POLYNIKIS TOURIST ENTERPRISES LIMITED κ.α. ν. HELLENIC BANK PUBLIC COMPANY LTD, Αρ. Αγωγής: 2804/2014, 12/10/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2016:A218 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Αγιομαμίτη, Ε. Δ. Αρ. Αγωγής: 2804/2014 Μεταξύ:
- POLYNIKIS TOURIST ENTERPRISES LIMITED, εκ Πάφου
- ΠΟΛΥΝΕΙΚΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ Λεωφόρος Ποσειδώνος Ξενοδοχείο ΑΛΟΗ, Κάτω Πάφος
- ΘΕΟΦΑΝΩ Α. ΠΟΛΥΝΕΙΚΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΟΥ Λεωφόρος Ποσειδώνος Ξενοδοχείο ΑΛΟΗ, Κάτω Πάφος
- ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΝΕΙΚΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ Λεωφόρος Ποσειδώνος Ξενοδοχείο ΑΛΟΗ, Κάτω Πάφος
- ΜΙΧΑΛΑΚΗΣ Π. ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ Λεωφόρος Ποσειδώνος Ξενοδοχείο ΑΛΟΗ, Κάτω Πάφος
- ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Π. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ Λεωφόρος Ποσειδώνος Ξενοδοχείο ΑΛΟΗ, Κάτω Πάφος Εναγόντων Και HELLENIC BANK PUBLIC COMPANY LTD, εκ Λευκωσίας Εναγομένων ---------------------------- Aίτηση ημερομηνίας 02/09/2016 Ημερομηνία: 12/10/2016 Εμφανίσεις Για την Ενάγουσα 1 - Αιτήτρια : κ. Αντρέας Λάρδος μαζί με κ. Σώτο Σταυρινίδη Για την Εναγόμενη-Καθ΄ ης η Αίτηση και τα Ενδιαφερόμενη Μέρη κους Κωνσταντίνο Ιωάννου και Ανδρέα Aνδρονίκου, Διαχειριστές/Παραλήπτες της Ενάγουσας 1) : κ. Άκης Κούμας για ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ & ΠΕΛΙΔΗΣ Δ.Ε.Π.Ε. --------------------------- ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Το γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα της παρούσας αγωγής καταχωρήθηκε στις 15.12.14 και ακολούθως η Έκθεση Απαίτησης στις 24.09.
- Δεν θα παραθέσω τους δικογραφημένους ισχυρισμούς των Εναγόντων, καθώς θα γίνει συνοπτική αναφορά σε αυτούς πιο κάτω κατά την παράθεση της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση της Ενάγουσας 1 (στο εξής η «Αιτήτρια»). Περιορίζομαι απλώς να αναφέρω ότι η Αιτήτρια και οι Ενάγοντες 2-6 αξιώνουν εναντίον της Εναγόμενης (στο εξής «Καθ' ης η Αίτηση») αριθμό διαταγμάτων, μεταξύ των οποίων, διάταγμα με το οποίο να κηρύσσονται άκυρες, παράνομες και στερημένες έννομου αποτελέσματος οι συμβάσεις δανείου και/ή άλλες τραπεζιτικές διευκολύνσεις με αριθμό 519-31-427244-03 και 519-31-427244-02, οι οποίες υφίσταντο μεταξύ της Αιτήτριας και της Καθ' ης η Αίτηση και οι οποίες αναδιαρθρώθηκαν κατόπιν κοινής συμφωνίας τους περί τις 06.10.11, καθώς και η τραπεζιτική διευκόλυνση με αριθμό 519-01-427244-02 γιατί αποτελούν προϊόν οικονομικού εξαναγκασμού και/ή πιέσεων και/ή εκβιασμού και/ή διότι περιέχουν παράνομους και/ή άδικους και/ή καταχρηστικούς όρους. Περαιτέρω, ζητούν διατάγματα με τα οποία να κηρύσσονται άκυρες οι συμβάσεις εγγυήσεως που υπογράφηκαν από τους Ενάγοντες 2-6 προς εξασφάλιση των υποχρεώσεων της Αιτήτριας, καθώς και οι υποθήκες που εκτελέστηκαν για τον ίδιο σκοπό από τον Ενάγοντα
- Επίσης η Αιτήτρια και οι Ενάγοντες 2-6 διεκδικούν αποζημιώσεις για την ζημιά που τους προκλήθηκε. Η Καθ' ης η Αίτηση καταχώρησε στις 29.06.16 Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση. Ομοίως, όπως και στην περίπτωση της Αιτήτριας, δεν κρίνω σκόπιμο να παραθέσω τους δικογραφημένους ισχυρισμούς της, καθώς θα γίνει συνοπτική αναφορά σε αυτούς πιο κάτω κατά την παράθεση της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την ένσταση της Καθ' ης η Αίτηση. Περιορίζομαι απλώς να αναφέρω ότι με την ανταπαίτησή της η Καθ' ης η Αίτηση αξιώνει, μεταξύ άλλων, την έκδοση απόφασης για το χρεωστικό υπόλοιπο τόσο των λογαριασμών που αναφέρονται στην Έκθεση Απαίτησης της Αιτήτριας, όσο και του λογαριασμού με αρ. 519-01-427244-
- Η επίδικη αίτηση καταχωρήθηκε μονομερώς στις 02.09.
- Το Δικαστήριο επιλήφθηκε της αίτησης αυθημερόν και εξέδωσε τα πιο κάτω αναφερόμενα διατάγματα, τα οποία όρισε επιστρεπτέα στις 09.09.16: "Προσωρινό διάταγμα με το οποίο απαγορεύεται και/ή εμποδίζονται οι ΑΝΤΡΕΑΣ ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΥ, από την Αραδίππου και ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ aπο την Λευκωσία, να ενεργούν εκ μέρους και/ή προς όφελος και/ή δια λογαριασμό και/ή ως αντιπρόσωποι των εναγομένων ως διαχειριστές - παραλήπτες της περιουσίας και/ή ολόκληρου του ενεργητικού των εναγόντων, μέχρι εκδίκασης και/ή αποπεράτωσης με διαφορετικό τρόπο της παρούσας αίτησης στην αγωγή με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό και/ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Προσωρινό διάταγμα με το οποίο απαγορεύεται και/ή εμποδίζονται οι ΑΝΤΡΕΑΣ ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΥ, από την Αραδίππου και ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ aπό την Λευκωσία, να εισέρχονται στο ξενοδοχείο ΑΛΟΗ στην Πάφο, περιουσία των εναγόντων αρ.1, για να ενεργούν ως διαχειριστές - παραλήπτες και να ασκούν οποιασδήποτε μορφής διοικητικό έλεγχο αυτού εκ μέρους και /ή προς όφελος και/ή δια λογαριασμό και/ή ως αντιπρόσωπο των εναγομένων, μέχρι εκδίκασης και/ή αποπεράτωσης με διαφορετικό τρόπο της παρούσας αίτησης στην αγωγή με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό και/ή νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου." Πέραν των εκδοθέντων διαταγμάτων, η Αιτήτρια ζητούσε και την έκδοση του ακόλουθου διατάγματος το οποίο όμως δεν εκδόθηκε μονομερώς: "Προσωρινό διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου με το οποίο να απαγορεύεται και/ή εμποδίζονται οι Εναγόμενοι και/ή οι υπάλληλοι των και/ή οι αντιπρόσωποι των και/ή τα πρόσωπα που ενεργούν για λογαριασμό των να διορίσουν τους Ανδρέα Ανδρονίκου από την Αραδίππου και Κωνσταντίνο Ιωάννου από την Λευκωσία και/ή οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο ως διαχειριστές-παραλήπτες της περιουσίας και/ή ολοκλήρου του ενεργητικού των Εναγόντων 1 μέχρι την εκδίκαση και έκδοση απόφασης και την πλήρη ικανοποίηση οποιασδήποτε απόφασης που πιθανόν να εκδοθεί υπέρ των Εναγόντων 1-Αιτητών στην αγωγή με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό και/ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου." Συνεπώς η αίτηση, σε όση έκταση αφορά το προαναφερόμενο διάταγμα, κατέστη δια κλήσεως, και υπό αυτό το πρίσμα θα εξεταστεί στη συνέχεια κατά πόσο δικαιολογείται η χορήγηση του υπό αναφορά διατάγματος. Θα πρέπει, επομένως, να γίνει ξεχωριστή εξέταση των ήδη εκδοθέντων διαταγμάτων και του διατάγματος που δεν εκδόθηκε σε μονομερή βάση. Η αίτηση και οι ενστάσεις Η υπό κρίση αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του κ. Πολυνείκη Χαραλαμπίδη, ο οποίος είναι ένας εκ των διευθυντών της Αιτήτριας και Ενάγων υπ' αρ.2 στην υπό αναφορά αγωγή. Συνοπτικά στην ένορκη του δήλωση ισχυρίζεται, μεταξύ άλλων, ότι η Αιτήτρια μεταξύ των ετών 2010 και 2011 αποτάθηκε στην Καθ' ης η Αίτηση για την παροχή οικονομικών διευκολύνσεων και δανείου προκειμένου να αντιμετωπίσει οικονομικές υποχρεώσεις που δημιουργήθηκαν τόσο έναντι της Καθ' ης η Αίτηση, όσο και έναντι τρίτων προσώπων. Η Καθ' ης η Αίτηση γνωρίζοντας τη δύσκολη οικονομική κατάσταση της Αιτήτριας και εκμεταλλευόμενη τη δική της οικονομική ευρωστία και την πλεονεκτική θέση που βρισκόταν έναντι της Αιτήτριας επέβαλε στην τελευταία επαχθείς όρους. Συγκεκριμένα με τη νέα χρηματοδότηση θα έπρεπε να εξοφληθούν τα προηγούμενα δάνεια και όλες οι πιστωτικές διευκολύνσεις που είχε παραχωρήσει η Καθ' ης η Αίτηση στην Αιτήτρια. Για τη δε εξασφάλιση της αποπληρωμής του νέου δανείου, θα έπρεπε οι Ενάγοντες υπ' αρ. 2 - 6 να παραχωρήσουν προσωπικές εγγυήσεις και οι Ενάγοντες υπ' αρ.1 - 5 θα έπρεπε επιπρόσθετα να υπογράψουν νέες συμβάσεις υποθήκης προς όφελος της Αιτήτριας. Κατά ή περί τις 06.10.11 υπογράφηκαν οι αναδιαρθρωμένες συμβάσεις δανείων με αρ. 519-31-427244-03 και 519-31-427244-02 με τις οποίες παραχωρήθηκε στην Αιτήτρια το συνολικό ποσό των €4.367.322.
- Οι συμβάσεις υπογράφηκαν χωρίς να ενημερωθεί η Αιτήτρια για τη δυνατότητα να λάβει νομική συμβουλή πριν την υπογραφή τους. Επίσης υπάλληλοι και αντιπρόσωποι της Καθ' ης η Αίτηση δεν ενημέρωσαν την Αιτήτρια για την ύπαρξη επαχθών όρων και χρεώσεων στις συμβάσεις και ζήτησαν από τους αξιωματούχους της Αιτήτριας να υπογράψουν τα έγγραφα χωρίς να τα διαβάσουν διαβεβαιώνοντας τους ότι είχαν τυπικό χαρακτήρα. Κάτω από τις ίδιες συνθήκες οικονομικού εξαναγκασμού, πιέσεων και εκβιασμού υπογράφηκαν οι συμβάσεις εγγύησης από τους Ενάγοντες υπ' αρ.2-6 και οι συμβάσεις υποθήκης υπ' αρ. Υ821/12 και Υ822/12 από την Αιτήτρια, οι οποίες κάλυπταν τόσο τους προαναφερόμενους λογαριασμούς, όσο και το λογαριασμό με αρ.519-01-427244-
- Οι αναδιαρθρωμένες συμβάσεις δανείων με αρ. 519-31-427244-03 και 519-31-427244-02 είναι εξ υπαρχής άκυρες και παράνομες αφού, μεταξύ άλλων, ήταν προϊόν οικονομικού εξαναγκασμού και περιέχουν καταχρηστικούς και παράνομους όρους. Περαιτέρω, ο κ. Χαραλαμπίδης υποστηρίζει ότι η Καθ' ης η Αίτηση παράνομα χρέωσε τόσο τους προηγούμενους λογαριασμούς της Αιτήτριας, όσο και τους νέους λογαριασμούς με παράνομες και αντισυμβατικές δαπάνες, προμήθειες, τόκους, καθώς και με αντισυμβατική κεφαλαιοποίηση των τόκων. Παρά την ύπαρξη της παρούσας αγωγής και την καταχώρηση Υπεράσπισης από μέρους της Καθ' ης η Αίτηση, η τελευταία κατ' επανάληψη ζήτησε από την Αιτήτρια όπως υπάρξει συνεννόηση για αναδιάρθρωση των επίδικων συμφωνιών. Προς τον σκοπό αυτό ο λογιστής της Αιτήτριας απέστειλε στις 31.08.16 όλα τα στοιχεία που ζητήθηκαν από την Καθ' ης η Αίτηση. Ενώ λοιπόν αναμενόταν ο καθορισμός συνάντησης για εξεύρεση αποδεκτής λύσης, ο ενόρκως δηλών ενημερώθηκε από τη διεύθυνση του ξενοδοχείου ΑΛΟΗ ότι μετέβησαν στο ξενοδοχείο οι κ. κ. Ανδρέας Ανδρονίκου και Κωνσταντίνος Ιωάννου (για σκοπούς της παρούσας αίτησης θα καλούνται στη συνέχεια ως Ενδιαφερόμενη Μέρη 1 και 2, ήτοι «Ε/Μ 1 και 2») για να παραλάβουν τη διαχείριση των εργασιών της Αιτήτριας. Μετέβηκε και ο ίδιος στο ξενοδοχείο, όπου συνάντησε τα Ε/Μ 1 και 2 οι οποίοι του παρέδωσαν επιστολή ημερομηνίας 31.08.16 η οποία απευθυνόταν στην Αιτήτρια και την ενημέρωνε για τον διορισμό των πιο πάνω προσώπων ως Παραληπτών/Διαχειριστών της Αιτήτριας. Ταυτόχρονα με την εν λόγω επιστολή παραδόθηκε και το Έντυπο ΗΕ35 με το οποίο γνωστοποιήθηκε στον Έφορο Εταιρειών ο διορισμός των προαναφερόμενών. Ο κ. Χαραλαμπίδης ισχυρίζεται ότι ο διορισμός Παραληπτών/Διαχειριστών από την Καθ' ης η Αίτηση έχει επενεργήσει δυσμενώς και εις βάρος των εργασιών της Αιτήτριας. Τα πιο πάνω γεγονότα καταδεικνύουν το κατεπείγον των αιτούμενων θεραπειών, καθώς υπάρχει κίνδυνος πρόκλησης μεγαλύτερης ζημιάς σε περίπτωση που δεν εμποδιστούν τα Ε/Μ 1 και 2 από το να ενεργούν ως Παραλήπτες/Διαχειριστές στο ξενοδοχείο ΑΛΟΗ και γενικά στην περιουσία της Αιτήτριας. Στη συμπληρωματική ένορκη δήλωση ημερομηνίας 27.09.16, ο κ. Χαραλαμπίδης υποστηρίζει ότι ο διορισμός των Ε/Μ 1 και 2 ως Παραληπτών /Διαχειριστών είναι άκυρος και παράνομος, αφού το Τμήμα Εφόρου Εταιρειών και Επίσημου Παραλήπτη απέρριψε το Έντυπο ΗΕ
- Το γεγονός αυτό ήταν σε γνώση της Καθ' ης η Αίτηση και των Ε/Μ 1 και 2 κατά τον χρόνο σύνταξης και καταχώρησης των ενστάσεων τους, ενώ η Αιτήτρια το πληροφορήθηκε αργότερα με επιστολή του Τμήματος Εφόρου Εταιρειών και Επίσημου Παραλήπτη ημερομηνίας 06.09.
- Η Καθ' ης η Αίτηση καταχώρησε ειδοποίηση πρόθεσης ένστασης στην οποία εγείρει είκοσι συνολικά λόγους ένστασης με τον λόγο ένστασης υπ' αρ. 7 που αφορά την παράβαση του καθήκοντος αποκάλυψης να υποδιαιρείται σε εικοσιτρείς επί μέρους λόγους. Περιληπτικά οι λόγοι ένστασης, περιστρέφονται γύρω από την μη πλήρωση των προϋποθέσεων του άρθρου 32 του Ν. 14/60 (λόγοι υπ' αρ. 1, 2, 5, 8, 9, 13, 15 - 18 και 20), την παράβαση του καθήκοντος αποκάλυψης (λόγοι υπ' αρ. 6 και 7), την απουσία του στοιχείου του κατεπείγοντος (λόγος υπ' αρ. 10) και την καταχρηστικότητα της παρούσας διαδικασίας (λόγοι υπ' αρ. 12 και 19). Επίσης προβάλλονται ως λόγοι ένστασης η θέση ότι η Αιτήτρια κωλύεται να αξιώνει την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων καθώς ουδέποτε αμφισβήτησε την εγκυρότητα του Ομολόγου (λόγος υπ' αρ. 11), καθώς και ότι τα διατάγματα θα πρέπει να ακυρωθούν καθώς απευθύνονται σε πρόσωπα που δεν είναι διάδικοι (λόγος υπ' αρ. 3). Περαιτέρω, προβάλλεται η θέση ότι η διαδικασία πάσχει αφού οι δικηγόροι που εκπροσωπούν την Αιτήτρια διορίστηκαν παράτυπα, εφόσον οι μοναδικοί αντιπρόσωποι της Αιτήτριας από την ημερομηνία διορισμού τους είναι οι Παραλήπτες/Διαχειριστές (λόγος υπ' αρ. 4). Τέλος προβάλλεται ως λόγος ένστασης (λόγος υπ' αρ. 14) ο ισχυρισμός ότι η εγγύηση που δόθηκε από την Αιτήτρια για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων είναι παράτυπη και/ή αντικανονική και/ή ανεπαρκής. Η ένσταση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του υπαλλήλου της Καθ' ης η Αίτηση κ. Μαρίνου Χριστοδουλίδη και καταλαμβάνει 61 συνολικά σελίδες. Θα προσπαθήσω να συνοψίσω την πολυσέλιδη ένορκη δήλωση του κ. Χριστοδουλίδη για σκοπούς οικονομίας, αλλά και ευκολότερης παρακολούθησης των επίδικων ζητημάτων. O κ. Χριστοδουλίδης αρνείται τους ισχυρισμούς που προβάλλονται στην ένορκη δήλωση της Αιτήτριας και υποστηρίζει ότι τόσο οι συμφωνίες παραχώρησης πιστωτικών διευκολύνσεων, όσο και οι εξασφαλίσεις που δόθηκαν για αυτές υπογράφηκαν με την ελεύθερη βούληση και συναίνεση της Αιτήτριας και των Εναγόντων 2 -
- Περαιτέρω, ισχυρίζεται ότι η Αιτήτρια αλλά και οι Ενάγοντες 2 - 6 ήταν πλήρως ενήμεροι για τους όρους των συμφωνιών που υπογράφηκαν. Σε σχέση με τις τραπεζικές διευκολύνσεις που αναφέρονται στην ένορκη δήλωση του κ. Χαραλαμπίδη και στην Έκθεση Απαίτησης της Αιτήτριας, υποστηρίζει ότι πέραν αυτών μεταξύ της Αιτήτριας και της Καθ' ης η Αίτηση υπογράφηκε και η σύμβαση ημερομηνίας 09.10.1996 δυνάμει της οποίας ανοίχθηκε ο τρεχούμενος λογαριασμός παρατραβήγματος με αριθμό 519-01-427244-
- Το γεγονός αυτό δεν το αποκαλύπτει η Αιτήτρια, ως επίσης δεν παρέθεσε και ενώπιον του Δικαστηρίου τους ισχυρισμούς που προβάλλει η Καθ' ης η Αίτηση στην Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση δια της οποίας αξιώνει, μεταξύ άλλων, και το χρεωστικό υπόλοιπο του προαναφερόμενου λογαριασμού. Ο κ. Χριστοδουλίδης αναφέρει επίσης ότι είναι παραπλανητικά τα όσα καταγράφονται στην ένορκη δήλωση του κ. Χαραλαμπίδη περί συμφωνίας παροχής νέων χρηματοδοτήσεων δια των οποίων ασκήθηκε και ο ισχυριζόμενος οικονομικός εκβιασμός εναντίον της Αιτήτριας και των Εναγόντων 2 -
- Συγκεκριμένα, οι συμβάσεις για τους λογαριασμούς με αριθμό 519-31-427244-03 και 519-31-427244-02 καταρτίστηκαν την 01.09.2003 και 21.06.2007 αντίστοιχα και ανοίχθηκαν οι προαναφερόμενοι λογαριασμοί δανείου. Αυτό το οποίο συνέβηκε στις 06.10.2011 ήταν η αναδιάρθρωση των προαναφερόμενων τραπεζικών διευκολύνσεων και όχι η παροχή νέων τραπεζικών διευκολύνσεων. Πιο συγκεκριμένα, στις 06.10.2011 απλώς διαφοροποιήθηκε το πρόγραμμα αποπληρωμής των προαναφερόμενων δανείων και το ποσοστό τόκου. Ως προς το Ομόλογο Κυμαινόμενης Επιβάρυνσης (στο εξής το «Ομόλογο») ο ομνύσας δήλωσε ότι υπογράφηκε στις 27.11.1996 και αποτελούσε εγγύηση και εξασφάλιση για το σύνολο των υποχρεώσεων της Αιτήτριας προς την Καθ' ης η Αίτηση και όχι μόνον για τους λογαριασμούς με αρ. 519-31-427244-03, 519-31-427244-02 και 519-01-427244-
- Συγκεκριμένα το Ομόλογο εξασφάλιζε και τον λογαριασμό με αριθμό 519-01-427244-01 για τον οποίο ουδεμία αναφορά γίνεται στην αγωγή της Αιτήτριας και στην ένορκη δήλωση του κ. Χαραλαμπίδη. Επίσης ο ενόρκως δηλών ισχυρίζεται ότι η Αιτήτρια δεν αποκάλυψε το γεγονός ότι το σύνολο των τραπεζικών διευκολύνσεων που παραχωρήθηκαν σε αυτήν και για τις οποίες γίνεται λόγος πιο πάνω τερματίστηκαν από την Καθ' ης η Αίτηση στις 23.6.
- Καταληκτικά ο κ. Χριστοδουλίδης υποστηρίζει ότι ο διορισμός των Παραληπτών/Διαχειριστών έγινε νομότυπα σύμφωνα με τους όρους του Ομολόγου και της σχετικής νομοθεσίας. Στη συμπληρωματική ένορκη δήλωση ημερομηνίας 28.09.16 ο κ. Χριστοδουλίδης απορρίπτει τους ισχυρισμούς του κ. Χαραλαμπίδη σε σχέση με το ότι γνώριζαν η Καθ' ης η Αίτηση και τα Ε/Μ 1 και 2 για την επιστροφή του εντύπου ΗΕ35 από το Τμήμα Εφόρου Εταιρειών και Επίσημου Παραλήπτη. Αναφέρει συγκεκριμένα ότι η επιστολή ημερομηνίας 06.09.16 είχε ως μοναδικό αποδέκτη την Αιτήτρια και η Καθ' ης η Αίτηση, αλλά και τα Ε/Μ 1 και 2 δεν είχαν γνώση του περιεχομένου της. Περαιτέρω, όπως τον πληροφορούν οι δικηγόροι της Καθ' ης η Αίτηση, οποιαδήποτε παρατυπία σε σχέση με το Έντυπο ΗΕ35 δεν επιφέρει ακυρότητα στον διορισμό των Παραληπτών/Διαχειριστών. Ένσταση καταχωρήθηκε και από μέρους των Παραληπτών/Διαχειριστών - Ε/Μ 1 και
- Στην ένσταση καταγράφονται δεκαεννέα λόγοι, οι οποίοι είναι πανομοιότυποι με τους λόγους ένστασης που εγείρονται από την Καθ' ης η Αίτηση στη δική της ένσταση. Ουσιαστικά, με εξαίρεση τον λόγο ένστασης που αφορά την αντικανονικότητα και/ή ανεπάρκεια της εγγύησης που υπέγραψε η Αιτήτρια, επαναλαμβάνονται όλοι οι υπόλοιποι λόγοι ένστασης που εγείρει η Καθ' ης η Αίτηση. Η ένσταση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Ε/Μ 2, ο οποίος αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι είναι εγκεκριμένος λογιστής και αδειοδοτημένος σύμβουλος αφερεγγυότητας και μαζί με το Ε/Μ 1 διορίστηκαν από την Καθ' ης η Αίτηση ως Παραλήπτες/Διαχειριστές της περιουσίας της Αιτήτριας. Υιοθετεί το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης του κ. Χριστοδουλίδη και σε σχέση με τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν την 01.09.16 ισχυρίζεται ότι μετέβη στο ξενοδοχείο ΑΛΟΗ με το συνεργάτη του γραφείου του, κ. Ορθόδοξο Ορθοδόξου και τον δικηγόρο κ. Νικόλαο Πελίδη. Στο ξενοδοχείο συνάντησαν το Ε/Μ 1, καθώς και την κ. Σκεύη Ιακώβου, υπάλληλο στον οίκο του Ε/Μ 1 και τον συνέταιρο του τελευταίου, κ. Peter Kubik. Σκοπός της μετάβασης όλων των πιο πάνω προσώπων στο ξενοδοχείο ΑΛΟΗ ήταν για να επιδοθεί στην Αιτήτρια η ειδοποίηση διορισμού τους ως Παραληπτών/Διαχειριστών. Πριν τη μετάβασή του στο ξενοδοχείο και περί ώρα 09:00 καταχωρήθηκε στο Τμήμα Εφόρου Εταιρειών και Επίσημου Παραλήπτη το Έντυπο ΗΕ35 αναφορικά με τον διορισμό τους ως Παραληπτών/ Διαχειριστών της Αιτήτριας. Στο ξενοδοχείο συναντήθηκαν αρχικά με τον γενικό διευθυντή του ξενοδοχείου κ. Νίκο Νικολάου, όπου και τον πληροφόρησαν για τον διορισμό τους και ζήτησαν όπως έλθουν σε επαφή με έναν εκ των διευθυντών ή τον γραμματέα της Αιτήτριας. Ακολούθως, περί ώρα 12:03 επικοινώνησε τηλεφωνικά με τον λογιστή της Αιτήτριας, κ. Ανδρέα Μιχαηλίδη, τον οποίο και πληροφόρησε για τον διορισμό τους. Ο κ. Μιχαηλίδης αντέδρασε αρνούμενος την εγκυρότητα του διορισμού τους υποστηρίζοντας ότι οι συμβάσεις με την Καθ' ης η Αίτηση ήταν άκυρες. Παρά ταύτα, λίγη ώρα αργότερα, και συγκεκριμένα στις 12:22 ο κ. Μιχαηλίδης έστειλε με ηλεκτρονικό μήνυμα στην Καθ' ης η Αίτηση την πρόβλεψη ταμειακής ροής και το πρόγραμμα δανείων της Αιτήτριας, τα οποία ήταν μερικά εκ των στοιχείων και εγγράφων που η Καθ' ης η Αίτηση ζητούσε από την Αιτήτρια από τον Μάιο του 2016 για να εξεταστεί το ενδεχόμενο αναδιάρθρωσης των τραπεζικών διευκολύνσεων που είχαν παραχωρηθεί στην τελευταία. Στη συνέχεια κατέφθασαν στο ξενοδοχείο ο κ. Μιχαηλίδης με τον δικηγόρο της Αιτήτριας κ. Σώτο Σταυρινίδη και ακολούθως ο διευθυντής της Αιτήτριας κ. Πολυνείκης Χαραλαμπίδης. Στον τελευταίο παραδόθηκε η ειδοποίηση διορισμού των Παραληπτών/Διαχειριστών και αντίγραφο του εντύπου ΗΕ35 που είχε καταχωρηθεί νωρίτερα στο Τμήμα Εφόρου Εταιρειών και Επίσημου Παραλήπτη. Τόσο ο ίδιος όσο και το Ε/Μ 1 εξήγησαν σε όλους τους παρευρισκόμενους ότι σκοπός τους δεν ήταν η πρόκληση αναταραχής ή αναστάτωσης στην εύρυθμη λειτουργία του ξενοδοχείου, αλλά η ειρηνική ανάληψη του ελέγχου και της κατοχής της περιουσίας της Αιτήτριας. Ο κ. Χαραλαμπίδης παρέλαβε την ειδοποίηση διορισμού τους, σημειώνοντας ότι αυτή παραλαμβάνεται άνευ βλάβης των δικαιωμάτων της Αιτήτριας. Ο ενόρκως δηλών αναφέρει επίσης ότι συναντήθηκαν με την υπεύθυνη του λογιστηρίου της Αιτήτριας, κ. Άντρη Χριστοφόρου. Η τελευταία του παρέδωσε τον ισολογισμό της Αιτήτριας από τον οποίο προκύπτει ότι η Αιτήτρια οφείλει πέραν των €8.000.000 στην Καθ' ης η Αίτηση και περί τα €4.700.000 στη Σ.Π.Ε Στροβόλου. Τέλος, ο κ. Ιωάννου αναφέρει ότι σύμφωνα με την πληροφόρηση που έλαβε από τους δικηγόρους του, το Δικαστήριο δεν είχε εξουσία να εκδώσει τα επίδικα διατάγματα εναντίον του ιδίου και του Ε/Μ 1 αφ' ης στιγμής δεν είναι διάδικοι στην αγωγή. Η ακροαματική διαδικασία διεξήχθη στη βάση των ενόρκων δηλώσεων και οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων μέσω των γραπτών αγορεύσεών τους ανέπτυξαν την επιχειρηματολογία τους. Έχουν μελετηθεί στο σύνολό τους οι γραπτές αγορεύσεις και αναφορά σε αυτές θα γίνει εκεί και όπου κρίνεται σκόπιμο. Νομική Πτυχή Η υπό κρίση αίτηση στηρίζεται, μεταξύ άλλων, στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60, ως έχει μέχρι σήμερα τροποποιηθεί (στο εξής ο «Νόμος»), στα άρθρα 4, 5, 7, 8 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.6, ως έχει μέχρι σήμερα τροποποιηθεί, καθώς επίσης και στα άρθρα 97, 340 και 341 του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ.113, ως έχει μέχρι σήμερα τροποποιηθεί. Το άρθρο 32 του Νόμου έχει τύχει πλούσιας και εκτεταμένης ανάλυσης από τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου σε σειρά υποθέσεων [βλ. μεταξύ άλλων Acropol Shipping Co. Ltd ν. Petros I. Rossis
(1976)1. C.L.R. 38, Odysseos v. Pieris Estates
(1982)1 C.L.R 557, Ζεμενίδης ν. Ζεμενίδου
(1992)1 Α.Α.Δ. 54, Τσιολάκκη κ. ά. ν. Στυλιανίδης
(1992)1 (Β) Α.Α.Δ. 282 κ. ά.]) όπου και καθορίστηκαν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις που πρέπει να συντρέχουν προκειμένου το Δικαστήριο να έχει τη διακριτική ευχέρεια να εκδώσει παρεμπίπτοντα διατάγματα που θα έκρινε δίκαια ή πρόσφορα. Οι προϋποθέσεις έκδοσης παρεμπίπτοντος διατάγματος δυνάμει του άρθρου 32 του Νόμου είναι οι ακόλουθες τρείς: (α) Ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση (β) Ύπαρξη πιθανότητας ότι ο Αιτητής δικαιούται σε θεραπεία (γ) Θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός αν εκδοθεί το ενδιάμεσο διάταγμα. Η πρώτη προϋπόθεση που τίθεται από το άρθρο 32 του Νόμου και αφορά την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση έχει ερμηνευθεί ότι δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν του να καταδειχθεί μία συζητήσιμη υπόθεση (arguable case) με βάση τα δικόγραφα [Odysseos v. Pieris Estates
(1982)1 CLR 557]. Η δεύτερη προϋπόθεση που αφορά την ύπαρξη πιθανότητας ο Αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία, έχει ερμηνευθεί ότι περικλείει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Σύμφωνα με την Odysseos η πιθανότητα στα πλαίσια του άρθρου 32, απαιτεί από τον Αιτητή να δείξει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας. Το Δικαστήριο στο στάδιο αυτό εξετάζει τη μαρτυρία, χωρίς ωστόσο να προχωρεί σε αξιολόγηση της αφού το μόνο που απαιτείται είναι απλή πιθανότητα επιτυχίας. Ουσιαστικά οι πρώτες δύο προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32, είναι σε κάποιο βαθμό αλληλένδετες, υπό την έννοια ότι κατά την εξέταση της πρώτης προϋπόθεσης η βάση της αίτησης έχει άμεση σχέση με την νομική θεμελίωση της αξίωσης, ενώ η δεύτερη προϋπόθεση προχωρεί και στην εξέταση της προσφερόμενης μαρτυρίας για την πραγματική θεμελίωση της αίτησης. Η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32, αφορά το κατά πόσο χωρίς την έκδοση του διατάγματος θα είναι αδύνατο ή δύσκολο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Για να αποδειχθούν οι τρείς πιο πάνω αναφερόμενες προϋποθέσεις ο Αιτητής πρέπει να παραθέσει ενώπιον του Δικαστηρίου το υπόβαθρο της μαρτυρίας η οποία θα χρειαστεί με σκοπό μόνο να δικαιολογήσει την έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος [The Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1. C.L.R. 263]. Αφότου το Δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι έχουν αποδειχθεί οι προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32, προχωρεί στην εξέταση του ισοζυγίου της ευχέρειας. Τέλος, το άρθρο 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6 δίδει στο Δικαστήριο την ευχέρεια να εκδώσει μονομερώς ένα διάταγμα εφόσον ο Αιτητής αποδείξει το κατεπείγον ή άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις. Εξέταση των μονομερώς εκδοθέντων διαταγμάτων Στην εμβέλεια των προβαλλόμενων λόγων ένστασης, θεωρώ ως κυρίαρχο λόγο τον ισχυρισμό που προβάλλεται περί παράβασης του καθήκοντος αποκάλυψης εκ μέρους της Αιτήτριας. Από την στιγμή που τα διατάγματα υπό στοιχεία Β και Γ εκδόθηκαν μονομερώς έχει τεράστια σημασία και πρέπει να εξεταστεί πριν από οτιδήποτε άλλο το κατά πόσο η Αιτήτρια όντως παραβίασε το καθήκον αποκάλυψης. Σε περίπτωση που διαπιστωθεί παραβίαση του καθήκοντος αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων, τότε, το Δικαστήριο ακυρώνει τα διατάγματα που εξέδωσε μονομερώς. Το πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση Γρηγορίου κ. ά ν. Χριστοφόρου κ. ά
(1995)1 Α.Α.Δ 248 είναι χαρακτηριστικό του τρόπου με τον οποίο τα Δικαστήρια αντιμετωπίζουν τυχόν παραβίαση του εν λόγω καθήκοντος: "Η διαδικασία με μονομερή αίτηση επιβάλλει στον αιτητή την αποκάλυψη στο Δικαστήριο όλων των ουσιαστικών γεγονότων που μπορεί να ασκήσουν επιρροή στη δικαστική κρίση. Η αίτηση αυτή είναι υψίστης πίστεως (uberrima fides). Ο αιτητής έχει καθήκον να φέρει σε γνώση του Δικαστηρίου οποιαδήποτε γεγονότα γνωρίζει, ή που με εύλογη επιμέλεια θα εγνώριζε, τα οποία μπορεί να είναι ευνοϊκά για τον απόντα διάδικο και μπορεί να ασκήσουν επιρροή στην κρίση του Δικαστηρίου. Παράλειψη παρουσίασης ουσιαστικών γεγονότων ενώπιον του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση θεωρείται ως είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου και το Δικαστήριο απαντά: "δεν σας ακούω πλέον" και ακυρώνει τη διαταγή που έδωσε, χωρίς να εξετάσει την ουσία. Τα γεγονότα πρέπει να είναι ουσιώδη για την απόφαση του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση. (Βλ. Attorney-General and Another (No.2) v. Savvides
(1979)1 C.L.R. 349, Νational Line v. Ship "Sunset"
(1986)1 C.L.R. 393, σελ. 406 - 412, Zachariades Ltd v. Economides
(1989)1 C.L.R. 437, σελ. 443, 446, Άνθιμος Δημητρίου v. The Dolphin Insurance Company Limited και Άλλων,
(1990)1 Α.Α.Δ. 351, Gircotis & Achilleos Limited v. Chr. M. Sarlis & Co. M. S. και Άλλου,
(1992)1 (A) Α.Α.Δ. 360 και Χριστιάνα Στυλιανού, διά της μητρός αυτής Έλλης Στυλιανού ως πλησιεστέρας συγγενούς και φίλης, v. Ανδρέα Στυλιανού,
(1992)1 (Α) Α.Α.Δ. 583.]" Η νομολογία είναι σταθερή ως προς τις συνέπειες που επιφέρει η μη αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων, όπως επιβεβαιώνεται και από τη σχετικά πρόσφατη απόφαση στην Πολ. Έφεση Αρ.Ε6/14 ημερομηνίας 27.02.15 ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΩΝ:-
- COMMERZBANK AUSLANDSBANKEN HOLDING A.G., ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ,
- COMMERZBANK AKTIENGESELLSCHAFT, ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ, ΚΑΙ ADEONA HOLDINGS LIMITED, ΑΠΟ ΤΗ ΛΕΜΕΣΟ, στην οποία τονίστηκαν, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου): "Η μη αποκάλυψη είτε αθώα, είτε εσκεμμένη, θεωρείται είδος εξαπάτησης γι' αυτό και προκαλεί τόσο σοβαρές συνέπειες, όπως την ακύρωση του διατάγματος, χωρίς την περαιτέρω εξέταση της ουσίας της αίτησης. ..................................... Κριτής του τι είναι ουσιώδες, είναι ο δικαστής ο οποίος έχει ευρεία διακριτική ευχέρεια και δεν διστάζει να ακυρώσει το ήδη εκδοθέν μονομερές διάταγμα, ιδιαίτερα στις περιπτώσεις που διαπιστώνει κακοπιστία και πρόθεση απόκρυψης ή παραπλάνησης του δικαστηρίου. Οδηγός είναι πάντοτε τα ιδιαίτερα περιστατικά της υπόθεσης στο πλαίσιο της αντιδικίας των διαδίκων. Βέβαια δεν είναι κάθε παράλειψη αποκάλυψης που οδηγεί σε ακύρωση. Αν το δικαστήριο ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια κρίνει ότι η παράλειψη αφορούσε σε ουσιώδες γεγονός, τότε κατά κανόνα ακυρώνει το διάταγμα, προσπαθώντας με αυτό τον τρόπο να αφαιρέσει κάθε όφελος που απεκόμισε ο αιτητής. Στην αγγλική υπόθεση Bank Mellat v. Nikpour (Mohammad Ebrahaim)
(1985)F.S.R. 87 CA, αναφέρθηκε ότι το δικαστήριο ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια, σύμφωνα με την αρχή του locus poenitentiae (ευκαιρία για μεταμέλεια ή διόρθωση), μπορεί, σε εξαιρετικές περιπτώσεις, ιδιαίτερα όταν η μη αποκάλυψη είναι αθώα, να ακυρώσει το προηγούμενο διάταγμα και να εκδώσει νέο, υπό όρους [βλ. επίσης Recnex Trading Ltd κ. ά. v. Τράπεζας Πειραιώς (Κύπρου) Λτδ, ECLI:CY:AD:2014:A269, Πολιτική Έφεση Αρ. 71/11, ημερ. 16.4.2014]. Όμως αυτή η διακριτική ευχέρεια θα πρέπει να ασκείται με αρκετή περισυλλογή, ώστε να μην εξουδετερώνει το μοναδικό κόστος ή «τιμωρία» για μη αποκάλυψη, που δεν είναι άλλο από την ακύρωση του διατάγματος." Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι της Καθ' ης η Αίτηση και των Παραληπτών/Διαχειριστών αναφέρονται σε σωρεία γεγονότων τα οποία, κατά την εισήγηση τους, δεν αποκαλύφθηκαν από την Αιτήτρια. Δεν θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω αυτούσια τα εν λόγω γεγονότα. Επισημαίνεται ότι έχουν εξεταστεί ένα προς ένα και αυτό το οποίο παρατηρώ είναι ότι, με εξαίρεση τους ισχυρισμούς περί μη αποκάλυψης από την μία, ότι το Ομόλογο παραχωρήθηκε ως εξασφάλιση για το σύνολο των υποχρεώσεων της Αιτήτριας και από την άλλη, της σύμβασης ημερομηνίας 09.10.96 δυνάμει της οποίας λειτούργησε ο τρεχούμενος λογαριασμός με αρ. 519-01-427244-01 και του τερματισμού στις 23.06.15 των πιστωτικών διευκολύνσεων που παραχώρησε η Καθ΄ ης η Αίτηση στην Αιτήτρια, όλα τα υπόλοιπα αποκαλύπτονται. Δεν παραβλέπω ότι στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση γίνεται απλώς μία γενική αναφορά στα γεγονότα που θίγονται ως μη αποκαλυφθέντα από τον κ. Κούμα. Το γεγονός αυτό ωστόσο δεν ισοδυναμεί με απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων, αλλά άπτεται πλέον της ποιότητας της προσκομισθείσας μαρτυρίας προς τον σκοπό θεμελίωσης των προϋποθέσεων του άρθρου 32 του Νόμου. Η πιο πάνω διαπίστωση δεν ισχύει όμως και για το ζήτημα της παράλειψης της Αιτήτριας να αποκαλύψει αφενός ότι το Ομόλογο αποτελούσε εξασφάλιση για όλες τις υποχρεώσεις της Αιτήτριας και αφετέρου την ύπαρξη του λογαριασμού με αρ. 519-01-427244-
- Στην ένορκη δήλωση του κ. Χαραλαμπίδη ουδεμία αναφορά γίνεται στη συμφωνία ημερομηνίας 09.10.96, δυνάμει της οποίας ανοίχθηκε ο προαναφερόμενος λογαριασμός, ούτε και στο γεγονός ότι τόσο αυτός όσο και οι λοιποί λογαριασμοί που αναφέρονται από τον κ. Χαραλαμπίδη τερματίστηκαν με τις επιστολές τερματισμού ημερομηνίας 23.06.
- Επίσης, ουδεμία αναφορά γίνεται και στο γεγονός ότι το Ομόλογο παραχωρήθηκε ως εξασφάλιση και για τον λογαριασμό με αρ. 519-01-427244-
- Η συμφωνία ημερομηνίας 27.11.96 και το Ομόλογο επισυνάπτονται ως Τεκμήριο 3 στην ένορκη δήλωση του κ. Χριστοδουλίδη. Παραθέτω αυτούσιο τον όρο 3 της συμφωνίας ημερομηνίας 27.11.96: "ΝΥΝ ΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ συμφωνείται και δηλούται ότι η Τράπεζα θα κατέχη το ρηθέν Ομόλογον Επιβαρύνσεως προς εξασφάλισιν της δι΄ απάσας τας υποχρεώσεις της Εταιρείας προς την Τράπεζαν, και, είτε αύται είναι παρούσαι ή μελλοντικαί άμεσοι ή έμμεσοι, είτε κατέστησαν ή ενδέχεται να καταστώσιν απαιτηταί, και είτε είναι προσωπικαί ή κοιναί μετ΄ άλλου προσώπου ή προσώπων, συμπεριλαμβανομένων οιωνδήποτε ποσών άτινα οφείλονται σήμερον υπό της Εταιρείας προς την Τράπεζαν." Είναι σαφές από το περιεχόμενο του πιο πάνω αναφερόμενου όρου ότι το Ομόλογο καλύπτει όλες τις υποχρεώσεις της Αιτήτριας προς την Καθ' ης η Αίτηση και κατά συνέπεια και τον λογαριασμό με αρ.519-01-427244-
- Όπως έχει αναφερθεί και πιο πάνω η συμφωνία για τη λειτουργία του υπό αναφορά λογαριασμού υπογράφηκε στις 09.10.96 και συνεπώς κατά το χρόνο έκδοσης του Ομολόγου (27.11.96) αποτελούσε υφιστάμενη υποχρέωση της Αιτήτριας προς την Καθ' ης η Αίτηση. Περαιτέρω, σύμφωνα με τον όρο 9 του Ομολόγου η Καθ' ης η Αίτηση είχε δικαίωμα να διορίσει γραπτώς μέσω του κατάλληλα εξουσιοδοτημένου αντιπροσώπου της οποιοδήποτε πρόσωπο ως Παραλήπτη και Διαχειριστή στην περίπτωση που συμβεί οτιδήποτε απ' όσα αναφέρονται στον όρο 8 (α) - (στ). Δύο εκ των λόγων που αναφέρονται στον όρο 8 είναι αφενός η περίπτωση που ζητηθεί γραπτώς η πληρωμή εν όλω ή εν μέρει οποιωνδήποτε εκ των υποχρεώσεων που εξασφαλίζει το Ομόλογο [όρος 8 (α)] και αφετέρου η περίπτωση κατά την οποία η Αιτήτρια παύσει ή αναστείλει την πληρωμή οποιωνδήποτε εκ των χρεών της [όρος 8 (ε)]. Με την απόκρυψη επομένως των πιο πάνω αναφερόμενων γεγονότων δημιουργήθηκε μία πεπλανημένη εικόνα στο Δικαστήριο. Συγκεκριμένα, η Αιτήτρια επέλεξε να αναφερθεί μόνο στις συμβάσεις που αφορούν τους λογαριασμούς με αρ. 519-31-427244-03, 519-31-427244-02 και 519-01-427244-02, παρουσιάζοντας έτσι τη λανθασμένη εικόνα ότι εκκρεμούσης της αγωγής για ακύρωση των προαναφερόμενων συμβάσεων, η Αιτήτρια επικαλούμενη παράβαση τους ενεργοποίησε τις πρόνοιες του Ομολόγου διορίζοντας Παραλήπτες/Διαχειριστές. Η παραπλανητική αυτή εικόνα ανατράπηκε με την ένσταση της Καθ' ης η Αίτηση, δια της οποίας αποκαλύφθηκε ότι μεταξύ των διαδίκων συνομολογήθηκε και η σύμβαση ημερομηνίας 09.10.96 που αφορούσε τον λογαριασμό με αρ. 519-01-427244-01 (Τεκμήρια 6 και 7 της ένορκης δήλωσης του κ. Χριστοδουλίδη) το χρεωστικό υπόλοιπο του οποίου ανερχόταν στο ποσό των €1.585.142,30 κατά την ημερομηνία τερματισμού στις 23.06.
- Συνεπώς ακόμα και αν ευσταθούν οι ισχυρισμοί της Αιτήτριας σε σχέση με τις συμβάσεις που αφορούν τους λογαριασμούς 519-31-427244-03, 519-31-427244-02 και 519-01-427244-02, ζήτημα το οποίο ασφαλώς δεν θα αποφασιστεί στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας, παραμένει αδιαμφισβήτητο το γεγονός της ύπαρξης του λογαριασμού με αρ. 519-01-427244-01 ο οποίος από μόνος του, ενόψει των προνοιών του Ομολόγου, παρείχε στην Καθ' ης η Αίτηση το δικαίωμα διορισμού Παραληπτών/Διαχειριστών. Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι οι ισχυρισμοί της Καθ' ης η Αίτηση σε σχέση με τον προαναφερόμενο λογαριασμό και τις υποχρεώσεις που εξασφάλιζε το Ομόλογο δεν έχουν αμφισβητηθεί, όπως επίσης δεν έχει αμφισβητηθεί και ο ισχυρισμός περί τερματισμού όλων των προαναφερόμενων πιστωτικών διευκολύνσεων από την Αιτήτρια στις 23.06.
- Σύμφωνα με την νομολογία ουσιώδες είναι κάθε γεγονός το οποίο εξ αντικειμένου μπορεί να επιδράσει στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για την χορήγηση ή όχι της αιτούμενης θεραπείας. Στην υπόθεση M & CH Mitsingas Trading Ltd κ. ά. v. The Timberland and Co.
(1997)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1791, αναφέρθηκαν τ' ακόλουθα (oι υπογραμμίσεις είναι δικές μου): ". Δεν αποτελεί υποχρέωση του αιτούντος την έκδοση προσωρινού διατάγματος να αποκαλύψει γεγονότα για τα οποία δεν έχει άμεση γνώση. Ούτε είναι υποχρέωση του να προβάλλει αντεκδικήσεις, εκ μέρους τρίτων προς τα δικαιώματα του, τις οποίες αμφισβητεί. Το ουσιώδες ενός ζητήματος προσδιορίζεται στο πλαίσιο της αντιδικίας των μερών. Ότι πρέπει να αποκαλυφθεί, σε κάθε περίπτωση, είναι γεγονότα γνωστά στον Αιτητή ή γεγονότα τα οποία θα μπορούσε να ανακαλύψει με εύλογες προσπάθειες, τα οποία σχετίζονται με: (α) το βάσιμο του δικαιώματος του όπως διαγράφεται στο δικόγραφο του, και (β) τη σοβαρότητα του ζητήματος το οποίο εγείρεται, καθώς και (γ) την πιθανότητα επιτυχίας." Περαιτέρω στην αγγλική υπόθεση Brink's Mat Ltd v. Elcombe
(1988)3 All E. R. 188, η οποία έχει υιοθετηθεί από τα Δικαστήρια μας, διατυπώθηκαν 7 προτάσεις σε σχέση με το ζήτημα της αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων. Η 2η και η 6η πρόταση αναφέρουν τ΄ ακόλουθα σχετικά (oι υπογραμμίσεις είναι δικές μου): "(ii).The material facts are those which it is material for the judge to know in dealing with the application as made;. (vi) Whether the fact not disclosed is of sufficient materiality to justify or require immediate discharge of the order without examination of the merits depends on the importance of the fact to the issues which were to be decided by the judge on the application. The answer to the question whether the non-disclosure was innocent, in the sense that the fact was not known to the applicant or that its relevance was not perceived, is an important consideration but not decisive by reason of the duty on the applicant to make all proper inquiries and to give careful consideration to the case being presented." Είναι προφανές ότι τα πιο πάνω ζητήματα συναρτώνται άμεσα με τα επίδικα θέματα και τον διορισμό των Ε/Μ 1 και 2 ως Παραληπτών/Διαχειριστών. Πρόκειται για ουσιώδη γεγονότα τα οποία εξ αντικειμένου θα διαδραμάτιζαν αποφασιστικό ρόλο στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, εάν ήταν γνωστά, κατά την χορήγηση των επίδικων διαταγμάτων. Είναι επίσης ξεκάθαρο ότι τα πιο πάνω ζητήματα ήταν σε γνώση της Αιτήτριας, αφού αποτελούσε το έτερο συμβαλλόμενο μέρος, και εν πάση περιπτώσει, η Καθ' ης η Αίτηση με την Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση που καταχώρησε στις 29.06.16 αναφέρεται στη συμφωνία ημερομηνίας 09.10.96 και τον λογαριασμό με αρ. 519-01-427244-01 διεκδικώντας μάλιστα το χρεωστικό υπόλοιπο του. Η αξίωση της Καθ' ης η Αίτηση σε σχέση με τον προαναφερόμενο λογαριασμό δεν έχει τύχει της παραμικρής αμφισβήτησης από την Αιτήτρια. Σημειώνεται επιπρόσθετα ότι δεν δόθηκε οποιαδήποτε εξήγηση από την Αιτήτρια και τους συνηγόρους της σε σχέση με την απόκρυψη του λογαριασμού με αρ.519-01-427244-01 και την κάλυψη του από το Ομόλογο. Έχοντας επομένως αποφασίσει ότι η Αιτήτρια παραβίασε το καθήκον της για πλήρη αποκάλυψη και απέκρυψε ουσιώδη γεγονότα, περιττεύει, σε σχέση με τα εκδοθέντα διατάγματα, η εξέταση των λοιπών λόγων ένστασης που επικαλούνται η Καθ' ης η Αίτηση και τα Ε/Μ, αλλά και των προϋποθέσεων του άρθρου 32 του Νόμου. Όπως αναφέρεται και στην υπόθεση Γρηγορίου (ανωτέρω), το Δικαστήριο ακυρώνει την διαταγή που εξέδωσε χωρίς να εξετάσει την ουσία. Διάταγμα υπό στοιχείο Α Στρεφόμενος τώρα στο διάταγμα υπό στοιχείο Α, θα πρέπει καταρχάς να σημειωθεί ότι τελεί σε λογική αντινομία προς τα διατάγματα που εκδόθηκαν μονομερώς αλλά και προς την ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση. Αυτό διότι ενώ από την ένορκη δήλωση προκύπτει ως τετελεσμένο γεγονός ο διορισμός των Ε/Μ 1 και 2 ως Παραληπτών/Διαχειριστών, εξ ου άλλωστε και με τα εκδοθέντα διατάγματα ζητήθηκε όπως απαγορευθεί στα εν λόγω πρόσωπα να ενεργούν ως Παραλήπτες/Διαχειριστές, με το υπό αναφορά διάταγμα επιδιώκεται να απαγορευθεί στην Καθ' ης η Αίτηση να διορίσει τα Ε/Μ 1 και 2 ως Παραλήπτες/Διαχειριστές. Υπάρχει επομένως χρονική και λογική ανακολουθία, αφού επιδιώκεται η παρεμπόδιση από μία ενέργεια που έχει ήδη συντελεστεί. Εξάλλου, ο ίδιος ο σκοπός ενός παρεμπίπτοντος διατάγματος είναι η διατήρηση της υφιστάμενης κατάστασης πραγμάτων. Δεν μπορεί επομένως να αναχθεί σε χρόνο προγενέστερο της κατάστασης που υπήρχε κατά τον χρόνο έκδοσής του. Σε κάθε όμως περίπτωση θεωρώ ότι το διάταγμα υπό στοιχείο Α δεν θα μπορούσε να εκδοθεί, καθώς η Αιτήτρια δεν ικανοποίησε τις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Νόμου. Χωρίς να εξετάσω σε βάθος τη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου και χωρίς ασφαλώς να προβαίνω σε τελικά ευρήματα ως προς την ουσία της αξίωσης της Αιτήτριας, εντούτοις αυτό το οποίο αβίαστα συνάγεται από την ένορκη δήλωση του κ. Χαραλαμπίδη είναι η γενικότητα και η ασάφεια με την οποία προβάλλονται οι διάφοροι ισχυρισμοί. Δεν γίνεται η παραμικρή παραπομπή στους όρους των επίδικων συμφωνιών που είναι κατ' ισχυρισμό επαχθείς, καταχρηστικοί και παράνομοι, ούτε καν παρουσιάστηκαν ως Τεκμήρια οι εν λόγω συμφωνίες. Επίσης εντελώς αόριστες ήταν και οι αναφορές σε παράνομες και αντισυμβατικές χρεώσεις. Σημειώνεται ότι η διατύπωση αιτίας αγωγής δεν είναι από μόνη της αρκετή. Η αιτία αγωγής πρέπει να είναι καλή με την έννοια ότι από άποψη ποιότητας συγκεντρώνει πιθανότητες επιτυχίας. Στην υπόθεση Κυτάλα κ.α ν. Χρυσάνθου κ.α
(1996)1Α Α.Α.Δ 253 αναφέρθηκαν τα εξής σχετικά: "Αρχίζουμε με το Άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 1960. Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας, που αποτελεί προϋπόθεση, γίνεται στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας: βλ. Odysseos ν. Pieris Estates Ltd and Others
(1982)1 C.L.R.
- Διευκρινίζουμε ότι η μαρτυρία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας." Από την άλλη, δεν αντικρούστηκαν καθ' οιονδήποτε τρόπο οι ισχυρισμοί που προβάλλονται στην ένορκη δήλωση του κ. Χριστοδουλίδη με τους οποίους, μεταξύ άλλων, προβάλλεται η θέση ότι οι επίδικες τραπεζικές διευκολύνσεις παραχωρήθηκαν κατόπιν αιτήματος της Αιτήτριας και υπογράφηκαν με την ελεύθερη βούληση της. Ούτε επίσης αμφισβητήθηκε καθ' οιονδήποτε τρόπο ο ισχυρισμός του κ. Χριστοδουλίδη ότι με τις αναδιαρθρώσεις των επίδικων συμφωνιών δεν παραχωρήθηκαν νέες τραπεζικές διευκολύνσεις, αλλά απλώς διαφοροποιήθηκε το πρόγραμμα αποπληρωμής των υφιστάμενων και ο τόκος τους. Επιπρόσθετα δεν αμφισβητήθηκε η ύπαρξη του λογαριασμού με αρ. 519-01-427244-01, ο τερματισμός του, το ύψος του χρεωστικού υπολοίπου του και το ότι το Ομόλογο κάλυπτε και την εν λόγω τραπεζική διευκόλυνση. Επισημαίνεται ότι το αίτημα της Αιτήτριας για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης δεν επεκτάθηκε στα πιο πάνω ζητήματα, αλλά περιορίστηκε στην παρουσίαση των επιστολών ημερομηνίας 09.08.16 και 06.09.
- Όσον αφορά τώρα τον διορισμό των Παραληπτών/Διαχειριστών δεν προκύπτει εκ πρώτης όψεως οτιδήποτε το μεμπτό. Όπως έχει ήδη αναφερθεί πιο πάνω, το Ομόλογο έδιδε το δικαίωμα στην Καθ' ης η Αίτηση να προχωρήσει στον διορισμό Παραληπτών και Διαχειριστών όταν, μεταξύ άλλων, η Καθ' ης η Αίτηση ζητήσει την πληρωμή οποιασδήποτε από τις υποχρεώσεις που εξασφαλίζει το Ομόλογο ή όταν η Αιτήτρια παύσει την πληρωμή οποιουδήποτε εκ των χρεών της. Στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση της Καθ' ης η Αίτηση επισυνάπτονται ως Τεκμήριο 47 οι επιστολές της Καθ' ης η Αίτηση προς την Αιτήτρια και τους Ενάγοντες 2 - 6 ημερομηνίας 23.06.15 με τις οποίες τερματίστηκαν οι πιστωτικές διευκολύνσεις που εξασφαλίζονταν από το Ομόλογο και με τις οποίες καθίστατο απαιτητό το χρεωστικό υπόλοιπο τους. Υπενθυμίζεται ότι το χρεωστικό υπόλοιπο του λογαριασμού με αρ.519-01-427244-01 δεν έχει αμφισβητηθεί από την Αιτήτρια. Στη βάση επομένως των όσων έχουν τεθεί ενώπιον μου και χωρίς να προβαίνω σε τελικά ευρήματα, φαίνεται ότι η Καθ' ης η Αίτηση προχώρησε στο διορισμό των Ενδιαφερομένων Μερών 1 και 2 ως Παραληπτών/Διαχειριστών βάσει των όρων του Ομολόγου αλλά και της σχετικής Νομοθεσίας. Συγκεκριμένα ειδοποιήθηκε σχετικά τόσο η Αιτήτρια με την επιστολή ημερομηνίας 31.08.16 (Τεκμήριο 4 στην ένορκη δήλωση του κ. Χριστοδουλίδη) καθώς και ο Έφορος Εταιρειών με το Έντυπο ΗΕ35 (Τεκμήριο 5 στην ένορκη δήλωση του κ. Χριστοδουλίδη). Παραθέτω αυτούσια τα άρθρα 97
(1),
(2),
(3)και 340
(1)(α) και (β) του Κεφ.113 για σκοπούς καλύτερης παρακολούθησης: "97.-
(1)Σε περίπτωση που οποιοδήποτε πρόσωπο λάβει διάταγμα για το διορισμό παραλήπτη ή διαχειριστή της περιουσίας εταιρείας ή διορίζει παραλήπτη ή διαχειριστή σύμφωνα με εξουσίες που περιλαμβάνονται σε οποιοδήποτε έγγραφο, το πρόσωπο αυτό εντός επτά
(7)ημερών από την ημερομηνία έκδοσης του διατάγματος ή του διορισμού παραδίδει σχετική ειδοποίηση στον καθορισμένο τύπο στον έφορο εταιρειών και ο έφορος εταιρειών καταχωρεί την ειδοποίηση στο μητρώο επιβαρύνσεων κατόπιν πληρωμής τέτοιου δικαιώματος που δυνατό να καθοριστεί με κανονισμούς που εκδίδονται από το Υπουργικό Συμβούλιο.
(2)Όταν οποιοδήποτε πρόσωπο που διορίστηκε παραλήπτης ή διαχειριστής της περιουσίας εταιρείας σύμφωνα με εξουσίες που περιλαμβάνονται σε οποιοδήποτε έγγραφο παύει να ενεργεί ως τέτοιος παραλήπτης ή διαχειριστής αυτός πρέπει, με την παύση αυτή, να δώσει στον έφορο εταιρειών ειδοποίηση για αυτό και ο έφορος προβαίνει στην εγγραφή της ειδοποίησης.
(3)Αν οποιοδήποτε πρόσωπο παραλείπει να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις του άρθρου αυτού, υπόκειται σε πρόστιμο που δεν υπερβαίνει τις είκοσι πέντε λίρες για κάθε ημέρα κατά την οποία συνεχίζεται η παράλειψη." "340.-
(1)Όταν παραλήπτης ή διαχειριστής ολόκληρης ή ουσιαστικά ολόκληρης της περιουσίας της εταιρείας (που στο εξής στο άρθρο αυτό και στο άρθρο 341 αναφέρεται ως "ο παραλήπτης") διορίζεται εκ μέρους των κατόχων οποιωνδήποτε χρεωστικών ομολόγων της εταιρείας εγγυημένων με κυμαινόμενη επιβάρυνση, τότε τηρουμένων των διατάξεων του άρθρου αυτού και του άρθρου 341- (α) ο παραλήπτης πρέπει αμέσως να αποστείλει ειδοποίηση στην εταιρεία για το διορισμό του και (β) μέσα σε δεκατέσσερις ημέρες μετά τη λήψη της ειδοποίησης, ή τέτοιας μεγαλύτερης περιόδου που δύναται να επιτραπεί από το Δικαστήριο ή τον παραλήπτη, πρέπει να ετοιμαστεί και υποβληθεί στον παραλήπτη σύμφωνα με το άρθρο 340 έκθεση με τον καθορισμένο τύπο της περιουσιακής κατάστασης της εταιρείας και .............................." Έγινε αρκετός λόγος από την Αιτήτρια για την επιστολή του Τμήματος Εφόρου Εταιρειών και Επίσημου Παραλήπτη ημερομηνίας 06.09.16 (Τεκμήριο 1 στη συμπληρωματική ένορκη δήλωση του κ. Χαραλαμπίδη). Για σκοπούς ευκολότερης παρακολούθησης θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω αυτούσιο το περιεχόμενο της: "Κυρ. POLYNIKIS TOURIST ENTERPRISES LIMITED Ποσειδώνος Κτίριο ALOE HOTEL Κάτω Πάφος Πάφος Αρ. Οργανισμού: ΗΕ7795 POLYNIKIS TOURIST ENTERPRISES LIMITED Aναφορικά με την αίτηση σας με αρ. 1964726 και ημερ. 1 Σεπτεμβρίου, 2016, σας πληροφορώ ότι, τα έγγραφα για τις υπηρεσίες που αναφέρονται πιο κάτω δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτά και επιστρέφονται για τους πιο κάτω λόγους: Αρ. Υπηρεσίας: 1 Διορισμός Παραλήπτη και Διαχειριστή · θα πρέπει να τοποθετηθεί η σφραγίδα της τραπέζης Παρακαλώ κρατείστε αυτή την επιστολή σαν απόδειξη ότι τα έγγραφα έχουν παρουσιαστεί στον Έφορο Εταιρειών. Με Εκτίμηση Κάτια Ιωάννου για Έφορο Εταιρειών Σημ: Παρακαλώ αναφέρετε τον αριθμό της αίτησης, το Όνομα και τον αριθμό του Οργανισμού όταν μας απαντήσετε." Ο ευπαίδευτος συνήγορος της Αιτήτριας εισηγήθηκε ότι από την προαναφερόμενη επιστολή προκύπτει ότι το Τμήμα Εφόρου Εταιρειών και Επίσημου Παραλήπτη απέρριψε τον διορισμό των Ε/Μ 1 και 2 ως Παραληπτών/Διαχειριστών, γεγονός το οποίο ήταν σε γνώση τόσο των ιδίων όσο και της Καθ΄ ης η Αίτηση, οι οποίοι όμως το απέκρυψαν από το Δικαστήριο. Με κάθε σεβασμό προς την εισήγηση του συνηγόρου της Αιτήτριας, διαφωνώ με αυτή. Καταρχάς η θέση ότι το περιεχόμενο της επιστολής ημερομηνίας 06.09.16 ήταν σε γνώση της Καθ΄ ης η Αίτηση και των Ε/Μ 1 και 2 δεν προκύπτει από τη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου. Αυτό το οποίο προκύπτει από την ίδια την επιστολή, είναι ότι αυτή απευθύνεται μόνο στην Αιτήτρια. Από την άλλη δεν υπάρχει η παραμικρή μαρτυρία που να υποστηρίζει ότι το εν λόγω ζήτημα τέθηκε στα Ε/Μ και στην Καθ' ης η Αίτηση ή οιονδήποτε εξ αυτών όταν παραδόθηκε το Έντυπο ΗΕ35 στο Τμήμα Εφόρου Εταιρειών και Επίσημου Παραλήπτη. Όσον αφορά τώρα τις συνέπειες που προκύπτουν από την εν λόγω επιστολή, διαφωνώ με την εισήγηση ότι ο διορισμός των Παραληπτών/Διαχειριστών καθίσταται άκυρος. Όπως έχει ήδη αναφερθεί πιο πάνω ο διορισμός τους έγινε βάσει των όρων του Ομολόγου. Η δυνατότητα διορισμού Παραλήπτη ή Διαχειριστή σύμφωνα με εξουσίες που περιλαμβάνονται σε οποιοδήποτε έγγραφο αναγνωρίζεται από τον ίδιο τον Νόμο [βλ. ανωτέρω άρθρο 97
(1)Κεφ. 113]. Ο διορισμός επομένως βάσει των όρων του Ομολόγου δεν προϋποθέτει την έγκριση του Εφόρου Εταιρειών και κατά συνέπεια η επιστολή ημερομηνίας 06.09.16 δεν οδηγεί στο αποτέλεσμα που εισηγείται ο συνήγορος της Αιτήτριας. Τα άρθρα 97
(1)και 340
(1)(α) του Κεφ. 113 δεν συναρτούν την παροχή ειδοποίησης στον Έφορο Εταιρειών και την Εταιρεία αντίστοιχα με την εγκυρότητα του διορισμού. Αυτό γίνεται, κατά την κρίση μου, ξεκάθαρο από το πανομοιότυπο περιεχόμενο των άρθρων 97
(3)(βλ. ανωτέρω) και 340
(7)τα οποία ορίζουν ότι σε περίπτωση παράλειψης συμμόρφωσης με τις απαιτήσεις των εν λόγω άρθρων επιβάλλεται πρόστιμο χωρίς να γίνεται αναφορά σε ακύρωση του διορισμού. Ειδικότερα τώρα σε σχέση με την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Νόμου, σημειώνω ότι δεν έχει καταδειχθεί από την Αιτήτρια ότι η επιδίκαση αποζημιώσεων δεν θα είναι επαρκής θεραπεία σε περίπτωση που ήθελε υποστεί οποιαδήποτε ζημιά από τη μη έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Καταρχάς ουδεμία αναφορά γίνεται στην ένορκη δήλωση του κ. Χαραλαμπίδη σε σχέση με την οικονομική κατάσταση της Καθ' ης η Αίτηση. Περαιτέρω, σημειώνεται ότι μία από τις θεραπείες που αξιώνει με την αγωγή της η Αιτήτρια είναι η επιδίκαση αποζημιώσεων, γεγονός που καταδεικνύει ότι η εν λόγω θεραπεία αποτελεί υπό τις περιστάσεις επαρκή θεραπεία. Σε κάθε όμως περίπτωση, σημαντικό είναι το γεγονός ότι οι Παραλήπτες/Διαχειριστές δεν μπορούν να ενεργούν αυθαίρετα και με τον διορισμό τους δεν υπάρχει κίνδυνος σπατάλης ή διασκορπισμού των περιουσιακών στοιχείων της Αιτήτριας. Στην υπόθεση Τάκης Νικολάου ν. Δημήτρη Μανναρή υπό την ιδιότητα του ως παραλήπτη/διαχειριστή της εταιρείας Priamos Hotels Ltd, Π. Ε. Αρ. 226/10 ημερομηνίας 10.7.2015, αναφέρθηκαν τα εξής (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου): "Κατ' ακολουθία των πιο πάνω η έφεση είναι καταδικασμένη σε απόρριψη, αλλά δεν θα ήταν χωρίς σημασία να επισημανθεί ότι όπου επιδιώκεται η παγοποίηση περιουσιακών στοιχείων μιας εταιρείας που τελεί υπό διαχείριση δεν πρέπει να παρεμβάλλονται (από το Δικαστήριο) ανεπίτρεπτα εμπόδια στο έργο του Παραλήπτη/Διαχειριστή, ανεξάρτητα αν αυτός αντιπροσωπεύει την εταιρεία ή τον ομολογιούχο που τον διόρισε. Παραπέμπουμε σχετικά στην υπόθεση Capital Cameras Ltd v. Harold Lines and others (National Westminster Bank plc Intervening) [1991] 3 All E. R. 389 όπου παρατηρήθηκε ότι μετά το διορισμό Παραλήπτη/Διαχειριστή δεν υπάρχει κίνδυνος σπατάλης ή διασκορπισμού των περιουσιακών στοιχείων της Εταιρείας και ως εκ τούτου δεν πρέπει να εμποδίζεται ο διαχειριστής να χειρίζεται αυτά τα στοιχεία σύμφωνα με τους όρους του ομολόγου και όπως αυτός κρίνει κατάλληλα." Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω τα πιο πάνω τα εκδοθέντα διατάγματα ημερομηνίας 02.09.16 ακυρώνονται και η υπό κρίση αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ της Καθ' ης η Αίτηση και των Ενδιαφερόμενων Μερών 1 και 2 και εναντίον της Αιτήτριας, ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Yπ.) ............. Μ. Αγιομαμίτης, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο, Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο