← Κύπρος

ΙΛΑΡΙΩΝ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ν. K & M (FAMAGUSTA) DEVELOPERS AND CONSTRUCTIONS LIMITED, Αρ. Αγωγής: 1532/13, 20/5/2016

ΙΛΑΡΙΩΝ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ν. K & M (FAMAGUSTA) DEVELOPERS AND CONSTRUCTIONS LIMITED, Αρ. Αγωγής: 1532/13, 20/5/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2016:A29 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν. Ταλαρίδου - Κοντοπούλου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1532/13 Μεταξύ:

  1. ΙΛΑΡΙΩΝ ΚΥΡΙΑΚΟΥ
  2. ΜΠΑΚΑΛΙΑΟΥ ΘΕΟΧΑΡΗΣ
  3. ΚΟΥΤΣΙΟΦΗ ΚΩΣΤΑΣ Ενάγοντες -και-
  4. K & M (FAMAGUSTA) DEVELOPERS AND CONSTRUCTIONS LIMITED
  5. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΧΡΙΣΤΑΚΗ ΦΡΟΣΑ
  6. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΤΑΙΣΣΑ Εναγόμενοι ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 20 Μαΐου 2016 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τον Αιτητή: κ Μυλωνάς Για τον Καθ' ου η αίτηση: κ Αριστοτέλους Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Η αγωγή καταχωρήθηκε το 2013 και προτού αποταθούν οι ενάγοντες για ημερομηνία ακρόασης έχουν προβεί σε αίτημα διά του οποίου ζητούν σειρά τροποποιήσεων αναφορικά με την Έκθεση Απαιτήσεως αλλά και τον τίτλο της αγωγής διά της απάλειψης ενός από τους ενάγοντες. Τρίτο με την αίτηση ζητούν να αντικαταστήσουν την πρώτη εναγομένη στην αγωγή με τον διάδοχο της ήτοι τον διαχειριστή της εναγόμενης 1 που διορίσθηκε μετά από διάταγμα του Δικαστηρίου για εκκαθάριση της εταιρείας. Οι προτεινόμενες τροποποιήσεις που αφορούν τις παραγράφους στ. , η, θ, ι, κ, λ, μ, ξ, ο, και π ως αυτές παρατίθενται πιο κάτω σκοπό έχουν αλλαγή κάποιων γεγονότων που συνθέτουν την αιτία αγωγής που ήδη διατυπώνεται στο σώμα της έκθεσης απαιτήσεως. Έχω αναγνώσει προσεκτικά τις προτεινόμενες αλλαγές που αφορούν τις παραγράφους στ, η, θ, ι, κ, λ. Αυτές αφορούν την διαγραφή κάποιων γεγονότων σε αντίστοιχες παραγράφους της έκθεσης απαιτήσεως ώστε να αντικατασταθούν με γεγονότα και λεπτομέρειες που εκφράζουν την ίδια αιτία αγωγής ως οι υφιστάμενοι παράγραφοι χωρίς να έχει επέλθει αλλοίωση σε ουσιαστικό σημείο των ισχυρισμών που παρατίθενται στο σώμα της υφιστάμενης έκθεσης. Σε σχέση με την παράγραφο ζ τις αίτησης έχουν προστεθεί λεπτομέρειες σε σχέση με την αποπληρωμή του τιμήματος για την αγορά του ακινήτου όμως στο τέλος γίνεται προσθήκη μη υφιστάμενης αιτίας αγωγής ήτοι δάνειο που παραχώρησε ο νυν ενάγοντας 2 στην εναγομένη 1 για το ποσό των €6.166,27 που μαζί με το τίμημα για την αγορά του διαμερίσματος από την εναγομένη 1 ανεβάζει την αριθμητική αξία της απαίτησης στο ποσό των €91.166,
  7. Σε σχέση με την παράγραφο Μ ουσιαστικά εγκαταλείπεται η αξίωση των εναγόντων σε σχέση με δάνειο ύψους €10.166,27 που έγινε από τους ενάγοντες στην εναγομένη
  8. Σε σχέση με τις παραγράφους ξ, ο και π της αίτησης γίνεται αντικατάσταση των αξιώσεων των εναγόντων ώστε οι αξιώσεις να ανταποκρίνονται στις αιτούμενες αλλαγές στις παραγράφους ζ και Μ της αίτησης. Τέλος σε σχέση με την παράγραφο Ν της αίτησης γίνεται αναφορά σε συμφωνία εκχώρησης που έγινε μεταξύ του νυν ενάγοντα 2 και του ενάγοντα 1 με την οποία ο ενάγοντας 2 συμφώνησε να εκχωρήσει όλα τα δικαιώματα του δυνάμει του συμβολαίου αγοράς του διαμερίσματος με την εναγομένη 1 και δικαιώματα επί του διαμερίσματος στον ενάγοντα
  9. Αυτός είναι και ο λόγος που οι ενάγοντες ζητούν την απάλειψη του ενάγοντα 2 από την αγωγή καθότι πλέον εξαιτίας της συμφωνίας εκχώρησης είναι περιττός διάδικος. Η συμφωνία εκχώρησης έγινε μια ημέρα μετά την καταχώρηση της παρούσας αγωγής. Με την ένσταση τους οι εναγόμενοι δεν έχουν συγκεκριμενοποιήσει γιατί έχουν ένσταση σε κάθε μία από τις λεπτομερείς τροποποιήσεις που ζητούνται απλά έχουν αναφέρει ότι οι προτεινόμενες τροποποιήσεις είναι καταχρηστικές, κακόπιστες και καθυστερημένες. Επίσης έχουν προβάλει ως επιχείρημα ότι το αίτημα των εναγόντων ως έχει δεν μπορεί να ικανοποιηθεί διότι στηρίζεται σε λανθασμένη νομική βάση. Έχω προσέξει ότι η αίτηση στηρίζεται πράγματι μόνο στην διαταγή 25 ενώ κάποιες από τις αιτούμενες τροποποιήσεις δεν αφορούν το σώμα της έκθεσης απαιτήσεως αλλά αλλαγές στον τίτλο της αγωγής διά της απάλειψης ενός εκ των εναγόντων αλλά και διά της αντικατάστασης της εναγομένης 1 από τον διάδοχο της ήτοι τον εκκαθαριστή της εναγομένης
  10. Η εξουσία του Δικαστηρίου να τροποποιήσει τα δικόγραφα κατόπιν αιτήματος των διαδίκων πηγάζει από τον κ. 25 θ. 1 των περί πολιτικής δικονομίας διαδικαστικών κανονισμών. Το Δικαστήριο έχει την διακριτική εξουσία να προβεί στην τροποποίηση σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας όταν η τροποποίηση καταστεί αναγκαία για την δίκαια επίλυση των επίδικων ζητημάτων της αγωγής. Όπως έχει λεχθεί στην υπόθεση Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου [1] η σύγχρονη τάση είναι τα Δικαστήρια να επιτρέπουν τροποποιήσεις στις κατάλληλες υποθέσεις ακόμη και όταν τέτοια τροποποίηση είναι αποτέλεσμα αμέλειας ή καθυστέρησης, νοουμένου ότι δεν θα προκληθεί αδικία στην άλλη πλευρά με την προτεινόμενη τροποποίηση. Δίδεται η τροποποίηση φιλελεύθερα εάν αυτή είναι αναγκαία για να αποδοθεί δικαιοσύνη. Να σημειωθεί ότι σε εκείνη την υπόθεση το αίτημα για τροποποίηση έγινε μετά που είχαν ήδη μαρτυρήσει επτά μάρτυρες της υπόθεσης. Στην υπόθεση ταξί Κυριάκος ν. Παύλου[2] επεξηγήθηκε από το Εφετείο ότι το Δικαστήριο ασκεί διακριτική εξουσία για να επιτρέψει τροποποίηση δικογράφου. Γνώμονας της άσκησης αυτής της εξουσίας είναι το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και όχι μόνο το επανορθώσιμο των συνεπειών της προτεινόμενης τροποποίησης. Σε εκείνη την υπόθεση δεν εγκρίθηκε το αίτημα τροποποίησης της έκθεσης υπεράσπισης διότι ο εναγόμενος ισχυρίστηκε ότι μόλις είχαν περιέλθει εις γνώση του κάποια γεγονότα ενώ το Δικαστήριο διαπίστωσε ότι δεν ήταν έτσι τα πράγματα. Στην υπόθεση Δημητρώφ ν. Ιωάννου [3] το Δικαστήριο δεν ενέκρινε τέταρτη αίτηση των εναγόντων για τροποποίηση των δικογράφων επειδή ήταν φανερό ότι η αίτηση ενείχε το στοιχείο της κακοπιστίας. Παρόλο τούτο το Εφετείο ανέτρεψε την απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου και επέτρεψε την μερική τροποποίηση του δικογράφου για να συμπεριληφθεί μία τυπικού χαρακτήρα τροποποίηση για σκοπούς απονομής της δικαιοσύνης. Σε σχέση με τις προτεινόμενες τροποποιήσεις δεν θεωρώ ότι θα εισαχθεί νέα βάση αγωγής και έχει νομολογηθεί ότι ακόμη και τέτοιο ενδεχόμενο είναι επιτρεπτό νοουμένου ότι δεν θα αλλάξει ουσιωδώς την αρχική βάση της αγωγής. (Βλ. Χρίστου ν. Στυλιανού [4] και Saba & Co. Ν. Agents [5]) . Τα αιτήματα που αφορούν τις πρώτες δύο ενότητες ως ανωτέρω σκοπό έχουν την προσθήκη περαιτέρω γεγονότων και λεπτομερειών ώστε να εκφράζεται καλύτερα η υφιστάμενη βάση της αγωγής στην οποία θεμελιώνεται η απαίτηση. Δεν έχει ξεκινήσει η ακροαματική διαδικασία της υπόθεσης και έτσι οι εναγόμενοι δεν θα υποστούν δυσκολία που θα αποβεί σε αδικία για την υπεράσπιση τους με τις προτεινόμενες τροποποιήσεις. Αναφορικά με το ζήτημα της εκχώρησης που έχει προκύψει ούτε και αυτή η αλλαγή αλλάζει την αιτία αγωγής ως αυτή εκφράζεται στην υφιστάμενη έκθεση απαιτήσεως. Η αναγκαιότητα της αλλαγής επήλθε μεταγενέστερα της καταχώρησης της αγωγής όταν ο ενάγοντας 2 εκχώρησε όλα τα δικαιώματα του από την συμφωνία στον ενάγοντα. Συνεπώς, η τροποποίηση με την προσθήκη στο σώμα της έκθεσης απαιτήσεως τα γεγονότα που απαρτίζουν το ζήτημα της εκχώρησης δεν προσθέτουν νέα βάση αγωγής αλλά προσθέτουν νέα γεγονότα ώστε οι ενάγοντες να είναι σε θέση να προωθήσουν την υφιστάμενη βάση αγωγής ως αυτή διατυπώθηκε αρχικά. H αλλαγή του ποσού των €10.166,27 στην παράγραφο Ζ του αιτητικού της αξίωσης στο ποσό των €6.166,77 θα μπορούσε να θεωρηθεί ως αλλαγή στην βάση της αγωγής. Όμως από προσεκτική ανάγνωση της έκθεσης απαιτήσεως αλλά και της αίτησης τροποποίησης προκύπτει ότι το συγκεκριμένο ποσό αφορά δάνειο που έκανε ο ενάγοντας 2 στην εναγομένη 1 για σκοπούς ταχύτερης ολοκλήρωσης του Διαμερίσματος. Η προτεινόμενη τροποποίηση έχει σκοπό την διαφοροποίηση αυτού του ποσού που αφορά το δάνειο με μείωση του ποσού στο ποσό των €61.666,
  11. Συνεπώς, και πάλι δεν αλλάζει ουσιωδώς η βάση της αγωγής και η τροποποίηση έχει σκοπό την καλύτερη και ακριβέστερη διατύπωση της απαίτησης των εναγόντων. Δεν τίθεται ζήτημα αδικίας της άλλης πλευράς από την έγκαιρη και προτεινόμενη τροποποίηση. Έχουν δίκαιο οι εναγόμενοι ότι με την προτεινόμενη τροποποίηση διά του τίτλου της αγωγής εφαρμογή στην προκειμένη περίπτωση δεν έχει η Δ.
  12. Η Δ.25 έχει εφαρμογή μόνο στην περίπτωση που τίθεται ζήτημα λανθασμένης διατύπωσης του ονόματος του διαδίκου. Αυτή η διαταγή δίδει την ευχέρεια στο Δικαστήριο σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας να διορθώσει τυπικό λάθος που να μην επηρεάζει την ουσία της υπόθεσης ώστε να απονεμηθεί δικαιοσύνη. Τα σχόλια του Δικαστή Δ. Χατζηχαμπή στην υπόθεση E.G. Falekkos Ltd. v Reana Manufacturers Ltd. [6], διευκρινίζουν ότι σε περίπτωση τυπικού λάθους στο όνομα ενός των διαδίκων η ενδεδειγμένη διαδικασία για διόρθωση του τυπικού λάθους είναι αίτηση με βάση τη Δ.25 κ.
  13. 'Είναι η θεωρημένη μας άποψη, υπό το φως των πιο πάνω, ότι η απόφαση στην υπόθεση Pearlman ορθώς εκφράζει τη νομική θέση και στην Κύπρο όπου αφορά την άσκηση της σχετικής εξουσίας του Δικαστηρίου δυνάμει της Δ.25 θ.5 καθώς και συμφυούς εξουσίας του να προβεί σε διόρθωση λανθασμένου ονόματος διαδίκου στην αγωγή και μετά την έκδοση της απόφασης..' Στην παρούσα περίπτωση οι ενάγοντες δεν ζητούν να διορθώσουν το όνομα υφιστάμενου διάδικου αλλά θέλουν να απαλείψουν εντελώς τον ένα εκ των τριών εναγόντων καθώς και να διαγράψουν την εναγομένη 1 και να την αντικαταστήσουν με τον διαχειριστή της περιουσίας της. Το Δικαστήριο έχει την δυνατότητα να προβεί σε διαγραφή υφιστάμενου διαδίκου και την αντικατάσταση του με άλλο διάδικο. Η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου να προσθέσει διάδικο στην αγωγή πηγάζει από την Δ.9 Θ.10 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών η οποία προνοεί ως ακολούθως: "No cause or matter shall be defeated by reason of the misjoinder or non-joinder of parties , and the Court may in every cause or matter deal with the matter in controversy so far as regards the rights and the interest of the parties actually before it. The Court or judge may at any stage of the proceedings , either upon or without the application of either party , and on such terms as may appear to the Court or Judge to be just , order that the names of any parties , improperly joined .be struck out , and that the name of parties , whether plaintiffs or defendants , who ought to have been joined , or whose presence is necessary in order to enable the Court effectually and completely to adjudicate upon and settle all the questions involved in the cause or matter, be added." Η έκταση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου να προσθέσει διάδικο όταν αυτός θεωρείται αναγκαίος για την δίκαια επίλυση της αγωγής είναι ευρεία. Τα κριτήρια με βάση των οποίων θα πρέπει να εξετάζεται αίτημα για προσθήκη διαδίκου στην αγωγή εκτίθενται με σαφήνεια στην απόφαση Ανδρέας Οδυσσέως ν. Λαϊκή Κυπριακή Λτδ.[7] όπου ελέχθησαν τα ακόλουθα: "Το Δικαστήριο έχει διακριτική εξουσία να διατάξει προσθήκη διαδίκου του οποίου θεωρεί αναγκαίο για την πλήρη και αποτελεσματική επίλυση όλων των θεμάτων που εγείρονται στην αγωγή, τα επίδικα θέματα όπως αυτά προσδιορίζονται στις γραπτές προτάσεις". Στην πιο πάνω υπόθεση κρίθηκε ότι δεν ήταν ανάγκη να προστεθεί άλλος διάδικος για να επιλυθεί το υφιστάμενο πλαίσιο της αγωγής. Η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου περιορίζεται εάν με την προσθήκη νέων διαδίκων θα υπάρχει αλλαγή στην βάση της αγωγής. (βλ. Manchester Lines Viamaz Coach Industry[8], Χ''Δαυιδ ν. Χ'Δαυίδ[9], Παπαχριστοφόρου ν. Χαραλάμπους [10]). Ακόμη και υιοθετώντας την πιο ελαστική προσέγγιση ότι μπορούν να προστεθούν στην αγωγή όλα τα μέρη που έχουν σχέση με την κυρίως γραμμή της υπόθεσης όπως εκτίθεται στην αγγλική απόφαση Byrne v. Brown[11] (Η αντίστοιχη αγγλική διάταξη της Δ.9 θ. 10 είναι το O. 16 r.11[12]) αυτό που δεν επιτρέπεται είναι να εισαχθεί νέο ζήτημα που θα αλλάξει την βάση της αγωγής ή να προστεθεί νέος διάδικος ο οποίος δεν έχει σχέση με την αρχική διαφορά μεταξύ του ενάγοντα και εναγόμενου. "One of the chief objects of the Judicature Acts was to secure that, whenever a Court can see in the transaction rights of one of the parties will or may be so affected that under the forms of law other actions may be brought in respect of that transaction the Court shall have the power to bring all the parties before it and determine the rights of all in one proceeding. It is not necessary that the evidence in the issues raised by the new parties being brought in be exactly the same, it is sufficient if the main evidence and the main inquiry will be the same , and the court then has power to bring in the new parties and to adjudicate in one proceeding upon all the parties before it." Σύμφωνα με το Annual Practice Book 1958 σελ. 348 τα δικαιώματα του νέου διάδικου θεωρούνται ότι έχουν επηρεασθεί και ο διάδικος μπορεί να προστεθεί στην αγωγή παρά της αντιρρήσεις του ενάγοντα όταν τα δικαιώματα που επηρεάζονται είναι νομικά και όχι μόνο οικονομικά. Στην αγγλική υπόθεση Re Farbenindustries AG Agreement[13] επεξηγήθηκε ποια είναι η διαφορά μεταξύ δικαιωμάτων που απορρέουν από τον νόμο και οικονομικών συμφερόντων που μπορεί να επηρεασθούν ανάλογα με την τελική επίλυση της αγωγής. "It seems to me quite clear that such a right in a license has nothing to do with the subject matter of these proceedings , which relate solely and relate solely to the legal title of these patents .Whichever way that question is answered the position of Boots cannot be affected in the least from the legal point of view. That, I think, is the main point out of which counsel endeavoured to extract a legal interest in the subject matter of these proceedings. When I say 'legal interest' I am not thinking of any distinction between legal and equitable, but of an interest which the law recognizes." Όπως 'έχω εξηγήσει πιο πάνω το ζήτημα της εκχώρησης των δικαιωμάτων δεν έχει αλλάξει την ουσία της απαίτησης. Οι αιτητές ζητούν την απάλειψη του ενάγοντα 2 από την αγωγή επειδή μετά την συμφωνία της εκχώρησης δεν είναι αναγκαίος διάδικος για την επίλυση της διαφοράς. Δεν θεωρώ ότι οι εναγόμενοι θα πρέπει να έχουν λόγο στην απάλειψη ενός των εκ των εναγόντων της αγωγής εκτός και εάν αυτό θα αλλοίωνε ουσιωδώς την βάση της αγωγής και τα επίδικα ζητήματα. Η αντικατάσταση της εναγομένης 1 με το πρόσωπο του διαχειριστή της περιουσίας κατέστει αναγκαία για την δίκαια επίλυση της αγωγής όταν αυτός έγινε διαχειριστής της περιουσίας της εναγομένης στην διαδικασία εκκαθάρισης μετά την έγερση της αγωγής. Στις 17 Σεπτεμβρίου 2013 εκδόθηκε διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο επιτράπηκε στους ενάγοντες να καταχωρήσουν την παρούσα αγωγή. Η αγωγή καταχωρήθηκε τον Νοέμβριο 2011 ενώ ο διαχειριστής διορίσθηκε στις 5 Φεβρουαρίου
  14. Συνεπώς, σκοπός της αντικατάστασης και προσθήκης νέου διαδίκου δεν είναι για να προωθήσουν οι ενάγοντες νέες οικονομικές διεκδικήσεις αλλά για να διεκδικήσουν τις ίδιες αξιώσεις από τον διαχειριστή που διαχειρίζεται την περιουσία της εναγομένης 1 στα πλαίσια της διαδικασίας της εκκαθάρισης. Συνεπώς, ο προτεινόμενος διάδικος είναι αναγκαίος για την επίλυση της διαφοράς και έτσι είναι ορθό όπως ασκήσω την διακριτική μου εξουσία υπέρ της τροποποίησης διά της αντικατάστασης της εναγομένης 1 με την προσθήκη του διαχειριστή. Οι ενάγοντες έχουν παραλείψει να αναφερθούν στην Δ.9 που είναι ορθή νομική βάση για τα σημεία Α Β και της αίτησης. Όμως η συγκεκριμένη αίτηση δεν πρόκειται για άκυρο δικονομικό διάβημα αφού μεγάλο μέρος των αιτημάτων των αιτητών αφορά καθαρά τροποποίηση του δικογράφου η νομική βάση της οποίας ορθά διατυπώθηκε στην αίτηση. Περαιτέρω η μη συμπερίληψη της Δ.9 δεν είναι αθεράπευτο λάθος αλλά διορθώνεται με επίκληση της Δ.64 της Πολιτικής Δικονομίας είτε μετά από αίτημα διαδίκου ή αυτεπάγγελτα από το Δικαστήριο. Στην υπόθεση Etaireia Landbroke Group PCL v. Αλέκα Παπακοκκίνου [14] το Εφετείο ανέλυσε τις πρόνοιες της Δ.64 αλλά και τις παραμέτρους εφαρμογής του κανονισμού. Η νέα Δ.64 που τέθηκε σε ισχύ στις 24.2.95 έχει ως εξής:- "1.-

(1)Η μη συμμόρφωση, λόγω οποιασδήποτε πράξεως ή παραλείψεως, με τα προβλεπόμενα από τους παρόντες Κανονισμούς, αναφορικά με χρόνο, τόπο, τρόπο, τύπο, περιεχόμενο ή οτιδήποτε άλλο κατά την έναρξη ή τη φερόμενη έναρξη οποιασδήποτε διαδικασίας, ή σε οποιοδήποτε στάδιο οποιασδήποτε διαδικασίας, ή σε σχέση με αυτή, θα θεωρείται παρατυπία και δε θα καθιστά άκυρη τη διαδικασία, οποιοδήποτε βήμα στη διαδικασία, ή οποιοδήποτε έγγραφο, απόφαση ή διάταγμα σε αυτή.
(2)Τηρουμένης της παραγράφου
(3), το Δικαστήριο δύναται, εφόσον διαπιστώσει τέτοια μη συμμόρφωση με τους Κανονισμούς, όπως προβλέπεται στην παράγραφο
(1), και υπό τέτοιους όρους ως προς τα έξοδα ή άλλως, όπως κρίνει δίκαιο, να παραμερίσει εξ ολοκλήρου ή εν μέρει τη διαδικασία στην οποία επισυνέβη η μη συμμόρφωση, οποιοδήποτε διάταγμα σε αυτή, ή ασκώντας τις εξουσίες που του παρέχουν οι παρόντες Κανονισμοί, να επιτρέψει τέτοιες τροποποιήσεις, εάν χρειάζονται, και να εκδώσει τέτοιο διάταγμα, εάν χρειάζεται, αναφορικά με τη διαδικασία γενικά, όπως κρίνει πρέπον.". Η νέα Δ.64 έχει ερμηνευθεί η δε εμβέλειά της έχει οριοθετηθεί στην απόφαση της Πλήρους Ολομέλειας στην απόφαση Panayiotis Georgiou (Catering) Ltd. κ.ά. ν. Κυπριακής Δημοκρατίας[15]. Έχουν λεχθεί από τον Πική, Π. στις σελίδες 336 και 337 τα εξής:- "Το δεύτερο ερώτημα αφορά ουσιαστικά τη δυνατότητα διάσωσης άκυρου δικονομικού μέτρου ενόψει της τροποποίησης της Δ.
  1. Με τον περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικό) Διαδικαστικό Κανονισμό του 1995 (εκδόθηκε 24.2.1995), καταργείται η διάκριση μεταξύ άκυρου και αντικανονικού δικονομικού μέτρου. Οι επιπτώσεις που επέφερε ο τροποποιητικός διαδικαστικός κανονισμός σε υφιστάμενες άκυρες εφέσεις έχουν εξεταστεί σε σειρά αποφάσεων της ολομέλειας και του εφετείου. Στην Θαλασσινός ν. Δημοκρατίας[16], κρίθηκε ότι με τη νέα Δ.64 καταργείται η διάκριση μεταξύ άκυρου και αντικανονικού δικονομικού μέτρου. Εξισώνεται κάθε μορφή παρέκκλισης από τους θεσμούς με αντικανονικότητα δυνάμενη να θεραπευθεί. (Βλέπε Γιάννη ν. Αναπληρωτή Εφόρου Μηχανοκινήτων Οχημάτων[17], Δημοκρατία ν. Lion Insurance Agency Ltd.[18], F. Kassab Gold Solar France Ltd. v. Yiacoumis Bros (Construction) Co. Ltd.[19], Λοΐζου ν. Χαραλάμπους και Άλλοι[20]. Προκύπτει από τις πιο πάνω αποφάσεις ότι το στοιχείο της ακυρότητας ή του θνησιγενούς κατά το χρόνο καταχώρησης των εφέσεων αμβλύνεται και μετατρέπεται σε στοιχείο αντικανονικότητας. Εξυπακούεται η αναδρομική εφαρμογή της νέας Δ.
  2. Διαφορετικά θα ήταν αδύνατη η τροποποίηση άκυρης, κατά το χρόνο της καταχώρησης της, έφεσης. Στη Γιάννη (ανωτέρω) επισημάναμε ότι: "Εάν δεν επρόκειτο για τον πρόσφατα εκδοθέντα διαδικαστικό κανονισμό, η έφεση θα εκηρύττετο ως εξ υπαρχής άκυρη και ως μη ενεργοποιούσα τη δευτεροβάθμια δικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου." Κρινόμενη υπό το πρίσμα του νέου δικονομικού κανόνα που εισάγεται με τη νέα Δ.64, η έφεση αποτιμάται ως αντικανονική και όχι ως άκυρη. Η αναδρομικότητα της εφαρμογής του διαδικαστικού κανόνα του 1995, με τον οποίο αντικαταστάθηκε η Δ.64, συνάδει με τη γενική αρχή του δικονομικού δικαίου, σύμφωνα με την οποία οι τροποποιήσεις των θεσμών έχουν αναδρομική ισχύ. Η αρχή η οποία υποστυλώνει τον κανόνα αυτό είναι ότι οι θεσμικές αλλαγές αποβλέπουν στον επαναπροσδιορισμό των κατάλληλων μέσων για τη διεκδίκηση δικαιωμάτων. Η καταλληλότητα δικονομικών μέτρων έχει διαχρονικό χαρακτήρα και επενεργεί στο παρόν και στο παρελθόν." Το σφάλμα του πρωτόδικου Δικαστηρίου συνίστατο, κατά συνέπεια, ότι θεώρησε τόσο τις πρώτες κύριες αιτήσεις, οι οποίες εν πάση περιπτώσει δεν ήσαν ενώπιον του για εκδίκαση, ως εξ υπαρχής άκυρες και μη θεραπεύσιμες και ως εκ τούτου οι επίδικες αιτήσεις της 6.10.94 ήσαν απαράδεκτες. Άσκησε, λοιπόν, λανθασμένα τη διακριτική του ευχέρεια την οποία και δεν προσδιορίζει παραγνωρίζοντας παντελώς τις πρόνοιες της νέας Δ.
  3. Το θέμα όμως ήταν απλό. Το αιτούμενο στις δύο αιτήσεις ήταν η τροποποίηση της Δ.10 θ.9 που αναφέρεται με τη Δ.16 θ.
  4. Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει τις αιτήσεις ενόρκως δηλώνεται ότι επρόκειτο περί τυπογραφικού λάθους. Καμιά αδικία ή δυσχέρεια δεν θα προέκυπτε για τις εφεσίβλητες με την τροποποίηση αυτή. Το ίδιο ισχύει και στην παρούσα περίπτωση η μη συμπερίληψη μίας εκ των δύο διαταγών επί της οποίας στηρίζεται η αίτηση πρόκειται για επανορθώσιμο λάθος. Εφόσον διαπιστώνεται ότι καμία αδικία ή δυσχέρεια δεν προκύπτει από την συγκεκριμένη παράλειψη κρίνω ότι είναι από τις περιπτώσεις που έχω την εξουσία να εκδώσω διάταγμα τροποποίησης της αίτησης ώστε να θεραπευθεί το λάθος της παρατυπίας και να εγκριθεί το αίτημα των εναγόντων που στην ουσία είναι εύλογο και δίκαιο. Συνεπώς, εκδίδεται διάταγμα ως η αίτηση. Η προτεινόμενη τροποποίηση να καταχωρηθεί εντός 10 ημερών από σήμερα. Έξοδα που έχουν απολεσθεί συνέπεια της τροποποίησης επιδικάζονται εναντίον των εναγόντων που έχουν απομείνει στην αγωγή και τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται εναντίον των νέων εναγομένων όμως και τα δύο θα είναι έξοδα της αγωγής. (Υπ.) ................ Ν. Ταλαρίδου- Κοντοπούλου, Ε.Δ. [1] 1 ΑΑΔ
(1991)934 [2] 1 ΑΑΔ
(1995)560 [3] 1 ΑΑΔ 1645
(2003)[4] 1 ΑΑΔ 704
(1992)[5] 1 ΑΑΔ 426
(1994)[6]
(1999)1(Α) Α.Α.Δ. 443 [7] Πολτική Εφεση 10837 , ημερ. 20/9/01 [8] 1 C.L.R. 184
(1983)[9] 1 ΑΑΔ 1176
(1992)[10] 1 ΑΑΔ 906
(1991)[11] [1889] 22 QBD 657 [12] The Annual Practice Book 1958 pg. 348 [13] [1943] 2 C.A.527 [14] 1 ΑΑΔ 1535
(1999)[15]
(1996)3 A.A.Δ. 323 [16]
(1995)3 A.A.Δ. 317 [17]
(1995)3 A.A.Δ. 334 [18]
(1995)3 A.A.Δ. 338 [19]
(1990)1 A.A.Δ. 510 [20]
(1996)1 A.A.Δ. 167 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.