ΜΑΡΙΟΣ ΚΟΥΝΙΔΗΣ ν. ΓΙΑΝΝΟΥΛΑ ΚΟΥΝΙΔΟΥ (άλλως ΓΙΑΝΝΟΥΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΠΥΡΟΥ) κ.α., Aρ. Αγωγής: 357/2016, 18/11/2016

(2)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η Διαταγή 39 Θεσμός 1, προνοεί για τη δυνατότητα του Δικαστηρίου να διατάξει την παρουσία οποιουδήποτε προσώπου που έχει προβεί σε ένορκη δήλωση για σκοπούς αντεξέτασής του. Το ερώτημα το οποίο τίθεται στην προκειμένη περίπτωση, είναι το πώς ασκείται η συγκεκριμένη εξουσία του Δικαστηρίου. Στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, τρίτη έκδοση, τόμος 21, παράγραφος 878, αναφέρεται ότι το Δικαστήριο διαθέτει τη διακριτική ευχέρεια είτε να διατάξει την παρουσία ενόρκως δηλούντα για σκοπούς αντεξέτασης, είτε να προχωρήσει στην ακρόαση της αίτησης στη βάση του μαρτυρικού υλικού που έχει τεθεί ενώπιόν του μέσω των ενόρκων δηλώσεων. Στο Annual Practice του 1956, όπου συναντάται αντίστοιχη πρόνοια με τη δική μας Διαταγή 39, και αναφέρομαι συγκεκριμένα στο Οrder 38, στη σελίδα 677 και επόμενες επεξηγούνται οι τρόποι άσκησης της εξουσίας του Δικαστηρίου. Τονίζεται συγκεκριμένα, ότι δεν υπάρχει υποχρέωση του Δικαστηρίου για έκδοση διατάγματος αντεξέτασης, αλλά είναι ζήτημα που εμπίπτει στη διακριτική του ευχέρεια, λαμβάνοντας πάντοτε υπόψη τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης και τους λόγους για τους οποίους ζητείται η αντεξέταση. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων μέσω των αγορεύσεών τους έχουν επιχειρηματολογήσει επί των εκατέρωθεν θέσεών τους. Το περιεχόμενο, τόσο της υπό κρίση αίτησης, όσο και της ένστασης, ως επίσης και τα όσα έχουν ειπωθεί από τους ευπαίδευτους συνηγόρους, λαμβάνονται υπόψη στο σύνολό τους και συγκεκριμένη αναφορά θα γίνει εκεί και όπου κρίνεται σκόπιμο. Ο κ. Μιχαηλίδης στην προφορική αγόρευσή του επεσήμανε ότι είναι ευρύ το πεδίο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, όπως προκύπτει από τη συνδυασμένη εφαρμογή των Διαταγών 39 και 48

(2)των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας. Επεσήμανε επίσης, ότι δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως δεδομένο ότι, οτιδήποτε αναφέρεται από ένα δικηγόρο σε μια ένορκη δήλωση ανταποκρίνεται και στην πραγματικότητα. Συνοψίζοντας το σύνολο της επιχειρηματολογίας του κ. Μιχαηλίδη, η θέση του είναι ότι είναι δυνατή η αντεξέταση επί οποιουδήποτε νομικού ή πραγματικού θέματος. Επικεντρώθηκε δε όσον αφορά τα ζητήματα της αντεξέτασης, στο ζήτημα του κατά πόσο η ενόρκως δηλούσα εξουσιοδοτήθηκε στο να προβεί στη συγκεκριμένη ένορκη δήλωση από τον Ενάγοντα, καθώς επίσης και στον ισχυρισμό που περιλαμβάνεται στην παράγραφο 3 της ένορκης δήλωσης, στην οποία η ενόρκως δηλούσα αναφέρει ότι έχει αναγνώσει την ένορκη δήλωση του κ. Χρίστου Κουνίδη. Περαιτέρω, ανέφερε ότι είναι σημαντικό να αντεξεταστεί και επί των όσων αναφέρει περί κακοπιστίας των Εναγομένων/Αιτητών, αλλά και επί του ότι ο σκοπός για τον οποίο ζητείται η αντεξέταση του Ενάγοντα, είναι για να προκληθεί πίεση και φόβος στον ίδιο. Η κα. Ανδρέου, από την άλλη πλευρά, στη γραπτή αγόρευσή της, επικεντρώνεται στο ότι δεν αποκαλύπτεται οποιοσδήποτε ουσιαστικός λόγος για να διαταχθεί η αντεξέταση της ενόρκως δηλούσας. Όπως έχω ήδη αναφέρει πιο πάνω, το ζήτημα της αντεξέτασης ενός ενόρκως δηλούντα, είναι ζήτημα το οποίο ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Στην Πολιτική Αίτηση υπ' αριθμό 18/2008 αναφορικά με την Αίτηση των Λευτέρη Μήλου και Πανίκου Χ'' Λοΐζου

(2008)1 (Α) A.Α.Δ 280, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα σε σχέση με τη Διαταγή 39 Θεσμός 1: "Δεν έχει αμφισβητηθεί, και ορθά, η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να μην εκδώσει το διάταγμα για αντεξέταση παρά τη σύμφωνη προς τούτο γνώμη και του ιδίου του καθ΄ ου η αίτηση, με δεδομένο ότι η αίτηση στηριζόταν στη Δ.39 Θ. 1 η οποία και παρέχει διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο να εγκρίνει ή να απορρίψει την αίτηση ανάλογα με τα ιδιαίτερα περιστατικά της." Η διακριτική ευχέρεια, επομένως, θα πρέπει να ασκηθεί κατά τρόπο δικαστικό και επομένως, κατά τρόπο που θα εξυπηρετεί τους σκοπούς της ορθής και ταχείας απονομής της δικαιοσύνης, λαμβανομένων υπόψη των ιδιαίτερων περιστατικών της κάθε υπόθεσης. Το ερώτημα, συνεπώς, το οποίο θα πρέπει να απαντηθεί, είναι κατά πόσο η αντεξέταση της ενόρκως δηλούσας στην προκειμένη περίπτωση, είναι αναγκαία και θα εξυπηρετήσει την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Έχοντας μελετήσει το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης της Κρίστιας Μίτλεττον, αυτό το οποίο εύκολα μπορεί κάποιος να διαπιστώσει, είναι ότι η ένορκή της δήλωση περιστρέφεται γύρω από την παράθεση νομικών επιχειρημάτων προς τον σκοπό αντίκρουσης του αιτήματος των Εναγομένων/Αιτητών στην αίτησή τους ημερομηνίας 04/07/2016 για αντεξέταση του Ενάγοντα/Καθ΄ ου η Αίτηση. Ο κ. Μιχαηλίδης, όπως έχω ήδη αναφέρει, επικεντρώθηκε στο ζήτημα της εξουσιοδότησης της ενόρκως δηλούσας, στο ζήτημα του ισχυρισμού της περί κακοπιστίας, αλλά και στα όσα έχει αναφέρει περί του ότι με την αντεξέταση του Ενάγοντα θα προκληθεί φόβος ή πίεση στο πρόσωπό του. Ξεκινώντας από το ζήτημα της εξουσιοδότησης, θεωρώ ότι είναι άσχετο για τους σκοπούς της παρούσας διαδικασίας. Εν πάση περιπτώσει, περιορίζομαι απλώς να αναφέρω ότι στο φάκελο του Δικαστηρίου και συγκεκριμένα, στο κλητήριο ένταλμα, επισυνάπτεται σχετικός τύπος διορισμού δικηγόρου από τον Ενάγοντα, με τον οποίο εξουσιοδοτείται η δικηγορική εταιρεία Ανδρέας Νεοκλέους και Σία ΔΕΠΕ να τον εκπροσωπήσει στη λήψη δικαστικών μέτρων εναντίον των Εναγομένων. Όσον αφορά τώρα το ζήτημα της κακοπιστίας, θεωρώ ότι η αντεξέταση της ενόρκως δηλούσας δεν θα εξυπηρετήσει οποιοδήποτε σκοπό, καθώς η κακοπιστία ενός διάδικου στα πλαίσια μιας δικαστικής διαδικασίας, προκύπτει από τη δικονομική του συμπεριφορά, όπως αυτή εμφαίνεται από τον φάκελο του Δικαστηρίου και ως εκ τούτου, δεν εξυπηρετεί οποιοδήποτε σκοπό η αντεξέταση. Το αν θα προκληθεί τώρα φόβος ή πίεση στον Ενάγοντα σε περίπτωση που επιτραπεί η αντεξέτασή του, επίσης θεωρώ ότι είναι ζήτημα άσχετο, καθώς είναι θέμα το οποίο δεν θα επηρεάσει με οποιοδήποτε τρόπο την κρίση του Δικαστηρίου ως προς το αν θα επιτραπεί ή όχι η αντεξέταση του Ενάγοντα. Όσον αφορά τα υπόλοιπα ζητήματα, επί των οποίων πρέπει να αναφέρω ότι δεν επικεντρώθηκε τόσο ο κ. Μιχαηλίδης κατά την αγόρευσή του, πλην όμως, θίγονται στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση περί αναγκαιότητας αντεξέτασης επί των "νομικών σοφιστειών" της ενόρκως δηλούσας, θεωρώ ότι εξ αντικειμένου δεν είναι δυνατό να επιτραπεί η αντεξέταση επί τέτοιων ζητημάτων. Όπως ανέφερα και πιο πάνω, η ένορκη δήλωση της κ. Μίτλεττον περιστρέφεται γύρω από νομικά επιχειρήματα. Η αντίκρουση των νομικών επιχειρημάτων γίνεται μέσω των αγορεύσεων των συνηγόρων και όχι μέσω της αντεξέτασης. Κατά συνέπεια, και για τους λόγους που προσπάθησα να επεξηγήσω πιο πάνω, η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του Ενάγοντα/Καθ' ου η Αίτηση και εναντίον των Εναγομένων/Αιτητών, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............... Μ. Αγιομαμίτης, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο, Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο