ADBOARD LIMITED ν. ΔΗΜΟΥ ΠΑΦΟΥ, Αρ. Αγωγής: 612/2016, 2/11/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2016:A236 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Αγιομαμίτη, Ε. Δ. Αρ. Αγωγής: 612/2016 Μεταξύ: ADBOARD LIMITED, εκ Λευκωσίας Ενάγουσας - και - ΔΗΜΟΥ ΠΑΦΟΥ, εκ Πάφου Εναγομένου ---------------------- Αίτηση ημερομηνίας 21.04.2016 Ημερομηνία: 02.11.2016 Εμφανίσεις Για την Ενάγουσα-Αιτήτρια : κα. Θεοδώρου για Ηρακλής Ν. Κυριακίδης Δ.Ε.ΠΕ. Για τον Εναγόμενο-Καθ΄ ου η Αίτηση: κα. Π. Πέτρου για ΕΠΑΜΕΙΝΩΝΔΑΣ ΚΟΡΑΚΙΔΗΣ Δ.Ε.Π.Ε. ---------------------- ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η απομάκρυνση δύο διαφημιστικών πινακίδων από τον Εναγόμενο αποτέλεσε την αφορμή για την καταχώρηση της παρούσας αγωγής. Σύμφωνα με το γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα που καταχωρήθηκε στις 21.04.16 η Ενάγουσα αξιώνει αναγνωριστικά διατάγματα και/ή δηλώσεις του Δικαστηρίου ότι η ενέργεια του Εναγόμενου να απομακρύνει δύο διαφημιστικά κατασκευάσματα και/ή πινακίδες ιδιοκτησίας της Ενάγουσας ήταν παράνομη και/ή αντικανονική και συνιστά παράνομη επέμβαση σε κινητή ιδιοκτησία. Περαιτέρω, η Ενάγουσα αξιώνει την έκδοση αναγνωριστικού διατάγματος και/ή δήλωσης ότι ο Εναγόμενος παράνομα κατακρατεί και ή κατέχει τα προαναφερόμενα διαφημιστικά κατασκευάσματα και/ή πινακίδες. Επίσης αξιώνει γενικές και/ή ειδικές και/ή τιμωρητικές αποζημιώσεις. Ταυτόχρονα με την καταχώρηση της αγωγής η Ενάγουσα (στο εξής η «Αιτήτρια») καταχώρησε μονομερώς την υπό κρίση αίτηση με την οποία αξιώνει την έκδοση των ακόλουθων διαταγμάτων: "A. Διάταγμα, διατάττον τον Καθ΄ ου η Αίτηση όπως παραδώσει και/ή επιστρέψει εντός τριών ημερών από της επιδόσεως του Διατάγματος σ΄ αυτόν, στο εγγεγραμμένο γραφείο της Αιτήτριας ήτοι Δοσιθέου 1, SOLEA BUILDING, 5ος Όροφος, 1071 Λευκωσία, δύο διαφημιστικά κατασκευάσματα και/ή διαφημιστικές πινακίδες, ιδιοκτησίας της Αιτήτριας, τα οποία ήτο τοποθετημένα στην οροφή καταστήματος επί της συμβολής των οδών Γλάδστωνος, Νικοδήμου Μυλωνά και Αποστόλου Παύλου της Επαρχίας Πάφου με ονομασία αναγνώρισης TRIVISION, αποτελούμενα από πλαίσιο και περιστρεφόμενα τρίγωνα αλουμινίου λειτουργίας με μηχανισμό, και τα οποία ο Καθ΄ ου η Αίτηση παράνομα και/ή αυθαίρετα αφαίρεσαι και/ή μετακίνησε και/ή κατακρατεί και/ή κατέχει. Διαζευκτικά ως προς το Α Β. Διάταγμα, διατάττον τον Καθ΄ ου η Αίτηση να επανατοποθετήσει και/ή επαναφέρει και/ή επιστρέψει τα διαφημιστικά κατασκευάσματα και/ή πινακίδες της Αιτήτριας επί της οροφή καταστήματος στη συμβολή των οδών Γλάδστωνος και Νικοδήμου Μυλωνά της Επαρχίας Πάφου με ονομασία αναγνώρισης TRIVISION, αποτελούμενα από πλαίσιο και περιστρεφόμενα τρίγωνα αλουμινίου λειτουργίας με μηχανισμό, και τα οποία ο Καθ΄ ου η Αίτηση παράνομα και/ή αυθαίρετα αφαίρεσαι και/ή μετακίνησε και/ή κατακρατεί και/ή κατέχει, εντός τριών ημερών από της επιδόσεως αυτού στον Καθ΄ ου η Αίτηση." Το Δικαστήριο επιλήφθηκε της αίτησης στις 25.04.16 και έδωσε οδηγίες όπως καταστεί δια κλήσεως και επιδοθεί στον Εναγόμενο (στο εξής «Καθ' ου η Αίτηση»). Προς τον σκοπό αυτό η αίτηση ορίστηκε για επίδοση στις 30.05.
- Η υπό κρίση αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Μιχάλη Κυριακίδη, ο οποίος, μεταξύ άλλων, αναφέρει ότι περί τα τέλη Φεβρουαρίου 2016 ο Καθ' ου η Αίτηση δια υπαλλήλων και εκπροσώπων του αφαίρεσε δύο διαφημιστικά κατασκευάσματα/πινακίδες (στο εξής οι «πινακίδες») ιδιοκτησίας της Αιτήτριας. Οι πινακίδες ήταν τοποθετημένες στην οροφή καταστήματος επί της συμβολής των οδών Γλάδστωνος, Νικοδήμου Μυλωνά και Αποστόλου Παύλου στην Επαρχία Πάφου. Η προαναφερόμενη αφαίρεση έγινε χωρίς προηγουμένως να σταλεί ειδοποίηση από τον Καθ' ου η Αίτηση προς την Αιτήτρια και χωρίς, ασφαλώς, να δοθεί η συγκατάθεση της Αιτήτριας προς τούτο. Στις 28.03.16 η Αιτήτρια απέστειλε επιστολή στον Καθ' ου η Αίτηση με την οποία τον καλούσε όπως εντός 48 ωρών καλέσει την Αιτήτρια για να παραλάβει τις πινακίδες. Ο Καθ' ου η Αίτηση με επιστολή του ημερομηνίας 07.04.16 ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι η Αιτήτρια μπορεί να παραλάβει τις πινακίδες εφόσον καταβάλει το ποσό των €1.200 για κάλυψη των εξόδων που προκλήθηκαν από την μετακίνηση των πινακίδων. Εξ όσων πληροφορείται από τους δικηγόρους της Αιτήτριας η ενέργεια του Καθ' ου η Αίτηση να αφαιρέσει και να μετακινήσει τις πινακίδες συνιστά παράνομη επέμβαση επί της κινητής ιδιοκτησίας της Αιτήτριας, ενώ η κατακράτηση τους παραβιάζει το συνταγματικό δικαίωμα της ιδιοκτησίας. Περαιτέρω, οι περιπτώσεις κάτω από τις οποίες δύναται ο Καθ' ου η Αίτηση να αφαιρέσει πινακίδες καθορίζονται ρητά στο Νόμο και στην προκείμενη περίπτωση δεν τηρήθηκαν. Η αξία των πινακίδων ανέρχεται περίπου στο ποσό των €25.000 και για να διατηρηθεί η λειτουργικότητα τους απαιτείται τακτική και προσεκτική συντήρηση. Οι πινακίδες αυτή τη στιγμή είναι εκτεθειμένες, χωρίς την απαραίτητη συντήρηση και ορθή φύλαξη και είναι ορατό το ενδεχόμενο να υποστούν περαιτέρω ζημιές και να καταστραφούν ολοσχερώς. Επιπροσθέτως των πιο πάνω ζημιών, ο ενόρκως δηλών αναφέρει ότι οι πινακίδες αποτελούν απαραίτητο εξοπλισμό της Αιτήτριας για να μπορέσει να ανταποκριθεί στις επαγγελματικές υποχρεώσεις της και στις συμφωνίες που έχει συνάψει για παροχή διαφημιστικών υπηρεσιών και τοποθέτηση διαφημιστικών πινακίδων. Σε περίπτωση μη άμεσης επιστροφής των πινακίδων ενδεχομένως να προκληθεί τερματισμός των συμφωνιών και δημιουργία επιπρόσθετων ζημιών, απώλειας εισοδήματος και πελατολογίου. Ο κ. Κυριακίδης επισυνάπτει στην ένορκή του δήλωση δύο επιστολές που έχουν σταλεί από εταιρείες με τις οποίες συμβλήθηκε η Αιτήτρια, με τις οποίες προειδοποιούν την Αιτήτρια ότι θα τερματίσουν τις συμφωνίες που υπέγραψαν μαζί της. Καταληκτικά αναφέρει ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη εάν δεν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα, καθώς οι ζημιές που μπορεί να προκληθούν θα καταστήσουν δύσκολη αν όχι ανέφικτη την επαναφορά της Αιτήτριας στην προτέρα κατάσταση εάν επιτύχει στην αγωγή. Ο Καθ' ου η Αίτηση καταχώρησε ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης, με την οποία εγείρει οκτώ λόγους ένστασης. Συνοπτικά οι λόγοι ένστασης συνίστανται στην μη πλήρωση των προϋποθέσεων του άρθρου 32 του Ν. 14/60 (λόγοι ένστασης α, β, γ και ζ), στο ότι η Αιτήτρια δεν προσήλθε με καθαρά χέρια στο Δικαστήριο (λόγοι ένστασης δ - στ), καθώς και στο ότι η υπό κρίση αίτηση εδράζεται επί παρανομίας (λόγος ένστασης η). Η ένσταση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της Αναστασίας Ρούτη Ελευθεριάδου, υπαλλήλου στο Τμήμα Δικαστικών Υποθέσεων του Καθ' ου η Αίτηση. Η ενόρκως δηλούσα ισχυρίζεται, μεταξύ άλλων, ότι ο Μιχάλης Κυριακίδης είναι διευθυντής τόσο της Αιτήτριας, όσο και της εταιρείας με την επωνυμία ADBOARD MEDIA LTD (στο εξής η «Α.Μ.»). Η Α.Μ. είχε υποβάλει προς τον Καθ' ου η Αίτηση διάφορες αιτήσεις για χορήγηση άδειας ανέγερσης διαφημιστικών πινακίδων. Για την ανέγερση ωστόσο, των επίδικων πινακίδων, δεν υποβλήθηκε οποιαδήποτε αίτηση στον Καθ' ου η Αίτηση είτε από την Αιτήτρια, είτε από την Α.Μ. Συνεπώς, οι πινακίδες είχαν ανεγερθεί παράνομα χωρίς την εξουσιοδότηση του Καθ' ου η Αίτηση και χωρίς την καταβολή οποιωνδήποτε τελών. Ο Καθ' ου η Αίτηση καταχώρησε ποινική υπόθεση εναντίον της Α.Μ., διότι το όνομά της φαινόταν στις πινακίδες, αλλά και λόγω της προηγούμενης εμπλοκής της εν λόγω εταιρείας σε αιτήσεις για χορήγηση άδειας για ανέγερση διαφημιστικών πινακίδων. Εν τέλει, το Δικαστήριο στις 22.04.16 απέρριψε την ποινική υπόθεση, διότι δεν αποδείχθηκε η σχέση της Α.Μ. με τις πινακίδες. Κατά ή περί τον Ιανουάριο του 2016 τόσο η ίδια, όσο και ο Δήμαρχος Πάφου, επικοινώνησαν με τη σύζυγο του κατόχου του κτιρίου επί της οροφής του οποίου ήταν τοποθετημένες οι πινακίδες και της ζήτησαν την απομάκρυνσή τους. Η τελευταία, είπε ότι λάμβανε ενοίκιο από την τοποθέτηση των πινακίδων και όταν της εξηγήθηκε ότι θα καταχωρείτο ποινική υπόθεση εναντίον της, ανέφερε ότι θα διευθετούσε το θέμα όταν θα επέστρεφε ο υπάλληλος της Α.Μ. Βάσος Βασιλείου, ο οποίος κατά τον χρόνο εκείνο απουσίαζε στο εξωτερικό. Ακολούθως, περί τα μέσα Φεβρουαρίου 2016 υπάλληλος του Καθ' ου η Αίτηση επικοινώνησε με τον Βάσο Βασιλείου και του ζήτησε των απομάκρυνση τεσσάρων συνολικά διαφημιστικών πινακίδων οι οποίες είχαν τοποθετηθεί παράνομα, στις οποίες περιλαμβάνονταν και οι επίδικες. Μετακινήθηκαν οι δύο πινακίδες, ενώ οι επίδικες παρέμειναν διότι, ως ανέφερε ο κ. Βασιλείου, σε σχέση με αυτές θα ανέμεναν την έκδοση της απόφασης του Δικαστηρίου στην ποινική υπόθεση που είχε καταχωρηθεί. Ο Καθ' ου η Αίτηση στα πλαίσια της προσπάθειας του για ευπρεπισμό της πόλης, ενόψει του ότι θα αποτελέσει την πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης για το 2017, προχώρησε στις 29.02.16 στην απομάκρυνση των πινακίδων. Το κόστος που επωμίστηκε ο Καθ' ου η Αίτηση για την απομάκρυνση των πινακίδων ανέρχεται στο ποσό των €1.200 και δικαιούται να το διεκδικεί από το πρόσωπο που παράνομα ανήγειρε τις πινακίδες και είχε συνεπώς και την υποχρέωση να τις απομακρύνει. Ο Καθ' ου η Αίτηση είναι πρόθυμος να επιστρέψει τις πινακίδες στους πραγματικούς δικαιούχους, νοουμένου ότι θα καταβληθεί το κόστος των €1.200 και θα διαπιστωθεί ποιος είναι ο ιδιοκτήτης αυτών. Η ενόρκως δηλούσα αναφέρει ότι αμφισβητεί το δικαίωμα κυριότητας της Αιτήτριας επί των πινακίδων. Η Αιτήτρια δεν παρουσίασε οποιοδήποτε ενοικιαστήριο έγγραφο σε σχέση με τη χρήση της οροφής επί της οποίας ήταν τοποθετημένες οι πινακίδες και σύμφωνα με τον περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμο, οι πινακίδες αφ' ης στιγμής ήταν προσαρτημένες στην οροφή κτιρίου ανήκουν στον ιδιοκτήτη της γης. Καταληκτικά, η κ. Ελευθεριάδου ισχυρίζεται ότι ακόμα και αν η Αιτήτρια καταδείκνυε ότι είναι δικαιούχος των πινακίδων, δεν μπορεί να παραπονείται για την απομάκρυνση τους εφόσον με τον τρόπο αυτό ήρθη η παρανομία. Η ακροαματική διαδικασία διεξήχθη στη βάση των ενόρκων δηλώσεων και οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων μέσω των γραπτών αγορεύσεών τους ανέπτυξαν την επιχειρηματολογία τους. Έχουν μελετηθεί στο σύνολό τους οι γραπτές αγορεύσεις και αναφορά σε αυτές θα γίνει εκεί και όπου κρίνεται σκόπιμο. Νομική Πτυχή Η υπό κρίση αίτηση στηρίζεται, μεταξύ άλλων, στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν. 14/60, ως έχει μέχρι σήμερα τροποποιηθεί (στο εξής ο «Νόμος»), στα άρθρα 4 - 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, ως έχει μέχρι σήμερα τροποποιηθεί, στα άρθρα 2, 3 και 44 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148, ως έχει μέχρι σήμερα τροποποιηθεί, καθώς επίσης και στους περί Εκθέσεως Διαφημίσεων Δημοτικούς Κανονισμούς: Δήμος Πάφου
- Το άρθρο 32 του Νόμου έχει τύχει πλούσιας και εκτεταμένης ανάλυσης από τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου σε σειρά υποθέσεων [βλ. μεταξύ άλλων, Acropol Shipping Co. Ltd ν. Petros I. Rossis
(1976)1. C.L.R. 38, Odysseos v. Pieris Estates
(1982)1 C.L.R 557, Ζεμενίδης ν. Ζεμενίδου
(1992)1 Α.Α.Δ. 54, Τσιολάκκη κ. ά. ν. Στυλιανίδης
(1992)1 (Β) Α.Α.Δ. 282 κ. ά.]) όπου και καθορίστηκαν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις που πρέπει να συντρέχουν προκειμένου το Δικαστήριο να μπορεί να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια και να εκδώσει παρεμπίπτοντα διατάγματα που θα έκρινε δίκαια ή πρόσφορα. Οι προϋποθέσεις έκδοσης παρεμπίπτοντος διατάγματος δυνάμει του άρθρου 32 του Νόμου είναι οι ακόλουθες τρεις: (α) Ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. (β) Ύπαρξη πιθανότητας ότι ο Αιτητής δικαιούται σε θεραπεία. (γ) Θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός αν εκδοθεί το ενδιάμεσο διάταγμα. Η πρώτη προϋπόθεση που τίθεται από το άρθρο 32 του Νόμου και αφορά την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση έχει ερμηνευθεί ότι δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν του να καταδειχθεί μία συζητήσιμη υπόθεση (arguable case) με βάση τα δικόγραφα [Odysseos v. Pieris Estates
(1982)1 CLR 557]. Η δεύτερη προϋπόθεση που αφορά την ύπαρξη πιθανότητας ο Αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία, έχει ερμηνευθεί ότι περικλείει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Σύμφωνα με την Odysseos (ανωτέρω), η πιθανότητα στα πλαίσια του άρθρου 32, απαιτεί από τον Αιτητή να δείξει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας. Το Δικαστήριο στο στάδιο αυτό εξετάζει τη μαρτυρία, χωρίς ωστόσο να προχωρεί σε αξιολόγησή της, αφού το μόνο που απαιτείται είναι απλή πιθανότητα επιτυχίας. Ουσιαστικά, οι πρώτες δύο προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32, είναι σε κάποιο βαθμό αλληλένδετες, υπό την έννοια ότι κατά την εξέταση της πρώτης προϋπόθεσης η βάση της αίτησης έχει άμεση σχέση με την νομική θεμελίωση της αξίωσης, ενώ η δεύτερη προϋπόθεση προχωρεί και στην εξέταση της προσφερόμενης μαρτυρίας για την πραγματική θεμελίωση της αίτησης. Η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32, αφορά το κατά πόσο χωρίς την έκδοση του διατάγματος θα είναι αδύνατο ή δύσκολο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Για να αποδειχθούν οι τρεις πιο πάνω αναφερόμενες προϋποθέσεις ο Αιτητής πρέπει να παραθέσει ενώπιον του Δικαστηρίου το υπόβαθρο της μαρτυρίας η οποία θα χρειαστεί με σκοπό μόνο να δικαιολογήσει την έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος [The Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263]. Αφότου το Δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι έχουν αποδειχθεί οι προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32, προχωρεί στην εξέταση του ισοζυγίου της ευχέρειας. Συμπεράσματα Από τη διατύπωση των αιτούμενων διαταγμάτων είναι φανερό ότι αυτά είναι προστακτικής φύσεως. Με βάση τη διαχρονική νομολογία, διατάγματα αυτής της φύσεως εκδίδονται με φειδώ και αυτό μόνο όταν φανερώνεται μια ασυνήθιστα δυνατή και καθαρή περίπτωση [Τσιερκέζου ν. Dragon Tourist Enterprises Ltd
(2009)1 Α.Α.Δ. 734]. Όπως διαφαίνεται από την παράθεση του θεραπειών που αξιώνονται με το γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα, αλλά και τις ένορκες δηλώσεις που υποστηρίζουν την αίτηση και την ένσταση, αντίστοιχα, η όλη διαφορά εντοπίζεται στην απομάκρυνση των πινακίδων. Συνοπτικά, η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι η ενέργεια του Καθ' ου η Αίτηση ήταν παράνομη, όπως παράνομη είναι και η κατακράτηση των πινακίδων. Στην αντίπερα όχθη, ο Καθ' ου η Αίτηση ισχυρίζεται ότι ενήργησε νόμιμα, καθώς η ανέγερση των πινακίδων έγινε χωρίς άδεια ή εξουσιοδότησή του. Επομένως, οι πινακίδες ήταν παράνομα τοποθετημένες και ο Καθ' ου η Αίτηση ενήργησε προς άρση της παρανομίας. Θα πρέπει ωστόσο να επισημανθεί ότι, στη βάση των όσων έχουν τεθεί ενώπιον μου, ουσιώδη γεγονότα που περιβάλλουν την επίδικη διαφορά είναι παραδεκτά. Πιο συγκεκριμένα αναφέρομαι στο γεγονός ότι οι πινακίδες ήταν τοποθετημένες επί των οδών Γλάδστωνος, Νικοδήμου Μυλωνά και Αποστόλου Παύλου, ότι αυτές απομακρύνθηκαν από τον Καθ' ου η Αίτηση, ότι βρίσκονται στην κατοχή του Καθ' ου η Αίτηση και ότι ο τελευταίος απαιτεί την πληρωμή του ποσού των €1.200 για την παράδοση των πινακίδων στον ιδιοκτήτη τους. Η ένσταση ουσιαστικά επικεντρώνεται σε δύο σημεία. Αφενός, στο ότι η απομάκρυνση των πινακίδων ήταν νόμιμη (ισχυρισμός ο οποίος θα σχολιαστεί πιο κάτω) και αφετέρου, στην αμφισβήτηση της ιδιοκτησίας των πινακίδων. Σε σχέση με τον τελευταίο ισχυρισμό, επισημαίνεται ότι δεν προβάλλεται η θέση ότι οι πινακίδες ανήκουν σε κάποιο άλλο πρόσωπο, αλλά με αναφορά στην ποινική υπόθεση με αρ.8693/13 Ε.Δ Πάφου και στον περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμο, αμφισβητείται το δικαίωμα κυριότητας της Αιτήτριας επί των πινακίδων. Καταρχάς, θα πρέπει να αναφερθεί ότι στην ένορκη δήλωση του κ. Κυριακίδη προβάλλεται ο ρητός ισχυρισμός ότι οι πινακίδες είναι ιδιοκτησίας της Αιτήτριας και δεν ζητήθηκε η αντεξέτασή του επί τούτου του σημείου. Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι η αμφισβήτηση της κυριότητας αντικρούεται από τον ίδιο τον Καθ' ου η Αίτηση, ο οποίος και αποδέχθηκε την κυριότητα της Αιτήτριας επί των πινακίδων. Αναφέρομαι συγκεκριμένα στην επιστολή της Αιτήτριας με την οποία η τελευταία ζητούσε την παράδοση των πινακίδων ημερομηνίας 28.03.16 (Τεκμήριο 1 της αίτησης) και στην απάντηση του Καθ' ου η Αίτηση με την επιστολή ημερομηνίας 07.04.16 (Τεκμήριο 2 της αίτησης), με την οποία κάλεσε την Αιτήτρια να παραλάβει τις πινακίδες καταβάλλοντας το ποσό των €1.200 αναγνωρίζοντας με αυτόν τον τρόπο την κυριότητα της Αιτήτριας επί των πινακίδων. Μάλιστα, στην επικεφαλίδα της εν λόγω επιστολής γίνεται ρητή αναφορά σε πινακίδες ιδιοκτησίας της Αιτήτριας. Παραθέτω αυτούσιο το περιεχόμενο της προαναφερόμενης επιστολής (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου): "Θέμα: Μετακίνηση και κατάσχεση 2 Διαφημιστικών πινακίδων ιδιοκτησίας ADBOARD Ltd στην συμβολή των οδών Γλάδστωνος και Νικοδήμου Μυλωνά _________________________________________________________________ Έχω οδηγίες να αναφερθώ στην επιστολή σας ημερ. 28.3.2016 σε σχέση με το πιο πάνω και να σας πληροφορήσω τα ακόλουθα:
- Ο Δήμος Πάφου διά των υπαλλήλων και/ή εκπροσώπων του είχε επικοινωνήσει με τους αρμόδιους υπαλλήλους και/ή εκπροσώπους των πελατών σας καθώς και τους ιδιοκτήτες του ακινήτου προκειμένου να μετακινήσουν οι ίδιοι, άμεσα τις πινακίδες οι οποίες είχαν τοποθετηθεί σε Περιοχή Ειδικού Χαρακτήρα κατά παράβαση των προνοιών του Τοπικού Σχεδίου Πάφου.
- Ο Δήμος Πάφου με στόχο την άρση της παρανομίας μετακίνησε τις πινακίδες με δικό του προσωπικό και προέβη σε έξοδα ύψους €
- Ενόψει των πιο πάνω οι πελάτες σας μπορούν να παραλάβουν τις εν λόγω πινακίδες καταβάλλοντας το ποσό των €1200 προς κάλυψη των εξόδων που προκλήθηκαν. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τη διαδικασία παραλαβής οι πελάτες σας μπορούν να επικοινωνήσουν με τον κ. Χαράλαμπο Κυριάκου, στο τηλέφωνο 26822270." Είναι, επομένως, ξεκάθαρο ότι ο Καθ' ου η Αίτηση αναγνώρισε την κυριότητα της Αιτήτριας επί των πινακίδων. Θα πρέπει δε να σημειωθεί ότι ουδεμία αναφορά γίνεται στην ένορκη δήλωση της κ. Ελευθεριάδου στην προαναφερόμενη επιστολή, την οποία ειρήσθω εν παρόδω υπογράφει η ίδια, ούτε και δίδεται οποιαδήποτε αιτιολογία για τη μεταγενέστερη αμφισβήτηση της κυριότητας της Αιτήτριας επί των πινακίδων. Έχει επίσης σημασία και το γεγονός ότι η εν λόγω επιστολή συντάχθηκε σε χρόνο κατά τον οποίο εκκρεμούσε η ποινική υπόθεση που καταχώρησε ο Καθ' ου η Αίτηση εναντίον της Α.Μ. Με δεδομένο, επομένως, ότι εκκρεμούσε η ποινική υπόθεση εναντίον της Α.Μ. για τις πινακίδες και την ίδια ώρα η Αιτήτρια ζητούσε να τις παραλάβει, το αναμενόμενο για τον Καθ' ου η Αίτηση, εάν όντως είχε αμφιβολίες για την ταυτότητα του ιδιοκτήτη τους, θα ήταν να αμφισβητήσει το δικαίωμα της Αιτήτριας για παραλαβή των πινακίδων ή τουλάχιστον να ζητήσει την παρουσίαση στοιχείων σε σχέση με την κυριότητα τους και όχι να την καλεί να τις παραλάβει καταβάλλοντας το ποσό των €1.
- Ούτε και η απόφαση στην ποινική υπόθεση (Τεκμήριο Στ στην ένσταση) βοηθά τον Καθ' ου η Αίτηση ως προς την αμφισβήτηση της κυριότητας των πινακίδων. Πέραν του ότι η προαναφερόμενη υπόθεση δεν δεσμεύει το παρόν Δικαστήριο, επισημαίνεται ότι ο λόγος που οδήγησε στην απόρριψη της υπόθεσης στο στάδιο του εκ πρώτης όψεως, ήταν η απουσία μαρτυρίας ως προς την τοποθέτηση (και όχι την κυριότητα) των πινακίδων από την Α.Μ. Στη βάση επομένως των πιο πάνω, θεωρώ ότι η Αιτήτρια έχει καταδείξει τόσο την ύπαρξη συζητήσιμης υπόθεσης, όσο και ορατή πιθανότητα επιτυχίας, αφού η βάση της αγωγής της είναι η παράνομη επέμβαση σε κινητή ιδιοκτησία και η παράνομη κατακράτηση πράγματος (βλ. άρθρα 44 και 37, αντίστοιχα, του Κεφ.148). Όσον αφορά την τρίτη προϋπόθεση, επίσης θεωρώ ότι στην προκείμενη περίπτωση πληρούται. Η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου απονομής δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο, δεν συνδέεται αποκλειστικά και μόνο με την αποζημίωση. Στην απόφαση ZENA COMPANY LTD v. DEMENIAN CATERING LTD
(2011)1 (Γ) Α.Α.Δ 1848, το Ανώτατο Δικαστήριο αναφέρθηκε στο τρίτο κριτήριο του άρθρου 32 του Νόμου με παραπομπές και σε παλαιότερη νομολογία: "Η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης, ως το τρίτο κριτήριο του άρθρου 32, αποτελεί ουσιαστικά τον μόνο άξονα γύρω από τον οποίο επικεντρώθηκαν οι επιχειρηματολογίες των συνηγόρων των διαδίκων. Είναι γεγονός ότι στην ένορκη δήλωση της Κάνθερ (παρ. 29), κατεγράφη απλώς ότι θα ήταν δύσκολο και αδύνατο να απονεμηθεί η δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Όμως στην παρ. 30, η δυσκολία αυτή συνδέθηκε με την κατ' ισχυρισμόν συνέχιση της παράνομης επέμβασης και της οχληρίας που κατά τη θέση της εφεσείουσας δημιουργήθηκαν από την εφεσίβλητη. Έχει σαφώς νομολογηθεί ότι η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο, περιλαμβάνει και διάφορα άλλα μεταβλητά κριτήρια εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά, όπως έχει υποδείξει και η υπόθεση Papastratis v. Petrides
(1979)1 C.L.R. 231. Στην υπόθεση Cambridge Nutrition Ltd v. British Broadcasting Corp. [1990] 3 All E.R. 523, έγινε δεκτό ότι στην ενάσκηση της εξισορροπητικής άσκησης μεταξύ της παρουσίασης σοβαρής υπόθεσης προς συζήτηση και του ισοζυγίου της ευχέρειας, ο χρηματικός παράγων για σκοπούς αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη, αλλά επενεργούν και άλλοι, όπως το δικαίωμα του BBC να μεταδώσει συγκεκριμένο πρόγραμμα στα πλαίσια της μετάδοσης προγραμμάτων δημοσίου ενδιαφέροντος. Στην υπόθεση Κυρισάββα ως διαχειριστής της περιουσίας της αποβιωσάσης Παντελούς Κωνσταντίνου Κκιζή κ. ά. v. Κύζη, ως διαχειριστή της περιουσίας της αποβιωσάσης Μαριτσούς Κωστή Κκιζή
(2001)1 (Β) Α.Α.Δ. 1245, επιβεβαιώθηκε η θέση ότι ο χρηματικός παράγων της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη προς ικανοποίηση του τρίτου κριτηρίου, όπως τα κριτήρια αυτά εξηγήθηκαν από τη νομολογία, μεταξύ άλλων, και στην υπόθεση Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd a. o.
(1982)1 C.L.R. 557. Στην υπόθεση Κυρισάββα,επιχειρήθηκε η συμπλήρωση ανέγερσης περιπτέρου κατά παράβαση δικαιώματος και χωρίς την εξουσιοδότηση της αρμοδίας αρχής. Ο χαρακτήρας του κτήματος θα αλλοιωνόταν αν αφηνόταν η οικοδομή να προχωρήσει που περιελάμβανε την κατασκευή πεζοδρομίων, σιδηρών πασσάλων, χώρους στάθμευσης, premix κλπ.. Η παρανομία στην επιδίωξη της κατασκευής του περιπτέρου με τις παρεμφερείς κατασκευές του, ήταν στοιχείο το οποίο το Εφετείο έκρινε ότι ορθά το πρωτόδικο Δικαστήριο έλαβε υπόψη στην αποτίμηση της ύπαρξης του τρίτου κριτηρίου. Επιβεβαιώθηκε το ακόλουθο απόσπασμα από την πρωτόδικη απόφαση: «Το Δικαστήριο αποτελεί τον θεματοφύλακα γενικά του κράτους δικαίου και δεν μπορεί να παραγνωρίσει το γεγονός ότι η αρμοδία αρχή για τις ανοικοδομήσεις κτιρίων έχει λάβει μια συγκεκριμένη θέση μετά από την καταγγελία της όλης υπόθεσης από την πλευρά του αιτητή, που οδηγεί εκ πρώτης όψεως στο συμπέρασμα ότι η οικοδομή αυτή δεν θα έπρεπε να είχε αρχίσει καν.»" Στην ένορκη δήλωση του κ. Κυριακίδη υπάρχει σαφής ισχυρισμός ότι οι πινακίδες είναι απαραίτητες για τη λειτουργία της Αιτήτριας, καθώς και ότι με την κατακράτηση των πινακίδων υπάρχει το ενδεχόμενο τερματισμού συμφωνιών που συνήψε η Αιτήτρια για παροχή διαφημιστικών υπηρεσιών. Επισυνάπτονται μάλιστα ως Τεκμήριο 3 στην ένορκη δήλωση της Αιτήτριας, δύο επιστολές που στάληκαν από πελάτες της με τις οποίες την προειδοποιούν για τερματισμό των αντίστοιχων συμφωνιών. Επιπλέον, για τη στοιχειοθέτηση της τρίτης προϋπόθεσης του άρθρου 32 του Νόμου, έχει τη δική του ξεχωριστή σημασία ο ισχυρισμός της Αιτήτριας ότι η ενέργεια του Καθ' ου η Αίτηση να απομακρύνει τις πινακίδες και να τις κατακρατεί είναι παράνομη. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση ZENA COMPANY LTD v. DEMENIAN CATERING LTD (ανωτέρω), με παραπομπή στην υπόθεση Κυρισάββα ν. Κύζη
(2001)1 (Β) Α.Α.Δ 1245, η παρανομία είναι στοιχείο που λαμβάνεται υπόψη στην αποτίμηση της ύπαρξης του τρίτου κριτηρίου του άρθρου 32 του Νόμου. Η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι η ενέργεια απομάκρυνσης των πινακίδων από μέρους του Καθ' ου η Αίτηση ήταν παράνομη. Το ζήτημα της νομιμοποίησης μίας αρμόδιας αρχής, όπως είναι εν προκειμένω ο Καθ' ου η Αίτηση, να απομακρύνει διαφημιστικές πινακίδες που έχουν ανεγερθεί παράνομα, ρυθμίζεται τόσο στον περί Εκθέσεως Διαφημίσεων (Έλεγχος) Νόμο Κεφ. 50, ως έχει μέχρι σήμερα τροποποιηθεί, όσο και στον περί Οδικής Ασφάλειας Νόμο Ν. 174/86, ως έχει μέχρι σήμερα τροποποιηθεί. Παραθέτω αυτούσια τα άρθρα 7 και 18 (Θ), αντίστοιχα, των πιο πάνω αναφερόμενων νομοθεσιών (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου): "7.
(1)Within the area of a municipal corporation the Council may make bye-laws— (
- a)for the imposition of charges in connection with the display of advertisements on hoardings erected or caused to be erected by the Council under the provisions of section 5 of this Law; (
- b)for the imposition of charges in connection with the erection of hoardings authorized by the Council under the provisions of section 5 of this Law; (
- c)for regulating the size and form of hoardings the erection of which is authorized by the Council under the provisions of section 5 of this Law: (
- d)for regulating the size and form of advertisements displayed within the area of a municipal corporation under the provisions of section 5 or section 6 of this Law; (
- e)for regulating the procedure of applying for and authorizing the erection of hoardings and the display of advertisements thereon within the area of a municipal corporation under the provisions of section 5 of this Law and of applying for and approving the display of advertisements within the area of a municipal corporation under section 6 of this Law; (
- f)for prescribing penalties of a fine not exceeding twenty-five pounds for any breach of the bye-laws and of a further fine not exceeding five pounds for every day during which such breach is continued after the conviction of the offender and for providing that in the event of any person persistently committing a breach of the byelaws the Court may at the request of the Council authorize the forfeiture and confiscation of the offending advertisement or hoarding.
(2)Every bye-law made by any Council under this Law shall be subject to the approval of the Governor and shall not come into force until it shall have been approved by him and published in the Gazette." "18.Θ.-
(1)Σε περίπτωση ανέγερσης ή τοποθέτησης διαφημιστικού κατασκευάσματος κατά παράβαση των διατάξεων των άρθρων 18.Δ, 18.Ε και 18.Στ ή διατήρησης ή ανοχής της διατήρησης διαφημιστικού κατασκευάσματος, κατά παράβαση των διατάξεων του άρθρου 18ΙΓ του παρόντος Μέρους, ή σε περίπτωση τοποθέτησης αντικειμένου κατά παράβαση των διατάξεων του άρθρου 18.Ζ ή διατήρησης ή ανοχής της διατήρησης αντικειμένου του παρόντος Μέρους, η αρμόδια αρχή μπορεί να επιδώσει στον ιδιοκτήτη του γραπτή ειδοποίηση με την οποία να τον καλεί να κατεδαφίσει ή να μετακινήσει ή να απομακρύνει το διαφημιστικό κατασκεύασμα ή το αντικείμενο μέσα σε εύλογη προθεσμία η οποία καθορίζεται ανάλογα με το είδος της κατασκευής και η οποία δεν μπορεί να είναι μακρότερη των 30 ημερών από την επίδοση της ειδοποίησης.
(2)Σε περίπτωση που η αρμόδια αρχή αδυνατεί να εξακριβώσει την ταυτότητα ή τη διεύθυνση του ιδιοκτήτη, αφού εξασφαλίσει διάταγμα δικαστηρίου και αφού δημοσιεύσει στον ημερήσιο τύπο τις ενέργειες στις οποίες προτίθεται να προβεί, μπορεί να προβεί σε κατεδάφιση ή απομάκρυνση ή μετακίνηση διαφημιστικού κατασκευάσματος ή αντικειμένου χωρίς επίδοση της γραπτής ειδοποίησης που προνοείται δυνάμει των διατάξεων του εδαφίου
(1). Το δικαστήριο μπορεί, κατά την έκδοση του εν λόγω διατάγματος να διατάξει και τον τρόπο διάθεσης του διαφημιστικού κατασκευάσματος ή του αντικειμένου.
(3)Σε περίπτωση κατά την οποία το πρόσωπο προς το οποίο έχει επιδοθεί ειδοποίηση δυνάμει των διατάξεων του εδαφίου
(1)αρνείται ή αμελεί ή παραλείπει να συμμορφωθεί προς το περιεχόμενο της ειδοποίησης μέσα στην προθεσμία που καθορίζεται σ' αυτή, η αρμόδια αρχή μπορεί να προβεί σε κατεδάφιση ή απομάκρυνση ή μετακίνηση του διαφημιστικού κατασκευάσματος ή του αντικειμένου, ανάλογα με την περίπτωση, και να απαιτήσει από το εν λόγω πρόσωπο την καταβολή όλων των εξόδων τα οποία συνεπάγεται η κατεδάφιση ή απομάκρυνση ή μετακίνηση.
(4)Σε περίπτωση τοποθέτησης ή ανέγερσης ή διατήρησης ή ανοχής της διατήρησης διαφημιστικού κατασκευάσματος σε σημείο μέσα στη λωρίδα κατάληψης δημοσίου δρόμου ή αυτοκινητοδρόμου ή δρόμου ταχείας κυκλοφορίας, κατά παράβαση των διατάξεων των άρθρων 18.Δ, 18.Ε και 18.Στ ή του άρθρου 18ΙΓ του παρόντος Μέρους, κατά τρόπο που δημιουργεί ή είναι δυνατό να δημιουργήσει προβλήματα ορατότητας ή ασφάλειας σε όσους διακινούνται σε αυτούς τους δρόμους, η αρμόδια αρχή, μπορεί, αν κατά την κρίση της, και μετά από λήψη συμβουλευτικής άποψης από το Διευθυντή Τμήματος Δημοσίων Έργων και τον Αρχηγό Αστυνομίας, πιστεύει ότι ο χρόνος που θα παρέλθει από τυχόν επίδοση γραπτής ειδοποίησης δυνάμει των διατάξεων του εδαφίου
(1)του παρόντος άρθρου πιθανό να δημιουργήσει κινδύνους για την οδική ασφάλεια, να προβεί σε άμεση κατεδάφιση ή απομάκρυνση ή μετακίνησή του και να απαιτήσει από τον ιδιοκτήτη του την καταβολή όλων των εξόδων τα οποία συνεπάγεται η κατεδάφιση ή απομάκρυνση ή μετακίνηση, αφού τον ειδοποιήσει γραπτώς, μέσα σε 48 ώρες ή στο συντομότερο δυνατό χρονικό διάστημα περί των ενεργειών της, αν η ταυτότητα και η διεύθυνσή του είναι δυνατό να εξακριβωθεί: Νοείται ότι σε περίπτωση που η αρμόδια αρχή αδυνατεί να εξακριβώσει την ταυτότητα ή τη διεύθυνση του ιδιοκτήτη, δημοσιεύει στον ημερήσιο τύπο τις ενέργειες στις οποίες προτίθεται να προβεί με βάση το παρόν εδάφιο καθώς και την περιγραφή της ιδιοκτησίας εντός της οποίας έχει ανεγερθεί ή τοποθετηθεί το διαφημιστικό κατασκεύασμα.
(5)Για τους σκοπούς του παρόντος άρθρου η λέξη «ιδιοκτήτης» ερμηνεύεται ότι αναφέρεται και στο διαφημιστή και περιλαμβάνει: (α) τον ιδιοκτήτη και τον κάτοχο της γης του εμπορικού υποστατικού ή της οικοδομής στην οποία εκτίθεται το διαφημιστικό κατασκεύασμα˙ και (β) κάθε νομικό ή φυσικό πρόσωπο του οποίου εμπόρευμα, επιχείρηση ή άλλο συμφέρον εκτίθεται στο διαφημιστικό κατασκεύασμα." Σχετικός επίσης είναι και ο κανονισμός 9 των περί Εκθέσεως Διαφημίσεων Δημοτικών Κανονισμών του Δήμου Πάφου του 2006, ο οποίος προβλέπει τα ακόλουθα: "9. Οποιοδήποτε πρόσωπο παραβαίνει ή δε συμμορφώνεται με τις διατάξεις οποιουδήποτε από τους παρόντες Κανονισμούς, διαπράττει αδίκημα και σε περίπτωση καταδίκης υπόκειται στην καταβολή προστίμου που δεν θα υπερβαίνει τις εκατό είκοσι πέντε λίρες (Λ.Κ. 125) για κάθε παράβαση των Κανονισμών και στην πληρωμή προστίμου που δε θα υπερβαίνει τις είκοσι πέντε λίρες (Λ.Κ. 25) για κάθε μέρα κατά την οποία η παράβαση αυτή συνεχίζεται μετά την καταδίκη του παραβάτη και, σε περίπτωση που οποιοδήποτε πρόσωπο συνεχίζει να παραβαίνει οποιοδήποτε από τους παρόντες Κανονισμούς, το Δικαστήριο μπορεί, επιπρόσθετα προς τις πιο πάνω ποινές, έπειτα από αίτηση του Δήμου, να εξουσιοδοτήσει την κατάσχεση και κατακράτηση της παράνομης διαφήμισης ή πινακίδας." Έχει ήδη γίνει πιο πάνω αναφορά σε γεγονότα της παρούσας διαφοράς τα οποία είναι παραδεκτά. Επιπροσθέτως των γεγονότων αυτών, είναι ουσιαστικά παραδεκτό και το ότι δεν επιδόθηκε οποιαδήποτε γραπτή ειδοποίηση στην Αιτήτρια με την οποία να καλείται να κατεδαφίσει, ή να μετακινήσει, ή να απομακρύνει τις πινακίδες. Σημειώνεται ότι ο ισχυρισμός της Αιτήτριας ότι δεν στάληκε οποιαδήποτε ειδοποίηση από μέρους του Καθ' ου η Αίτηση παρέμεινε αναντίλεκτος, αφού ουδέν περί τούτου προβάλλεται στην ένορκη δήλωση της κ. Ελευθεριάδου. Περαιτέρω, επισημαίνεται ότι στην ένορκη δήλωση του Καθ' ου η Αίτηση δεν προβάλλεται ο ισχυρισμός είτε ότι εξασφαλίστηκε διάταγμα του Δικαστηρίου για την απομάκρυνση των πινακίδων, είτε ότι προηγήθηκε δημοσίευση στον ημερήσιο τύπο στη βάση του ότι ήταν αδύνατο να διαπιστωθεί η ταυτότητα του ιδιοκτήτη, είτε τέλος ότι λήφθηκε συμβουλευτική άποψη από τον Διευθυντή Δημοσίων Έργων και τον Αρχηγό Αστυνομίας ότι ο χρόνος που θα μεσολαβούσε για την επίδοση της γραπτής ειδοποίησης πιθανόν να δημιουργούσε κινδύνους για την οδική ασφάλεια. Ανοίγω εδώ μία παρένθεση για να επισημάνω ότι με βάση το άρθρο 18(Θ)
(5)του περί Οδικής Ασφάλειας Νόμου, Ν.174/86, στην έννοια του «ιδιοκτήτη» περιλαμβάνεται και ο ιδιοκτήτης ή κάτοχος της γης της οικοδομής στην οποία εκτίθεται το διαφημιστικό κατασκεύασμα. Επομένως, ο Καθ' ου η Αίτηση δεν μπορεί να προβάλλει το επιχείρημα ότι δεν γνώριζε τον «ιδιοκτήτη» των πινακίδων, από τη στιγμή που στην ένορκη δήλωση της κ. Ελευθεριάδου γίνεται ρητή αναφορά σε επικοινωνία που είχε τόσο η ίδια όσο και ο Δήμαρχος Πάφου με τη σύζυγο του κατόχου του κτιρίου επί της οροφής του οποίου ήταν τοποθετημένες οι πινακίδες. Στη βάση επομένως των πιο πάνω γεγονότων, το ζήτημα του κατά πόσο ο Kαθ' ου η Αίτηση ενήργησε παράνομα είναι καθαρά νομικό. Είναι δε προφανές ότι η ενέργεια του ήταν παράνομη, καθώς δεν τήρησε τις πρόνοιες ούτε του περί Εκθέσεως Διαφημίσεων (Έλεγχος) Νόμου, ούτε του περί Οδικής Ασφάλειας Νόμου, ούτε και τους περί Εκθέσεως Διαφημίσεων Δημοτικούς Κανονισμούς του Δήμου Πάφου του 2006. Οι πρόνοιες του άρθρου 7 του περί Εκθέσεως Διαφημίσεων (Έλεγχος) Νόμου, του άρθρου 18 (Θ) του περί Οδικής Ασφάλειας Νόμου, αλλά και του Κανονισμού 9 των περί Εκθέσεως Διαφημίσεων Δημοτικών Κανονισμών του Δήμου Πάφου του 2006, για τις οποίες ουδεμία αναφορά γίνεται στη γραπτή αγόρευση των συνηγόρων του Καθ' ου η Αίτηση, είναι ξεκάθαρες. Δεν παραγνωρίζω ότι από τα γεγονότα που έχουν εκτεθεί ενώπιον μου τίθεται ζήτημα και ως προς το ότι οι πινακίδες είχαν ανεγερθεί παράνομα. Η Αιτήτρια δεν ισχυρίζεται στην ένορκή της δήλωση ότι διέθετε άδεια για την τοποθέτηση των πινακίδων, ενώ τα όσα αναφέρονται στην ένορκη δήλωση του Καθ' ου η Αίτηση περί μη ύπαρξης άδειας και μη καταβολής τελών δεν έχουν τύχει αμφισβήτησης. Τα πιο πάνω ωστόσο, δεν μπορούν να αποτελέσουν άλλοθι για τον Καθ' ου η Αίτηση, ο οποίος χωρίς να αναμένει την έκβαση της ποινικής υπόθεσης που ο ίδιος καταχώρησε και παραγνωρίζοντας τις σχετικές νομοθετικές πρόνοιες, έλαβε ουσιαστικά το Νόμο στα χέρια του. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι του Καθ' ου η Αίτηση εγείρουν στην αγόρευσή τους και το ζήτημα της απόδοσης τελικής θεραπείας σε περίπτωση επιτυχίας της υπό κρίση αίτησης. Είναι καλά γνωστό ότι είναι ανεπιθύμητο σε αυτό το στάδιο να χορηγείται θεραπεία η οποία είναι ταυτόσημη με θεραπεία που αξιώνεται στην αγωγή. Ταυτόχρονα, ωστόσο, η νομολογία μας σαφώς υποδεικνύει ότι δεν υπάρχει άκαμπτος κανόνας που να απαγορεύει άνευ ετέρου την απόδοση θεραπείας στο ενδιάμεσο αυτό στάδιο απλά και μόνο επειδή με την αγωγή επιδιώκεται η ίδια θεραπεία. Παραπέμπω στις Πολ. Εφέσεις 319/2011 και 320/2011, ημερομηνίας 13.01.14, PENDERHILL HOLDINGS LTD κ. ά ν. ΙΩΑΝΝΗ ΚΛΟΥΚΙΝΑ, και FIDUCITRUST SERVICES LTD κ. ά ν. ΙΩΑΝΝΗ ΚΛΟΥΚΙΝΑ, στις οποίες το Ανώτατο Δικαστήριο εξετάζοντας το εν λόγω θέμα ανέφερε τα ακόλουθα: "Όπως παρατηρεί ορθώς και το πρωτόδικο Δικαστήριο, με παραπομπή στην Parico Aluminium Designs v. Muskita Aliminium Co Ltd κ.ά.
(2002)1 A.A.Δ. 2015 και Κουνούνα ν. F & A Simonos Ltd
(2002)1 A.A.Δ. 1361, το ζήτημα παροχής ταυτόσημων θεραπειών με την αγωγή, δεν αποκλείεται. Το ζήτημα πάντοτε εξετάζεται ως προς τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης και αποτελεί ζήτημα ειδικών περιστάσεων. Επίσης είναι ορθό ότι δεν χορηγείται ουσιαστική θεραπεία από το ενδιάμεσο αυτό στάδιο, και κάτω από τον μανδύα της αίτησης για προσωρινό μέτρο (Michael v. Brevinos
(1969)1 C.L.R. 578). Το ανεπιθύμητο όμως δεν εξισούται με απαγόρευση. Δεν υπάρχει άκαμπτος κανόνας αποκλεισμού της θεραπείας ενδιαμέσως, αν αυτή ορθά και δίκαια ζητείται, επειδή και η αγωγή ουσιαστικά επιδιώκει το ίδιο πράγμα. Κατ' αρχάς η ενδιάμεση θεραπεία παραμένει ενδιάμεση και αναθεωρήσιμη ανά πάσα στιγμή αν θεωρηθεί ότι οι περιστάσεις έχουν διαφοροποιηθεί προς τροποποίηση ή ακόμη και ακύρωση του εκδοθέντος διατάγματος. Πρόσθετα, ενώ το εκδοθέν διάταγμα παραχωρείται ως λύση επείγουσας και παρεμπίπτουσας μορφής, οι ίδιες οι θεραπείες που ζητούνται με το κλητήριο, εάν επιτύχουν, χορηγούνται τελεσίδικα και στο διηνεκές, (Zena Company Ltd v. Demenian Catering Ltd, Πολιτική Έφεση Αρ. 304/2008, ημερ. 21.10.2011). Εξαρτάται πάντοτε από την κρίση του Δικαστηρίου, αναλόγως των περιστάσεων [Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co Ltd κ.α. (ανωτέρω)]." Επισημαίνεται ότι η Αιτήτρια με το γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα αξιώνει και την επιδίκαση γενικών, ειδικών και τιμωρητικών αποζημιώσεων. Σε κάθε επομένως περίπτωση τυχόν έγκριση της υπό κρίση αίτησης δεν θα συνεπάγεται και τον τερματισμό της επίδικης διαφοράς. Όσον αφορά τώρα τους λόγους ένστασης περί απόκρυψης ουσιωδών γεγονότων και ότι η Αιτήτρια δεν προσήλθε με καθαρά χέρια στο Δικαστήριο (λόγοι ένστασης δ - στ), περιορίζομαι να αναφέρω ότι από τη στιγμή που η αίτηση κατέστη δια κλήσεως και ως τέτοια εκδικάστηκε, οι συγκεκριμένοι λόγοι ένστασης είναι άνευ σημασίας. Το Δικαστήριο καλείται να αποφανθεί επί της αίτησης έχοντας ενώπιον του τις ολοκληρωμένες θέσεις και των δύο πλευρών. Έχοντας εξετάσει τις τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Νόμου, θα προχωρήσω στη συνέχεια στην εξέταση του ισοζυγίου της ευχέρειας. Στη Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1 (B) A.A.Δ. 788 υιοθετείται απόσπασμα από την Film Rover Ltd v. Cannon Film Sales Ltd
(1987)1 WLR 670, όπου αναφέρεται ότι: "Το κύριο δίλημμα σε σχέση με την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, είτε αυτά είναι απαραγορευτικά ή επιτακτικά, είναι ότι υπάρχει εξ ορισμού ο κίνδυνος ότι το δικαστήριο μπορεί να πάρει εσφαλμένη απόφαση, με το νόημα ότι έχει χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο ο οποίος αποτυγχάνει ν' αποδείξει τα δικαιώματα του κατά τη δίκη (ή θα αποτύγχανε αν υπήρχε δίκη) ή διαζευκτικά με το να παραλείψει να χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο που επιτυγχάνει (ή θα πετύχει) στη δίκη. Αποτελεί επομένως θεμελιώδη αρχή ότι το δικαστήριο πρέπει να υιοθετήσει εκείνη την πορεία η οποία φαίνεται ότι ενέχει τους λιγότερους κινδύνους αδικίας εάν ήθελε φανεί ότι η απόφαση του ήταν 'εσφαλμένη' με το πιο πάνω νόημα. Οι κατευθυντήριες γραμμές για τη χορήγηση και των δύο ειδών προσωρινών διαταγμάτων πηγάζουν από αυτή την αρχή." Στη National Bank of Jamaica Ltd v. Olint Corp Ltd
(2009)1 WLR 1405, αναφέρεται πως ο σκοπός ενός ενδιάμεσου διατάγματος είναι να βελτιώσει τις πιθανότητες του Δικαστηρίου να απονέμει δικαιοσύνη μετά την εκδίκαση της ουσίας κατά τη δίκη. Επομένως, κατά το ενδιάμεσο στάδιο, το Δικαστήριο θα πρέπει να εκτιμήσει κατά πόσο η έκδοση ή μη του διατάγματος είναι πιο πιθανό να δημιουργήσει ένα δίκαιο αποτέλεσμα. Σε αμφότερες τις περιπτώσεις, απαγορευτικών και προστακτικών διαταγμάτων, η βασική αρχή είναι κοινή, ότι δηλαδή το Δικαστήριο θα πρέπει να ακολουθήσει την πορεία εκείνη που φαίνεται πως θα προκαλέσει τη λιγότερο μη αθεράπευτη δυσχέρεια στη μια ή την άλλη πλευρά. Αναγνωρίζεται πως τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα που συνήθως δικαιολογούν την περιγραφή ενός διατάγματος ως προστακτικού είναι πιο πιθανό να προκαλέσουν αθεράπευτη δυσχέρεια σε σχέση με τις περιπτώσεις όπου ο διάδικος απλά εμποδίζεται να διενεργήσει ή να συνεχίσει τη διενέργεια κάποιας δραστηριότητας. Όμως αυτό, αναφέρεται, δεν είναι παρά μια γενικοποίηση. Το τι επιβάλλεται σε κάθε περίπτωση είναι η εξέταση, βάσει των περιστάσεων της κάθε υπόθεσης, των πιθανών συνεπειών της έκδοσης ή μη του διατάγματος. Συνεπώς, το γεγονός ότι το αιτούμενο υπό Α διάταγμα είναι προστακτικής φύσης, είναι επίσης ζήτημα που θα επιδράσει στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για τη χορήγησή του ή όχι και θα συνεκτιμηθεί στα πλαίσια της γενικότερης εξέτασης του ισοζυγίου της ευχέρειας. Όπως έχει ήδη αναφερθεί, διατάγματα προστακτικής φύσης εκδίδονται με φειδώ (Τσιερκέζου ν. Dragon Tourist Enterprises Ltd, ανωτέρω). Στο σύγγραμμα «Διατάγματα» των κ.κ. Αρτέμη και Ερωτοκρίτου, αναφέρεται ότι παρεμπίπτοντα προστακτικά διατάγματα εκδίδονται συνήθως όταν υπάρχουν ειδικές περιστάσεις ή για να υποβοηθήσουν την ορθή απονομή της δικαιοσύνης ή ως επικουρικά του έργου του Δικαστηρίου. Συγκεκριμένα, στη σελ. 179, αναφέρεται ότι τα Δικαστήρια δεν θα διστάσουν στην κατάλληλη περίπτωση να εκδώσουν παρεμπίπτον προστακτικό διάταγμα. Στην προκείμενη περίπτωση, όπως έχει ήδη αναφερθεί, το Δικαστήριο βρίσκεται ενώπιον μίας ξεκάθαρα παράνομης ενέργειας του Καθ' ου η Αίτηση. Το Δικαστήριο δεν μπορεί να συνδράμει στη συνέχιση της παρανομίας ή να παραβλέψει την εν λόγω παρανομία και να επιτρέψει έτσι στον Καθ' ου η Αίτηση να συνεχίσει να κατακρατεί χωρίς δικαίωμα τις πινακίδες. Τυχόν άρνηση του Δικαστηρίου να εκδώσει το διάταγμα απλά και μόνο διότι είναι προστακτικής φύσης, ή διότι με αυτό αποδίδεται μια από τις τελικές θεραπείες, θα ισοδυναμούσε με άρνηση απονομής δικαιοσύνης και εθελοτυφλία. Όπως άλλωστε αναφέρεται στην υπόθεση ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ ΚΑΙ ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΛΤΔ ν. ΣΠΥΡΟΣ ΚΟΛΟΚΑΣΙΔΗΣ ΕΣΤΕΙΤΣ ΛΤΔ
(1991)1 Α.Α.Δ 327 (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου): "Το τελευταίο παράπονο των εναγομένων είναι ότι κακώς το Δικαστήριο εξέδωσε προστακτικό διάταγμα για τη μετακίνηση των συσκευών και δεν εξέτασε την πιθανότητα αποζημιώσεων αντί διατάγματος. Το πρωτόδικο Δικαστήριο επεδίκασε συμβολικές (nominal) αποζημιώσεις £15.- για την παράνομη διατήρηση των συσκευών στο χώρο του φωταγωγού μετά την ανάκληση της άδειας και εξέδωσε και διάταγμα μετακίνησης των συσκευών. Έχοντας υπόψη πως η παρουσία των συσκευών στο χώρο του φωταγωγού αποτελούσε χωρίς αμφιβολία παράνομη επέμβαση, βρίσκουμε πως το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν είχε άλλη εκλογή κάτω από τις συνθήκες παρά να διατάξει τη μετακίνηση τους για να τερματιστεί έτσι η παρανομία. Οποιαδήποτε άλλη απόφαση για αποζημιώσεις δεν θα αποτελούσε πλήρη διασφάλιση των δικαιωμάτων των εναγόντων." Παρόμοια προσέγγιση είχε το Ανώτατο Δικαστήριο και στην υπόθεση ZENA COMPANY LTD v. DEMENIAN CATERING LTD (ανωτέρω), στην οποία επίσης διαπιστώθηκε παρανομία και το Ανώτατο Δικαστήριο ανατρέποντας την πρωτόδικη απόφαση ανέφερε, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου): "Αρκούσε, υπό τις συνθήκες, η καταγραφείσα στην παρ. 30 σύνδεση των ενεργειών της εφεσίβλητης με το παράνομο της ενέργειας της, παρανομία που έχει τη δική της καταλυτική σημασία εφόσον ένα Δικαστήριο δεν θα πρέπει να ανέχεται τη διαιώνιση μιας κατάστασης πραγμάτων κατά παράβαση είτε των συμφωνηθέντων, είτε του νόμου. .................................... Σημασία είχε να διατηρηθεί στο status quo ante πριν δηλαδή την επέμβαση της εφεσίβλητης στον αμφισβητούμενο χώρο. Και αυτό όφειλε να διασφαλίσει το πρωτόδικο Δικαστήριο με την έκδοση του προσωρινού διατάγματος, ιδιαιτέρως εφόσον ορθά έκρινε ότι υπήρχε σοβαρό ζήτημα προς συζήτηση και ορατή πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής." Στην προαναφερόμενη απόφαση εκδόθηκε κατ' έφεση απαγορευτικό διάταγμα, το οποίο όμως ήταν έμμεσα προστακτικό. Συγκεκριμένα, με το διάταγμα που εκδόθηκε απαγορευόταν στην εφεσίβλητη, μεταξύ άλλων, να επεμβαίνει σε κοινόχρηστο χώρο στον οποίο είχε τοποθετήσει τραπέζια, καρέκλες, καθίσματα και ανθώνες. Η εφεσείουσα διεκδικούσε ταυτόχρονα και την έκδοση προστακτικού διατάγματος επαναφοράς του πιο πάνω χώρου στην προτέρα του κατάσταση. Το Ανώτατο Δικαστήριο περιορίστηκε στην έκδοση του απαγορευτικού διατάγματος, λέγοντας ότι στην ουσία το προστακτικό περιεχόταν στην προκείμενη περίπτωση στο απαγορευτικό. Τέλος, λαμβάνω υπόψη ότι δεν θα προκληθεί οποιαδήποτε δυσχέρεια για τον Καθ' ου η Αίτηση προκειμένου να συμμορφωθεί με το προστακτικό διάταγμα, καθώς επίσης ούτε και οποιοδήποτε κόστος. Αντιθέτως, η έκδοσή του θα συνεπάγεται την απαλλαγή του Καθ' ου η Αίτηση από το κόστος φύλαξης των πινακίδων. Συνεπώς, θεωρώ ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας σαφώς κλίνει υπέρ της έκδοσης του αιτούμενου υπό Α διατάγματος. Για όλους του λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω, θεωρώ ορθό και δίκαιο υπό τις περιστάσεις, όπως εκδοθεί παρεμπίπτον προστακτικό διάταγμα ως η παράγραφος Α της αίτησης με την ακόλουθη όμως τροποποίηση: Εκδίδεται διάταγμα με το οποίο ο Καθ' ου η Αίτηση διατάσσεται όπως παραδώσει στην Αιτήτρια, εντός τριών ημερών από την επίδοση του παρόντος διατάγματος, τα δύο διαφημιστικά κατασκευάσματα και/ή διαφημιστικές πινακίδες ιδιοκτησίας της Αιτήτριας που ήταν τοποθετημένες στην οροφή καταστήματος επί της συμβολής των οδών Γλάδστωνος, Νικοδήμου Μυλωνά και Αποστόλου Παύλου της Επαρχίας Πάφου με ονομασία αναγνώρισης TRIVISION, αποτελούμενα από πλαίσιο και περιστρεφόμενα τρίγωνα αλουμινίου λειτουργίας με μηχανισμό. Η παράδοση των διαφημιστικών κατασκευασμάτων και/ή διαφημιστικών πινακίδων θα γίνει από τον Καθ' ου η Αίτηση στον χώρο όπου φυλάττει τα διαφημιστικά κατασκευάσματα και/ή διαφημιστικές πινακίδες για την ακριβή διεύθυνση του οποίου θα ενημερώσει σχετικά την Αιτήτρια. Το διάταγμα θα εκδοθεί υπό τον όρο της υπογραφής από την Αιτήτρια εγγύησης ύψους €1.200,00. Το διάταγμα υπό Β, ενόψει του ότι διεκδικείτο διαζευκτικά σε σχέση με το Α, απορρίπτεται. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση όπως θα υπολογισθούν από τον πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα είναι εισπρακτέα στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) ................ Μ. Αγιομαμίτης, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο, Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο