147, η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης και αναστολή της ισχύος της μπορεί να εγκριθεί στο πλαίσιο της διακριτικής ευχέρειας που παρέχεται στο Δικαστήριο από τη Δ.35 Θ.

1. Δεδομένου ότι στην προκειμένη περίπτωση δεν υπάρχει σε ισχύ ένα τέτοιο διάταγμα, το γεγονός ότι η δικαστική απόφαση ημερομηνίας 20.03.15 τελεί υπό τη διαδικασία έφεσης δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης της και ταυτόχρονα την υποχρέωση συμμόρφωσης με το περιεχόμενο της. Κατά συνέπεια, ο λόγος αυτός ένστασης απορρίπτεται ως αβάσιμος. Ακολούθως εξετάζεται ο έβδομος λόγος ένστασης με τον οποίον οι Καθ' ων η αίτηση παραπονιούνται ότι ο Αιτητής δεν προσέρχεται στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια καθότι απέκρυψε από το Δικαστήριο το γεγονός της έκδοσης του πιστοποιητικού οριοθέτησης, πράγμα που θα μπορούσε να είχε αναφέρει στο στάδιο των αγορεύσεων πριν την έκδοση της δικαστικής απόφασης ημερομηνίας 20.03.
2. Αν το παράπονο των Καθ' ων η αίτηση εστιάζεται σε απόκρυψη από τον Αιτητή του γεγονότος της έκδοσης του πιστοποιητικού οριοθέτησης στην παρούσα διαδικασία αυτό δεν έχει προοπτική επιτυχίας. Εφόσον η παρούσα αίτηση είναι δια κλήσεως με αποτέλεσμα να μην έχει εκδοθεί οποιοδήποτε διάταγμα μονομερώς και από τη στιγμή που η ενόρκως μαρτυρία που δόθηκε από όλα τα μέρη αξιολογήθηκε από το Δικαστήριο, το οποίο κατέληξε σε σχετικά ευρήματα επί γεγονότων και γενικότερα σε συμπεράσματα, το παράπονο αυτό των Καθ' ων η αίτηση κρίνεται παντελώς αβάσιμο και ως εκ τούτου απορρίπτεται. Για την όποια επίδραση το έγγραφο αυτό πιθανό να έχει στην κατάληξη του για την τύχη της υπό κρίση αίτησης ως μέρος της μαρτυρίας που αξιολογήθηκε για την εξέταση των απαιτουμένων προϋποθέσεων, θα αναφερθώ στη συνέχεια όταν αυτή θα εξετάζεται επί της ουσίας της. Αν τώρα το παράπονο των Καθ' ων η αίτηση επικεντρώνεται σε απόκρυψη του πιο πάνω γεγονότος στη διαδικασία εκδίκασης της αγωγής, το ζήτημα αυτό δεν σχετίζεται με το αντικείμενο της παρούσας αίτησης και ως τέτοιο που κρίνεται η εν λόγω θέση των Καθ' ων η αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει. Επομένως σε αμφότερες περιπτώσεις ο λόγος αυτός ένστασης είναι έκθετος σε απόρριψη για τους λόγους που έχουν εξηγηθεί. Έπεται η από κοινού εξέταση του δεύτερου, τρίτου και τέταρτου λόγου ένστασης, οι οποίοι σχετίζονται με τα κριτήρια και τις προϋποθέσεις που επενεργούν στην κρίση του Δικαστηρίου στα πλαίσια εξέτασης της ουσίας της υπό κρίση αίτησης. Όπως έχει ήδη λεχθεί, αυτό που ο Αιτητής προσάπτει στους Καθ' ων η αίτηση είναι ότι οι τελευταίοι απέτυχαν να συμμορφωθούν με το περιεχόμενο της παραγράφου 3 της δικαστικής απόφασης ημερομηνίας 20.03.
3. Θα εφαρμόσω τώρα τα γεγονότα που προκύπτουν μέσα από την αξιολόγηση της προσαχθείσας μαρτυρίας σε συνάρτηση με τις νομικές αρχές που ισχύουν στα προαναφερόμενα κριτήρια και προϋποθέσεις:
4. Κατά πόσο έχει εκδοθεί δικαστικό διάταγμα εναντίον των Καθ' ων η αίτηση Αποτελεί παραδεκτό γεγονός για τους διαδίκους ότι στις 20.03.15 εκδόθηκε δικαστική απόφαση από το Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου, το κείμενο της οποίας είναι ένα από τα έγγραφα που συνοδεύουν την υπό κρίση αίτηση. Το λεκτικό και ύφος που χρησιμοποιούνται μέσα από το κείμενο του εν λόγω δικαστικού εγγράφου παραπέμπουν αβίαστα στην έκδοση προστακτικού διατάγματος εναντίον των Καθ' ων η αίτηση 1 και 2 με το οποίο οι Καθ' ων η αίτηση 1 και 2 διατάζονται, ανάμεσα σ' άλλα, να προβούν στις ενέργειες που περιγράφονται στην παράγραφο 3 της δικαστικής απόφασης. Εφόσον ο ισχυρισμός για παρακοή αφορά την παράγραφο 3 της δικαστικής απόφασης, θεωρώ χρήσιμο να αναφερθώ στο περιεχόμενο της, όπου αυτό επί λέξει καταγράφει τα εξής: "Εκδοθεί και δια του παρόντος εκδίδεται διάταγμα το οποίο διατάσσει τους Εναγόμενους 2 και 3 όπως προχωρήσουν στην αποκατάσταση των πραγμάτων, δια της επανατοποθέτησης χώματος, αναφορικά με τα ακίνητα του Ενάγοντα στην πριν του Οκτώβρη του 2007 υφιστάμενη κατάσταση και στην κατασκευή τοίχου αντιστήριξης τέτοιου τύπου και προδιαγραφών όπως προνοείται στους όρους της άδειας Π.Α.Φ.2088/2007 και της άδειας οικοδομής Β318/09 εντός 60 ημερών από σήμερα." Με δεδομένο ότι οι εναγόμενοι 2 και 3 είναι οι Καθ' ων η αίτηση 1 και 2 προκύπτει χωρίς αμφιβολία ότι στην δικαστική απόφαση ημερομηνίας 20.03.15 ενσωματώνεται διάταγμα προστακτικής φύσεως που απαιτεί από τους Καθ' ων η αίτηση 1 και 2 τη λήψη ενεργειών από αυτούς. Ανεξαρτήτως όμως αυτού, το ότι στις 20.03.15 εκδόθηκε δικαστικό διάταγμα εναντίον των Καθ' ων η αίτηση 1 και 2 αποτελεί κοινό έδαφος των διαδίκων. Ως εκ τούτου, η πρώτη προϋπόθεση πληρείται.
5. Το διάταγμα του Δικαστηρίου να είναι οπισθογραφημένο Διαβάζοντας το εν λόγω δικαστικό διάταγμα παρατηρώ ότι σ' αυτό περιέχεται η δέουσα οπισθογράφηση, όπως αυτή απαιτείται από τις πρόνοιες της Διάταξης 42Α και συγκεκριμένα του Κανονισμού 1 αυτής. Στο κάτω μέρος του δικαστικού διατάγματος υπάρχει σχετική παράγραφος με τον τίτλο 'Οπισθογράφηση', το λεκτικό της οποίας συνάδει απόλυτα με αυτό που απαιτείται από την πιο πάνω διάταξη. Πέραν αυτού όμως θα πρέπει να λεχθεί ότι το θέμα της οπισθογράφησης δεν έχει αμφισβητηθεί από τους Καθ' ων η αίτηση 1 και
6. Κατά συνέπεια, τεκμηριώνεται και αυτή η προϋπόθεση.
7. Προσωπική επίδοση του δικαστικού διατάγματος στους Καθ' ων η αίτηση Ανατρέχοντας στο δικαστηριακό φάκελο της υπόθεσης παρατηρώ ότι το δικαστικό διάταγμα μαζί με επιστολή ημερομηνίας 20.04.15 του δικηγόρου του Αιτητή επιδόθηκε προσωπικά στους Καθ' ων η αίτηση 1 και 2 στις 27.04.
8. Έκαστος από αυτούς πιστοποίησε με υπογραφή την παραλαβή των εγγράφων από ιδιώτη επιδότη. Χωρίς αμφιβολία προκύπτει ότι το δικαστικό διάταγμα επιδόθηκε δεόντως σε αμφότερους Καθ' ων η αίτηση πριν από τη λήξη της χρονικής περιόδου των 60 ημερών από τις 20.03.16 που το εν λόγω διάταγμα εκδόθηκε, εντός της οποίας αυτοί είχαν διαταχθεί στο να προβούν στις πράξεις που καθορίζονται μέσα από το περιεχόμενο της παραγράφου 3 της δικαστικής απόφασης που είναι ενσωματωμένο το δικαστικό διάταγμα. Είναι η θέση των Καθ' ων η αίτηση ότι η επίδοση του δικαστικού διατάγματος είναι αναληθής, παράτυπη και κατασκευασμένη. Προς δικαιολόγηση της θέσης αυτής η ευπαίδευτη συνήγορος των Καθ' ων η αίτηση υπέδειξε ότι το όνομα του ιδιώτη επιδότη και οι λέξεις 'Πάφου' και 'Πάφος' είναι με μαύρο μελάνι ενώ τα υπόλοιπα είναι με μπλε. Σύμφωνα με την κυρία Πουλλά διαφορετικός τύπος μελανιού χρησιμοποιήθηκε και στη φράση '& Διάταγμα ημ. 20/3/15' καθ' όσον αφορά μόνο το έντυπο της Καθ' ης η αίτησης
9. Αντίθετα οι Καθ' ων η αίτηση παραδέχονται ότι παρέλαβαν την επιστολή του δικηγόρου του Αιτητή ημερομηνίας 20.04.
10. Θα πρέπει να λεχθεί ότι ο ισχυρισμός αυτός δεν αποτελεί λόγο ένστασης και ούτε γίνεται οποιαδήποτε αναφορά γι' αυτόν μέσα από το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης των Καθ' ων η αίτηση. Πρόκειται για ένα εκ των υστέρων ισχυρισμό, ο οποίος, ως παραδέχονται οι Καθ' ων η αίτηση, προβλήθηκε για πρώτη φορά στη γραπτή αγόρευση της συνηγόρου τους και ως εκ τούτου δεν λαμβάνεται υπόψη. Ανεξάρτητα όμως αυτού η τοποθέτηση αυτή των Καθ' ων η αίτηση πάσχει και επί της ουσίας της. Είναι γεγονός ότι παρατηρούνται αυτές οι διαφορές μελανιού στις προαναφερόμενες φράσεις. Ωστόσο αυτά ουδεμία σημασία έχουν. Το όνομα και η ιδιότητα του επιδότη φέρει διαφορετικό χρώμα μελανιού επειδή προφανώς ως ίδιο που είναι πάντοτε είναι τυποποιημένο και κατ' επέκταση προ-συμπληρωμένο στο έντυπο (Τύπος J. 175) για χάριν ευκολίας συμπλήρωσης του εντύπου. Ομοίως για τον ίδιο λόγο γίνεται αντιληπτό ότι προ-συμπληρωμένες στο έντυπο είναι και οι λέξεις 'Πάφου' και 'Πάφος' που καθορίζουν την επαρχία που βρίσκεται το πρωτοκολλητείο καθώς και την τοποθεσία που ο ιδιώτης επιδότης υπέγραψε και ορκίστηκε για την επίδοση των εγγράφων ενώπιον του πρωτοκολλητή. Για τη φράση '& Διάταγμα ημ. 20/3/15' στο έντυπο της Καθ' ης η αίτησης 2 δεν αποκλείεται να συμπληρώθηκε στη συνέχεια απλά επειδή, αν και το δικαστικό διάταγμα να είχε επιδοθεί, εκ παραδρομής να μην είχε σημειωθεί η επίδοση του από την αρχή. Η δε υπογραφή αμφοτέρων Καθ' ων η αίτηση πάνω στο πρώτο έγγραφο που ήταν η επιστολή του δικηγόρου του Αιτητή καλύπτει γνώση παραλαβής και του δεύτερου επισυνημμένου εγγράφου που ήταν η δικαστική απόφαση στην οποία βρίσκεται ενσωματωμένο το δικαστικό διάταγμα από έκαστο Καθ' ου η αίτηση Εφόσον οι Καθ' ων η αίτηση διατυπώνουν ένα τέτοιο σοβαρό ισχυρισμό που ενδεχομένως να αφορούσε τη διάπραξη ποινικού αδικήματος θα έπρεπε να είχαν προβεί σε σχετική καταγγελία στην αστυνομία, στον πρωτοκολλητή και σε άλλα τυχόν αρμόδια σώματα για στοιχειοθέτηση του. Από τη στιγμή που δεν το έπραξαν χωρίς να δοθεί οποιαδήποτε εξήγηση, ο εν λόγω ισχυρισμός τους παρέμεινε ατεκμηρίωτος και ως εκ τούτου έκθετος σε απόρριψη. Συνεπώς, ικανοποιείται και αυτή η προϋπόθεση σε σχέση και με τους δύο Καθ' ων η αίτηση.
11. Η υπό κρίση αίτηση παρακοής να είναι δια κλήσεως και να υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση Πράγματι η παρούσα αίτηση, απευθυνόμενη στους Καθ' ων η αίτηση 1 και 2 ονομαστικά, έγινε δια κλήσεως και όντως συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του ιδίου του Αιτητή. Εξάλλου, το γεγονός αυτό ουδέποτε αμφισβητήθηκε από τους Καθ' ως η αίτηση. Συνεπώς, στοιχειοθετείται και αυτή η προϋπόθεση.
12. Προσωπική επίδοση της παρούσας αίτησης στους Καθ' ων η αίτηση Ο Κανονισμός 3

(2)της Διάταξης 42Α απαιτεί επίδοση της υπό κρίση αίτησης προσωπικά στον καθ' ου η αίτηση, εκτός εάν το Δικαστήριο διατάξει διαφορετικά. Η χρήση της λέξης 'πρέπει' και γενικότερα το ρητό και κατηγορηματικό λεκτικό αλλά και το ύφος που υπάρχει στο περιεχόμενο του εν λόγω κανονισμού καθιστούν τις πρόνοιες αυτού επιτακτικής φύσεως. Στην υπόθεση Πετράκη ν. Ann-Marie Marks Petraki

(2002)113 A.A.Δ. 911 τονίστηκε ότι για την εφαρμογή του άρθρου 42 του Ν.14/60 πρέπει απαρέγκλιτα και με αυστηρότητα να τηρηθούν οι προϋποθέσεις της Διαταγής 42Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η προσωπική επίδοση της αίτησης παρακοής στον Καθ' ου η αίτηση, δηλαδή στο άτομο που αποδίδεται ότι ευθύνεται για παρακοή δικαστικού διατάγματος, είναι ένα από τα κριτήρια που πρέπει να συντρέχουν προκειμένου η σχετική αίτηση να κριθεί επιτυχής. Καθ' όσον αφορά υπόθεση παρακοής, η απαίτηση για ειδικά προσωπική επίδοση σχετικής αίτησης καθιστά ανεπαρκείς τους κανόνες επίδοσης σύμφωνα με τις πρόνοιες της Διάταξης 5 που εφαρμόζονται σε όλες τις άλλες περιπτώσεις. Ανατρέχοντας στο δικαστηριακό φάκελο της υπόθεσης αυτής παρατηρώ ότι η υπό κρίση αίτηση παρακοής επιδόθηκε στην Καθ' ης η αίτηση 1 εταιρεία διά του διευθυντή της ΜΥ1 στις 25.08.15, ο οποίος πιστοποίησε ενυπόγραφα την παραλαβή της από ιδιώτη επιδότη. Επομένως κρίνω ότι για την Καθ' ης η αίτηση 1 η εν λόγω προϋπόθεση ικανοποιείται. Σε σχέση με την Καθ' ης η αίτηση 2 παρατηρώ ότι η υπό κρίση αίτηση δεν της επιδόθηκε προσωπικά αλλά στον ΜΥ1 που είναι ο σύζυγος της την ίδια ημέρα που παρέλαβε την αίτηση εκ μέρους και για λογαριασμό της Καθ' ης η αίτησης 1 εταιρείας (ήτοι 25.08.15). Συνεπώς, με γνώμονα ότι η υπό κρίση αίτηση δεν έχει επιδοθεί προσωπικά στην Καθ' ης η αίτηση 2 όπως απαιτείται ειδικά, ρητά και επιτακτικά από τους δικονομικούς θεσμούς και εφόσον δεν υπάρχει διαταγή από το Δικαστήριο για παρέκκλιση από την εν λόγω προϋπόθεση, η κατάληξη της, σε σχέση με το εν λόγω άτομο, δηλαδή την Καθ' ης η αίτηση 2, προδιαγράφεται μοιραία. Ανεξαρτήτως της κατάληξης αυτής για την Καθ' ης η αίτηση 2, θα εξετάσω και τις υπόλοιπες παραμέτρους σε σχέση με αυτήν και τούτο σε περίπτωση που το συμπέρασμα του Δικαστηρίου κριθεί εσφαλμένο σε ανώτερο επίπεδο δικαστικής κρίσης.

1. Η σύνταξη του δικαστικού διατάγματος να είναι σαφής και καθαρή Όπως έχει λεχθεί προηγουμένως, το δικαστικό διάταγμα είναι προστακτικής φύσεως και απαιτεί από τους Καθ' ων η αίτηση να προβούν σε ενέργειες. Μελετώντας την παράγραφο 3 του κειμένου της δικαστικής απόφασης στην οποία βρίσκεται ενσωματωμένο το δικαστικό διάταγμα παρατηρώ ότι ζητείται από τους Καθ' ων η αίτηση να επανατοποθετήσουν χώματα έτσι ώστε να αποκαταστήσουν τα πράγματα στην πριν του Οκτώβρη 2007 κατάσταση στα ακίνητα του Αιτητή με αρ. εγγραφής 10122, τεμάχιο αρ. 539, φύλλο/σχέδιο XLV/5 (χωρ.)(45/6122V01) και αρ. εγγραφής 10121, τεμάχιο αρ. 540, φύλλο/σχέδιο XLV/5 (χωρ.)(45/6122V01) στο Π. Στρουμπί. Επίσης οι Καθ' ων η αίτηση διατάζονται να κατασκευάσουν τοίχο αντιστήριξης τύπου και προδιαγραφών όπως προνοούνται στους όρους της πολεοδομικής άδειας Π.Α.Φ.2088/07 και της άδειας οικοδομής Β318/
2. Πρόκειται για σαφείς και ρητές πράξεις στις οποίες οι Καθ' ων η αίτηση καλούνται να προβούν με προσδιορισμένο τρόπο σε συγκεκριμένο χώρο εντός του καθορισμένου χρονικού διαστήματος των 60 ημερών από την ημερομηνία έκδοσης της δικαστικής απόφασης (20.03.15). Οι όροι της πολεοδομικής άδειας Π.Α.Φ.2088/07 βρίσκονται εις γνώση των Καθ' ων η αίτηση με το περιεχόμενο τους να επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση τους ως μέρος του Τεκμηρίου
3. Η παραπομπή στο περιεχόμενο της πιο πάνω πολεοδομικής άδειας περιορίζεται για την κατασκευή τοίχου αντιστήριξης και με αυτό ασχολείται ο όρος 215, τον οποίο είχα την ευκαιρία να μελετήσω. Με βάση αυτόν οι τοίχοι αντιστήριξης δεν πρέπει να υπερβαίνουν τα 2,5 μέτρα πάνω από το συνεχόμενο φυσικό έδαφος. Όπου προκύπτουν υψομετρικές διαφορές μεγαλύτερες από 2,5 μέτρα, τότε ο τοίχος αντιστήριξης να κατασκευάζεται με κλιμακωτή διάταξη έτσι ώστε το ύψος του να μην υπερβαίνει τα 2,5 μέτρα. Πρόκειται για σαφείς και συγκεκριμένες προδιαγραφές σύμφωνα με τις οποίες οι Καθ' ων η αίτηση καλούνται να κατασκευάσουν τοίχο αντιστήριξης, η ακριβής θέση του οποίου θα προσδιοριζόταν μετά από συνεννόηση των Καθ' ων η αίτηση με το Επαρχιακό Γραφείο Πολεοδομίας Πάφου, προς το οποίο θα υποβάλλονταν σχετικά σχέδια προς έγκριση. Συναφείς ακόμη είναι οι όροι 501 και 504 της εν λόγω πολεοδομικής άδειας καθώς και ο όρος 1 του επισυνημμένου στην εν λόγω πολεοδομική άδεια παραρτήματος. Επομένως οι Καθ' ων η αίτηση γνωρίζουν κατά τρόπο σαφή και ξεκάθαρο τι ακριβώς πρέπει να κάνουν, στη βάση ποιων ειδικών τεχνικών προδιαγραφών και τύπου να τα κάνουν, που συγκεκριμένα να τα κάνουν και μέχρι πότε να τα κάνουν. Είναι η θέση των Καθ' ων η αίτηση ότι το περιεχόμενο της παραγράφου 3 της δικαστικής απόφασης δεν είναι σαφές και καθαρό και κατ' επέκταση είναι ανεφάρμοστο επειδή: (α) η δικαστική απόφαση ημερομηνίας 20.03.15 είναι λανθασμένη, (β) δεν διαφαίνεται ότι υπάρχει παράνομη επέμβαση οι Καθ' ων η αίτηση δεν μπορούν να διαταχθούν σε αποκατάσταση των πραγμάτων στην προ του Οκτώβρη 2007 κατάσταση, (γ) το πιστοποιητικό τελικής οριοθέτησης των τεμαχίων του Αιτητή έρχεται σε αντίθεση με την απόφαση του Δικαστηρίου, (δ) οι Καθ' ων η αίτηση αναμένουν να τους υποδειχτεί μέσα από την άδεια τι υλικό για την επανατοποθέτηση χωμάτων να τοποθετήσουν και (ε) δεν υπάρχουν σε ισχύ η πολεοδομική άδεια Π.Α.Φ.2088/07 και η άδεια οικοδομής Β318/
4. Θα πρέπει να λεχθεί ότι το σημείο (α) δεν αφορά τον σκοπό της παρούσας διαδικασίας. Το εάν η δικαστική απόφαση ημερομηνίας 20.03.15 είναι ή όχι εσφαλμένη είναι ζήτημα που θα αποφασίσει το Ανώτατο Δικαστήριο μέσα από τη διαδικασία έφεσης που εκκρεμεί. Με δεδομένο ότι δεν έχει εκδοθεί διάταγμα αναστολής εκτέλεσης της δικαστικής απόφασης, η υποχρέωση συμμόρφωσης με το περιεχόμενο της εξακολουθεί να υφίσταται. Η απόρριψη του σημείου (α) συμπαρασύρει σε αποτυχία και το σημείο (β). Επαναλαμβάνω αν το συμπέρασμα του Δικαστηρίου ότι υπήρξε παράνομη επέμβαση στα τεμάχια του Αιτητή από τους Καθ' ων η αίτηση είναι ή όχι λανθασμένο θα κριθεί στη διαδικασία έφεσης. Στο μεταξύ η δικαστική απόφαση βρίσκεται σε ισχύ και προς εκτέλεση. Η υποκειμενική θέση των Καθ' ων η αίτηση ότι δεν διαφαίνεται ότι υπάρχει παράνομη επέμβαση στερείται ερείσματος και ουδεμία σημασία έχει στην παρούσα διαδικασία. Άσχετο με τον σκοπό και το αντικείμενο εκδίκασης της υπό κρίση αίτησης είναι και το σημείο (γ), το οποίο χωρίς δεύτερη σκέψη απορρίπτεται. Όσον αφορά το σημείο (δ) αυτό περιέχει μια γενική, αόριστη και ασαφή αναφορά που θεωρώ ότι προβλήθηκε εκ των υστέρων για να δικαιολογήσει μη συμμόρφωση με το δικαστικό διάταγμα. Οι Καθ' ων η αίτηση δεν έχουν εξηγήσει τι είναι αυτό ακριβώς που τους μπερδεύει και γιατί να αναμένουν οποιαδήποτε υπόδειξη στο θέμα αυτό από την αρμόδια αρχή. Την ίδια στιγμή η υποχρέωση τους στο εν λόγω ζήτημα είναι η επανατοποθέτηση χωμάτων. Αυτό θα έλεγα ότι από μόνο του σημαίνει τοποθέτηση των ιδίων χωμάτων που είχαν προηγουμένως μετακινηθεί χωρίς έτσι να υπάρχει η ανάγκη υπόδειξης οτιδήποτε. Έχοντας αυτά υπόψη η θέση αυτή των Καθ' ων η αίτηση απορρίπτεται ως αβάσιμη. Σε σχέση με το σημείο (ε) παρατηρώ ότι η πολεοδομική άδεια Π.Α.Φ.2088/07 ημερομηνίας 12.01.09 ίσχυε για περίοδο 5 ετών (όρος 3) με δυνατότητα επέκτασης κατά ένα έτος υπό τις προϋποθέσεις που διατυπώνονται (όρος 4). Η δε άδεια οικοδομής Β318/2009 ημερομηνίας 28.11.13 ίσχυε μέχρι 11.01.
5. Δεν αποκλείω το γεγονός η ισχύς αμφοτέρων αδειών να είχε λήξει πριν από την έκδοση της δικαστικής απόφασης ημερομηνίας 20.03.
6. Ωστόσο οι Καθ' ων η αίτηση δεν διατάζονται να υλοποιήσουν τις πιο πάνω άδειες. Μπορεί οι άδειες να αφέθηκαν να λήξουν χωρίς ανανέωση αλλά αυτό δεν εμποδίζει συμμόρφωση με το περιεχόμενο του διατάγματος. Σύμφωνα με την παράγραφο 3 της δικαστικής απόφασης η υποχρέωση των Καθ' ων η αίτηση να επανατοποθετήσουν χώματα δεν συνδέεται με τις προαναφερόμενες άδειες. Η δε επιπλέον υποχρέωση των Καθ' ων η αίτηση να κατασκευάσουν τοίχο αντιστήριξης δεν προϋποθέτει χρήση των εν λόγω αδειών που η λήξη της ισχύος τους θα καθιστούσε όντως το δικαστικό διάταγμα ανεφάρμοστο, αλλά ανέγερση του στη βάση τεχνικών προδιαγραφών και τύπου ιδίων με αυτών που αναφέρονται στις εν λόγω άδειες. Συνεπώς ορθά κατά την ταπεινή μου γνώμη δεν υπάρχει πρόνοια για ανανέωση των προαναφερομένων αδειών. Εναπόκειται στους Καθ' ων η αίτηση είτε να εξασφαλίσουν νέες άδειες είτε να ανανέωναν τις υφιστάμενες που φαίνεται να έληξαν. Η υποχρέωση υπακοής τους στο δικαστικό διάταγμα προϋποθέτει τη λήψη όλων των μέτρων που απαιτούνται για τη συμμόρφωση με το περιεχόμενο του. Επομένως η θέση αυτή των Καθ' ων η αίτηση απορρίπτεται ως αβάσιμη. Είναι ακόμη η θέση των Καθ' ων η αίτηση ότι το δικαστικό διάταγμα παραβιάζει συνταγματικά και ευρωπαϊκά δικαιώματα τους. Πρόκειται για ένα γενικό, αόριστο και ασαφή ισχυρισμό. Η παράλειψη των Καθ' ων η αίτηση να εξηγήσουν ποια συγκεκριμένα είναι αυτά τα συνταγματικά και ποια τα ευρωπαϊκά δικαιώματα τους που επικαλούνται ότι παραβιάζονται με την υποχρέωση τους να υπακούσουν στο εν λόγω δικαστικό διάταγμα, με ποιο τρόπο ακριβώς αυτά τα δικαιώματα τους επηρεάζονται δυσμενώς και με ποια άρθρα νομοθεσιών έρχονται σε αντίθεση, αφήνει τον ισχυρισμό αυτό των Καθ' ων η αίτηση έκθετο σε απόρριψη λόγω μη τεκμηρίωσης του. Στη βάση των πιο πάνω καταλήγω ότι το κριτήριο αυτό στοιχειοθετείται για τους Καθ' ων η αίτηση.
7. Κατά πόσο υπάρχει ηθελημένη ανυπακοή των Καθ' ων η αίτηση με το διάταγμα του Δικαστηρίου Είναι η θέση των Καθ' ων η αίτηση ότι υπάρχει από μέρους τους πραγματική αδυναμία συμμόρφωσης με το δικαστικό διάταγμα επειδή δεν ήταν εφικτή η ανέγερση τοίχου και προδιαγραφών ως προνοείται εντός του καθορισμένου χρονικού διαστήματος των 60 ημερών αφού η περίοδος αυτή ήταν πολύ μικρή για να εξασφαλιστεί η απαιτούμενη πολεοδομική άδεια αλλά και η άδεια οικοδομής. Αν και η εν λόγω θέση δεν περιλαμβάνεται στους λόγους ένστασης και προβλήθηκε για πρώτη φορά στη γραπτή αγόρευση της συνηγόρου των Καθ' ων η αίτηση, αυτή δεν ευσταθεί. Η επανατοποθέτηση χωμάτων δεν συνδεόταν με την ανάγκη εξασφάλισης οποιασδήποτε άδειας. Τυχόν υλοποίηση αυτής της υποχρέωσης θα σήμαινε ήδη μερική συμμόρφωση με το δικαστικό διάταγμα. Όσον αφορά την ανέγερση τοίχου αντιστήριξης, οι Καθ' ων η αίτηση δεν έχουν εξηγήσει που στηρίζουν τη θέση τους ότι το χρονικό διάστημα εξασφάλισης αδειών είναι μικρό κάτι που δεν θα επέτρεπε την εκτέλεση τέτοιας εργασίας. Αντίθετα αυτό που παρατηρώ είναι ότι η νέα πολεοδομική άδεια Π.Α.Φ./00257/2015 υπεβλήθηκε στις 07.05.15 και μέχρι τις 02.06.15 λειτουργοί του Επαρχιακού Γραφείου Πολεοδομίας είχαν μελετήσει την αίτηση των Καθ' ων η αίτηση και τους ενημέρωσαν με επιστολή τα στοιχεία που έπρεπε συμπληρωματικά να προσκομιστούν προκειμένου να εγκριθεί. Αν τώρα ληφθεί υπόψη ότι επειδή οι Καθ' ων η αίτηση δεν ανταποκρίθηκαν στις 30.06.15 απορρίφθηκε η αίτηση τους, δηλαδή σε διάστημα λιγότερο των δύο μηνών, ο ισχυρισμός των Καθ' ων η αίτηση κρίνεται ανεδαφικός. Μάλιστα το παράπονο των Καθ' ων η αίτηση ότι η εν λόγω αίτηση τους απορρίφθηκε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα χωρίς να προλάβουν να προσκομίσουν στην αρμόδια αρχή αυτά που τους ζητήθηκαν καταρρίπτει έμπρακτα τη θέση τους. Το ότι μέχρι σήμερα δεν υπήρξε υπακοή και συμμόρφωση με το δικαστικό διάταγμα από τους Καθ' ων η αίτηση είναι αναντίλεκτο γεγονός. Το αποτέλεσμα αυτό στοιχειοθετεί την αντικειμενική υπόσταση του αστικού αδικήματος της παρακοής (actus reus). Το ερώτημα που τώρα χρήζει απάντησης είναι αν αυτή η ανυπακοή είναι ηθελημένη, δηλαδή κατά πόσο ικανοποιείται η υποκειμενική υπόσταση του εν λόγω αδικήματος (mens rea). Στα πλαίσια εξέτασης του ζητήματος αυτού διαπιστώνεται ότι από τις 20.03.16 μέχρι την ημερομηνία ολοκλήρωσης εκδίκασης της υπό κρίση αίτησης οι Καθ' ων η αίτηση δεν προέβηκαν σε καμία ενέργεια για επανατοποθέτηση των χωμάτων, ως είχαν διαταχτεί. Για την συμπεριφορά τους αυτή προέβαλαν τη φτωχή δικαιολογία που σχολιάστηκε προηγουμένως και δεν έγινε δεχτή από το Δικαστήριο. Καμία άλλη εξήγηση δόθηκε και καμία πράξη έγινε που να φανερώνει πρόθεση των Καθ' ων η αίτηση να επανατοποθετήσουν τα χώματα. Όσον αφορά την υποχρέωση τους για κατασκευή τοίχου αντιστήριξης οι Καθ' ων η αίτηση ενώ γνώριζαν το πλαίσιο των τεχνικών προδιαγραφών πάνω στις οποίες έπρεπε να βασιστεί η μελέτη τους, εντούτοις υπέβαλαν αίτηση για εξασφάλιση νέας πολεοδομικής άδειας χωρίς η μελέτη τους που εκπόνησαν και κατάθεσαν στην αρμόδια αρχή να προνοούσε την κατασκευή τέτοιου τοίχου με κλιμακωτή διάταξη. Αυτό διαπιστώνεται από τα σημεία 500 και 501(β) της αίτησης για έκδοση πολεοδομικής άδειας Π.Α.Φ./00257/2015 όπου σημειώνεται ότι ο τοίχος αντιστήριξης που οι Καθ' ων η αίτηση είχαν προτείνει δεν γινόταν αποδεκτός επειδή δεν επρόκειτο να κατασκευαστεί με κλιμακωτή διάσταση. Για περισσότερες λεπτομέρειες παραπέμπω στο περιεχόμενο των προαναφερομένων σημείων. Μάλιστα παρόλο ότι οι Καθ' ων η αίτηση ειδοποιήθηκαν να διορθώσουν τη μελέτη τους καθώς και να προσκομίσουν και στοιχεία αποτύπωσης, λεπτομέρειες των οποίων εκτίθενται στο σημείο 501(α) της αίτησης για έκδοση πολεοδομικής άδειας Π.Α.Φ./00257/2015 στο οποίο επίσης παραπέμπω, με επιστολή της αρμόδιας αρχής ημερομηνίας 02.06.16 ουδεμία ανταπόκριση υπήρξε από μέρους τους. Σε αντίθεση με το τι ισχυρίζονται οι Καθ' ων η αίτηση, ο χρόνος του ενός μηνός περίπου που μεσολάβησε μέχρι να απορριφθεί η νέα αίτηση τους (απορρίφθηκε στις 30.06.16) ήταν αρκετός όχι μόνο για να ειδοποιήσουν την αρμόδια αρχή ότι εργάζονται επί των παρατηρήσεων τους αλλά και να υποβάλουν όλα τα στοιχεία που τους ζητήθηκαν. Η απόρριψη της αίτησης έγινε μόνο όταν η αρμόδια αρχή πείστηκε ότι οι Καθ' ων η αίτηση δεν είχαν πρόθεση να προσκομίσουν τα στοιχεία που τους ζητήθηκαν. ΟΙ Καθ' ων η αίτηση ούτε καν απάντησαν στην αρμόδια αρχή ότι συμμορφώνονται με τις παρατηρήσεις τους. Έκτοτε ουδεμία άλλη αίτηση υπεβλήθηκε προς την αρμόδια αρχή, γεγονός που είναι παραδεκτό. Επίσης καμία μαρτυρία ότι έχει ληφθεί οποιαδήποτε ενέργεια προς την κατεύθυνση της συμμόρφωσης έχει τεθεί ενώπιον μου. Όλα τα πιο πάνω αποτελούν στοιχεία ηθελημένης παρακοής από τους Καθ' ων η αίτηση, οι οποίοι επέδειξαν πρόθεση καταστρατήγησης του δικαστικού διατάγματος. Επομένως τεκμηριώνεται και το στοιχείο της ένοχης διάνοιας για τους Καθ' ων η αίτηση. Στη βάση των προαναφερομένων καταλήγω ότι ο δεύτερος, τρίτος και τέταρτος λόγος ένστασης απορρίπτονται ως αβάσιμοι. Υπό το φως των πιο πάνω και για όλους τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω κρίνω ότι ο Αιτητής απέδειξε την υπό κρίση αίτηση αναφορικά με την Καθ' ης η αίτηση 1 εταιρεία στον απαιτούμενο βαθμό. Αντίθετα ένεκα της μη προσωπικής επίδοσης της υπό κρίση αίτησης στην Καθ' ης η αίτηση 2 ως απαιτείται, η παρούσα αίτηση απορρίπτεται, πάντοτε σε σχέση μόνο με την Καθ' ης η αίτηση
8. (Υπ.) ................................. Γ. Κ. Βλάμης, Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other/Interim Αναφορά: Πολιτική Δικονομία/Ενδιάμεση Απόφαση/Αίτηση παρακοής δικαστικού διατάγματος/Άρθρο 42Α Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας/ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο