Ελενα Αδάμου Κολοκούδια κ.α. ν. Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω του Γενικού Εισαγγελέα, Αρ. Παραπομπής: 67/2007, 12/4/2016

(1)του Περί Αναγκαστικής Απαλλοτριώσεως Νόμου του 1962 (Ν.15/1962). Παρόλο ότι η παραπομπή είχε καταχωρηθεί από όλους τους πιο πάνω συνιδιοκτήτες του κτήματος, για τους υπ΄αριθμό 1,2,3,4,7 και 8 εκδόθηκε σε προγενέστερο στάδιο εκ συμφώνου απόφαση του Δικαστηρίου και τους επιδικάσθηκαν αποζημιώσεις πέραν της προσφερθείσας αρχικά αποζημίωσης. Η απαλλοτρίωση έγινε με τις ακόλουθες Διοικητικές Πράξεις: Με Γνωστοποίηση Απαλλοτρίωσης Δ.Π. αρ. 1023, η οποία δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας την 17.09.2004 και ακολούθως το Διάταγμα Απαλλοτρίωσης Δ.Π. αρ. 889, το οποίο δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας την 16.09.

1. Η Αποζημιούσα Αρχή, δηλαδή η Κυπριακή Δημοκρατία, απαλλοτρίωσε μέρος του υπ΄αριθμό εγγραφής 18370, Φ/Σχ. 33/53 Ε2, Τεμάχιο 742, ήτοι 266 τ.μ. Η απαλλοτρίωση αποσκοπούσε στη βελτίωση του δρόμου Παραλιμνίου - Δερύνειας. Με την τελευταία τροποποιημένη έκθεση απαιτήσεως τους, η οποία καταχωρήθηκε την 21.11.2013 οι Απαιτητές 5 και 6 διεκδικούν για τα 2/10 εξ αδιαιρέτου μερίδια του επίδικου ακινήτου, στα οποία είναι συνιδιοκτήτες, €23.800 πλέον τόκους 9% από 17.09.2004 μέχρι 17.05.2014 και ακολούθως 3% μέχρι εξοφλήσεως. Επιπλέον διεκδικούν τα έξοδα του εκτιμητή τους και δικηγορικά έξοδα. Η Αποζημιούσα Αρχή προσέφερε στους Απαιτητές €10.600,00 όπως ήταν η εκτίμηση του δικού της εκτιμητή και όπως αποδέχεται με την υπεράσπιση της. Ουσιαστικά η εκδίκαση της υπόθεσης περιορίστηκε, μετά που τα μέρη συμφώνησαν στην κατά μέτρο αξία της απαλλοτριώνουσας περιουσίας, στην απάντηση στο ερώτημα κατά πόσο η αξία του εναπομείναντος μέρους του κτήματος των Απαιτητών 5 και 6 υπέστη λόγω της απαλλοτρίωσης μείωση στην αξία του και ειδικότερα με την απώλεια δύο ιδιωτικών χώρων στάθμευσης. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ: Κατά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας δηλώθηκαν τα ακόλουθα παραδεκτά γεγονότα: Πρώτον, ότι το επίδικο ακίνητο δεν επηρεάζεται από δεσμευτική ρυμοτομία ή από όρο πολεοδομικής άδειας ή και άδειας οικοδομής. Δεύτερον, ότι η κατά μέτρο αξία του επίδικου ακινήτου ανέρχεται στο ποσό των €200,00 /τ.μ. Σε μεταγενέστερο στάδιο συμφωνήθηκαν τα έξοδα του εκτιμητή στο ποσό των €1.100- πλέον Φ.Π.Α. Οι εκτιμητές των δύο πλευρών, ο κ. Αντώνης Λοϊζου για τους Απαιτητές και ο κ. Φρίξος Πιερή για την Αποζημιούσα Αρχή, κατάθεσαν διά ζώσης ενόρκως και υποστήριξαν τα στοιχεία που έλαβαν υπόψη και συμπεριέλαβαν στις εκθέσεις τους όπως και τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξαν. Η μαρτυρία τους μετά την εκ συμφώνου δήλωση της αξίας /τ.μ. του απαλλοτριωθέντος κτήματος έχει πλέον σημασία μόνο ως προς το ζήτημα της επιζήμιας επίδρασης που υπέστη το απαλλοτριωθέν ακίνητο και ειδικότερα τα μερίδια των απαιτητών 5 και 6 στην οποία και επικεντρώνεται η διαφορά, τα οποία είχαν ήδη πριν την απαλλοτρίωση αξιοποιηθεί με την ανέγερση σε αυτά καταστήματος και την κατάληψη από το έργο που έγινε και έτσι την απώλεια δύο από τους ιδιωτικούς χώρους στάθμευσης που διέθετε στη βάση των όρων της άδειας οικοδομής την οποία είχαν εξασφαλίσει. Ο κ. Α. Λοϊζου, εκτιμητής ακινήτων με σχετικές σπουδές στην Αγγλία και μέλος του Ε.Τ.Ε.Κ. και διεθνούς σώματος εκτιμητών, με πείρα πέραν των 40 χρόνων στις εκτιμήσεις ακινήτων, κατάθεσε για την πλευρά των απαιτητών. Υιοθέτησε την εκτίμηση του που είχε ετοιμάσει την 2.10.2014 (Τεκμ. 1). Στην έκθεση του, ενόψει της συμφωνηθείσας αξίας /τ.μ. στα €200 όπως δηλώθηκε ως παραδεκτό γεγονός, αντικατέστησε τη σελ. 6 για να συνάδει με αυτό. Έτσι για τα 2/10 μερίδια καθορίζει πλέον αξία στα 266 τ.μ. Χ €200 =€53.200 λέγε €53.000 δηλαδή για τα 2/10 μερίδια €10.
2. Κατά την άποψη του κ. Α. Λοϊζου το απαλλοτριωθέν κτήμα υπέστη επιζήμια επίδραση στα ως άνω μερίδια του όλου κτήματος καθ΄ ότι σε αυτό το χώρο - μετά από συμφωνία διανομής που προϋπήρξε ήδη από το 1983 (βλ. Τεκμ. 5) - υπήρχαν δύο ιδιόκτητοι χώροι στάθμευσης οι οποίοι με την διαμόρφωση του δρόμου απωλέσθηκαν. Ανέφερε ότι πριν γίνει το έργο υπήρχε απόσταση 4,5μ. από τον δημόσιο δρόμο μέχρι το πεζοδρόμιο. Με τη διαμόρφωση του χώρου δημιουργήθηκε υψομετρική διαφορά του δημόσιου πεζόδρομου και του καταστήματος. Αυτά φαίνονται σε φωτογραφίες τις οποίες παρουσίασε ως δέσμη οι οποίες σημειώθηκαν ως (Τεκμ. 2). Αυτές παρουσιάζουν μια οπτική εικόνα της περιοχής με τους χώρους στάθμευσης όπως έχουν διαμορφωθεί και τη σχέση τους με τα υφιστάμενα καταστήματα. Για τον λόγο ακριβώς ότι πλέον οι χώροι στάθμευσης δεν είναι ιδιωτικοί αλλά κοινόχρηστοι χώροι στάθμευσης του Δήμου, καθορίζει επιζήμια επίδραση επί του υπόλοιπου του Τεμαχίου - επί της γής μόνο, όπως αναφέρεται στη σελ. 7 της έκθεσης εκτίμησης του σε ποσοστό 10% ως ακολούθως: 2.870 τ.μ. - 266 τ.μ. =2.604τ.μ. Χ €200/τ.μ. Χ 10% =€52,080 έστω €52,000 μερίδιο 2/10 €10.
3. Κατάθεσε την επιστολή του δικηγόρου των Απαιτητών προς το Τμήμα Πολεοδομίας με ημερομηνία 18.06.2015 ως Τεκμ. 3 με την οποία είχε υποβάλει δύο ερωτήματα και επιζητούσε να πληροφορηθεί πρώτον, την αξία εξαγοράς δύο χώρων στάθμευσης στην περιοχή του ακινήτου και δεύτερον αν θα υπάρξει πρόβλημα με την απώλεια των δύο χώρων στάθμευσης όταν θα ζητηθεί η έκδοση πιστοποιητικού τελικής έγκρισης για τα καταστήματα τους. Η απάντηση που έλαβε από το εν λόγω τμήμα η οποία φέρει ημερομηνία 22.01.2015 σημειώθηκε ως Τεκμ.
4. Σε σχέση με το πρώτο πιο πάνω ερώτημα πληροφορούνται οι Απαιτητές ότι το τίμημα εξαγοράς χώρων στάθμευσης καθορίζεται από την εντολή 1/96 του Υπουργού Εσωτερικών και στη ζώνη/ περιοχή όπου είναι το ακίνητο αυτό ανέρχεται στα €5.125,80σ. για κάθε χώρο στάθμευσης. Σε σχέση με το δεύτερο ερώτημα η απάντηση ήταν ότι αυτό θα μπορούσε να το απαντήσει ως η αρμόδια αρχή ο Δήμος Παραλιμνίου. Ο κ. Α. Λοϊζου ανέφερε περαιτέρω ότι δεν μπορούσε να απαντήσει στο ερώτημα τι θα γινόταν με το πιστοποιητικό τελικής εγκρίσεως μετά την αφαίρεση των 2 ιδιωτικών χώρων στάθμευσης. Κατάθεσε ως Τεκμ. 5 τη συμφωνία διανομής μεταξύ των συνιδιοκτητών. Στην αντεξέταση του συμφώνησε ότι δεν ερεύνησε το ζήτημα των χώρων στάθμευσης στο Δήμο Παραλιμνίου και η πληροφόρηση του γι΄ αυτό το ζήτημα προερχόταν από τα Τεκμ. 3 και
5. Διαφώνησε με τη θέση της συνηγόρου της Αποζημιούσας Αρχής ότι δεν μπορεί να χτίζει επί υποθετικού σεναρίου, ότι δηλαδή θα αναγκασθούν οι Απαιτητές να πληρώσουν τους χώρους στάθμευσης που τους αποστερήθηκαν για να εξασφαλίσουν το πιστοποιητικό εγκρίσεως των καταστημάτων τους και επέμεινε ότι η αποστέρηση των δύο χώρων στάθμευσης από τα καταστήματα τα επηρεάζουν σίγουρα αρνητικά. Παραδέχθηκε ότι είχε επισκεφθεί το χώρο όταν θα ετοίμαζε την έκθεση του μόλις το 2014 και δεν γνωρίζει πως ήταν διαμορφωμένος αυτός ο χώρος κατά το 2004 όταν έγινε η απαλλοτρίωση. Ο κ. Φ. Πιερή, εργάζεται ως κτηματολογικός γραφέας στο Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας Αμμοχώστου στον Κλάδο Εκτιμήσεων από το 2008, όπου όπως ανέφερε διενεργεί εκτιμήσεις σε όλα τα φάσματα του κλάδου. Έτυχε εκπαίδευσης τόσο σε κτηματολογικά θέματα όσο και σε εκτιμητικά και παρακάθισε σε αυτά τα θέματα με επιτυχία σε προφορικές και γραπτές εξετάσεις. Υιοθέτησε την εκτίμηση που είχε ετοιμάσει για την παρούσα υπόθεση, η οποία σημειώθηκε ως Τεκμ.
6. Σε αυτή δεν αποδέχεται οποιανδήποτε επιζήμια επίδραση ή υπεραξία στο υπόλοιπο του κτήματος των Απαιτητών. Εξήγησε ότι σύμφωνα με το φάκελο της απαλλοτρίωσης το 2004, όταν έγινε η εκτίμηση από συνάδελφο του, το οδόστρωμα ήταν σε άσχημη κατάσταση και τα πεζοδρόμια κατά μήκος της Λεωφόρου ήταν ανύπαρκτα ή πρόχειρα κατασκευασμένα. Ο ίδιος προσωπικά δεν είχε γνώση της κατάστασης όταν έγινε η απαλλοτρίωση το 2004, γι΄ αυτό θεώρησε λογικό και δίκαιο να μη χρησιμοποιήσει υπεραξία από τη στιγμή που δεν είχε προσωπική αντίληψη της περιοχής και πως ήταν τότε. Παραδέχθηκε ότι όπως φαίνεται η γραμμή της απαλλοτρίωσης στο σχέδιο επηρεάζει μπροστά από τα κατάστημα δύο χώρους στάθμευσης. Παραθέτω στη συνέχεια αυτούσιο απόσπασμα από την κυρίως εξέταση του, το οποίο και θα αξιολογηθεί στο κατάλληλο σημείο εφόσον σχολιάζεται στις αγορεύσεις και των δύο πλευρών προς υποστήριξη των θέσεων τους: «Η άδεια ήταν του 2000, φαντάζομαι το 2002 πιθανόν. δεν έχω προσωπική άποψη, διότι δεν ξέρω. Από τη στιγμή που όταν τέλειωσε είπαμε το έργο, δημιουργήθηκαν πεζοδρόμια, ποδηλατόδρομος και χώροι στάθμευσης μπροστά από το κατάστημα. Το 2004 κατά την ημερομηνία γνωστοποίησης της απαλλοτρίωσης το ακίνητο εμπίπτει στην Πολεοδομική Ζώνη Η2 η οποία είναι οικιστική με δύο ορόφους. Το 2007 μετά την ολοκλήρωση του έργου, το ακίνητο μπήκε στη Ζώνη εμπορική ΕΒ7Β, το οποίο είναι πάλε δύο ορόφοι. Το 2009 λόγω της ανάπτυξης στην περιοχή το ακίνητο μπήκε στην Πολεοδομική Ζώνη ΕΒ5, η οποία προνοεί τρεις ορόφους πιο ψηλούς συντελεστές δόμησης και κάλυψης. Γι΄αυτό θεωρώ και εγώ ότι το ακίνητο δεν επηρεάστηκε δυσμενώς για να υιοθετήσω οποιανδήποτε επιζήμια επίδραση.» Υποστήριξε ότι η προσβασιμότητα στο κατάστημα δεν επηρεάστηκε καθώς: « Όπως είπα προηγουμένως δημιουργήθηκαν πεζοδρόμια, ποδηλατόδρομος και χώροι στάθμευσης. Άρα μπορούσες να πάεις στο κατάστημα πεζός ή με ποδήλατο ή να σταθμεύσεις με το αυτοκίνητο σου να πας στο κατάστημα.» Υποστήριξε ότι η πρόσβαση είναι ασφαλής. Από τη στιγμή που δημιουργήθηκαν πεζοδρόμια συμπέρανε ότι ένας πεζός μπορεί να έχει πρόσβαση όπως και ένας ποδηλάτης που χρησιμοποιεί τον ποδηλατόδρομο. Το έργο ήταν πολεοδομικό και δεν ήταν ο Δήμος Παραλιμνίου που το εκτέλεσε. Κατά την αντεξέταση του, σε σχέση με την προσβασιμότητα στα καταστήματα, ανάφερε ότι πριν δεν ήταν ασφαλής ενώ σήμερα που έχει κατασκευαστεί πεζόδρομος και ποδηλατόδρομος όπως και πεζοδρόμιο είναι πιο ασφαλής η πρόσβαση στο κατάστημα των Απαιτητών. Δεν μπορούσε να γνωρίζει αν συνέβησαν δυστυχήματα στην περιοχή εφόσον δεν διαθέτει τέτοια στοιχεία. Σε σχετική ερώτηση απάντησε ότι σύμφωνα με τη λογική, το να περπατάς στο πεζοδρόμιο παρά μέσα στο δρόμο είναι πιο ασφαλές και το να οδηγείς ποδήλατο σε ποδηλατόδρομο αντί σε δρόμο είναι επίσης πιο ασφαλές. Παρόλο ότι δεν γνωρίζει ποιες είναι οι ασφαλείς προδιαγραφές για χώρους στάθμευσης, εντούτοις πιστεύει ότι οι χώροι που κατασκευάστηκαν πρέπει να εκπληρώνουν αυτές τις προδιαγραφές. Εξήγησε ότι ο λόγος που δεν υιοθετεί επιζήμια επίδραση είναι ότι αυτά που κατασκευάστηκαν στο χώρο αντισταθμίζουν την απώλεια των δύο ιδιωτικών χώρων στάθμευσης. Παρόλο ότι παραδέχθηκε ότι το να έχει ιδιωτικούς χώρους στάθμευσης ένα κατάστημα είναι πιο πλεονεκτικό, καθώς ένας πελάτης μπορεί να σταθμεύσει κοντά στο κατάστημα, εντούτοις, πιστεύει ότι δεν μειώθηκε η αξία του καταστήματος λόγω της απώλειας των δύο χώρων στάθμευσης που διέθετε καθώς μπροστά από αυτό κατασκευάστηκαν πεζοδρόμιο, ποδηλατόδρομος και κατασκευάστηκαν επίσης και αντίστοιχοι χώροι στάθμευσης. Στη συνέχεια της αντεξέτασης του πρόσθεσε και το γεγονός ότι μεταγενέστερα άλλαξε η Πολεοδομική Ζώνη του ακινήτου κατά τρόπο που έγινε εμπορική με αυξημένο συντελεστή δόμησης και επιτράπηκε και ανέγερση 3ου ορόφου. Επανέλαβε ότι για τους πιο πάνω λόγους πιστεύει ότι η κατασκευή του έργου επηρέασε θετικά το εν λόγω κατάστημα. Απάντησε αρνητικά σε ερώτηση αν έχει μειωθεί η αξία του κτηρίου λόγω της απώλειας των δύο θέσεων στάθμευσης που υπήρχαν μπροστά του και αυτό έχοντας υπόψη το συγκεκριμένο κτήριο και τα έργα που έγιναν μπροστά από αυτό τα οποία μόνον αν δεν γίνονταν κατά τον τρόπο που έγιναν θα συμφωνούσε ότι με την απώλεια των δύο χώρων στάθμευσης θα είχε μειωμένη αξία. Θα συμφωνούσε δε με τη θέση ότι επηρεάστηκε το επίδικο κατάστημα αρνητικά με την απώλεια των δύο ιδιωτικών χώρων στάθμευσης αν αντιπαρέβαλλε παλαιότερα λογιστικά βιβλία της επιχείρησης που διεξαγόταν στο κατάστημα με νεώτερα, μετά δηλαδή την εκτέλεση του έργου, και είχε μειωθεί ο τζίρος του. Εξέφρασε την άποψη ότι εφόσον εκτελέστηκε πολεοδομικό έργο, ως αποτέλεσμα του οποίου ήταν η απώλεια των δύο χώρων στάθμευσης των Απαιτητών, δεν θα έρθει στο μέλλον η αρμόδια αρχή να τους εξαναγκάσει να τους αγοράσουν. ΟΙ ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ: Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι τόσο των Απαιτητών όσο και της Αποζημιούσας Αρχής, στις εμπεριστατωμένες αγορεύσεις τους με παρέπεμψαν στη μαρτυρία που δόθηκε από τους εκτιμητές επισημαίνοντας διάφορα σημεία, τα οποία κατά την άποψη τους συνηγορούν υπέρ της μιας ή της άλλης θέσης. Αυτές λήφθηκαν υπόψη και όπου χρειαστεί θα γίνει ειδική αναφορά σε θέσεις που εκφράστηκαν κατά την ανάλυση που θα ακολουθήσει. Παραπομπή έγινε επίσης και σε σχετική κατά την άποψη τους νομολογία, η οποία υποστηρίζει τα επί μέρους θέματα τα οποία απασχόλησαν και τις θέσεις τους. Θα πρέπει να πω ότι οι αγορεύσεις τους στάθηκαν πολύ υποβοηθητικές για να αντιληφθώ τις θέσεις τους και να καταλήξω στα δικά μου συμπεράσματα. Η ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ: Έχει νομολογηθεί ότι σκοπός και αντικείμενο της εκδίκασης αυτής της φύσεως των υποθέσεων είναι ο καθορισμός του ποσού που θα πρέπει να καταβληθεί στον ιδιοκτήτη γης ο οποίος χάνει την περιουσία του (βλ. Κυπριακή Δημοκρατία v. Πέτσα,

(1996)1 ΑΑΔ 1342). Οι κατευθυντήριες αρχές που ακολουθούνται έχουν προσδιοριστεί σε σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου καθώς και από σχετικές διατάξεις της σχετικής νομοθεσίας, αποτελούν δε σταθερό οδηγό προς τα πρωτόδικα δικαστήρια για τον καθορισμό της δίκαιης αποζημίωσης. Βασική αρχή, για τον καθορισμό της αποζημίωσης, είναι πως η αξία της γης θα πρέπει να λογιστεί ως ίση προς την αξία που θα επέφερε το κτήμα αν αυτό πωλείτο εκούσια στην ελεύθερη αγορά κατά το χρόνο δημοσίευσης της απαλλοτρίωσης. Αυτό προκύπτει από τη διάταξη του άρθρου 10 (α) του Περί Αναγκαστικής Απαλλοτρίωσης Νόμου. Σημειώνω ότι στο άρθρο αυτό καθορίζονται νομοθετικά διάφορες αρχές που διέπουν τον υπολογισμό της αποζημίωσης. Στην Πανάρετου κ.α. v. Κυπριακής Δημοκρατίας,

(2002)1(Γ) ΑΑΔ 558 κρίθηκε ότι για το θέμα της καταβλητέας αποζημίωσης ο απαιτητής - ιδιοκτήτης, αποκαθίσταται στη θέση που βρισκόταν προηγουμένως, εφόσον παίρνει ποσό ίσο προς την αξία του κτήματος που πλέον στερείται. Η καλύτερη μέθοδος εκτίμησης και καθορισμού της καταβλητέας αποζημίωσης είναι η συγκριτική μέθοδος με ακίνητα παρόμοια κατά το δυνατόν ως προς τα φυσικά και νομικά χαρακτηριστικά τους, τα οποία πωλήθηκαν στην ελεύθερη αγορά πλησίον του χρόνου απαλλοτρίωσης και αν αυτές οι πωλήσεις είναι απομακρυσμένες μπορεί να γίνονται οι αναγκαίες αναπροσαρμογές, όπου δε δεν υπάρχουν συγκριτικές πωλήσεις ακινήτων χρησιμοποιείται η μέθοδος ανάπτυξης (βλ. The Republic of Cyprus v. Christofides and Others,

(1984)1 AAΔ 305). Καθοριστικό λόγο στην παρουσίαση της υπόθεσης αλλά και στην εξαγωγή των αναγκαίων συμπερασμάτων ενέχει η μαρτυρία των εμπειρογνωμόνων που καλούν οι διάδικοι, όπως συνέβη και στην παρούσα υπόθεση. Οι εμπειρογνώμονες - εκτιμητές για να υποστηρίξουν τον υπολογισμό της δίκαιης αποζημίωσης, παρουσιάζουν την επιστημονική τους άποψη βοηθώντας το Δικαστήριο, το οποίο θα πρέπει να αποδεχθεί τη γνώμη τους ή θα την απορρίψει, εξηγώντας βέβαια τους λόγους σε κάθε περίπτωση. Έχει νομολογηθεί ότι το Δικαστήριο έχει τη δυνατότητα να μην αποδεχθεί οποιαδήποτε από τις γνώμες των εκτιμητών, ή να αποδεχθεί μερικώς τη μια ή την άλλη γνώμη ή να αποδεχθεί μόνο τη μια από τις δύο εκτιμήσεις (βλ. Vassilico Cement Works v. Stavrou

(1978)1 AAΔ 389). Εφόσον στην παρούσα υπόθεση τέθηκε εκ μέρους των Απαιτητών ζήτημα μείωσης της αξίας του υπόλοιπου τμήματος του ακινήτου των Απαιτητών λόγω της απώλειας των δύο χώρων στάθμευσης που διέθετε το κατάστημα (βλ. άρθρο 10 (στ) του Περί Αναγκαστικής Απαλλοτρίωσης Νόμου του 1962 (Ν.15/1962), θα παραθέσω το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Νικολαϊδης κ.ά. v. Δημοκρατίας,

(1998)1 ΑΑΔ 1362 για το πώς αντικρίζεται αυτό το ζήτημα, όπου αναφορικά με το θέμα της επιζήμιας επίδρασης ή επαύξησης στην αξία ενός ακινήτου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα από τον Νικολαϊδη, Δ.: « Κατά τον υπολογισμό της επαύξησης ή μείωσης της αξίας άλλης περιουσίας που κατέχεται από τον ιδιοκτήτη μαζί με το απαλλοτριωθέν μέρος λαμβάνονται υπ΄όψιν τα κατά το χρόνο της δημοσίευσης της γνωστοποίησης απαλλοτρίωσης υφιστάμενα δεδομένα (άρθρο 10 του Περί Αναγκαστικής Απαλλοτριώσεως Νόμου του 1962, Ν. 15/62, όπως αυτός τροποποιήθηκε με το άρθρο 6 (γ) του περί Αναγκαστικής Απαλλοτριώσεως (Τροποποιητικού) Νόμου του 1983, Ν.25/83).» Και στη συνέχεια «Η διαπίστωση επαύξησης ή μείωσης της αξίας της υπόλοιπης περιουσίας είναι θέμα πραγματικό. Τα δεδομένα που λαμβάνονται υπόψη για το σκοπό αυτό είναι όχι μόνο τα φυσικά και νομικά χαρακτηριστικά του κτήματος που υφίστανται κατά το χρόνο της γνωστοποίησης, αλλά και τα κατά τον ίδιο χρόνο ευλόγως προβλεπτά.» Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Κολοκοτρώνη κ.α.,

(1999)1 ΑΑΔ 674, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: « Όταν μιλούμε για ευμενή ή δυσμενή επηρεασμό της αξίας του υπολοίπου εννοούμε την αύξηση ή μείωση της αξίας του λόγω της απαλλοτρίωσης. Η αλλαγή των δυνατοτήτων ανάπτυξης αποτελεί παράγοντα ο οποίος κατά φυσιολογική συνέπεια επηρεάζει την αξία της γης.» Η υπόθεση Σεργίδης v. Κυπριακής Δημοκρατίας,

(1993)1 ΑΑΔ 339 καθιέρωσε κατευθυντήριες γραμμές για το πώς πρέπει να αντικρίζεται το ζήτημα της επαύξησης ή επιζήμιας επίδρασης στην αξία της υπόλοιπης ιδιοκτησίας. Στη σελ. 343 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Η διαπίστωση επαύξησης ή επιζήμιας επίδρασης στην αξία της υπόλοιπης ιδιοκτησίας που παραμένει στον απαιτητή είναι θέμα πραγματικό που κρίνεται ελεύθερα από το Δικαστή υπό το πρίσμα της προσαγόμενης σε κάθε περίπτωση μαρτυρίας: Vias Demetriou and Others v. Republic,

(1985)1 C.L.R. 217. Το άρθρο 6(γ) του περί Αναγκαστικής Απαλλοτρίωσης (Τροποποιητικού) Νόμου αρ. 25/83 επέφερε ουσιαστική μεταρρύθμιση στις διατάξεις του άρθρου 10 παράγραφοι (στ) και (ζ). Για τον καθορισμό της ανατίμησης ή υποτίμησης του υπόλοιπου τιμήματος του ακινήτου «λαμβάνονται υπ΄όψιν τα κατά τον χρόνον της δημοσιεύσεως της γνωστοποιήσεως απαλλοτριώσεως υφιστάμενα δεδομένα.» Η διάταξη αυτή έτυχε δικαστικής ερμηνείας στην υπόθεση Demetriou, ανωτέρω. Διευκρινίστηκε ότι ο κρίσιμος χρόνος για τη λήψη υπόψη των σχετικών στοιχείων δεν είναι η χρονολογία διεξαγωγής της δίκης, όπως ήταν το προϊσχύσαν δίκαιον, αλλά ο χρόνος δημοσίευσης της γνωστοποίησης. Αυτό σημαίνει ότι η αύξηση που επήλθε λόγω της κατασκευής του έργου για το οποίο έχει κηρυχθεί η απαλλοτρίωση δεν υπολογίζεται. Είναι όμως νόμιμο να συνεκτιμώνται και τα μεταγενέστερα της δημοσίευσης απαλλοτρίωσης στοιχεία εφόσον είναι δυνατή η αναγωγή τους στις συνθήκες που επικρατούσαν κατά τον ουσιώδη χρόνο. Στο σημείο αυτό μπορούμε να αναφέρουμε αυτό που λέχθηκε στην απόφαση Mesaritis v. Republic,

(1981)1 CLR 534,539: The right or obligation, as the case may be, respecting betterment accrues on the date of the notice of acquisition. The crystallization of the right and its extent fall to be determined at the date of trial as in every case where the extent of the right, other than the right itself, is affected by subsequent events.» Αναμφισβήτητα όμως η χρονική εγγύτης των σχετικών στοιχείων προς το χρόνο γνωστοποίησης, τους προσδίνει μοναδική αξιοπιστία για την εξαγωγή ακριβέστερων συμπερασμάτων ως προς τις τάσεις της κτηματαγοράς τη δεδομένη στιγμή.» Στην υπόθεση Νικολαϊδης κ.ά (ανωτέρω), αναφέρθηκε ότι το κριτήριο για διαπίστωση επαύξησης ή επιζήμιας επίδρασης είναι κατά πόσο αυτή προδιαγράφεται ως εύλογα προβλεπτή και όχι απλά ενδεχόμενη. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ: Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω με προσοχή τους εκτιμητές των δύο πλευρών οι οποίοι κατάθεσαν ενόρκως ενώπιον μου. Η μαρτυρία τους αντικρίζεται ως μαρτυρία εμπειρογνωμόνων επί των επιδίκων ζητημάτων. Θα προβώ στην αξιολόγηση τους με κριτήριο το περιεχόμενο της μαρτυρίας τους και των εκθέσεων τις οποίες συνέταξαν και λαμβάνοντας υπόψη όλα τα τεκμήρια και στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον μου. Επειδή σύμφωνα με τη νομολογία μας η αξιολόγηση τέτοιων μαρτύρων αντικρίζεται κάτω από τον ίδιο φακό όπως και κάθε άλλου μάρτυρα που καταθέτει ενώπιον του Δικαστηρίου, έλαβα επίσης υπόψη μου και την όλη στάση και συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Στην υπόθεση Βασιλείου v. Κυπριακής Δημοκρατίας,

(2001)1 ΑΑΔ 1414 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Είναι σταθερή η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου ότι η μαρτυρία εμπειρογνώμονα αξιολογείται όπως και κάθε άλλη μαρτυρία. Οι κανόνες αξιολόγησης είναι οι ίδιοι τόσο για τις μαρτυρίες εμπειρογνωμόνων όσο και για τις συνήθεις μαρτυρίες. Έχει πολλάκις λεχθεί ότι, σε ευρήματα αξιοπιστίας, η επέμβαση του Εφετείου δικαιολογείται μόνο όταν αυτά αντιπροσωπεύονται στην κοινή λογική ή έρχονται σε αντίθεση με αδιαμφισβήτητα μέρη της μαρτυρίας. Τα συμπεράσματα των πρωτόδικων Δικαστηρίων δεν είναι ανατρέψιμα αν είναι δικαίως επιτρεπτά με βάση τη μαρτυρία και ήταν αδύνατο να λεχθεί ότι ήταν εσφαλμένα (βλ. Αγησιλάου v. Χρίστου,

(1989)1 ΑΑΔ 713, Star Fiberglass Ltd v. Elneda Trading Ltd,

(1992)1 AAΔ 875 και Χειμώνα v. Γεωργίου κ.ά.

(1999)1 ΑΑΔ108).» Από τη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου παρέμεινε αναμφισβήτητο γεγονός ότι στους Απαιτητές 5 και 6 ανήκαν κατά τον χρόνο της δημοσίευσης του Διατάγματος Απαλλοτρίωσης, σύμφωνα με τη συμφωνία διανομής που είχαν συνάψει ήδη από το 1983 μεταξύ τους όλοι οι τότε συνιδιοκτήτες του επίδικου κτήματος (Τεκμ. 5), τα δύο συγκεκριμένα μερίδια, ήτοι τα 2/10 μερίδια του όλου. Σε αυτό το τμήμα είχε ανεγερθεί με άδεια οικοδομής που είχαν εξασφαλίσει ήδη από το 2002 κατάστημα. Σύμφωνα με το εγκεκριμένο σχέδιο που επισυνάπτεται στο Τεκμ. 3 είχε επιβληθεί όρος για δημιουργία χώρων στάθμευσης. Σε αυτούς συμπεριλαμβάνονταν καθώς έτσι νείχαν προαταθεί και δύο χώροι στάθμευσης στο μπροστινό μέρος του καταστήματος και εφαπτόμενοι του δρόμου. Δεν υπάρχει οποιαδήποτε μαρτυρία για το πώς είχαν διαμορφωθεί αυτοί οι χώροι και σε ποια κατάσταση βρισκόντουσαν πριν την εκτέλεση του έργου που αφορούσε την επίδικη απαλλοτρίωση. Οι εκτιμητές και των δύο πλευρών που κατάθεσαν στο Δικαστήριο επισκέφθηκαν το χώρο κατά την ετοιμασία των δικών τους εκτιμήσεων πολύ μεταγενέστερα της εκτέλεσης του έργου που αφορούσε η απαλλοτρίωση και έτσι με παραδοχή τους δεν μπορούσαν να διαφωτίσουν το Δικαστήριο περισσότερο για το θέμα της πρότερης κατάστασης του χώρου. Παραμένει όμως ως γεγονός αναμφισβήτητο ότι το κατάστημα διέθετε ιδιωτικούς χώρους στάθμευσης μπροστά από αυτό όπως αυτοί φαίνονται στο σχέδιο που επισυνάπτεται στο Τεκμ. 3. Όπως δε παραδέχθηκαν και οι δύο μάρτυρες η ύπαρξη τους προσέδιδε σ΄αυτό μεγαλύτερη αξία με τη διαφοροποίηση βέβαια στην οποία προέβη ο εκτιμητής της Αποζημιούσας Αρχής όπως την κατέγραψα πιο πάνω. Σε σχέση με αυτό το ζήτημα ο μόνος που διενήργησε εκτίμηση επιζήμιας επίδρασης ήταν ο εκτιμητής των Απαιτητών κ. Α. Λοίζου. Στη σελ. 7 της έκθεσης του (Τεκμ. 1) στην οποία καταγράφει τα ακόλουθα: «Έχω λάβει υπόψη πιο πάνω μόνο την επιζήμια επίδραση επί της γης μόνο. Εδώ πρόκειται για ένα κατάστημα καλών προδιαγραφών που η αξία του βασίζεται και στην προσβασιμότητα του, ευρισκόμενο επί κυρίου δρόμου, που το προσόν της στάθμευσης από τους πελάτες έχει τεράστια σημασία. Στην προκείμενη περίπτωση λόγω της μη δυνατότητας άμεσης στάθμευσης στην είσοδο του καταστήματος (οι διερχόμενοι από τον κύριο δρόμο), μειώνει την εμπορικότητα του καταστήματος. Θα πρέπει οι πελάτες να σταθμεύουν στους πίσω δρόμους ή σε απόσταση από το κατάστημα. Ως εκ τούτου το ποσό των €59.000 δεν είναι πλήρως αντιπροσωπευτική ως επιζήμια επίδραση με την αφαίρεση των χώρων στάθμευσης, η οποία κατά την άποψη μου θα πρέπει να αυξηθεί.» Στη σελ. 6 της έκθεσης του (Τεκμ. 1), όπως τη διόρθωσε εκ συμφώνου κατά την παρουσία του στο εδώλιο, για να συνάδει πλέον με τη συμφωνηθείσα αξία της γης /τ.μ., καθορίζει ποσοστό επιζήμιας επίδρασης συνεπεία της απώλειας των δύο χώρων στάθμευσης ως ακολούθως: 2870τ.μ. - 266τ.μ. = 2.604 τ.μ. Χ €200/τ.μ. Χ 10% =€52.080 έστω €52.000 ήτοι τα 2/10 μερίδια €10.400-. Η πλευρά της Αποζημιούσας Αρχής μέσω του εκτιμητή της του κ. Φ. Πιερή αρνήθηκε οποιαδήποτε τέτοια επιζήμια επίδραση και γι΄αυτόν τον λόγο δεν εισηγήθηκε οτιδήποτε διαφορετικό. Ήταν η θέση του κ. Φ. Πιερή ότι δεν προκύπτει επιζήμια επίδραση καθώς όπως κατέγραψα και πιο πάνω τη θέση του, κατά την παράθεση της μαρτυρίας, η δημιουργία πεζοδρομίων, ποδηλατόδρομου και χώρων στάθμευσης μπροστά από το κατάστημα που γι΄αυτό απαλλοτριώθηκε η λωρίδα γης του όλου ακινήτου, μάλλον δημιουργούσε αύξηση παρά μείωση της αξίας του. Γι΄ αυτό και θεωρεί ότι το κτήμα δεν επηρεάστηκε δυσμενώς για να υιοθετήσει οποιαδήποτε επιζήμια επίδραση. Έχοντας υπόψη και την εικόνα που δίδουν οι φωτογραφίες του Τεκμ. 2 οι οποίες απεικονίζουν το χώρο όπως διαμορφώθηκε μετά την εκτέλεση του έργου για το οποίο έγινε η απαλλοτρίωση, θα συμφωνήσω με την άποψη του κ. Φ. Πιερή ότι δεν υπήρξε δυσμενής επηρεασμός του κτήματος των Απαιτητών συνεπεία της απώλειας των δύο χώρων στάθμευσης μπροστά στο κατάστημα τους καθώς αυτοί αντικαταστάθηκαν με δύο άλλους ασφαλτοστρωμένους σε πολύ κοντινή απόσταση από τους προηγούμενους χώρους στάθμευσης και η δημιουργία του πεζόδρομου και ποδηλατόδρομου σίγουρα διευκολύνει παρά παρεμποδίζει την πρόσβαση στο κατάστημα. Επομένως προκρίνεται η θέση του κ. Φ. Πιερή και δεν με βρίσκει σύμφωνο αυτή του κ. Α. Λοϊζου. Η εισήγηση περί στενότητας των χώρων στάθμευσης και ακαταλληλότητας τους ως τέτοιων ή εγκυμονούντων κινδύνων πρόκλησης ατυχημάτων, δεν μπορεί να εξεταστεί με βάση τη προσκομισθείσα μαρτυρία όπου δεν τέθηκαν υπόψη μου συγκεκριμένα στοιχεία αλλά κατά αόριστο τρόπο υποβλήθηκαν στον κ. Φ. Πιερή. Κρίνω ότι είναι ζήτημα της αρμόδιας αρχής κάθε φορά να κατασκευάσει χώρους στάθμευσης επί τη βάσει καθορισμένων προδιαγραφών. Επομένως ούτε και η προσπάθεια κατάδειξης των χώρων στάθμευσης που δημιουργήθηκαν ως ακατάλληλων δεν έχει καταδειχθεί από πλευράς Απαιτητών. Δεν παρουσιάστηκε επίσης από πλευράς Απαιτητών μαρτυρία περί μείωσης του τζίρου της επιχείρησης του καταστήματος τους μετά την απαλλοτρίωση και το έργο που έγινε στην περιοχή τους και προς τούτο κρίνω ότι ήταν ορθή η επισήμανση του κ. Φ. Πιερή. Επομένως καταλήγω ότι συνεπεία του έργου για το οποίο έγινε η απαλλοτρίωση δεν υπήρξε οποιαδήποτε επιζήμια επίδραση στο εναπομείναν κτήμα των Απαιτητών και δέχομαι προς τούτο τη μαρτυρία του κ Φ. Πιερή σε αντίθεση με αυτή του κ. Α. Λοϊζου η οποία απορρίπτεται. Με προβλημάτισε το κατά πόσο έχει αποδειχθεί ζημιά από τους Απαιτητές από την κατάργηση δύο ιδιωτικών χώρων στάθμευσης τους οποίους οι Απαιτητές είχαν υποδείξει, εφαπτόμενους στον κύριο δρόμο, όταν αιτήθηκαν άδεια για ανέγερση του καταστήματος και τους οποίους απώλεσαν με το έργο για το οποίο έγινε η απαλλοτρίωση όπως αυτό εκτελέστηκε. Ο χαρακτηρισμός τους ως ιδιωτικών, λαμβάνοντας υπόψη τον σκοπό για τον οποίον επιβλήθηκαν στους Απαιτητές και τι θα εξυπηρετούσαν ως χώροι στάθμευσης αλλά και ως εκ της θέσης που αυτοί τοποθετήθηκαν, εφαπτόμενοι στον κύριο δρόμο, δεν ενέχει οποιανδήποτε ιδιαίτερη αξία κατά την εκτίμηση μου εφόσον δεν αλλοιώθηκε με τη δημιουργία αντίστοιχων άλλων χώρων στάθμευσης σε παρακείμενο χώρο ο οποίος και πάλι ανατρέχοντας στις φωτογραφίες του Τεκμ. 2 εύκολα κάποιος διαπιστώνει ότι εξυπηρετούν τις ανάγκες του εν λόγω καταστήματος αρκούντως ικανοποιητικά χωρίς να μειώνουν καθόλου την προσβασιμότητα σε αυτό. Το ερώτημα που είχε τεθεί στο Τμήμα Πολεοδομίας για το κατά πόσο θα αντιμετώπιζαν πρόβλημα όταν θα αποτείνονταν για εξασφάλιση πιστοποιητικού τελικής έγκρισης (Τεκμ. 3), δεν απαντήθηκε από το Τμήμα αυτό και παραπέμφθηκαν προς τούτο στον Δήμο Παραλιμνίου ως της αρμόδιας αρχής. Δεν τέθηκε υπόψη μου αν αποτάθηκαν οι Απαιτητές προς αυτόν τον σκοπό στο Δήμο Παραλιμνίου. Ο κ. Α. Λοίζου απάντησε σε σχετικό ερώτημα ότι δεν γνώριζε τι θα γινόταν με το πιστοποιητικό τελικής έγκρισης εφόσον δεν υπάρχουν πλέον αυτοί οι ιδιωτικοί χώροι στάθμευσης όπως υποδείχθηκαν από τους Απαιτητές στην αίτηση για παροχή άδειας οικοδομής. Επομένως, ενδεχόμενος εξαναγκασμός των Απαιτητών να εξαγοράσουν δύο χώρους στάθμευσης όταν αποταθούν για το πιο πάνω πιστοποιητικό είναι ένα υποθετικό σενάριο και επί ενός τέτοιου υποθετικού σεναρίου δεν θα μπορούσα να κτίσω και να επιδικάσω οποιοδήποτε ποσό ως αποζημίωση για το τίμημα που ενδεχόμενα θα καλούνταν να καταβάλουν για δύο χώρους στάθμευσης. Κατέληξα στα πιο πάνω αν και τέθηκε υπόψη μου μαρτυρία (Τεκμ. 4), ότι το τίμημα για κάθε χώρο στάθμευσης στη περιοχή ανέρχεται στο ποσό των €5.125,80σ. Εδώ παρεμβάλλω ότι οι Απαιτητές, λαμβάνοντας υπόψη ότι είχαν εξασφαλίσει άδεια οικοδομής για ανέγερση διώροφου καταστήματος ήδη από το 2002 και εφόσον αυτό ανεγέρθηκε και λειτουργεί από το 2004 σύμφωνα με το Τεκμ. 3, θα έπρεπε ήδη να είχαν προβεί σε αίτηση, είχαν δε υποχρέωση προς τούτο, σύμφωνα με τον Νόμο για εξασφάλιση πιστοποιητικού τελικής έγκρισης με βάση τον Περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμο, Κεφ. 96 (Άρθρο 10 παρ. 2), οπότε θα γνώριζαν αν ο Δήμος Παραλιμνίου θα αξίωνε από αυτούς τη δημιουργία δύο επιπρόσθετων χώρων στάθμευσης είτε σε άλλο χώρο του κτήματος τους είτε να τους υποχρέωνε στην εξαγορά τους. Από το σύνολο των γεγονότων που τέθηκαν ενώπιον μου φάνηκε ότι η μόνη χρησιμότητα που υπήρχε από πλευράς των Απαιτητών του χώρου, μπροστά από το κατάστημα τους ήταν ως χώροι στάθμευσης. Γι΄αυτή την απώλεια τους σε γη ήδη με όσα ανέφερα πιο πάνω και όσα συμφωνήθηκαν θα αποζημιωθούν. Με την εκτέλεση των εργασιών δημιουργήθηκαν αντίστοιχοι χώροι στάθμευσης σε παρακείμενο χώρο και αναμορφώθηκε γενικά ο χώρος με τη δημιουργία των χώρων στάθμευσης, πεζόδρομου και ποδηλατόδρομου. Αυτά τα έργα έκρινα πιο πάνω ότι δεν επέδρασαν αρνητικά στο υπόλοιπο κτήμα των Απαιτητών, ούτε και η μικρή υψομετρική διαφορά που δημιουργήθηκε όπως διακρίνεται στις φωτογραφίες του Τεκμ. 2, κρίνω ότι επέδρασε ή επιδρά αρνητικά στη λειτουργία του καταστήματος. Επομένως δεν θα μπορούσαν κατά τη κρίση μου να αξιώνουν περαιτέρω αποζημιώσεις για μείωση της αξίας του ακινήτου τους. Από την άλλη όμως δεν με βρίσκει καθόλου σύμφωνο η θέση του κ. Φ. Πιερή ότι μεταγενέστερες του χρόνου Γνωστοποίησης της Απαλλοτρίωσης αλλαγές στη πολεοδομική ρύθμιση του κτήματος των Απαιτητών και η αύξηση του συντελεστή δόμησης που επήλθε θα ήταν παράγοντας ο οποίος θα μπορούσε να ληφθεί υπόψη (βλ. σχετικά το απόσπασμα από την Νικολαϊδης κ.ά. πιο πάνω στη σελ. 9). Καταλήγω ότι οι Απαιτητές δικαιούνται το ποσού των €10.600,00 ως την δίκαιη αλλά και συμφωνηθείσα αποζημίωση για την περιουσία που απώλεσαν συνεπεία της απαλλοτρίωσης. Το πιο πάνω ποσό των €10.600,00 θα φέρει τόκο προς 9% από της Γνωστοποίησης Απαλλοτρίωσης δηλαδή την 17.09.2004 μέχρι και την 15.05.2014, ήτοι την προηγούμενη από της ημερομηνίας δημοσίευσης του τροποποιητικού Περί Αναγκαστικής Απαλλοτριώσεως Νόμου του 1962 (15/1962) με τον Ν. 61 (Ι)/2014 και από 16.05.2014 μέχρι και την πληρωμή του καθορισθέντος ποσού προς 3% (βλ. Άρθρο 10 παρ. (ιδ) και την επιφύλαξη της). Παρόλο ότι επί του ζητήματος για το οποίο διεξήχθη η ακροαματική διαδικασία η πλευρά των Απαιτητών απέτυχε να αποδείξει την απαίτηση της, εντούτοις κρίνω ότι δικαιούται στα δικηγορικά έξοδα εφόσον η αρχική προσφορά εκ μέρους της Αποζημιούσας Αρχής ήταν μηδαμινή σε σχέση με το τι τελικά συμφωνήθηκε, ήταν Λ.Κ.100,00 και ως εκ τούτου κατέστη αναγκαία η προσφυγή τους στο Δικαστήριο. Θέλω επίσης να επισημάνω σε αυτό το σημείο ότι η καθυστέρηση στην εκδίκαση της, ενόψει του αριθμό που φέρει η παρούσα υπόθεση, οφείλεται στην πλευρά των Απαιτητών οι οποίοι προέβησαν σε επανειλημμένες αιτήσεις τροποποίησης της έκθεσης απαίτησης τους όπως και των εκθέσεων εκτίμησης. Επιδικάζονται δικηγορικά έξοδα υπέρ της Απαιτήτριας και εναντίον της Αποζημιούσας Αρχής όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο στην ανάλογη κλίμακα [βλ. Compensation Assessment Tribunal Rules 1956 (Οι Περί Δικαστηρίου Καθορισμού Αποζημιώσεων Κανονισμοί του 1956) Κ. 30

(1)]. Επιδικάζονται εκτιμητικά έξοδα όπως αυτά έχουν συμφωνηθεί στο ποσό των €1.200,00 πλέον Φ.Π.Α. Το απαλλοτριωθέν κτήμα με την καταβολή του πιο πάνω καθορισθέντος και επιδικασθέντος ποσού και των τόκων να μεταβιβαστεί επ΄ονόματι της Αποζημιούσας Αρχής. (Υπ.)........................................................ Χρήστος Γ. Φιλίππου, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο