ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ ν. MAXIM UVAROV κ.α., Αρ. Αγωγής: 3109/13, 24/10/2016

(1)(f)(v)(m) και

(2), στη νομολογία, στην πρακτική και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Συνοδεύεται δε από την ένορκη δήλωση του Α. Σταυρινού ο οποίος αφού αναφέρεται στο ιστορικό καταχώρισης της αγωγής και της ανανέωσης του Κλητηρίου Εντάλματος ενόψει της αδυναμίας έγκαιρης επίδοσης του, καταγράφει τα εξής, τα οποία δικαιολογούν τη μη επίτευξη επίδοσης: «

1. Κατά το χρόνο καταχώρησης της αγωγής, οι ενάγοντες γνώριζαν ότι οι Εναγόμενοι 1 και 2 διαμένουν στη Ρωσία, στη διεύθυνση Αρ. 31, Building 5, Astrakhanskiy Pereulok, Moscow129010, Russian Federation. Επομένως, μετά την καταχώρηση της αγωγής και την επίδοσή της στους Εναγόμενους 3 στην Κύπρο, οι Ενάγοντες, την 16.12.2013, αιτήθηκαν για άδεια επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας και διάταγμα για επίδοση στους Εναγόμενους 1 και 2 στη Ρωσία, στη γνωστή τους διεύθυνση, με βάση τη διαδικασία που προβλέπεται στη Σύμβαση της Χάγης περί επιδόσεως και κοινοποιήσεως στο εξωτερικό δικαστικών και εξωδίκων πράξεων σε αστικές ή εμπορικές υποθέσεις της 15ης Νοεμβρίου του 1965, και την 07.01.2014 εκδόθηκε σχετικό διάταγμα.
2. Ακολούθως, οι Ενάγοντες, δια των δικηγόρων τους, εξέδωσαν Ειδοποιήσεις Κλητηρίου, προχώρησαν σε μεταφράσεις των προς επίδοση εγγράφων στη Ρωσική γλώσσα και την 12.02.2014 απέστειλαν όλα τα προς επίδοση έγγραφα στο Υπουργείο Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξης, που είναι η αρμόδια αρχή, με αίτημα αυτά να διαβιβαστούν.
3. Την 10.03.2015 οι δικηγόροι των Εναγόντων ενημερώθηκαν ότι η επίδοση της αγωγής ήταν ανεπιτυχής, και επέστρεψαν πιστοποιητικά συνταγμένα στη Ρωσική γλώσσα. Οι δικηγόροι των Εναγόντων προέβηκαν σε μετάφραση των εν λόγω πιστοποιητικών στην Ρωσική γλώσσα όπου διαφάνηκε ότι ο λόγος της μη επιτυχούς επίδοσης ήταν γιατί οι Εναγόμενοι 1 και 2 δεν είχαν εμφανιστεί στο Δικαστήριο της Ρωσίας για να παραλάβουν τα προς επίδοση έγγραφα.» Αφού ακολούθησε τροποποίηση του τίτλου της αγωγής λόγω μετονομασίας των Εναγόμενων 3 και ανάλογη τροποποίηση της Έκθεσης Απαίτησης, η Ενάγουσα στις 29.7.2015 απέστειλε εκ νέου τα προς επίδοση έγγραφα στην ίδια γνωστή διεύθυνση των Εναγομένων 1 και 2 στη Ρωσία και ενεργοποιήθηκε εκ νέου η ίδια διαδικασία που προβλέπεται στη σύμβαση της Χάγης, με σαφή επισήμανση προς την αρμόδια αρχή της Κύπρου ότι θα πρέπει να γίνει μνεία στις Ρωσικές Αρχές ότι θα πρέπει να εφαρμόζουν ορθά τη διαδικασία και εάν είναι δυνατόν να εφαρμοζόταν διαφορετική αρχή προώθησης. Οι προσπάθειες της Ενάγουσας να επιδώσει στους Εναγόμενους 1 και 2 στη Ρωσία έχουν πλέον εξαντληθεί, αφού την πρώτη φορά οι ίδιοι οι Εναγόμενοι 1 και 2 είχαν επιλέξει να μην παραλάβουν τα προς επίδοση έγγραφα, λόγος για τον οποίο δεν εκτελέστηκε η εντολή επίδοσης αντί να εκτελεστεί με αναφορά αυτού του δεδομένου επιλογής των Εναγομένων 1 και 2, και τη δεύτερη φορά παρήλθε σχεδόν ένας χρόνος χωρίς οποιαδήποτε απάντηση. Η ενάγουσα δεν έχει άλλο τρόπο να επιδώσει στους Εναγόμενους 1 και 2 στη Ρωσία. Καταλήγει με την πεποίθηση ότι οι Εναγόμενοι 1 και 2 θα λάβουν γνώση με τους αιτούμενους τρόπους επίδοσης και επεξηγεί πως: «Ειδικότερα, θεωρώ λογικό, στη διεύθυνση του ακινήτου που έχουν αγοράσει με το προϊόν του Δανείου, στα Κούκλια, να έχουν τρόπο ελέγχου της περιουσίας τους, σε τι κατάσταση είναι αυτή, τι αλληλογραφία καταφθάνει εκεί. Οι Ενάγοντες δεν κατάφεραν να εντοπίσουν τα στοιχεία του ατόμου, στην Κύπρο, που χειρίζεται τις υποθέσεις των Εναγομένων 1 και 2 σχετικά με το ακίνητο τους, που λαμβάνει τους λογαριασμούς της οικίας, για παράδειγμα, γνωρίζουν, όμως, γενικά, ότι υπάρχει ένα τέτοιο άτομο, ώστε να συνάγεται αβίαστα ότι, σε περίπτωση ταχυδρόμησης του Κλητηρίου Εντάλματος στη διεύθυνση της έπαυλης των Εναγομένων 1 και 2 στην Κύπρο ή και θυροκόλλησης ειδοποίησης της επίδοσης του, κατά τη λογική πορεία των πραγμάτων, η αγωγή θα περιέλθει στην αγωγή (προφανώς εννοούν γνώση) των Εναγομένων 1 και
4. Παράλληλα, μπορεί να επιτραπεί και η επίδοση ειδοποίησης επίδοσης στην Πρεσβεία της Ρωσικής Ομοσπονδίας, που με χρήση των αριθμών διαβατηρίων των Εναγομένων 1 και 2 και του τηλεφωνικού τους αριθμού στη Ρωσία θα μπορεί να τους ενημερώσει για την αγωγή. Υπάρχουν γνωστές, στους Ενάγοντες, ηλεκτρονικές διευθύνσεις, οι οποίες δόθηκαν από τους ίδιους τους Εναγόμενους 1 και 2, στις οποίες, επίσης, μπορεί να σταλεί ειδοποίηση επίδοσης ή το Κλητήριο Ένταλμα, ωστόσο , θα πρέπει να αναφέρω ότι, τον τελευταίο καιρό δεν έχει ληφθεί μέσω αυτών αλληλογραφία, από τους Εναγόμενους 1 και 2, που, προφανώς αποφεύγουν την επίδοση των εγγράφων της διαδικασίας αυτής. Η δημοσίευση σε μια εφημερίδα ελληνόφωνη, Παγκύπριας κυκλοφορίας, θα έδινε τη δυνατότητα σε κόσμο στην Κύπρο που γνωρίζει τους Εναγόμενους 1 και 2 να δει την ειδοποίηση και να ειδοποιήσει τους Εναγόμενους 1 και
5. Δεν κυκλοφορεί στην Κύπρο, όπως γνωρίζω, τη δεδομένη χρονική στιγμή καθημερινή ρωσόφωνη εφημερίδα και γενικά δεν υπάρχει ανεπτυγμένος ρωσόφωνος τύπος στην Κύπρο, επομένως, είναι περισσότερες οι πιθανότητες, λόγω της ευρύτητας του αναγνωστικού κοινού, μια δημοσίευση σε ελληνόφωνη παγκύπρια εφημερίδα, να καταλήξει σε γνώση των Εναγομένων 1 και 2, μέσω γνωστών ή κάποιου συνδέσμου Ρώσων στην Κύπρο. Έχω την πεποίθηση ότι οι Ρώσοι που έχουν επενδύσει σε ακίνητη περιουσία στην Κύπρο έχουν κοινές διασυνδέσεις στην Κύπρο.» Με συμπληρωματική ένορκη δήλωση που καταχωρήθηκε διευκρινίζεται πως η πρώτη προσπάθεια επίδοσης που είχε γίνει βάσει του διατάγματος ημερ. 7.1.2014, με ημερ. αποστολής εγγράφων 12.2.2014, απέτυχε καθότι, όπως είχε ενημερώσει το Υπουργείο Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως την 10.3.2015, οι Εναγόμενοι 1 και 2 δεν είχαν παρουσιαστεί στο Ενοριακό Δικαστήριο Μεσιάνκσι στη Μόσχα, όπου κλήθηκαν, για να παραλάβουν τα προς επίδοση έγγραφα. Αυτό φαίνεται από τα πρακτικά των δικασίμων που επιστράφηκαν μαζί με την εντολή μη εκτέλεσης και μεταφράστηκαν με επίσημη μετάφραση. Δηλώνεται επίσης πως η Ενάγουσα δεν διαθέτει ούτε γνωρίζει άλλη διεύθυνση των Εναγομένων 1 και 2 στη Ρωσία, οι οποίοι προφανώς επιλέγουν να μην παραλαμβάνουν τα αποστελλόμενα έγγραφα για να αποφύγουν την εκδίκαση της αγωγής. Οι συνήγοροι της Ενάγουσας έχουν αναπτύξει τους λόγους για τους οποίους αιτούνται την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων και παραπέμψει σε σχετική επί του θέματος νομολογία. Τονίζουν ότι η επίδοση που αιτούνται δεν είναι βάσει κάποιας πολυμερούς ή διακρατικής συμφωνίας, γιατί δεν αξιώνουν επίδοση σε διασυνοριακό χαρακτήρα, στο βαθμό που δεν γνωρίζουν κάποια διεύθυνση στη Ρωσία, πέραν από αυτήν στην οποία έχει αποτύχει η επίδοση και δεν υπάρχει δυνατότητα προσωπικής επίδοσης εντός δικαιοδοσίας. Είναι βάσει των εγχώριων Διαδικαστικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας. Υποδεικνύουν δε πως δεν εγείρεται θέμα για το οποίο το Δικαστήριο να μην πρέπει να εκδώσει τα αιτούμενα διατάγματα ή οποιαδήποτε από αυτά. Το θέμα για την Ενάγουσα είναι κάπως καθαρό, δεν μπορεί να διενεργηθεί επίδοση εκτός δικαιοδοσίας εφόσον έχει αποτύχει με προσπάθειες που διήρκησαν τρία χρόνια και δεν υπάρχει άλλη γνωστή διεύθυνση των Εναγομένων 1 και 2 στη Ρωσία ή αλλού, δεν μπορεί να διενεργηθεί επίδοση εντός δικαιοδοσίας προσωπική, γι΄ αυτό ζητείται επίδοση με βάση τη Δ.5 κ.9 με υποκατάστατο ή άλλο τρόπο. Οι Εναγόμενοι 1 και 2 διαθέτουν και κατέχουν ακίνητη περιουσία στην Κύπρο. Αξιώνουν τρόπους επίδοσης που κατά λογική ακολουθία θα φέρουν εις γνώση των Εναγομένων 1 και 2 την αγωγή, χωρίς να αντιτίθενται στην έγκριση, από το Δικαστήριο, οποιουδήποτε άλλου τρόπου τον οποίο το Δικαστήριο θεωρεί πιο αποδοτικό, νοουμένου ότι είναι και εφικτός χωρίς περαιτέρω απώλεια χρόνου και εξόδων, χωρίς περαιτέρω ζημιά, εφόσον η έγκαιρη πρόσβαση στη δικαιοσύνη είναι αξία που παράλληλα διασφαλίζεται. Το εάν είναι αναγκαία ή όχι, σε κρατικό επίπεδο, η κατάρτιση κάποιας σύγχρονης διακρατικής συμφωνίας με τη Ρωσία για το θέμα των επιδόσεων, λόγω της αυξημένης δραστηριότητας Ρώσων στην Κύπρο, σε σχέση με παλαιότερες εποχές, που δημιουργεί και εστίες νομικών διαφορών, εισηγούνται ότι είναι ένα μάλλον άσχετο θέμα, για τους σκοπούς της παρούσας που μένει στο ότι έγινε προσπάθεια επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας και απέτυχε και φαίνεται να έχει εξαντληθεί και το έδαφος να διενεργηθεί επίδοση με κάποιον άλλο τρόπο πλην από κάποιον βάσει της Δ.5 κ.9 και ζητούν από το Δικαστήριο σχετική θεραπεία. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η υποκατάστατη επίδοση στοχεύει στην παραχώρηση δυνατότητας στους ενάγοντες να ξεπεράσουν τη δυσκολία στην επίδοση της αγωγής και να προωθήσουν τη συνέχιση της διαδικασίας εναντίον των εναγομένων, στους οποίους άλλως πως δεν θα μπορέσουν να επιδώσουν. Επιλαμβανόμενος ο Δ. Στυλιανίδης αιτήσεως για ακύρωση διατάγματος υποκατάστατης επίδοσης ανέφερε ότι η Δ.6 δεν συνεπάγεται ένα απλό θέμα διαδικασίας αλλά επέκταση της δικαιοδοσίας και υπενθύμισε την απόφαση Portere v. Frendenberg

(1815)1 Κ. Β. 857, σελ. 887 - 888 υπογραμμίζοντας πως ο χρυσός κανόνας όπως ετέθη από τον Lord Reading στην ανωτέρω υπόθεση είναι πως διάταγμα για υποκατάστατη επίδοση του κλητηρίου εντάλματος εντός της δικαιοδοσίας, δεν μπορεί να εκδίδεται στην περίπτωση κατά την οποία, κατά το χρόνο εκδόσεως του κλητηρίου εντάλματος δεν ήταν νομικά δυνατή καλή προσωπική επίδοση του κλητηρίου επειδή ο εναγόμενος δεν ήταν εντός της δικαιοδοσίας. Υποκατάστατη επίδοση διατάσσεται σε εκείνες τις περιπτώσεις που είναι νομικά επιτρεπτή συνηθισμένη επίδοση. [Δέστε Philippou v. Philippou

(1986)1 C.L.R. 689, σελ. 701 - 702, Fry v. Moore

(1989)23 Q.B.D. 395, Trent Cycle Co. v. Beattie

(1899)]. Στη Philippou v. Philippou (ανωτέρω) ο εναγόμενος ήταν κάτοικος Αυστραλίας. Είχε εξασφαλισθεί, δυνάμει της Δ.9, Θ. 5 άδεια για υποκατάστατη επίδοση αίτησης για διατροφή της συζύγου του και των τριών ανηλίκων τέκνων του με διπλοσυστημένη επιστολή στη διεύθυνσή του στην Αυστραλία. Δεν είχε όμως εξασφαλισθεί άδεια για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας, όπως προβλέπεται από την πιο πάνω Δ.6. Στην υπόθεση Myersion v. Martin

(1979)3 All E. R. 667, η οποία υιοθετήθηκε από το Εφετείο μας στην υπόθεση Philippou (ανωτέρω), απεφασίσθη ότι αν ο εναγόμενος κατά το χρόνο έκδοσης του κλητηρίου βρισκόταν εκτός δικαιοδοσίας και ο ενάγοντας ήταν ενήμερος του γεγονότος αυτού, τότε έχει δυο επιλογές. Ή να καταχωρήσει το ένταλμα εντός δικαιοδοσίας αναμένοντας την επιστροφή του εναγομένου και την επίτευξη προσωπικής επίδοσης ή αν η αξίωσή του στηρίζεται στις διατάξεις Δ.11, θ.1 να ζητήσει άδεια όπως επιδώσει το κλητήριο εκτός δικαιοδοσίας. Το παρακάτω απόσπασμα της απόφασης του Lord Denning μεταφέρεται αυτούσιο: "If the defendant was in fact outside the jurisdiction at the time the writ was issued, and the plaintiff knows it, the plaintiff can take his choice and issue a writ for service within the jurisdiction, but in that case he has to wait his opportunity an hope that the defendant will return to England and be served personally. Otherwise, if the defendant was in fact outside the jurisdiction when the writ was issued, and is likely to remain outside, the proper course for the plaintiff is to apply for leave to serve out of the jurisdiction, in which case he can only get it if the case comes within R.S.C. Ord. 11. In the present case Mr Martin was outside the jurisdiction at the time the writ was issued. There cannot be substituted service. The only course for the plaintiff is to try to serve him personally when he comes here. Or, alternatively, apply for leave to issued a writ for service out of the jurisdiction, and jet leave if he brings the case within R.S.C. Ord. 11." Η ίδια προσέγγιση του θέματος γίνεται και στο Halsbury´s Laws of England, 3rd ed., vol. 38, p. 322, όπου αναφέρεται: "If the defendant has gone abroad since the issue of the writ, though not to avoid service, substituted service may be ordered." Αναφέρεται όμως περαιτέρω ότι υποκατάστατη επίδοση δεν μπορεί να διαταχθεί αν ο Εναγόμενος κατά το χρόνο εκδόσεως του κλητηρίου διέμενε εκτός δικαιοδοσίας, εκτός αν έφυγε για αποφυγή και αποτυχία επιδόσεως. Πλην όμως η ανικανότητα της επίδοσης μπορεί να παραμερισθεί [δέστε Wilding v. Bran

(1981)1 Q.B. 100 CA, Fry v. Moore

(1889)23 Q.B. 395 CA]. Στην Ετήσια Δικονομική Πρακτική του 1957 η αντίστοιχη με τη Δ.5Α, αγγλική Δ.10 αναφέρει: "Where person to be served has gone abroad after issue: if it appears by affidavit that the defendant has gone abroad that his address is not known and cannot be ascertained, that efforts to serve him personally have been fruitless, leave will sometimes be given for a concurrent writ to issue for service abroad which does not prevent the original writ being served within the jurisdiction, if such service becomes impossible." Κρίσιμος επομένως χρόνος για να εξασκήσει το Δικαστήριο τη διακριτική του εξουσία προς όφελος της Ενάγουσας είναι ο χρόνος καταχώρησης και έκδοσης του κλητηρίου εντάλματος. Οι αποφάσεις Karim v. Κονιδάρη

(1004)1 Α.Α.Δ. 36 και Φραγκέσκου v. Γρηγορίου

(2000)1 Α.Α.Δ. 1765, επιβεβαιώνουν τις ανωτέρω αρχές με επισήμανση των διαφορών που αυτές παρουσιάζουν και υπογραμμίζουν περαιτέρω, ότι το κύριο ερώτημα σε κάθε περίπτωση υποκατάστατης επίδοσης, όπως η λογική του πράγματος επιβάλλει, είναι κατά πόσο ο προσφερόμενος τρόπος θα θέσει κατά λογική προοπτική, αν όχι με βεβαιότητα, το κλητήριο υπόψη του Εναγομένου (Annual Practice 1960, vol. 1, p. 133 - 134). Τονίζεται επίσης και υποδεικνύεται πως: «Όταν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για υποκατάστατη επίδοση της διαδικασίας σε διάδικο εκτός δικαιοδοσίας αυτό μπορεί να συντελεσθεί και με επίδοση του κλητηρίου εντάλματος εντός της δικαιοδοσίας.» (Φραγκέσκου, ανωτέρω). Κρίσιμος επομένως χρόνος, ο χρόνος καταχώρισης της αγωγής αλλά κρίσιμο στοιχείο που λαμβάνεται υπόψη η πιθανότητα γνωστοποίηση στους Εναγόμενους των νομικών μέτρων που ελήφθησαν εναντίον τους. Έχει ήδη αποδειχθεί με την ένορκη δήλωση, τη συμπληρωματική ένορκη δήλωση και τα τεκμήρια που επισυνάφθησαν ότι οι Εναγόμενοι 1 και 2 δεν παραλαμβάνουν τα έγγραφα που εστάλησαν στη διεύθυνση τους στη Ρωσία. Εκείνο που πρέπει να αποφασισθεί είναι ο τρόπος και το μέσο με το οποίο είναι λογικά δυνατό να περιέλθει σε γνώση τους η ύπαρξη της αγωγής. Όπως καταγράφεται στην Έκθεση Απαίτησης (παράγραφος 6) θα ανεγειρόταν έπαυλη επί ακινήτου. Δεν υπάρχει μαρτυρία ότι ανεγέρθηκε τέτοια έπαυλη επί της θύρας της οποίας να επικολληθεί η αγωγή ή ότι υπάρχει άτομο το οποίο διαχειρίζεται την οικία αυτή. Ότι κατέχουν το ακίνητο οι Εναγόμενοι, αυτό εμπίπτει στη νομική έννοια της κατοχής και όχι στην πραγματική χρήση του δεδομένου ότι η ίδια η Ενάγουσα δηλώνει ότι οι Εναγόμενοι διαμένουν στη Ρωσία. Ότι η δημοσίευση σε εφημερίδα στην Κύπρο θα προσφέρει τρόπο και μέσο γνώσης της αγωγής διότι υπάρχουν Ρώσοι στην Κύπρο με τους οποίους ενδεχομένως οι Εναγόμενοι να συνδέονται, αποτελεί εικασία και μια προσδοκία η οποία συνιστά συμπέρασμα το οποίο δημιουργεί αμφιβολία. Θεωρώ πως πρόσφορο μέσο παρέχει η τροποποίηση (12.2.2016) της Δ.5 κ.9 η οποία αναφέρει το εξής: «9. Σε κάθε περίπτωση που ήθελε φανεί στο Δικαστήριο ότι λόγω οποιασδήποτε αιτίας δεν είναι εφικτό να επιτευχθεί εγκαίρως επίδοση µε τον τρόπο που προβλέπεται στο θεσµό 2 της παρούσας Διαταγής, το Δικαστήριο δύναται να εκδώσει οποιοδήποτε διάταγµα για υποκατάστατη ή άλλη επίδοση ή για την υποκατάσταση της ειδοποίησης επίδοσης µε οποιοδήποτε τρόπο ήθελε φανεί σ' αυτό δίκαιο και ορθό υπό τις περιστάσεις, περιλαµβανοµένης και δηµοσίευσης σε οποιοδήποτε µέσο µε ηλεκτρονική µορφή, ή άλλο ευλόγως προσφερόµενο από την εκάστοτε τεχνολογία, τρόπο. Νοείται ότι ειδοποίηση έγερσης αγωγής ή άλλης διαδικασίας η οποία θα εκδοθεί δυνάµει της Δ.5 θ.9 και θα συνάδει µε τον Τύπο 5Α, δεν είναι αναγκαίο όπως περιλάβει όλο το κείµενο της αγωγής ή άλλης διαδικασίας αλλά θα είναι αρκετό να περιλαµβάνει τον αριθµό αγωγής ή διαδικασίας, το Δικαστήριο στο οποίο η αγωγή ή διαδικασία εκκρεµεί, τους διάδικους και µε συνοπτικό τρόπο τη φύση της διαφοράς και την αξίωση που διατυπώνεται. Είναι επίσης απολύτως αναγκαίο να προσδιορίζεται είτε η προθεσµία στην οποία ο διάδικος πρέπει να καταχωρήσει σηµείωµα εµφάνισης, ή ένσταση ή άλλης δικονοµικής φύσεως ενέργεια και αν υπάρχει ανάγκη εµφάνισης στο Δικαστήριο, να καθορίζεται σαφώς η ηµεροµηνία και ώρα εµφάνισης. Πρόσθετα στην ειδοποίηση πρέπει να αναφέρεται ότι όλα τα σχετικά έγγραφα είναι διαθέσιµα προς παραλαβή από το αρµόδιο πρωτοκολλητείο. Για το σκοπό αυτό ο ενάγων φροντίζει ώστε να υπάρχει στο πρωτοκολλητείο, δεόντως πιστοποιηµένο, αντίγραφο αγωγής και οποιοδήποτε άλλο έγγραφο είναι αναγκαίο να δοθεί στο διάδικο.» Με την ένορκη δήλωση του ο κ. Σταυρινός δηλώνει πως οι ίδιοι οι Εναγόμενοι δήλωσαν ηλεκτρονικές διευθύνσεις. Ως εκ τούτου, θεωρώ ορθή και δίκαιη την έκδοση διατάγματος για υποκατάστατο επίδοση στην ηλεκτρονική διεύθυνση την οποία οι ίδιοι οι Εναγόμενοι εδήλωσαν προς την Ενάγουσα. Πρόσθετα, θα εκδοθεί και διάταγμα για αποστολή των εγγράφων στη Ρωσική Πρεσβεία, ως επιπρόσθετο μέσο και τρόπο τον οποίο η Ενάγουσα, εάν επιθυμεί μπορεί να χρησιμοποιήσει. Συνακόλουθα: Εκδίδεται διάταγμα ως οι παρ. Α, Β 3 και 5 και Δ της αίτησης, με τη διαφοροποίηση ότι η γλώσσα επικοινωνίας θα είναι η μητρική των Εναγομένων. Καθορίζεται ως χρόνος εμφάνισης των Εναγομένων 1 και 2 προθεσμία 40 ημερών. Επιδικάζονται έξοδα υπέρ των Αιτητών όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο τα οποία θα είναι πληρωτέα στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) ............... Δ. Σωκράτους, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΑΜ Subject: Civil / Other Actions / Interim Αναφορά: (Αίτηση για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας και για υποκατάστατο επίδοση) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο