ΕΙΡΗΝΗ ΓΙΑΓΚΟΥ ν. ΔΗΜΗΤΡΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ κ.α., Αρ. Αγωγής: 1403/2015, 15/12/2016

(4)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, καθώς και στα άρθρα 7 και 8 του περί Διαχείρισης της Περιουσίας Ανικάνων Προσώπων Νόμου, Ν.23(Ι)/96, ως έχει μέχρι σήμερα τροποποιηθεί. Η ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση υπογράφεται από τον Αιτητή ο οποίος ισχυρίζεται, μεταξύ άλλων, ότι η Εναγόμενη 1- μητέρα του πάσχει από τη νόσο Pick's Disease και δεν έχει επικοινωνία με το περιβάλλον. Δεν έχει διοριστεί οποιοδήποτε πρόσωπο σαν διαχειριστής της περιουσίας της Εναγόμενης 1 και ο ίδιος δεν έχει καμία εξουσία να την δεσμεύει. Ο λόγος για τον οποίο καταχώρησε την παρούσα αίτηση είναι διότι υπάρχουν και άλλα πρόσωπα που έχουν συμφέρον στην περιουσία της Εναγόμενης 1 και ενδεχόμενη παρασιώπηση του διατάγματος του οποίου επιδιώκεται η ακύρωση, θα τον καθιστούσε υπεύθυνο έναντι των λοιπών συγγενών της Εναγόμενης 1 . Καταληκτικά αναφέρει ότι αδυνατεί να αντιληφθεί τι αναμένεται από τον ίδιο να πράξει και η παρούσα αίτηση αποτελεί την μοναδική του ευκαιρία για να προστατέψει τον εαυτό του από την πρόκληση οποιασδήποτε ζημιάς. Η Ενάγουσα (στο εξής «Καθ' ης η αίτηση») καταχώρησε ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης στις 30.09.2016, στην οποία εγείρει 6 συνολικά λόγους ένστασης. Οι λόγοι ένστασης συνοψίζονται στο ότι ο Αιτητής δεν νομιμοποιείται στην καταχώρηση της υπό κρίση αίτησης, καθώς και στο ότι το διάταγμα υποκατάστατης επίδοσης ήταν δεόντως αιτιολογημένο και υπό τις περιστάσεις επιβεβλημένο. Η ένσταση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της Καθ' ης η αίτηση στην οποία, αφού επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης, ισχυρίζεται ότι σε περίπτωση ακύρωσης του διατάγματος υποκατάστατης επίδοσης θα απωλέσει το δικαίωμα της για διεκδίκηση θεραπείας στην αγωγή της. Η ακρόαση της υπό κρίση αίτησης διεξήχθη στη βάση των ενόρκων δηλώσεων και οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων με τις αγορεύσεις τους προέβαλαν την εκατέρωθεν επιχειρηματολογία τους. Τόσο η αίτηση και η ένσταση με τις αντίστοιχες ένορκες δηλώσεις, όσο και οι αγορεύσεις των συνηγόρων έχουν μελετηθεί και λαμβάνονται υπόψη στο σύνολο τους. Θεωρώ ορθό να ασχοληθώ κατά προτεραιότητα με τον λόγο ένστασης υπ' αρ.2 σύμφωνα με τον οποίο ο Αιτητής δεν νομιμοποιείται να καταχωρήσει την παρούσα αίτηση καθώς δεν είναι διάδικος. Στην προκείμενη περίπτωση είναι αδιαμφισβήτητο το γεγονός ότι ο Αιτητής δεν είναι διάδικος μέρος, αλλά είναι το πρόσωπο προς το οποίο διατάχθηκε να γίνει η επίδοση του κλητηρίου εντάλματος για λογαριασμό της Εναγόμενης 1 μέσω υποκατάστατης επίδοσης. Το ερώτημα επομένως που πρέπει να απαντηθεί είναι κατά πόσο ο Αιτητής, ως μη διάδικο μέρος, δικαιούται να καταχωρήσει την υπό κρίση αίτηση. Η ουσιαστική διάταξη επί της οποίας στηρίζεται η υπό κρίση αίτηση είναι η Δ.48 θ.8

(4), το περιεχόμενο της οποίας παρατίθεται κατωτέρω: «

(4)Any person (other than the applicant) affected by an order made ex parte may apply by summons to have it set aside or varied and the Court or Judge may set aside or vary such order on such terms as may seem just.» Το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση ΚΟΥΗ ν. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

(2010)1Α Α.Α.Δ 401, εξέτασε παρόμοιο ζήτημα με αυτό που προκύπτει ως ερώτημα και στην παρούσα υπόθεση. Στην προαναφερόμενη υπόθεση το πρωτόδικο Δικαστήριο μετά από μονομερή αίτηση του Ενάγοντα - Εφεσίβλητου εξέδωσε διάταγμα υποκατάστατης επίδοσης της αγωγής στη μητέρα του Εναγόμενου. Μετά την επίδοση της αγωγής σε αυτήν, η τελευταία υπέβαλε αίτηση για ακύρωση του εν λόγω διατάγματος βασιζόμενη στις Δ.Δ.5, 5Α, 6 και 48 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Ο Ενάγων - Εφεσίβλητος καταχώρησε ένσταση ζητώντας την απόρριψη της αίτησης. Το πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση κρίνοντας ότι δεν παρέχεται δικαίωμα υποβολής αίτησης, με σκοπό τον παραμερισμό διατάγματος που εκδόθηκε μονομερώς, σε οποιοδήποτε τρίτο πρόσωπο (εκτός των διαδίκων), αλλά μόνο στα πρόσωπα που επηρεάζονται, από το εκδοθέν διάταγμα και νομιμοποιούνται να το πράξουν. Το Ανώτατο Δικαστήριο επικυρώνοντας την πρωτόδικη κρίση ανέφερε, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου): «Μελετήσαμε τα ενώπιόν μας στοιχεία, υπό το φως των ικανών αγορεύσεων των ευπαιδεύτων συνηγόρων των διαδίκων. Καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι η πρωτόδικη απόφαση είναι ορθή, για τους εξής λόγους: 1. Η Δ.48, θ.8

(4)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στην οποία βασίστηκε η εφεσείουσα για την υποβολή της προαναφερόμενης αίτησης της, δεν παρέχει δικαίωμα, σε τρίτα πρόσωπα (μη διαδίκους), γενικά, υποβολής αίτησης δια κλήσεως με σκοπό την ακύρωση ή την τροποποίηση ενός παρεμπίπτοντος διατάγματος το οποίο εκδόθηκε σε διαδικασία στην οποία τα τρίτα πρόσωπα δεν είναι διάδικοι. Οι λέξεις «any person» (οποιοδήποτε πρόσωπο) στη Δ.48, θ.8

(4)δεν καλύπτουν πρόσωπα για τα οποία δεν έχει καταχωρηθεί οποιαδήποτε αίτηση για συνένωση τους ως διάδικους, σε διαδικασία στην οποία τα επίδικα θέματα είναι ανοικτά (Δέστε: Heli-Air(Egypt) J.S.C. v. Drescher

(1988)1 C.L.R. 234). .................................... 3. Η απόφαση στην υπόθεση George D. Counnas & Sons Ltd v. Union Lebanese etc.

(1977)1 C.L.R. 271 και οι αποφάσεις που αναφέρονται σ' εκείνη την υπόθεση και τις οποίες επικαλέστηκε η εφεσείουσα προς υποστήριξη των θέσεών της είναι ουσιωδώς διαφορετικές από την παρούσα υπόθεση. Στην υπόθεση Counnas (ανωτέρω,) αλλά και στις αποφάσεις που αναφέρονται εκεί, είχε γίνει επίδοση της αγωγής σε κατ' ισχυρισμό αντιπρόσωπο στην Κύπρο, των αλλοδαπών εναγομένων, και την αίτηση για παραμερισμό του διατάγματος υποκατάστατης επίδοσης είχαν υποβάλει οι αλλοδαποί εναγόμενοι, ενεργούντες μέσω του εν Κύπρω φερόμενου ως αντιπροσώπου τους. Άλλες υποθέσεις στις οποίες αναφέρθηκε η εφεσείουσα αφορούν σε περιπτώσεις ασφαλιστικών εταιρειών οι οποίες έχουν, εκ του νόμου, απορρέον καθήκον να καλύψουν τη ζημιά του εναγομένου και οι οποίες υποκαθίστανται ουσιαστικά στη θέση και στα δικαιώματα του ίδιου του εναγόμενου. Ακόμα όμως και στις περιπτώσεις των Ασφαλιστικών Εταιρειών, ο κανόνας πρακτικής είναι ότι, μόνον οι διάδικοι έχουν δικαίωμα να καταχωρίσουν παρεμπίπτουσες αιτήσεις και αν ασφαλιστική εταιρεία επιθυμεί κάτι τέτοιο, πρέπει να το κάμει χρησιμοποιώντας το όνομα του ασφαλισμένου-πελάτη της και διαδίκου στην αγωγή (Δέστε: Murfin v. Ashbridge& Martin [1941] 1 All E.R. 231).

1. Στην παρούσα υπόθεση η εφεσείουσα δεν υπέβαλε ποτέ οποιαδήποτε αίτηση για να καταστεί διάδικος στην πρωτόδικη διαδικασία αλλά ούτε και εξασφάλισε οποιαδήποτε άδεια του Εφετείου για να καταχωρήσει την παρούσα έφεση, στην οποία μάλιστα τροποποίησε τον τίτλο της πρωτόδικης διαδικασίας χωρίς να έχει προβεί σε οποιοδήποτε δικονομικό διάβημα." Έχοντας υπόψη μου τις πιο πάνω αρχές σε συνδυασμό με τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, κρίνω ότι ο Αιτητής δεν νομιμοποιείται στην καταχώρηση της υπό κρίση αίτησης. Όπως προκύπτει από τον φάκελο της υπόθεσης ο Αιτητής, ο οποίος δεν είναι διάδικος στην αγωγή, δεν υπέβαλε οποιαδήποτε αίτηση για να καταστεί διάδικος. Επιπρόσθετα, όπως αναφέρει και ο ίδιος ο Αιτητής στην ένορκη του δήλωση, δεν έχει οποιαδήποτε εξουσιοδότηση για να δεσμεύει την Εναγόμενη 1, ούτε και έχει οποιαδήποτε σχέση με τα επίδικα θέματα της αγωγής. Συνεπώς δεν είναι πρόσωπο το οποίο επηρεάζεται από το διάταγμα ημερομηνίας 12.10.
2. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του Αιτητή στην αγόρευση του κάλεσε το Δικαστήριο να διαφοροποιήσει την παρούσα υπόθεση από την υπάρχουσα νομολογία, ενόψει του ότι η Εναγόμενη 1 είναι ανίκανο πρόσωπο το οποίο δεν δύναται να υπερασπίσει τον εαυτό του. Πρόκειται για πρόσωπο το οποίο, κατά τον κ. Ζαμπάρτα, υπάγεται στις πρόνοιες του περί Διαχείρισης της Περιουσίας Ανικάνων Προσώπων Νόμου. Με κάθε σεβασμό προς την εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου του Αιτητή, θεωρώ ότι τα όσα αναφέρει στην αγόρευση του δεν συνιστούν λόγο διαφοροποίησης της επίδικης περίπτωσης. Στην υπόθεση ΚΟΥΗ ν. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ (ανωτέρω) δεν τέθηκε μεν ζήτημα ως προς την κατάσταση υγείας του εκεί Εναγόμενου - Εφεσίβλητου, ωστόσο η διατύπωση της νομικής αρχής ως προς την εφαρμογή της Δ.48 θ.8

(4)είναι, κατά την άποψη μου, ξεκάθαρη. Σύμφωνα με αυτήν: «Οι λέξεις «any person» (οποιοδήποτε πρόσωπο) στη Δ.48, θ.8

(4)δεν καλύπτουν πρόσωπα για τα οποία δεν έχει καταχωρηθεί οποιαδήποτε αίτηση για συνένωση τους ως διάδικους...». Επομένως, η επίκληση της Δ.48 θ.8

(4)δεν εξαρτάται από την κατάσταση της υγείας του διαδίκου που επηρεάζεται από το διάταγμα ή από άλλα θέματα που δεν αφορούν το πρόσωπο του εκάστοτε αιτητή, αλλά η επίκληση της εξετάζεται αποκλειστικά και μόνο σε συνάρτηση με το πρόσωπο που ζητά την ακύρωση ή τροποποίηση του παρεμπίπτοντος διατάγματος. Εν κατακλείδι αναφέρω ότι δεν μπορεί να προβάλλεται η θέση ότι η Εναγόμενη 1 είναι ανίκανο πρόσωπο εν τη εννοία του περί Διαχείρισης της Περιουσίας Ανικάνων Προσώπων Νόμου. Όπως αναφέρει ο Αιτητής δεν έχει διοριστεί διαχειριστής της περιουσίας της δυνάμει των διατάξεων του προαναφερόμενου Νόμου, ούτε και έχει τεθεί οτιδήποτε ενώπιον του Δικαστηρίου που να υποστηρίζει ότι η τελευταία κηρύχθηκε ανίκανο πρόσωπο με βάση τη σχετική νομοθεσία. Συνεπώς, με βάση τα υφιστάμενα δεδομένα, δεν μπορεί να γίνεται επίκληση των προνοιών του περί Διαχείρισης της Περιουσίας Ανικάνων Προσώπων Νόμου. Υπό το φως των πιο πάνω η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα εναντίον του Αιτητή όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Yπ.) ............... Μ. Αγιομαμίτης, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο, Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο