Μιχάλης Αϊφωτίτης ν. Συμβούλιο Αποχετεύσεων Πάφου, Αρ. Αγωγής: 1801/2015, 22/11/2016

(1)την έκδοση διατάγματος που να ακυρώνει και/ή παραμερίζει τη δικαστική απόφαση ημερομηνίας 10.12.15 που εκδόθηκε εναντίον του και ερήμην του και

(2)την έκδοση διατάγματος που να επιτρέπει στον Αιτητή να καταχωρήσει σημείωμα εμφάνισης στην παρούσα αγωγή σε χρόνο που θα καθορίσει το Δικαστήριο. Η υπό κρίση αίτηση εδράζεται στη Δ.17 Κ.10 και στη Δ.48 Κ.9(h) των Διαδικαστικών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στις συμφυείς εξουσίες και διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Τα δε γεγονότα, πάνω στα οποία στηρίζεται η αίτηση αυτή και που σύμφωνα με τον Αιτητή δικαιολογούν την επιτυχία της, περιέχονται στην ένορκο δήλωση ημερομηνίας 18.01.16 της κυρίας Χριστίνας Γεωργιάδου, Ανώτερης Γενικής Διευθύντριας στην υπηρεσία του Αιτητή, στην οποία επισυνάπτονται δέκα έγγραφα ως τεκμήρια. Αυτό που ουσιαστικά καταγράφεται μέσα από την ένορκη δήλωση Γεωργιάδου είναι ότι ο Αιτητής παραδέχεται ότι στις 09.10.15 της επιδόθηκε η παρούσα αγωγή και προς τούτο στις 13.10.15 ειδοποιήθηκε τηλεφωνικώς η ασφαλιστική εταιρεία CNP Ασφαλιστική Λτδ (στο εξής η 'CNP') προκειμένου να διορίσει δικηγόρο. Παράλληλα στις 26.10.15 ο Αιτητής απέστειλε επιστολή στην πιο πάνω ασφαλιστική εταιρεία με την οποίαν την καλούσε να προχωρήσει με το διορισμό δικηγόρου καθώς και στην προηγούμενη του ασφαλιστική εταιρεία για τα έτη 2010-2013, Chartis Cyprus Ltd (American Home Assurance Company), με την οποίαν ζητούσε τη λήψη τυχόν ενεργειών από μέρους της. Αντίγραφα των επιστολών αυτών επισυνάπτονται στην ένορκη δήλωση ως Τεκμήρια Α και Β. Σύμφωνα με την ενόρκως δηλούσα, η υπεύθυνη λειτουργός απαιτήσεων της CNP μίλησε με κάποια γραμματέα στο δικηγορικό γραφείο του Ενάγοντα (στο εξής ο 'Καθ' ου η αίτηση'), με το οποίο η CNP συνεργάζεται κατ' αποκλειστικότητα σε υποθέσεις της Πάφου, προς την οποία ζήτησε να μην προχωρήσουν με απόδειξη της υπόθεσης μέχρις ότου καταχωρηθεί σημείωμα εμφάνισης. Όπως η ενόρκως δηλούσα αναφέρει, λόγω της σχέσης εμπιστοσύνης που διέπει την επαγγελματική συνεργασίας που είχαν η λειτουργός της CNP θεωρούσε ότι ο Καθ' ου η αίτηση δεν θα προχωρούσε με απόδειξη της αγωγής. Ο Αιτητής δεν προέβηκε σε άλλη ενέργεια επειδή θεωρούσε δεδομένο ότι είχε καταχωρηθεί σημείωμα εμφάνισης από δικηγόρο που διόρισε η CNP. Στις 13.01.16 η ενόρκως δηλούσα παρέλαβε επιστολή του δικηγόρου του Καθ' ου η αίτηση που την πληροφορούσε για την έκδοση δικαστικής απόφασης εναντίον του Αιτητή και ζητούσε την πληρωμή του εξ' αποφάσεως χρέους. Αντίγραφο της εν λόγω επιστολής επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση ως Τεκμήριο Γ. Κατόπιν διαβούλευσης που η ενόρκως δηλούσα είχε με το νομικό σύμβουλο του Αιτητή, αντιλήφθηκε ότι δεν είχε καταχωρηθεί σημείωμα εμφάνισης από δικηγόρο. Στις 14.01.16 η ενόρκως δηλούσα έδωσε οδηγίες στη δικηγόρο του Αιτητή να καταχωρήσει την υπό κρίση αίτηση. Περαιτέρω η ενόρκως δηλούσα ισχυρίζεται ότι ο Αιτητής διαθέτει ουσιαστική υπεράσπιση στην υπόθεση αυτή που σχετίζεται με τη νομιμοποίηση καταχώρησης και προώθησης της παρούσας αγωγής αλλά και με το ύψος του αξιούμενου ποσού αποζημίωσης. Ειδικότερα είναι η θέση της ενόρκως δηλούσας ότι η μητέρα του Καθ' ου η αίτηση, ως αντιπρόσωπος του, αποδέχτηκε την πληρωμή του ποσού των €2.000 προς πλήρη απαλλαγή και ικανοποίηση όλων των απαιτήσεων που προέκυψαν ή μπορούσε να προκύψουν αναφορικά με το τεμάχιο 47 φ/σχ. 51/20W1 (στο εξής το 'επίδικο ακίνητο'), για το οποίο εκδόθηκε σχετικό ένταλμα πληρωμής. Σχετική δήλωση απαλλαγής μαζί με ένταλμα πληρωμής επισυνάπτονται στην ένορκη δήλωση ως Τεκμήριο Ζ ενώ επιστολή αποδοχής διευθέτησης από την μητέρα του Καθ' ου η αίτηση επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση ως Τεκμήριο Η. Επίσης στην ένορκη δήλωση επισυνάπτεται φωτογραφικό υλικό ως Τεκμήριο Ι, με βάση τις οποίες η ενόρκως δηλούσα ισχυρίζεται ότι καμία ζημιά προκλήθηκε στο επίδικο ακίνητο. Η αντίδραση του Καθ' ου η αίτηση στην υπό κρίση αίτηση εκδηλώθηκε στις 06.05.16 με την καταχώρηση ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης επί 23 λόγων που καταγράφονται στο σώμα της ένστασης. Δεν προτίθεμαι να τους επαναδιατυπώσω αλλά σχολαστική αναφορά σ' αυτούς θα γίνεται κατά την εξέταση τους στη συνέχεια. Η ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης στηρίζεται στη Δ.2 Κ.2, Δ.5 Κ.7, Δ.5Α, Δ.6 Κ.6, Δ.16 Κ.9, Δ.17 Κ.10, Δ.26 Κ.14, Δ.27 Κ.3, Δ.31, στη Δ.33 Κ.1 και Κ.5, Δ.39, Δ.40 Κ.1, 7, 11 και 19, Δ.41 Κ.1-3, Δ.44 Κ.11 και Κ.12, Δ.48 Κ.1-13, Δ.57 Κ.2 και στη Δ.64 Κ.1 και Κ.2 των Διαδικαστικών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στο άρθρο 32 του Ν.14/60, στα άρθρα 4-9 του Κεφ.6, στα άρθρα 163, 188, 30.2 και 30.3 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, στο άρθρο 372 του Κεφ.113, στους Κανονισμούς Ε.Κ.1393/2007 και Ε.Κ.44/01 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της κυρίας Πόπης Μάη, μητέρα του Καθ' ου η αίτηση, στην οποία περιέχονται γεγονότα που κατά τη γνώμη της δικαιολογούν απόρριψη της υπό κρίση αίτησης ενώ παράλληλα επισυνάπτεται φωτογραφικό υλικό ως Τεκμήριο Α. Συνοπτικά αυτό που αναφέρεται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση είναι ότι ο Αιτητής δεν ενδιαφέρθηκε να υπογράψει διοριστήριο έγγραφο και να το αποστείλει στην CNP, δεν ενδιαφέρθηκε να ενημερωθεί αν καταχωρήθηκε σημείωμα εμφάνισης και ακολούθως αν είχε καταχωρηθεί υπεράσπιση, στοιχεία που δείχνουν πλήρη αδιαφορία και εμφανή έλλειψη σεβασμού για τη δικαιοσύνη από μέρους του. Επίσης η ενόρκως δηλούσα αρνείται ότι κυρία Βέρα από το δικηγορικό γραφείο που χειρίζεται την υπόθεση του Καθ' ου η αίτηση είπε οτιδήποτε στη λειτουργό της CNP που θα μπορούσε να εκληφθεί ότι η πλευρά του Καθ' ου η αίτηση δεν θα προχωρούσε με απόδειξη της υπόθεσης. Είναι ακόμη η θέση της ενόρκως δηλούσας ότι ο Αιτητής δεν έχει υπεράσπιση στην αγωγή αυτή. Σύμφωνα με την κυρία Μάη, η επικαλούμενη δήλωση απαλλαγής είναι έγκυρη αλλά αφορά περιστατικό διαφορετικό από αυτό που αναφέρεται στην παρούσα αγωγή. Όπως η ενόρκως δηλούσα είπε, η αγωγή σχετίζεται με πλημμύρισμα του επιδίκου ακινήτου το έτος 2014 που προκάλεσε καταστροφή των καρυδιών, γεγονός που είπε ότι συνέβηκε μεταγενέστερα της 22.10.13 χωρίς ο Αιτητής ποτέ να αποζημιώσει γι' αυτό. Προς απόδειξη της θέσης της παρέπεμψε στην παράγραφο 20 της ένορκης δήλωσης Γεωργιάδου που συνοδεύει την υπό κρίση αίτηση. Είναι η θέση της ενόρκως δηλούσας Μάη ότι το επίδικο ακίνητο είχε πλημμυρίσει και επ' αυτού λήφθηκαν διάφορες φωτογραφίες. Παράλληλα το ότι το επίδικο ακίνητο είχε πλημμυρίσει ήταν σε γνώση του τότε διευθυντή του Αιτητή και ενός λειτουργού. Μετά από άδεια του Δικαστηρίου ο Αιτητής καταχώρησε στις 13.05.16 συμπληρωματική ένορκη δήλωση μέσα από την οποίαν επισυνάπτεται από ιδιώτη γεωπόνο, ο οποίος μετέβηκε επί τόπου τις 29.02.16 εκτίμηση της κατάσταση των δένδρων που βρίσκονται εντός του τεμαχίου προκειμένου να εξακριβωθεί εάν υπήρξε ή όχι πρόκληση ζημιάς σ' αυτά από διοχέτευση όμβριων υδάτων. Κατά την ακρόαση της υπό κρίσης αίτησης οι ευπαίδευτοι συνήγοροι με παραπομπή σε νομολογία υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις και ισχυρισμούς τους περιοριζόμενοι σε αγορεύσεις, το περιεχόμενο των οποίων είναι καταγραμμένο στα πρακτικά και δεν χρειάζεται να επαναδιατυπωθεί καθότι δεν θα εξυπηρετήσει οτιδήποτε. Η εξουσία του Δικαστηρίου για παραμερισμό απόφασης, η οποία εκδόθηκε χωρίς την εξέταση της υπόθεσης επί της ουσίας, παρέχεται από τη Διάταξη 17 Κανονισμό 10 των Διαδικαστικών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και έχει διακριτικό χαρακτήρα, η οποία θα πρέπει να ασκείται δικαστικά και στη βάση των αρχών που η νομολογία έχει καθορίσει (βλέπε Λουκαΐδου v. Γερολέμου

(2000)1Α Α.Α.Δ. 333 και Εταιρεία Βοθροκαθαριστών Λεμεσού 'Βοθροτέξ' Λτδ v. Φαντάκη

(2001)1Α Α.Α.Δ. 339). Συγκεκριμένα, ο Κανονισμός 10 της Διάταξης 17, ο οποίος είναι πανομοιότυπος με το αγγλικό O.13 r.10, σημειώνει τα εξής: "Where judgment is entered pursuant to any of the preceeding rules of this Order, it shall be lawful for the Court in a proper case to set aside or vary such judgment upon such terms as may be just." Σε ελεύθερη μετάφραση: "Όταν εκδοθεί απόφαση σύμφωνα με τους προηγούμενους κανονισμούς αυτής της Διάταξης, θα είναι νόμιμο δια το Δικαστήριο στην κατάλληλη περίπτωση να παραμερίσει ή να διαφοροποιήσει τέτοια απόφαση με όρους που θα ήθελαν φανεί δίκαιοι." Διαχρονικά η νομολογία έχει καθορίσει δύο περιπτώσεις όπου είναι δυνατή η ακύρωση δικαστικής απόφασης που εκδόθηκε λόγω παράλειψης καταχώρησης εμφάνισης (Τσεσμέλογλου v. Σοφοκλέους, Πολιτική Έφεση Αρ. 205/2010, ημερομηνίας 15.01.13):

(1)Όπου η ερήμην απόφαση εκδόθηκε κατά παράβαση ουσιώδους τύπου ή διαδικασίας, όπως π.χ. επίδοση κλητηρίου εντάλματος ή ειδοποίησης κλητηρίου εντάλματος όχι με το δέοντα και νόμιμο τρόπο, οπότε και η απόφαση παραμερίζεται ex debito justitiae.

(2)Όπου η ερήμην απόφαση εκδόθηκε κατόπιν επίδοσης κλητηρίου εντάλματος ή ειδοποίησης κλητηρίου εντάλματος με τον δέοντα και νομότυπο τρόπο, ο αιτητής παρουσιάζει δια ενόρκου δηλώσεως ύπαρξη συζητήσιμης ή εκ πρώτης όψεως βάσιμη υπεράσπιση ενώ ταυτόχρονα επεξηγεί το λόγο που η υπόθεση αφέθηκε να προχωρήσει σε έκδοση απόφασης χωρίς τη συμμετοχή του. Στην προκειμένη περίπτωση ο Αιτητής παραδέχεται ότι στις 09.10.15 του επιδόθηκε η αγωγή που καταχωρήθηκε εναντίον του από τον Καθ' ου η αίτηση. Πράγματι ανατρέχοντας το δικαστηριακό φάκελο της υπόθεσης παρατηρώ ότι η εν λόγω αγωγή, υπό τη μορφή ειδικώς οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος, καταχωρήθηκε στις 07.10.15 και επιδόθηκε δεόντως στον Αιτητή στις 09.10.15 σύμφωνα με τους κανόνες επίδοσης που προνοούνται μέσα από τους θεσμούς πολιτικής δικονομίας. Συνεπώς η εξέταση της περίπτωσης αυτής εμπίπτει στη δεύτερη κατηγορία. Όπως έχει ήδη λεχθεί, η κυπριακή νομολογία έχει υποδείξει ότι ο αιτητής για να επιτύχει παραμερισμό δικαστικής απόφασης θα πρέπει να δείξει και να πείσει ότι έχει εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση ή καλόπιστη συζητήσιμη υπόθεση και να εξηγήσει κατά τρόπο πειστικό ότι δικαιολογείται η μη εμφάνιση του στη διαδικασία, όπως και η όποια καθυστέρηση του να αποταθεί στο δικαστήριο για παραμερισμό της απόφασης. Τα κριτήρια αυτά πρέπει να συντρέχουν. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια το Δικαστήριο θα πρέπει να ισοζυγίσει δύο παράγοντες θεμελιώδεις για την απονομή της δικαιοσύνης, ήτοι από τη μια την ανάγκη διασφάλισης του δικαιώματος ενός διαδίκου να ακουστεί και από την άλλη την ταχεία διεκπεραίωση των δικαστικών διαδικασιών (Πατούρης v. Hellenic Bank Ltd

(2001)1Γ Α.Α.Δ. 2118). Η ταχεία απονομή της δικαιοσύνης δεν αποτελεί απλώς ζήτημα ευκολίας, αλλά υψίστης σημασίας παράγοντα για την αποτελεσματική διεκδίκηση των δικαιωμάτων του πολίτη. Η αρχή αυτή είναι στενά συνυφασμένη και με ένα άλλο λόγο, επίσης σημαντικό για την απονομή της δικαιοσύνης, την ανάγκη διασφάλισης της τελεσιδικίας. Εάν διάδικος μπορεί απρόσκοπτα να επιδιώκει το επανάνοιγμα της υπόθεσης, η σφραγίδα της οριστικότητας, την οποία φέρει η απόφαση και όλα όσα εξυπακούει, καθώς και η βεβαιότητα την οποία εισάγει στη διαχείριση των υποθέσεων του ανθρώπου, θα απολεσθούν, με οδυνηρές συνέπειες για την απονομή της δικαιοσύνης (βλέπε Iason Travel & Tours Ltd v. L. Pashias Travel Ltd κ.α., Πολιτική Έφεση Αρ. 145/2010, ημερομηνίας 19.02.13). Οι πιο πάνω αρχές αναδύθηκαν μέσα από τη γνωστή αγγλική απόφαση Evans v Bartlam

(1937)2 All E.R. 646, η οποία και υιοθετήθηκε σε διάφορες αποφάσεις των κυπριακών δικαστηρίων όπως στην Ioannis Kotsapas & Sons Ltd v Titan Constructions and Engineering Company

(1961)1 C.L.R. 317, στη Christophorou v Kyriakoulli

(1963)2 C.L.R. 159, στη Phylactou v Michael

(1982)1 C.L.R. 204, Δ. Σκάρος v Π. Χριστοδούλου

(1998)1(Α) Α.Α.Δ. 291, Γιάννης άλλως Γιαννάκης Κουδουνάς v ΣΚΥΜΕ Λτδ κ.α.

(2000)1 Α.Α.Δ. 967, Γεώργιος Φρίξου Γιωργαλλίδης v Ταπελλογραφείο Κώστας Παύλου & Σία Λτδ

(2000)1 Α.Α.Δ. 1101, στην Bush κ.α. v Γιαννή

(2001)1 Α.Α.Δ. 1342 και στην Βύρων Τεγκεράκης, διαχειριστής της περιουσίας της αποβιωσάσης Κορίνας Τεγκεράκη (Χατζηπαναγή Γιάννη) v Δήμος Λευκωσίας

(2005)1 Α.Α.Δ. 289. Στην Ετήσια Δικονομική Πρακτική 1958 (The Annual Practice 1958) και ειδικότερα στη σελίδα 227 τονίζεται πως η αίτηση πρέπει να συνοδεύεται από ένορκη δήλωση η οποία πρέπει να περιέχει τέτοια μαρτυρία και πληροφορίες ώστε να πείσει επί της ουσίας για το αίτημα που υποβάλλεται δια της αίτησης, πάντοτε στη βάση των αρχών που θεμελιώνουν το εν λόγω αίτημα, όπως αυτές έχουν διαχρονικά προσδιοριστεί μέσα από τη νομολογία. Στο δε σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 37 στην παράγραφο 403 της σελίδας 296 αναγράφονται, ανάμεσα σ' άλλα, τα εξής υπό τον τίτλο 'Setting aside default judgment': ". the application must be supported by an affidavit of merits, stating the facts showing that the defendant has a defence on the merits, otherwise there may not be any point in setting it aside." Η αποκάλυψη συζητήσιμης ή εκ πρώτης όψεως βάσιμης υπεράσπισης συνιστά κυριαρχικό παράγοντα κατά την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου και πρέπει να προκύπτει χωρίς το Δικαστήριο να προχωρεί σε αξιολόγηση οποιασδήποτε μαρτυρίας που προσάγεται για σκοπούς απόδειξης ή κατάρριψης του ισχυρισμού αυτού και χωρίς να υπεισέρχεται στην ουσία της υπεράσπισης (βλέπε Φραντζής v Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ

(1996)1 Α.Α.Δ. 1094). Στην υπόθεση Phylactou v Michael

(1982)1 C.L.R. 204 επισημάνθηκε ότι θα ήταν αντινομικό εκ μέρους του πρωτόδικου Δικαστηρίου να αποφασίσει επί της ορθότητας οποιωνδήποτε γεγονότων που τίθενται ενώπιον του στο στάδιο της αίτησης, διότι το έργο του εξαντλείται στο να διακρίνει κατά πόσο αποκαλύπτεται επαρκής υπεράσπιση που είναι και το βασικό κριτήριο που θα δικαιολογούσε το επανάνοιγμα της υπόθεσης. Ο αιτητής έχει το βάρος να αποκαλύψει τα στοιχεία που θα συνιστούσαν την υπεράσπιση του. Το δε αποδεικτικό αυτό βάρος εξαντλείται με την παράθεση στην ένορκη δήλωση επαρκών στοιχείων για την εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση ή καλόπιστης συζητήσιμης υπόθεσης έστω και εάν αυτό αμφισβητείται με την ένσταση, η οποία βεβαίως στην παρούσα περίπτωση δεν λαμβάνεται υπόψη (βλέπε Χριστάκης Πίττας v Unigoods Trading Company Ltd

(2004)1 Α.Α.Δ. 1761). Παρόλο ότι το απαύγασμα της νομολογίας κατατείνει στο ότι το Δικαστήριο δεν θα πρέπει να επιδεικνύει υπέρμετρο ζήλο στην αποστέρηση του δικαιώματος του διαδίκου να ακουστεί στην υπόθεση του όταν αποκαλύπτεται εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση, εντούτοις, όπως υποδείχτηκε στην υπόθεση Phylactou v Michael

(1982)1 C.L.R. 204, το Δικαστήριο μπορεί ν' αρνηθεί να παραμερίσει μια εκδοθείσα δικαστική απόφαση και ουσιαστικά το επανάνοιγμα μιας υπόθεσης εάν η διαγωγή του αιτούντος είναι τέτοια ώστε να πλήττει το θεμέλιο της απονομής της δικαιοσύνης. Όπως περαιτέρω τονίστηκε στην υπόθεση NSM Democars Ltd κ.α. v. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, Πολιτική Έφεση Αρ. 121/2010 ημερ. 14.10.15, όπου η διαγωγή του διαδίκου, ο οποίος εξαιτείται τον παραμερισμό εκδοθείσας απόφασης, είναι ασυγχώρητη, περιφρονητική μέχρι βαθμού καταφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας ή των δικαιωμάτων του αντιδίκου, το Δικαστήριο δύναται, ενασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια, να αρνηθεί να παραμερίσει την απόφαση. Σχετικές είναι και οι υπόθεση Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ v. Ιακώβου κ.α.

(2001)1Α Α.Α.Δ. 457 και Kourbatova v. G. Roussos Leisure Industries Ltd

(2001)1Α Α.Α.Δ. 345. Στη δε υπόθεση Millouka Motor Trading Ltd v Χρύσανθου Κούρτη

(1997)1 Α.Α.Δ. 941 τονίστηκε ότι η χωρίς λόγο παράλειψη εμφάνισης και η αδικαιολόγητη καθυστέρηση να αποταθεί ένας για παραμερισμό δικαστικής απόφασης μπορούν βάσιμα να αποτελέσουν λόγο για απόρριψη της αίτησης παραμερισμού διαφορετικά η όλη πορεία της δικαστικής διαδικασίας θα άφηνε αιωρούμενα τα εκατέρωθεν δικαιώματα και θα ήταν δέσμια της κρίσης του εναγομένου σε σχέση με το χρόνο που ο ίδιος θα επέλεγε για να καταχωρήσει την αίτηση. Ίδια προσέγγιση υιοθετήθηκε και στην υπόθεση Salamis Shipping Services Ltd v Bata (Cyprus) Ltd

(2004)1 Α.Α.Δ. 1767 χαρακτηριστικά τονίζονται τα εξής: "Ο Εναγόμενος, για να επιτύχει παραμερισμό της απόφασης, θα πρέπει να δείξει εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση και να εξηγήσει τη μη εμφάνιση του στη διαδικασία, όπως και την όποια καθυστέρηση του να αποταθεί στο δικαστήριο για παραμερισμό της απόφασης." Ανάλογη δε αντιμετώπιση υπήρξε και στην υπόθεση Ψαράς v. Γιάγκου, Πολιτική Έφεση Αρ. 35/2010, ημερ. 21.05.15, στην οποία και παραπέμπω. Καθοδηγούμενος από το πιο πάνω νομικό πλαίσιο στρέφομαι ευθύς να εξετάσω την παρούσα αίτηση υπό το φως των λόγων ένστασης. Με τον 1ο λόγο ένστασης ο Καθ' ου η αίτηση ισχυρίζεται ότι η υπό κρίση αίτηση βασίζεται σε λανθασμένη και/ή ελλιπή νομική βάση. Πρόκειται για ένα ισχυρισμό, ο οποίος δεν προωθείται. Ουδεμία εξήγηση υπάρχει μέσα από την ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση και κανένας σχολιασμός γίνεται μέσα από τη νομική επιχειρηματολογία του συνηγόρου του Καθ' ου η αίτηση προς διευκρίνιση του θέματος. Επομένως θεωρώ ότι η θέση αυτή έχει εγκαταλειφθεί. Ανεξαρτήτως όμως αυτού, η συμπερίληψη της Δ.17 Κ.10 ως αναπόσπαστο μέρος της νομικής βάσης της αίτησης αυτής που είναι ο δικονομικός θεσμός που διέπει τη συγκεκριμένη περίπτωση, παρέχει το κατάλληλο και συνάμα επαρκές νομικό υπόβαθρο πάνω στο οποίο η παρούσα αίτηση δύναται να στηριχτεί για να προωθήσει την αιτούμενη αξίωση της, χωρίς να τίθεται σε αμφιβολία η εγκυρότητα της. Με τον 4ο λόγο ένστασης ο Καθ' ου η αίτηση επικαλείται ότι η δικαστική απόφαση που εκδόθηκε υπέρ του είναι ορθό νομικά και πραγματικά. Με όλο το σεβασμό προς τον ευπαίδευτο συνήγορο η τοποθέτηση αυτή ουδεμία σχέση έχει με τους παράγοντες που επενεργούν στην κρίση του Δικαστηρίου όταν εξετάζει αίτηση παραμερισμού δικαστικής απόφασης όπως την παρούσα. Μέσα από τον 5ο λόγο ένστασης ο Καθ' ου η αίτηση παραπονιέται ότι ο Αιτητής δεν έχει καταχωρήσει σημείωμα εμφάνισης υπό διαμαρτυρία. Πάλι με κάθε σεβασμό προς το πρόσωπο του συνηγόρου του Καθ' ου η αίτηση, η αναφορά αυτή είναι άσχετη με τις παραμέτρους που λαμβάνονται υπόψη στα πλαίσια εξέτασης της υπό κρίση αίτησης. Τα όσα ανάφερα προηγουμένως περί μη σχετικότητας με τα κριτήρια που εξετάζονται στην παρούσα αίτηση ισχύουν απόλυτα και με τον 6ο λόγο ένστασης όπου ο Καθ' ου η αίτηση ισχυρίζεται ότι ο Αιτητής προχώρησε στο επόμενο βήμα γι' αυτό κατά τη γνώμη του δεν δικαιολογείται οπισθοχώρηση και νομιμοποίηση στην καταχώρηση της υπό κρίση αίτησης. Ομοίως μη σχετικός με τις προϋποθέσεις που λαμβάνονται υπόψη για την εξέταση της παρούσας αίτησης κρίνεται και ο 7ος λόγος ένστασης όπου ο Καθ' ου η αίτηση παραπονιέται ότι περαιτέρω καθυστέρηση στην εκτέλεση της απόφασης αυξάνει καθημερινά το ύψος της απαίτησης του και ότι πλήττεται ανεπανόρθωτα η δικαιοσύνη. Θα εξετάσω στη συνέχεια τον 10ο λόγο ένστασης με τον οποίον ο Καθ' ου η αίτηση ισχυρίζεται ότι η παρούσα αίτηση δεν υποβάλλεται με καλή πίστη αλλά αποσκοπεί στην παρέκκλιση της δικαστικής διαδικασίας. Το Δικαστήριο δεν συμμερίζεται τη θέση αυτή. Επειδή κατά τη γνώμη του Καθ' ου η αίτηση δεν πληρούνται οι απαιτούμενες προϋποθέσεις που σύμφωνα με τον ίδιο θα καθιστούσαν την υπό κρίση αίτηση επιτυχή δεν σημαίνει ότι η αίτηση αυτή διαπνέεται από κακή πίστη. Η κακοπιστία πρέπει να αποδεικνύεται από το διάδικο που την επικαλείται. Στην προκειμένη περίπτωση ο διάδικος που ισχυρίζεται κακοπιστία είναι ο Καθ' ου η αίτηση, ο οποίος καλείται να την στοιχειοθετήσει. Το ότι οι θέσεις του Καθ' ου η αίτηση είναι εκ διαμέτρου αντίθετες με τους ισχυρισμούς του Αιτητή, όπως καταγράφονται στις ενόρκους δηλώσεις που συνοδεύουν την αίτηση και ένσταση αντίστοιχα, δεν είναι στοιχείο που να χαρακτηρίζει την υπό κρίση αίτηση κακόπιστη. Ο Καθ' ου η αίτηση θεωρεί ότι υπάρχει κακοπιστία επειδή εντοπίζει πρόθεση από τον Αιτητή να παρεκκλίνει από τη δικαστική διαδικασία. Κάτι τέτοιο όμως δεν ευσταθεί αφού ένεκα της έκδοσης δικαστικής απόφασης δεν υπάρχει σε εκκρεμότητα δικαστική διαδικασία για να παρεκκλίνει. Ερχόμενος στη νομική επιχειρηματολογία του ευπαιδεύτου συνηγόρου του Καθ' ου η αίτηση παρατηρώ ότι προβάλλεται διαφορετικός λόγος για κακοπιστία. Ειδικότερα ο εν λόγω συνήγορος ευσεβάστως υποβάλλει ότι η υπό κρίση αίτηση γίνεται καταχρηστικά με μοναδικό σκοπό την αποφυγή των συμβατικών υποχρεώσεων του Αιτητή προς τον Καθ' ου η αίτηση. Με όλο το σεβασμό προς τον ευπαίδευτο συνήγορο αδυνατώ να ακολουθήσω το σκεπτικό αυτής της θέσης δεδομένου ότι στην αγωγή του ο Καθ' ου η αίτηση διεκδικούσε γενικές και ειδικές αποζημιώσεις στη βάση παράνομης επέμβασης στο επίδικο ακίνητο του από τον Καθ' ου η αίτηση. Δεν έχω αντιληφθεί σε ποιες συμβατικές υποχρεώσεις του Αιτητή ο εν λόγω συνήγορος αναφέρεται τη στιγμή που η βάση αγωγής του πελάτη του στη συγκεκριμένη αγωγή είναι παράνομη επέμβαση, λεπτομέρειες της οποίας παρέχονται μέσα από το περιεχόμενο της έκθεσης απαίτησης. Εν πάση περιπτώσει ενώπιον μου δεν έχει τεθεί οτιδήποτε που να τεκμηριώνει τη θέση του Καθ' ου η αίτηση ότι η παρούσα αίτηση χαρακτηρίζεται από το στοιχείο της κακοπιστίας με αποτέλεσμα ο λόγος αυτός ένστασης να απορρίπτεται ως αβάσιμος. Προχωρώ με την εξέταση του 12ου λόγου ένστασης με τον οποίον ο Καθ' ου η αίτηση ισχυρίζεται ότι ο Αιτητής με τη συμπεριφορά του και/ή δια μέσων εγγράφων αποδέχτηκε την οφειλή του προς τον Καθ' ου η αίτηση με αποτέλεσμα τώρα να μην δικαιολογείται να προβάλλει διαφορετικές θέσεις. Θα πρέπει να λεχθεί ότι ο ισχυρισμός αυτός εκπίπτει του πλαισίου εξέτασης της υπό κρίση αίτησης και κατ' επέκταση του πνεύματος των προνοιών της Δ.17 Κ.10 με βάση τις οποίες έχει καταχωρηθεί και προωθηθεί για εκδίκαση η παρούσα αίτηση. Συνεπώς ο λόγος αυτός ένστασης κρίνεται μη σχετικός με τον σκοπό της παρούσας διαδικασίας και ως εκ τούτου απορρίπτεται. Εξετάζω ευθύς τον 15ο λόγο ένσταση με τον οποίον ο Καθ' ου η αίτηση παραπονιέται ότι ενδεχόμενη έγκριση της αίτησης θα του αποστερήσει κεκτημένα. Το Δικαστήριο δεν συμμερίζεται το συλλογισμό αυτό. Πρόκειται για μία απόλυτη θέση που παραγνωρίζει το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα ενός εναγομένου να έχει την ευκαιρία να ακουστεί θέτοντας την εκδοχή του ενώπιον του Δικαστηρίου. Είναι μία τοποθέτηση που σαφώς αγνοεί τον προβληματισμό που πρέπει να βασανίζει ένα Δικαστήριο όταν εξετάζει αιτήσεις παραμερισμού δικαστικής απόφασης που εκδίδονται ερήμην του εναγομένου στη βάση των στοιχείων και δεδομένων που παρουσιάζονται έχοντας υπόψη ότι το δικαίωμα του εναγομένου να ακουστεί ενώπιον Δικαστηρίου που διασφαλίζεται από το άρθρο 30.3(β) και (γ) του Συντάγματος πρέπει να συμβαδίζει με το δικαίωμα του ενάγοντα για ακρόαση της υπόθεσης του εντός εύλογου χρονικού διαστήματος δυνάμει του άρθρου 30.2 του Συντάγματος. Με γνώμονα τα πιο πάνω ο λόγος αυτός ένστασης απορρίπτεται ως ανεδαφικός. Θα ασχοληθώ τώρα με τους υπόλοιπους λόγους ένστασης, ήτοι τους λόγους ένστασης 2, 3, 8, 9, 11, 13, 14, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22 και 23, τους οποίους θα εξετάσω ως μία ενιαία ομάδα επειδή όλοι αυτοί παραπέμπουν στους παράγοντες που επενεργούν στην κρίση του Δικαστηρίου προκειμένου να αποφασίσει για την ουσία της υπό κρίση αίτησης. Θα ασχοληθώ πρώτα με το θέμα ύπαρξης εκ πρώτης όψεως βάσιμης υπεράσπισης. Η διαπίστωση για ύπαρξη εκ πρώτης όψεως βάσιμης υπεράσπισης προϋποθέτει σε κάποιο βαθμό αποκάλυψη θετικών γεγονότων που να καθιστούν λογικοφανή και κατ' επέκταση πειστικό το πλαίσιο υπεράσπισης του προσώπου που ζητεί τον παραμερισμό δικαστικής απόφασης που εκδόθηκε ερήμην του. Το Δικαστήριο αναζητεί κάποιου βαθμού μαρτυρικό υπόβαθρο όχι για να το αξιολογήσει και ούτε για να υπεισέλθει στην ουσία της υπεράσπισης αλλά απλά και μόνο για να διαπιστώσει αν υπάρχει καλόπιστη συζητήσιμη υπόθεση. Μέσα από την έκθεση απαίτησης ο Καθ' ου η αίτηση ισχυρίστηκε ότι το επίδικο ακίνητο του πλημμυρίζει από το έτος 2010 μέχρι το χρονικό σημείο καταχώρησης της παρούσας αγωγής (ήτοι 07.10.15). Σύμφωνα με τον ίδιο το επίδικο ακίνητο πλημμυρίζει με τις πρώτες βροχές της φθινοπωρινής περιόδου και δεν επανέρχεται στην πρότερη του κατάσταση παρά μόνο τους τελευταίους καλοκαιρινούς μήνες. Ο Καθ' ου η αίτηση επιρρίπτει ευθύνη στον Αιτητή ισχυριζόμενος λανθασμένης σχεδίασης και πλημμελούς κατασκευής οχετών-υπονόμων όμβριων υδάτων και/ή λημμάτων σε κοντινή απόσταση από το επίδικο ακίνητο από μέρους τους. Ως αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης ο Καθ' ου η αίτηση ισχυρίζεται ότι 17 δένδρα καρυδιάς που βρίσκονται εντός του εν λόγω ακινήτου έχουν πλήρως καταστραφεί, ότι υπέστηκε απώλεια ενοικίων για περίοδο 5 ετών καθώς και ότι υπέστηκε απώλεια εισοδημάτων από μη καλλιέργεια του τεμαχίου. Προς το τέλος δε της έκθεσης απαίτησης (παράγραφος 14) ο Καθ' ου η αίτηση επικαλείται ολική απώλεια αξίας του επιδίκου ακινήτου. Γι' αυτές τις απώλειες που ισχυρίστηκε ότι επωμίστηκε αξίωσε ειδικές, γενικές και παραδειγματικές αποζημιώσεις καθώς και ξεχωριστό ποσό για απώλεια εισοδημάτων. Η δικαστική απόφαση ημερομηνίας 10.12.15 που εκδόθηκε ερήμην του Αιτητή επιδίκασε στον Καθ' ου η αίτηση ποσό €23.270 πλέον τόκο προς 4% το χρόνο από 07.10.15 μέχρι εξόφλησης για ζημιές που προκλήθηκαν σε δένδρα πλέον το ποσό των €1.200 πλέον τόκο προς 4% το χρόνο από 07.10.15 μέχρι εξόφλησης για απώλειας εισοδημάτων πλέον εκτιμητικά και δικηγορικά έξοδα. Έχοντας μελετήσει την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την υπό κρίση αίτηση παρατηρώ ότι η προβαλλόμενη υπεράσπιση του Αιτητή εδράζεται σε δύο πυλώνες. Πρώτος πυλώνας στην προβαλλόμενη υπεράσπιση του Αιτητή είναι η θέση του ότι υπάρχει ζήτημα νομιμοποίησης στην καταχώρηση και προώθησης της παρούσας αγωγής από τον Καθ' ου η αίτηση. Σύμφωνα με τον Αιτητή, η ενόρκως δηλούσα στην υπό κρίση αίτηση, μητέρα του Καθ' ου η αίτηση, ενεργώντας ως αντιπρόσωπος του Καθ' ου η αίτηση, απέστειλε επιστολή ημερομηνίας 16.10.13 στον Καθ' ου η αίτηση με την οποίαν φαίνεται να συμβιβάζεται στο ποσό των €2.000 που είχε εισηγηθεί ο Καθ' ου η αίτηση για ζημιές που προκλήθηκαν σε τεμάχιο στη Γεροσκήπου της επαρχίας Πάφου προκειμένου να λήξει εξωδικαστικά το όλο ζήτημα. Στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση επισυνάπτεται ως Τεκμήριο Η η εν λόγω χειρόγραφη επιστολή που φέρεται να είναι υπογραμμένη από την μητέρα του Καθ' ου η αίτηση. Ο Αιτητής επίσης ισχυρίζεται ότι στη βάση της πιο πάνω εξώδικης διευθέτησης υπογράφτηκε από την εκπρόσωπο του Καθ' ου η αίτηση στις 22.10.13 σχετικό έγγραφο με το οποίο συμφωνήθηκε η πληρωμή στον Καθ' ου η αίτηση του ποσού των €2.000 προς πλήρη και τελεία διευθέτηση, απαλλαγή και ικανοποίηση όλων των απαιτήσεων περιλαμβανομένου και δικηγορικών εξόδων που προέκυψαν ή μπορεί να προκύψουν είτε άμεσα είτε έμμεσα σε σχέση με το περιστατικό που επικαλέστηκε χωρίς να αναγνωρίζεται οποιαδήποτε ευθύνη στον Αιτητή. Προς ενίσχυση του εν λόγω ισχυρισμού στην ένορκη δήλωση της υπό κρίση αίτησης επισυνάπτεται ως μέρος του Τεκμηρίου Ζ έγγραφο υπό τον τίτλο 'Δήλωση Απαλλαγής για Απαιτούμενες Ζημιές' ημερομηνίας 22.10.13 στο οποίο φαίνεται υπογραφή που αποδίδεται να είναι της μητέρας του Καθ' ου η αίτηση. Επιπλέον είναι η θέση του Αιτητή ότι το ποσό αυτό τελικά πληρώθηκε στον Καθ' ου η αίτηση. Προς ενίσχυση της θέσης αυτής στην ένορκη δήλωση της υπό κρίση αίτησης επισυνάπτεται ως μέρος του Τεκμηρίου Ζ έγγραφο με την επωνυμία και το λογότυπο του Αιτητή υπό τον τίτλο 'Ένταλμα Πληρωμής-Payment Voucher' με το οποίο φαίνεται μέσα από το φερόμενο ενυπόγραφο έγγραφο ημερομηνίας 31.10.13 να εντέλλεται η πληρωμή ποσού €2.000 (εδώ να λεχθεί ότι είναι άνευ σημασίας στα πλαίσια εξέτασης της παρούσας αίτησης ότι το ποσό που σημειώνεται ολογράφως είναι €2.300, το οποίο διαφέρει από αυτό πους σημειώνεται αριθμητικώς στο ίδιο έγγραφο) προς τη μητέρα του Καθ' ου η αίτηση. Μέσα από την ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση ο Καθ' ου η αίτηση αποδέχεται ως έγκυρα τα πιο πάνω έγγραφα και ότι αυτά αφορούν ζημιές που φέρονται να προκλήθηκαν στο επίδικο ακίνητο κατά τον ουσιώδη χρόνο της αγωγής και για τις οποίες πληρώθηκε το πιο πάνω ποσό. Είναι όμως η θέση του ότι η προαναφερόμενη πληρωμή αφορά διαφορετικό περιστατικό από αυτό για το οποίο εκδόθηκε η δικαστική απόφαση που ζητείται ο παραμερισμός της. Συγκεκριμένα είναι η θέση του Καθ' ου η αίτηση ότι η προαναφερόμενη πληρωμή αφορά περιστατικό πριν τις 22.10.13 χωρίς όμως να δίδονται οποιεσδήποτε διευκρινίσεις ενώ η εν λόγω δικαστική απόφαση σχετίζεται με περιστατικό πλημμυρίσματος του ακινήτου από το οποίο καταστράφηκαν δένδρα καρυδιές περί το έτος

1. Αυτό που πρέπει να λεχθεί είναι ότι η θέση του Καθ' ου η αίτηση με την οποία διαχωρίζει τα επικαλούμενα γεγονότα σε δύο διαφορετικά περιστατικά παραπέμπει σε ζήτημα αξιολόγησης εκδοχών των διαδίκων. Εάν αληθεύει η εκδοχή του Αιτητή ότι η προαναφερόμενη πληρωμή συνδέεται με τη βάση αγωγής ή κατά πόσο είναι ορθή η εκδοχή του Καθ' ου η αίτηση ότι είναι διαφορετικό περιστατικό και δεν σχετίζεται με την εκδοθείσα απόφαση ή κατά πόσο η πιο πάνω πληρωμή καλύπτει μέρος των επιδίκων περιστατικών της υπόθεσης, είναι θέματα που ξεκαθαρίζουν μόνο μέσα από εκδίκαση της ουσίας της αγωγής. Δεν διαφεύγει της προσοχής του Δικαστηρίου ότι επί της χειρόγραφης επιστολής ημερομηνίας 04.03.14 που αποτελεί το Τεκμήριο Θ στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την παρούσα αίτηση υπάρχει χειρόγραφη σημείωση, η οποία αναφέρεται σε επίσκεψη λειτουργού της υπηρεσίας του Αιτητή στο ακίνητο στις 11.03.14 καθώς και σε λήψη φωτογραφιών. Ωστόσο η αποδεικτική βαρύτητα που μπορεί αυτή η χειρόγραφη σημείωση να έχει στις εκδοχές των διαδίκων, κατά πόσο οι φωτογραφίες που επικαλείται σχετίζονται με το φωτογραφικό υλικό του Τεκμηρίου Ι ή με άλλες φωτογραφίες στην ένορκη δήλωση της αίτησης ή εάν από αυτές τις φωτογραφίες καταρρίπτεται η θέση του Καθ' ου η αίτηση για πρόκληση ζημιών στο επίδικο ακίνητο το έτος 2014 ή κατά πόσο οι εν λόγω φωτογραφίες αφορούν ή όχι την προαναφερόμενη πληρωμή των €2.000 στον Καθ' ου η αίτηση, είναι ζητήματα ουσίας της αγωγής και απασχολούν το Δικαστήριο κατά την εκδίκαση όπου προσκομίζεται μαρτυρία για να τεθεί υπό το μικροσκόπιο της αξιολόγησης. Όπως έχει ήδη σημειωθεί προηγουμένως, στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο δεν αξιολογεί μαρτυρία των εκδοχών και ούτε ασχολείται με την ουσία της προβαλλόμενης υπεράσπισης. Εκείνο που παρατηρείται και είναι αρκετό είναι ότι εκ πρώτης όψεως το μαρτυρικό υπόβαθρο της υπεράσπισης που τέθηκε ενώπιον μου στη βάση εγγράφων, διαβημάτων και ενεργειών φαίνεται να σχετίζεται με τον ουσιώδη χρόνο της αγωγής. Τα έγγραφα των Τεκμηρίων Ζ και Η που υποδεικνύουν εξώδικο συμβιβασμό και πληρωμή συγκεκριμένου ποσού στις 31.10.13, γεγονός που αποδέχεται ο Καθ' ου η αίτηση, για περιστατικό πρόκλησης ζημιάς στο επίδικο ακίνητο έστω πριν από τις 22.10.13, ως είναι η θέση του Καθ' ου η αίτηση, εκ πρώτης όψεως διαμορφώνουν χρονικό σκηνικό που φαίνεται να εμπίπτει στον ουσιώδη χρόνο της αγωγής που το περιεχόμενο της έκθεσης απαίτησης τον καθορίζει να είναι από το έτος 2010 μέχρι τις 07.10.15 που καταχωρήθηκε η παρούσα αγωγή. Ο δεύτερος πυλώνας υπεράσπισης που τίθεται διαζευκτικά του πρώτου είναι η θέση του Αιτητή ότι δεν έχουν προκληθεί ζημιές στο επίδικο ακίνητο από το επίδικο περιστατικό και εν πάση περιπτώσει όχι ζημιές στο βαθμό και την έκταση που ο Καθ' ου η αίτηση επικαλείται. Η παροχή φωτογραφικού υλικού που επισυνάπτεται ως Τεκμήριο Ι στην ένορκη δήλωση και έκθεση από ιδιώτη γεωπόνο-εμπειρογνώμονα που επισυνάπτεται ως Τεκμήριο Α στη συμπληρωματική ένορκη δήλωση, οι οποίες αμφότερες υποστηρίζουν την υπό κρίση αίτηση, διαμορφώνουν το ισχυριζόμενο πραγματικό πλαίσιο εντός του οποίου προβάλλει η εν λόγω υπερασπιστική θέση με καθορισμένη μορφή και διάσταση. Στην έκθεση του ο εμπειρογνώμονας μέσα από περιγραφή και ανάλυση των παρατηρήσεων του κατόπιν επί τόπου επίσκεψης του στο επίδικο ακίνητο στις 29.02.16 καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ουδεμία ζημιά προκλήθηκε στα δένδρα καρυδιές και/ή στους καρπούς τους. Η επισύναψη επίσης φωτογραφικού υλικού ως Τεκμήριο Α στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση από τον Καθ' ου η αίτηση με σκοπό να αντικρούσει το μαρτυρικό υλικό του Αιτητή είναι θέμα αποδεικτικής βαρύτητας και πειστικότητας μαρτυρίας που θα κριθεί μέσα από αξιολόγηση μετά από εκδίκαση της ουσίας της αγωγής, χωρίς έτσι να απασχολεί το Δικαστήριο στο στάδιο αυτό. Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω δεδομένα διαπιστώνω ότι ο Αιτητής παρουσιάζει απτή και συγκεκριμένη γραμμή υπεράσπισης με λογικοφανές περιεχόμενο στη βάση θετικού μαρτυρικού υποβάθρου. Αυτά είναι στοιχεία που συνθέτουν ένα πλαίσιο εκ πρώτης όψεως υπεράσπισης που την καθιστά καλόπιστα συζητήσιμη, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κρίνεται αξιόπιστη ή θεωρείται ορθή και/ή αληθής ή να εκληφθεί ότι καθ' οιονδήποτε τρόπο αξιολογείται. Συγκεκριμένα το γεγονός της πληρωμής ποσού €2.000 στον Καθ' ου η αίτηση από τον Αιτητή κάτω από το πιο πάνω επικαλούμενο πλαίσιο γεγονότων θέτει συζητήσιμο θέμα νομιμοποίησης καταχώρησης και προώθησης της παρούσας αγωγής. Περαιτέρω η προσκόμιση έκθεσης ιδιώτη γεωπόνου σε συνδυασμό με το φωτογραφικό υλικό που παρουσιάζεται από τον Αιτητή διαζευκτικά αποκαλύπτει εκ πρώτης όψεως ζήτημα κατά πόσο προκλήθηκαν ζημιές στο ακίνητο και εν πάση περιπτώσει στο βαθμό και την έκταση που ο Καθ' ου η αίτηση επικαλείται με το ύψος των αποζημιώσεων που αξιώνει. Κατά συνέπεια το πρώτο κριτήριο ικανοποιείται. Θα εξετάσω τώρα κατά πόσο ο Αιτητής δικαιολογεί την μη εμφάνιση του στη διαδικασία καθώς και την όποια τυχόν καθυστέρηση του να αποταθεί στο δικαστήριο για παραμερισμό της απόφασης. Ανατρέχοντας στο δικαστηριακό φάκελο της υπόθεσης παρατηρώ ότι η παρούσα αγωγή καταχωρήθηκε στις 07.10.15 υπό τη μορφή ειδικώς οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος. Η αγωγή επιδόθηκε δεόντως σε αρμόδιο λειτουργό του Αιτητή στις 09.10.15 σύμφωνα με τους κανόνες επίδοσης που προνοούνται από τους δικονομικούς θεσμούς. Αυτό είναι παραδεκτό από τον Αιτητή αλλά και διαπιστώνεται από την ένορκη δήλωση επίδοσης του ιδιώτη επιδότη. Στις 13.10.15 η ενόρκως δηλούσα στην υπό κρίση αίτηση επικοινωνεί με την CNP από την οποίαν ζητεί το διορισμό δικηγόρου. Στις 26.10.15 αποστέλλει και σχετική επιστολή για το θέμα αυτό. Η θέση του Καθ' ου η αίτηση ότι το έντυπο διορισμού δικηγόρου πρέπει να υπογράφεται από τον Αιτητή ως διάδικο στην αγωγή αυτή είναι ορθή. Παρόλα αυτά όμως η συμβατική σχέση που υπήρχε μεταξύ της CNP και του Αιτητή υποχρέωνε τον τελευταίο να στηριχτεί στις ενέργειες της πρώτης προκειμένου να λάβει μέρος στη διαδικασία. Ήταν η CNP που θα επέλεγε δικηγόρο και θα τον διόριζε υπό την έννοια να του δώσει εντολές να προχωρήσει με την καταχώρηση σημειώματος εμφάνισης, με τον Αιτητή σε κάποιο στάδιο να περιορίζεται υποχρεωτικά σε παθητική στάση αναμένοντας να υπογράψει έντυπο διορισμού δικηγόρου που θα του υποδείκνυε η CNP. Η συμβατική σχέση μεταξύ της CNP και του Αιτητή καθιστούσε την εν λόγω ασφαλιστική εταιρεία να έχει το πάνω χέρι στη διαδικασία. Δεν θα έλεγα όμως ότι ο Αιτητής υπήρξε αδρανής και απαθής. Προέβηκε σε διαβήματα και ενέργειες ενώ παράλληλα έλαβε εφησυχαστικές διαβεβαιώσεις για την πορεία της διαδικασίας. Τα πιο πάνω έγιναν παρά το σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα εντός του οποίου εκδόθηκε η δικαστική απόφαση (10.12.15). Είναι γεγονός ότι η πάροδος των ημερών χωρίς να κληθεί να υπογράψει έντυπο διορισμού δικηγόρου θα έπρεπε να είχε προβληματίσει τον Αιτητή, πλην όμως τα διαβήματα και οι ενέργειες στα οποία αυτός προέβηκε σε συνδυασμό με το είδος των εφησυχαστικών διαβεβαιώσεων που έλαβε, όπως για παράδειγμα ότι η CNP θα έδιδε οδηγίες σε δικηγόρο να χειριστεί την υπόθεση αυτή εκ μέρους και για λογαριασμό του Αιτητή, ότι διαβιβάστηκε στο δικηγόρο του Καθ' ου η αίτηση πως θα γίνονταν προσπάθειες διευθέτησης, ότι προωθήθηκε παράκληση να μην προχωρήσει η άλλη πλευρά με απόδειξη της υπόθεσης της επειδή θα καταχωρείτο σημείωμα εμφάνισης, η εντύπωση που δόθηκε στον Αιτητή ότι δεν θα γινόταν αμέσως απόδειξη της υπόθεσης λόγω της επικαλούμενης επαγγελματικής σχέσης μεταξύ της CNP και του δικηγορικού γραφείου που χειριζόταν την υπόθεση του Καθ' ου η αίτηση, είναι δεδομένα που δεν θα έλεγα ότι, στο σύντομο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε, η μη εμφάνιση του στη διαδικασία είναι αδικαιολόγητα εκτεθειμένη. Από τα πιο πάνω δεν θα έλεγα ότι η διαγωγή του Αιτητή είναι ασυγχώρητα αδικαιολόγητη και τέτοια που αν επικροτηθεί θα πλήξει το θεμέλιο της απονομής της δικαιοσύνης. Παράλληλα είναι κοινό έδαφος των μερών ότι ο Αιτητής ενημερώθηκε για την έκδοση εναντίον του απόφασης στις 14.01.16 όταν του αποστάληκε η επιστολή ημερομηνίας 12.01.16 από το δικηγορικό γραφείο που χειριζόταν την υπόθεση του Καθ' ου η αίτηση (Τεκμήριο Γ στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την υπό κρίση αίτηση). Με γνώμονα ότι η υπό κρίση αίτηση καταχωρήθηκε στις 18.01.16 δεν διαπιστώνω ολιγωρία ή καθυστέρηση από μέρους του Αιτητή στο να αποταθεί στο Δικαστήριο καταχωρώντας την παρούσα αίτηση για παραμερισμό της απόφασης. Στη βάση των προαναφερομένων καταλήγω ότι ικανοποιείται και η δεύτερη προϋπόθεση. Ισοζυγίζοντας με μεγάλη προσοχή και προβληματισμό τους δύο θεμελιώδεις παράγοντες για την απονομή της δικαιοσύνης στη βάση των περιστατικών της παρούσας υπόθεσης, από τη μία το δικαίωμα του Αιτητή να ακουστεί ενώπιον Δικαστηρίου που είναι κατοχυρωμένο από το άρθρο 30.3(β) και (γ) του Συντάγματος και από την άλλη το δικαίωμα του Καθ' ου η αίτηση να έχει εκδίκαση της υπόθεσης του εντός εύλογου χρονικού διαστήματος που διασφαλίζεται από το άρθρο 30.2 του Συντάγματος, κρίνω ότι το συμφέρον της ορθής απονομής της δικαιοσύνης κλίνει στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας υπέρ της έκδοσης των αιτουμένων διαταγμάτων. Συνακόλουθα και χωρίς να παραγνωρίζεται η αναγκαιότητα στην τελεσιδικία των αποφάσεων των Δικαστηρίων, η αίτηση εγκρίνεται. Ως εκ τούτου, εκδίδεται διάταγμα με το οποίο παραμερίζεται η δικαστική απόφαση ημερομηνίας 10.12.
2. Περαιτέρω, εκδίδεται διάταγμα με το οποίο επιτρέπεται στον Αιτητή να καταχωρήσει σημείωμα εμφάνισης εντός 10 ημερών από σήμερα (22.11.16). Στη συνέχεια να ακολουθηθούν οι θεσμοί πολιτικής δικονομίας. Παρά την επιτυχία της αίτησης, θεωρώ ότι τα έξοδα που προκύπτουν μέσα από τη διαδικασία αυτή θα πρέπει να επιβαρύνουν τον Αιτητή. Συνεπώς τα έξοδα της παρούσας αίτησης, όπως αυτά υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ του Ενάγοντα-Καθ' ου η αίτηση και εναντίον του Εναγομένου -Αιτητή και θα είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας στην πιο πάνω αγωγή. (Υπ.) .................................... Γ. Κ. Βλάμης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other/Interim Αναφορά: Πολιτική Δικονομία/Ενδιάμεση Απόφαση/Αίτηση Παραμερισμού Δικαστικής Απόφασης/ Διάταξη 17 Κανονισμός 10 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο