Μιχαήλ Α. Τάλιας κ.α. ν. LEFKARITIS OILS LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής: 519/2008, 21/9/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2016:A204 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Γ. Κ. Βλάμη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 519/2008 Μεταξύ:
- Μιχαήλ Α. Τάλιας, από τη Λεμεσό
- Λοΐζος Α. Τάλιας, από τη Λεμεσό
- Ανδρέας Λ. Τάλιας, από τη Λεμεσό Ενάγοντες και
- LEFKARITIS OILS LIMITED, από τη Λάρνακα
- PETROLINA (HOLDINGS) PUBLIC LIMITED, από τη Λάρνακα Εναγομένων Αίτηση ημερομηνίας 20.01.16 για παράταση χρόνου καταβολής χρηματικού ποσού στα πλαίσια δικαστικής απόφασης Ημερομηνία: 21.09.16 Εμφανίσεις: Για Εναγόμενη 2/Αιτήτρια: κα Ε. Σαββίδου για κ.κ. Α. Ζαχαρίου & Σία Δ.Ε.Π.Ε. (η ίδια για ν' ακούσει απόφαση) Για Ενάγοντες 1-3/Καθ' ων η αίτηση 1-3: κα Ε. Παπακλεοβούλου για κ.κ. Λ.Π. Δημητριάδης Δ.Ε.Π.Ε. (ουδείς για ν' ακούσει απόφαση) ΑΠΟΦΑΣΗ Στις 16.03.15 εκδόθηκε απόφαση υπέρ των Εναγόντων (στο εξής οι 'Καθ' ων η αίτηση') και εναντίον της Εναγομένης 2 (στο εξής η 'Αιτήτρια') για το ποσό των €70.615,07 ως αποζημιώσεις για παράνομη επέμβαση την περίοδο από 20.11.06 μέχρι 19.11.14 με νόμιμο τόκο. Επίσης στην ίδια απόφαση η Αιτήτρια κλήθηκε να πληρώνει ετησίως στους Καθ' ων η αίτηση το ποσό των €39.000 ως αποζημιώσεις για παράνομη επέμβαση την περίοδο από 20.11.14 με νόμιμο τόκο μέχρι την παράδοση ελεύθερης κατοχής των ακινήτων στους Καθ' ων η αίτηση, για τα οποία εκδόθηκε εναντίον της διάταγμα έξωσης. Ακόμη η Αιτήτρια επιβαρύνθηκε με τα δικηγορικά έξοδα της αγωγής. Ακολούθως τα μέρη συμφώνησαν σε αναστολή εκτέλεσης του διατάγματος έξωσης με το μέρος της δικαστικής απόφασης που αφορούσε την καταβολή των επιδικασθέντων ποσών να παραμένει σε ισχύ, πλην όμως η υποχρέωση πληρωμής τους πλέον τους τόκους παρατάθηκε μέχρι τις 30.10.
- Σε ισχύ παρέμεινε και η υποχρέωση της Αιτήτριας να πληρώνει ετησίως το ποσό των €39.000 μέχρι 20 Νοεμβρίου κάθε έτους. Σύμφωνα με το εκ συμφώνου δικαστικό διάταγμα ημερομηνίας 28.05.15 τυχόν παράλειψη συμμόρφωσης με το πιο πάνω χρονοδιάγραμμα θα ακύρωνε την αναστολή εκτέλεσης του διατάγματος έξωσης που εκδόθηκε στην προηγούμενη δικαστική απόφαση ημερομηνίας 16.03.
- Με την παρούσα αίτηση η Εναγόμενη 2 (στο εξής η 'Αιτήτρια ') ζητεί την έκδοση διατάγματος που να παρατείνει την υποχρέωση της για καταβολή ποσού €39.000 για περίοδο 10 ημερών από την έκδοση του ή σε χρόνο που το Δικαστήριο ήθελε κρίνει ορθό και δίκαιο. Η παρούσα αίτηση εδράζεται στη Διαταγή 57 Κανονισμούς 1-4, στη Διαταγή 48 Κανονισμούς 1-9, στη Διαταγή 10 Κανονισμούς 1-12, στη Διαταγή 64 και στη Διαταγή 35 Κανονισμό 18 των Διαδικαστικών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας καθώς και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα δε γεγονότα, πάνω στα οποία στηρίζεται η αίτηση αυτή και που σύμφωνα με την Αιτήτρια δικαιολογούν την επιτυχία της, περιέχονται στην ένορκη δήλωση ημερομηνίας 20.01.16 του Στάθη Γαλάζη, ο οποίος εργάζεται στην υπηρεσία της. Μέσα από την ένορκη δήλωση του κυρίου Γαλάζη σημειώνεται ότι η Αιτήτρια πλήρωσε στους Καθ' ων η αίτηση το συνολικό ποσό των €154.103,43, για το οποίο προσκόμισε 3 αποδείξεις ως Τεκμήριο Γ. Ο ενόρκως δηλών παραδέχεται ότι δεν υπήρξε καταβολή του ποσού των €39.000 που σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα της απόφασης έπρεπε να είχε πληρωθεί μέχρι τις 20.11.15 επειδή όπως ισχυρίστηκε η Αιτήτρια ανάμενε κάποιες διευκρινίσεις από τους Καθ' ων η αίτηση αναφορικά με το ύψος των καταβλητέων ποσών μετά που διαφωνίες που προέκυψαν μέσα από μεταξύ τους συζητήσεις. Επ' αυτού επισυνάφθηκε στην ένορκη δήλωση της Αιτήτριας ηλεκτρονική αλληλογραφία μεταξύ των συνηγόρων των μερών ως Τεκμήριο Δ. Ο ενόρκως δηλών απέδωσε την μη τήρηση του χρονοδιαγράμματος σε παρεξήγηση που δημιουργήθηκε από διαφορετικές απόψεις που τα μέρη είχαν. Η εντύπωση της Αιτήτριας ότι η καταβολή του ετήσιου ποσού θα πληρωνόταν μετά που θα λάμβανε τις διευκρινίσεις που ανάμενε οδήγησε στην αντίδραση των Καθ' ων η αίτηση οι οποίοι με ηλεκτρονικό μήνυμα του δικηγόρου τους, το οποίο επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση της Αιτήτριας ως Τεκμήριο Ε, ζήτησαν εφαρμογή του διατάγματος έξωσης. Η επιδίωξη της Αιτήτριας που εκδηλώθηκε με την υπό κρίση αίτηση προσέκρουσε στην ένσταση των Καθ' ων η αίτηση, οι οποίοι στις 23.03.16 καταχώρησαν σχετική ειδοποίηση επί 16 λόγων που καταγράφονται στο σώμα αυτής. Δεν χρειάζεται να τους επαναλάβω καθότι, στο βαθμό και την έκταση που χρειαστεί, θα αναφερθώ σ' αυτούς στη συνέχεια κατά την εξέταση της αίτησης. Από αυτούς ξεχωρίζουν οι θέσεις των Καθ' ων η αίτηση ότι η Αιτήτρια δεν αποκάλυψε καλό λόγο που να επιτρέπει την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ της έγκρισης της αίτησης καθώς επίσης ότι οι διευκρινίσεις που εκκρεμούσαν από την Καθ' ης η αίτηση κατά την ημέρα πληρωμής του ποσού ήταν άσχετες με την υποχρέωση της Αιτήτριας να προβούν στην πληρωμή του ποσού των €39.
- Η ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης βασίζεται στα άρθρα 31, 42 και 47 του Ν.14/60, στη Διαταγή 35 Κανονισμούς 18 και 19, στη Διαταγή 48 Κανονισμούς 1-7 και 9, στη Διαταγή 57 κανονισμό 2 και στη Διαταγή 64 των Διαδικαστικών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στο άρθρο 23 του Συντάγματος, στο άρθρο 1 του Πρωτοκόλλου Αρ.1 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, στη νομολογία, στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση ημερομηνίας 23.03.16 του Καθ' ου η αίτηση 3, στην οποία περιέχονται γεγονότα που κατά τη γνώμη του τεκμηριώνουν τους λόγους ένστασης και κατ' επέκταση δικαιολογούν απόρριψη της υπό κρίση αίτησης. Στην ένορκη δήλωση του ο Καθ' ου η αίτηση 3 διατυπώνει την άποψη ότι η παράλειψη της Αιτήτριας να συμμορφωθεί με την υποχρέωση της να καταβάλει το ποσό των €39.000 μέχρι τις 20.11.15 καθιστά την αναστολή εκτέλεσης του διατάγματος έξωσης άκυρη. Ο Καθ' ου η αίτηση 3 ισχυρίζεται ότι η υπό κρίση αίτηση αποτελεί συγκεκαλυμμένη προσπάθεια αναστολής και της χρηματικής υποχρέωσης της Αιτήτριας που παρέμεινε σε ισχύ. Σύμφωνα με τον Καθ' ου η αίτηση 3 η διευκρίνιση αφορούσε τους τόκους, ζήτημα όμως που δεν σχετιζόταν με την ξεκάθαρη υποχρέωση πληρωμής του ποσού των €39.
- Κατόπιν άδειας του Δικαστηρίου η Αιτήτρια καταχώρησε συμπληρωματική ένορκη δήλωση προκειμένου να αντικρούσει το περιεχόμενο της παραγράφου 21 της ένστασης μέσα από την οποία αναφέρει ότι τα χρήματα που οφείλονται είναι άμεσα διαθέσιμα και τυχόν απόρριψη της αίτησης θα προκαλέσει δυσανάλογα μεγάλη ζημιά στην Αιτήτρια. Εις απάντηση οι Καθ' ων η αίτηση, μετά από επίσης άδεια του Δικαστηρίου, καταχώρησαν και αυτοί συμπληρωματική ένορκη δήλωση στην οποία αναφέρουν ότι ουδέποτε συζητήθηκε το ενδεχόμενο ενιαίας πληρωμής ή συνολικής διευθέτησης πράγμα που όπως λένε υποστηρίζεται από τη μεταξύ τους αλληλογραφία. Αυτό κατά τη γνώμη τους καθιστά την παρούσα αίτηση κακόπιστη που σκοπό έχει να τους αποστερήσει χωρίς λόγο τους καρπούς της επιτυχίας τους στην αγωγή αυτή. Κατά την ακρόαση της υπό κρίσης αίτησης αμφότεροι ευπαίδευτοι συνήγοροι με παραπομπή σε νομολογία υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις και ισχυρισμούς τους περιοριζόμενοι σε αγορεύσεις προσεγγίζοντας έκαστος το ζήτημα της παράτασης συμμόρφωσης με υποχρέωση πληρωμής χρηματικού ποσού σε δικαστική απόφαση με διαφορετικό νομικό φακό. Το περιεχόμενο της νομικής επιχειρηματολογίας των συνηγόρων των μερών είναι καταγραμμένο στα πρακτικά και δεν χρειάζεται να επαναδιατυπωθεί καθότι δεν εξυπηρετεί οποιοδήποτε σκοπό. Η υπό κρίση αίτηση ουσιαστικά στηρίζεται στη Διαταγή 57 Κανονισμό 2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η Διαταγή 57 Κανονισμός 2 είναι πανομοιότυπη με την αγγλική διάταξη Order 64 rule 7 και πραγματεύεται την εξουσία του Δικαστηρίου να επεκτείνει ή να μειώνει το χρόνο που καθορίζεται από τους διαδικαστικούς θεσμούς πολιτικής δικονομίας ή ορίζεται από διάταγμα επεκτάσεως του χρόνου για να γίνει κάτι ή να αρχίσει μια διαδικασία. Με άλλα λόγια οι πρόνοιες του πιο πάνω κανονισμού παρέχουν δυνατότητα παράτασης προθεσμιών για τη λήψη διαδικαστικών διαβημάτων ή μέτρων, οι οποίες προθεσμίες προβλέπονται και καθορίζονται από τους θεσμούς. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Αυξεντίου v. Σάββα
(2003)1Γ Α.Α.Δ. 1963 ο κανονισμός αυτός έχει εφαρμογή μόνο όπου ο χρόνος καθορίζεται από νομοθετική ρύθμιση, όπως οι θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας και όχι σε άλλες περιπτώσεις. Το Δικαστήριο έχει τη διακριτική ευχέρεια είτε να παρατείνει το χρόνο με όρους ή χωρίς όρους είτε να αρνηθεί να παρατείνει τέτοια προθεσμία που καθορίζεται στους δικονομικούς θεσμούς. Η εξουσία αυτή πρέπει να ασκείται δικαστικά αφού λάβει υπόψη όλα τα ουσιώδη ιδιαίτερα περιστατικά κάθε αίτησης ανάμεσα στα οποία πρωτεύουσα θέση κατέχει η ύπαρξη ή όχι ικανοποιητικής δικαιολογίας για την παράλειψη του αιτητή να κάμει μέσα στις καθορισμένες προθεσμίες αυτό που τώρα επιζητεί να κάμει. Στην υπόθεση Λυρατζής v. Χαραλάμπους και άλλης
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 193 αποφασίστηκε ότι οι πρόνοιες της Δ.57 Κ.2 δεν μπορούσαν να ικανοποιήσουν τον αιτητή που ζητούσε παράταση χρόνου στην καταχώρηση λεπτομερειών των γενικών λόγων της εφέσεως επειδή δεν υπάρχει καθορισμένη προθεσμία στους θεσμούς για ένα τέτοιο ζήτημα. Στρεφόμενος στην παρούσα αίτηση παρατηρώ ότι η φύση και η ουσία του υπό εξέταση ζητήματος δεν καλύπτονται από τους θεσμούς πολιτικής δικονομίας. Εδώ είναι περίπτωση όπου βρίσκεται σε εξέλιξη εφαρμογή τελικής δικαστικής απόφασης. Το ζήτημα δεν είναι διαδικαστικό για να ζητηθεί παράταση προθεσμίας η οποία προνοείται μέσα από τους θεσμούς αλλά είναι ουσιαστικό που άπτεται με την υποχρέωση συμμόρφωσης ενός διαδίκου σε τελική δικαστική απόφαση που τελεί υπό εκτέλεση, παράλειψη της οποίας δίδει τη δυνατότητα στον άλλο διάδικο να ασκήσει δικαιώματα του που πηγάζουν από αυτήν την παράλειψη καταφεύγοντας στο Δικαστήριο. Συγκεκριμένα στις 28.05.15 εκδόθηκε διάταγμα με το οποίο διατάχθηκε παράταση πληρωμής μέχρι τις 30.10.15 των ποσών, τόκων και εξόδων που είχαν επιδικαστεί στη δικαστική απόφαση ημερομηνίας 16.03.15 στην οποία το εν λόγω διάταγμα αποτελεί αναπόσπαστο μέρος. Επίσης στο ίδιο διάταγμα τονίστηκε ότι η υποχρέωση της Αιτήτριας πληρωμής του επιδικασθέντος ποσού των €39.000 μέχρι την 20η Νοεμβρίου κάθε έτους μέχρι την παράδοση ελεύθερης κατοχής των ακινήτων στους Καθ' ων η αίτηση παρέμενε σε ισχύ και τυχόν παράλειψη συμμόρφωσης της Αιτήτριας με τις πιο πάνω οικονομικές υποχρεώσεις της θα ακύρωνε την αναστολή εκτέλεσης του διατάγματος εκκένωσης και παράδοσης στους Καθ' ων η αίτηση της ελεύθερης κατοχής των επίμαχων ακινήτων που επίσης είχε εκδοθεί στην δικαστική απόφαση ημερομηνίας 16.03.15. Στην υπόθεση Γεωργίου ν. Θεμιστοκλέους και άλλων
(2002)1 Α.Α.Δ. 1498 λέχθηκε ότι οι πρόνοιες των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας δια της Δ.57 παρέχουν δυνατότητα παράτασης του χρόνου για τη λήψη διαδικαστικών μέτρων έχοντας ως αποκλειστικό αντικείμενο την παράταση της προθεσμίας η οποία καθορίζεται από τους ίδιους τους θεσμούς αλλά δεν παρέχουν τη δυνατότητα παράτασης προθεσμιών, οι οποίες τάσσονται από το νόμο ως καθοριστικές για την άσκηση δικαιώματος προσφυγής στο Δικαστήριο. Στη βάση αυτών των δεδομένων κρίνω ότι οι πρόνοιες της Δ.57 Κ.2 δεν τυγχάνουν εδώ εφαρμογής. Το ερώτημα που παραμένει είναι αν η υπό κρίση αίτηση δύναται να εξεταστεί με βάση τη συμφυή εξουσία του Δικαστηρίου. Συμφυή είναι η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου η οποία ενυπάρχει λόγω της ταύτισης της με το δικαστήριο και της αναγκαιότητας ύπαρξής της για τη λειτουργία του δικαστηρίου ως δικαστηρίου δικαίου (Sofocli v. Leonidou
(1988)1 C.L.R. 584 και Τουβλοποιεία Γίγας Λτδ ν. Ουστά (Αρ.1)
(1994)1 Α.Α.Δ. 109). Δεν επεκτείνεται πέραν του ορίου τούτου, ούτε αποτελεί πηγή εξουσίας ανεξάρτητης από το νόμο και τους θεσμούς. Η απάντηση στο ερώτημα είναι καταφατική. Σε ενδιάμεσες διαδικασίες το Δικαστήριο έχει συμφυή εξουσία να παρατείνει το χρόνο ανεξάρτητα από οποιουσδήποτε κανονισμούς. Στην υπόθεση Αυξεντίου v. Σάββα
(2003)1Γ Α.Α.Δ. 1963 εκδόθηκε απόφαση εναντίον του εφεσείοντα-εναγομένου να καταβάλει χρηματικό ποσό καθώς επίσης διατάχθηκε να δώσει εντός ενός μηνός από την έκδοση της απόφασης λογαριασμό στον εφεσίβλητο-ενάγοντα για την περίοδο από 01.01.95 μέχρι 08.08.
- Όταν ο εφεσείοντας δεν συμμορφώθηκε με την υποχρέωση του για παροχή λογαριασμού ο εφεσίβλητος εξασφάλισε διάταγμα κατόπιν αίτησης του με το οποίο ο χρόνος προσκόμισης του λογαριασμού παρατάθηκε για ένα μήνα από την ημερομηνία επίδοσης του διατάγματος. Το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε την απόφαση του πρωτόδικου δικαστηρίου να απορρίψει αίτηση του εφεσείοντα για παραμερισμό του διατάγματος παράτασης του χρόνου λέγοντας, ανάμεσα σ' άλλα τα εξής: "Είναι προφανές από τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης πως, αν το Δικαστήριο αρνηθεί να δεχθεί την εγκυρότητα της παράτασης, τούτο αναπόφευκτα θα οδηγήσει σε εξουδετέρωση του διατάγματος του Επαρχιακού Δικαστηρίου, με το οποίο διέταξε την υποβολή λογαριασμών. Αυτό προέκυψε σαφώς και από την ίδια τη θέση του συνηγόρου του εφεσείοντα. Είναι, έτσι, κατά την άποψη μας, η παρούσα μία κλασσική περίπτωση όπου υπάρχει σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου, έστω και αν δεχθούμε ότι η Δ.57 θ.2 για παράταση του χρόνου δεν έχει εφαρμογή στην περίπτωση. Η ύπαρξη της είναι αναγκαία για να μπορέσει το Δικαστήριο να λειτουργήσει ως Δικαστήριο δικαίου ώστε να εφαρμοστεί η απόφασή του. Διαφορετική κατάληξη θα καθιστούσε την απόφαση του Δικαστηρίου άνευ σημασίας." [η υπογράμμιση είναι του Δικαστηρίου αυτού]. Επανερχόμενος στην υπό κρίση αίτηση παρατηρώ ότι η Αιτήτρια αποδίδει την μη πληρωμής από μέρους της του ποσού των €39.000 για το έτος 2015 σε παρεξήγηση που θεωρεί ότι προέκυψε λόγω διαφορετικής εκτίμησης που τα μέρη είχαν στο αν θα έπρεπε η πληρωμή αυτή να γινόταν μετά που θα ξεκαθάριζε το ζήτημα του τόκου που φαίνεται να απασχολούσε τα μέρη, ως είναι η θέση της Αιτήτριας ή θα έπρεπε να είχε τηρηθεί η χρονική προθεσμία που διατυπωνόταν στο διάταγμα, ως είναι η θέση των Καθ' ων η αίτηση. Συνδυασμένη μελέτη της δικαστικής απόφασης ημερομηνίας 16.03.15 και του δικαστικού διατάγματος ημερομηνίας 28.05.15 με το οποίο είναι άρρηκτα συνδεδεμένο καθιστά αντιληπτό ότι το ποσό που αντιστοιχούσε σε τόκους ήταν ένα από τα ποσά που θα έπρεπε να είχε πληρωθεί μέχρι 30.10.
- Από την ενώπιον μου ηλεκτρονική αλληλογραφία μεταξύ των συνηγόρων των μερών, το περιεχόμενο της οποίας αποτελεί κοινό έδαφος των διαδίκων, διαπιστώνεται ότι προέκυψε ζήτημα διευκρίνισης του ακριβές ύψους του ποσού των τόκων που θα έπρεπε να είχε πληρωθεί. Οι συνήγοροι των μερών εργάζονταν προς την κατεύθυνση της επίλυσης του ζητήματος (βλέπε ηλεκτρονικό μήνυμα συνηγόρου των Καθ' ων η αίτηση ημερομηνίας 12.11.15 και ώρα 08:30). Δεν διαφεύγει της προσοχής του Δικαστηρίου ότι μέσα από τη δικαστική απόφαση ημερομηνίας 16.03.15 το ποσό των €39.000 επιβαρύνεται με νόμιμο τόκο από 20.11.
- Ωστόσο μέσα από δικαστικό διάταγμα ημερομηνίας 28.05.15 τα μέρη κατέστησαν την υποχρέωση πληρωμής του ποσού των €39.000 ανεξάρτητη από αυτή του τόκου. Η υποχρέωση πληρωμής του ποσού των €39.000 δεν ήταν συνδεδεμένη με τη χρέωση τόκου και η προθεσμία πληρωμής του ήταν διαφορετική (20.11.15 αντίς 30.10.15 που ήταν η προθεσμία πληρωμής του ποσού των τόκων). Αυτό είναι γεγονός που κατά τον ουσιώδη χρόνο της πληρωμής ήταν και είναι σε γνώση των διαδίκων εφόσον το δικαστικό διάταγμα ημερομηνίας 28.05.15 είχε εκδοθεί εκ συμφώνου. Ακόμη ήταν και είναι εις γνώση των μερών ότι η υποχρέωση πληρωμής του ποσού των €39.000 ήταν κομμάτι του μέρους της απόφασης που δεν είχε ανασταλεί αλλά παρέμενε σε ισχύ. Μάλιστα τα μέρη εκ συμφώνου μερίμνησαν ώστε στο εν λόγω διάταγμα να διατυπωθεί η κοινή επιθυμία τους ότι τυχόν παράλειψη πληρωμής του ποσού των €39.000 μέχρι τις 20 Νοεμβρίου θα ακύρωνε την αναστολή εκτέλεσης του υπολοίπου μέρους της δικαστικής απόφασης ημερομηνίας 16.03.
- Συνεπώς η εξήγηση που η Αιτήτρια παρέχει για τη μη πληρωμή του ποσού των €39.000 δεν είναι δικαιολογημένη. Δεδομένου των πιο πάνω η συσχέτιση της πληρωμής του τόκου με την πληρωμή του ποσού των €39.000 από την Αιτήτρια στερείται λογικού ερείσματος. Ούτε όμως υπάρχει οτιδήποτε ενώπιον μου που να φανερώνει ότι δικαιολογημένα η Αιτήτρια έπρεπε να ήταν με αυτή την εντύπωση. Κανένα στοιχείο έχει προσκομιστεί που να δείχνει ότι οι Καθ' ων η αίτηση με τη συμπεριφορά τους είτε ευθύνονται για τη δημιουργία τέτοιας εντύπωσης είτε συμφώνησαν σε κάτι τέτοιο. Παράλληλα η καταβολή των άλλων ποσών που είχαν προθεσμία πληρωμής μέχρι τις 30.10.15 αφήνει τη θέση της Αιτήτριας περί παρεξήγησης εκτεθειμένη. Η έγκαιρη πληρωμή των ποσών που υπήρχε χρέωση τόκου και προθεσμία πληρωμής μέχρι 30.10.15 παρά την αναμονή διευκρίνισης του ζητήματος του τόκου, είναι γεγονός που δεν μπορεί να συμμεριστεί τη δημιουργία εντύπωσης για να υπάρξει παρεξήγηση ότι δεν θα έπρεπε να είχε πληρωθεί στην καθορισμένη προθεσμία του το ποσό των €39.000 που ο τρόπος της ρητής διατύπωσης στο διάταγμα ημερομηνίας 28.05.15 δεν παρέχει περιθώριο αμφιβολίας ότι η υποχρέωση πληρωμής του μέχρι τις 20.11.15 δεν εξαρτιόταν από το ζήτημα του τόκου. Εφόσον η Αιτήτρια επιθυμούσε την ενιαία πληρωμή του ποσού που αναλογούσε στους τόκους και του ποσού των €39.000 σε χρόνο μεταγενέστερο της 20/11/15 μπορούσε έγκαιρα να απευθυνθεί στους Καθ' ων η αίτηση ζητώντας τέτοια διευκόλυνση. Εναλλακτικά μπορούσε έγκαιρα να διευκρινίσει το θέμα αυτό ή να ξεκαθαρίσει τη θέση της στους Καθ' ων η αίτηση, δεδομένου πάντοτε του περιεχομένου του δικαστικού διατάγματος ημερομηνίας 28.05.15 και ειδικότερα του τρόπου που αυτό ήταν διατυπωμένου, προκειμένου να αποφύγει την παρεξήγηση που εκ των υστέρων επικαλέστηκε. Η επιλογή της να μην πράξει οτιδήποτε από τα προαναφερόμενα την καθιστά αποκλειστικά υπεύθυνη στις όποιες συνέπειες μπορεί να υπάρξουν. Η θέση της Αιτήτριας ότι τυχόν απόρριψη της αίτησης αυτής θα της προκαλέσει μεγάλες ζημιές και ενδεχόμενη καταστροφή του πρατηρίου βενζίνης έχει ληφθεί υπόψη, πλην όμως δεν είναι ικανά να διαφοροποιήσουν το σκηνικό αφού αυτά έπρεπε να είχαν προβληματίσει την Αιτήτρια πριν ακολουθήσει την επιλογή της. Υπό το φως των πιο πάνω οι λόγοι ένστασης 2, 3, 4 και 10 επιτυγχάνουν. Η προδιαγραφόμενη κατάληξη αυτής της αίτησης καθιστά άνευ αντικειμένου την εξέταση των υπολοίπων λόγων ένστασης που αν γινόταν θα ήταν απλά ακαδημαϊκής φύσεως. Έχοντας συνεκτιμήσει και σταθμίσει όλα τα ενώπιον μου δεδομένα και παραμέτρους στη βάση του συνόλου των στοιχείων που έχουν προσκομιστεί και με γνώμονα το συμφέρον της απονομής της δικαιοσύνης, κρίνω ότι θα πρέπει να ασκήσω τη διακριτική μου ευχέρεια υπέρ της απόρριψης της αίτησης. Συνακόλουθα η αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα της παρούσας αίτησης, όπως αυτά υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ των Καθ' ων η αίτηση και εναντίον της Αιτήτριας. (Υπ.) ................................. Γ. Κ. Βλάμης, Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other/Interim Αναφορά: Πολιτική Δικονομία/Αίτηση για παράταση χρόνου συμμόρφωσης με χρηματική υποχρέωση δικαστικής απόφασης /Συμφυείς εξουσίες Δικαστηρίου/Ενδιάμεση Απόφαση cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο