← Κύπρος

ΜΙΧΑΛΗ ΚΟΥΚΟΥΛΛΗ ν. ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ, Πολιτική Αγωγή Αρ.: 51/2013, 26/5/2016

ΜΙΧΑΛΗ ΚΟΥΚΟΥΛΛΗ ν. ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ, Πολιτική Αγωγή Αρ.: 51/2013, 26/5/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2016:A31 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: ΜΙΧΑΛΗ Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε. Δ. Πολιτική Αγωγή Αρ.: 51/2013 Μεταξύ: ΜΙΧΑΛΗ ΚΟΥΚΟΥΛΛΗ Ενάγοντα - και - ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ Εναγομένου - και - ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΕΡΙ ΔΟΛΙΩΝ ΜΕΤΑΒΙΒΑΣΕΩΝ (ΑΚΥΡΩΣΗ) ΝΟΜΟ, ΚΕΦ. 62 - και - ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΚΟΥΚΟΥΛΛΗ Αιτητή - και -

  1. ΜΙΧΑΛΗ ΚΟΥΚΟΥΛΛΗ
  2. ΑΝΤΡΟΥΛΛΑ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ Καθ' ων η Αίτηση ------------------- Ημερομηνία: 26/05/2016 Μονομερής Αίτηση για έκδοση προσωρινού ενδιάμεσου απαγορευτικού διατάγματος ημερομηνίας 11/05/2016, μέχρι της εκδίκασης της Αίτησης για ακύρωση μεταβίβασης / διάθεσης περιουσίας, ημερομηνίας 11/05/2016 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τον Αιτητή: κ. Μ. Μαρκουλλή για την Γ. Φ. Πιττάτζης Δ. Ε. Π. Ε. --------------------- ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ [Α]. ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ
  3. Με την υπό εξέταση Αίτηση, ό Αιτητής, ζητά από το Δικαστήριο, την έκδοση των ακόλουθων διαταγμάτων: «Α. Ενδιάμεσο προσωρινό διάταγμα απαγορεύον στην Καθ' ης η Αίτηση 2 να επιβαρύνει ή και υποθηκεύσει ή και διαθέσει ή και αποξενώσει το κατωτέρω ακίνητο μέχρι την πλήρη αποπεράτωση και έκδοση απόφασης στην Αίτηση Δια Κλήσεως του Ενάγοντα Αιτητή ημερ. 11/05/
  4. ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΑΚΙΝΗΤΟΥ ΕΝΑΓΟΜΕΝΟΥ 1 (α) Αρ. Εγγραφής 0/7309, Φ./Σχ. 2-293-377, τεμάχιο 688, Δήμο Παραλιμνίου. Β. Οποιοδήποτε άλλο διάταγμα ήθελε κριθεί δίκαιο. Γ. Έξοδα.». [Β]. Η ΑΙΤΗΣΗ ΚΑΙ Η ΕΝΟΡΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ
  5. Η Αίτηση βασίζεται: «στους Διαδικαστικούς Κανονισμούς της Πολιτικής Δικονομίας Διατ. 48, καν. 1, 2 και 8, άρθρο 5 του κεφ. 6 και άρθρο 32 του Νόμου 14/1960.».
  6. Η Αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκο δήλωση του Αιτητή, ημερομηνίας 11/05/
  8. Τα ουσιαστικότερα σημεία της μαρτυρίας του εν λόγω ενόρκως δηλούντος, είναι τα εξής: «
  9. Την 27/1/14 το Δικαστήριο αποφάσισε όπως ο εναγόµενος πληρώσει το ποσό των €18.000 πλέον τόκους προς 5,5% από 16/1/13 µέχρι εξόφλησης πλέον το ποσό των €761 έξοδα συµπεριλαµβανοµένων των εξόδων σύνταξης της απόφασης µε τόκο προς 5,5% ετησίως επί του ποσού των €719 από 16/1/13 µέχρι εξοφλήσεως πλέον Φ. Π. Α και €21 έξοδα επίδοσης. Επισυνάπτω αντίγραφο της απόφασης ως Τεκµήριο Α.
  10. Την 25/11/15 καταχωρήθηκε αίτηση έρευνας εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση 1 και πήραµε το πιστοποιητικό περιουσίας την 26/11/
  11. Επισυνάπτω τα πιστοποιητικά ως Τεκµήριο Β και Τεκµήριο Γ αντίστοιχα.
  12. Σύμφωνα με το Τεκμήριο Γ, ο Καθ' ου η Αίτηση 1 μεταβίβασε δυνάμει δωρεάς σε συγγενικό του πρόσωπο, την Θεοφάνους Αντρούλλα Καθ' ης η Αίτηση 2, το μόνο ακίνητο που είχε επ' ονόματι του με αρ. εγγραφής Αρ. Εγγραφής 0/7309, Φ./Σχ. 2-293-377, τεμάχιο 688, Δήμο Παραλιμνίου της Επαρχίας Αμμοχώστου κατά ή περί την 16/02/
  14. Την 09/10/2014 εκδόθηκε εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση 1 εκ συμφώνου διάταγμα μηνιαίων δόσεων ύψους €200 από 01/11/2014 μέχρι εξοφλήσεως του εξ αποφάσεως χρέους πλέον €342 έξοδα πλεόν €28 έξοδα επίδοσης πλέον ΦΠΑ. Επισυνάπτω αντίγραφο του διατάγµατος ως Τεκµήριο Δ. Ο Καθ' ου η Αίτηση 1 δεν καταβάλλει τις δόσεις του.
  15. Εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση 1 κατατέθηκε writ κινητών το οποίο επιστράφηκε ανεκτέλεστο γιατί ο Καθ' ου η Αίτηση 1 στερείται κινητής περιουσίας.
  16. Όπως εµφαίνεται και από την δικογραφία και την Έκθεση Απαίτησης της αγωγής που βρίσκεται στον φάκελο του Δικαστηρίου, το εξ αποφάσεως χρέος προέκυψε πριν την έγερση της αγωγής και συγκεκριµένα από τον Οκτώβριο του
  17. Το γραµµάτιο υπάρχει ως τεκµήριο ήδη στο φάκελο του Δικαστηρίου.
  18. Αξίωνα επανειληµµένα την πληρωµή του εξ αποφάσεως χρέους από τον Καθ' ου η Αίτηση 1 από τον Νοέµβριο του 2011, ήτοι πριν την έγερση της αγωγής και πριν την επίδικη µεταβίβαση του ανωτέρω ακινήτου αλλά ο Καθ' ου η Αίτηση 1 παρά τις υποσχέσεις του δεν ανταποκρίνετο.
  19. Εξ όσων γνωρίζω και πιστεύω η ανωτέρω µεταβίβαση έγινε από τον Καθ ου η Αίτηση 1 στην Καθ' ης η Αίτηση 2 χωρίς αντάλλαγµα και αναµφίβολα δόλια µε πρόθεση να µε παρεµποδίσει ή και να µε καθυστερήσει στην ανάκτηση των οφειλόµενων σε εµένα χρεών του.
  20. Ο ΚαθΌυ η Αίτηση 1 δεν έχει πληρώσει οτιδήποτε για το εξ αποφάσεως χρέος του µέχρι σήµερα.
  21. Με την έκδοση του αιτούµενου διατάγµατος στην κυρίως αίτηση που έχει καταχωρηθεί για ακύρωση της ανωτέρω γενόµενης µεταβίβασης, θα είµαι σε θέση να προχωρήσω σε δέσµευση της περιουσίας του εξ αποφάσεως χρεώστη και σε εκτέλεση της απόφασης στην ως άνω αριθµό και τίτλο αγωγή.
  22. Εάν δεν εκδοθεί το αιτούµενο διάταγµα στην παρούσα αίτηση υπάρχει ουσιαστικός κίνδυνος µε την επίδοση της κυρίως αίτησης για ακύρωση της µεταβίβασης η Καθ' ης η Αίτηση 2 να προβεί είτε σε υποθήκευση είτε σε επιβάρυνση είτε σε µεταβίβαση είτε σε αποξένωση του ακινήτου. Σε τέτοια περίπτωση η κυρίως αίτηση θα καταστεί άνευ αντικειµένου και θα υποστώ ανεπανόρθωτη ζηµιά. Είναι εύλογο και δίκαιο όπως εκδοθεί το αιτούµενο διάταγµα. Σε τέτοια περίπτωση που εκδοθεί το αιτούµενο διάταγµα ουδεµία ζηµιά θα υποστεί η Καθ' ης η Αίτηση 2.». [Γ]. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ
  23. Το αίτημα του Αιτητή, βασίζεται, ουσιαστικά, στο Άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, Νόμος 14/1960 (στο εξής καλούμενος «ο Νόμος 14/1960»), οι πρόνοιες του οποίου παρέχουν στο Δικαστήριο την εξουσία έκδοσης παρεμπιπτόντων διαταγμάτων.
  24. Ως έχει νομολογηθεί, η εμβέλεια του Άρθρου 32 του Νόμου 14/1960, είναι πολύ ευρεία, ώστε να καλύπτει αιτήσεις ως είναι και η υπό κρίση (δηλαδή, που έχει υποβληθεί στα πλαίσια αιτήσεως που έχει πρωτογενή χαρακτήρα. Βλ. την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Ιωακείμ κ. α. ν Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ (Αρ. 1)

(2003)1Α Α.Α.Δ 198), δεδομένου, ότι, στα Δικαστήρια που ασκούν πολιτική δικαιοδοσία, παρέχεται η εξουσία να εκδίδουν παρεμπίπτοντα διατάγματα σε όλες τις περιπτώσεις στις οποίες το Δικαστήριο κρίνει ότι αυτό είναι δίκαιο ή πρόσφορο (Βλ. σχετικά, τις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου στις υποθέσεις Seamark Consultancy Services Limited v Joseph P. Lasala
(2007)1(A) Α.Α.Δ. 162 και Re Helington Commodities κ. α.
(2009)1 Α.Α.Δ. 926).
  1. Το Άρθρο 32 του Νόμου 14/1960, ως έχει προαναφερθεί, δίδει εξουσία στο Δικαστήριο, όταν κρίνει δίκαιο, να εκδίδει παρεμπίπτοντα διατάγματα, δεδομένου ότι ικανοποιούνται και συνυπάρχουν [[i]] οι ακόλουθες προϋποθέσεις [[ii]]: (α) Ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, (β) Πιθανότητα ο αιτών διάδικός να δικαιούται θεραπείας, και (γ) Αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο Διάταγμα, θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο.
  2. Στο τελικό στάδιο, το Δικαστήριο, πρέπει, πρόσθετα, να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα [[iii]]. [Δ]. ΕΞΕΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ Σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση
  3. Ως έχει νομολογηθεί, η προϋπόθεση της ύπαρξης σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, η οποία πρέπει να πληρείται για να μπορεί να εκδοθεί από το Δικαστήριο ενδιάμεσο διάταγμα, ικανοποιείται, εάν ο αιτητής αποδείξει, ότι, κάτι τέτοιο προκύπτει βάσιμα από το δικόγραφο του. Στην προκείμενη περίπτωση, ο αιτητής, είναι ο εξ αποφάσεως πιστωτής στην Αγωγή του Ε. Δ. Αμμοχώστου 51/2013 και Αιτητής στην διαδικασία με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό (που έχει νομολογηθεί ότι κατατάσσεται στην ευρύτερη κατηγορία των αγωγών, βλ. την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Ιωακείμ κ. α. ν Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ (Αρ. 1)
(2003)1Α Α.Α.Δ 198), και ως εκ τούτου, εξέτασης χρήζει η εν λόγω δια κλήσεως αίτησης του Αιτητή ημερομηνίας 11/05/2016 και η υποστηρικτική αυτής ένορκη δήλωση (στο εξής καλούμενη «η Αίτηση της Κυρίως Διαδικασία»).
  1. Η Αιτήτρια, με την Αίτηση της Κυρίως Διαδικασίας, αξιώνει από τους Καθ' ων η Αίτηση, ως εξής: «Α. Δήλωση ότι η µεταβίβαση του ακινήτου µε αρ. εγγραφής Ο/7309, Φ/Σχ 2-293-377, Τµήµα 14, Τεµάχιο 688, Δήµο Παραλιµνίου που έγινε από τον Καθ' ου η Αίτηση 1, Κυριάκο Νικολάου, προς την Θεοφάνους Αντρούλα Καθ' ης η Αίτηση 2, µε τη πράξη ή και δήλωση 3/Δ/68/2012 ή και πάσα άλλη ή και σχετική πράξη είναι απατηλή και δόλια και έγινε για καταστρατήγηση των συµφερόντων του ενάγοντα - Αιτητή σαν εξ' αποφάσεως πιστωτή στην υπό άνω αριθµό και τίτλον αγωγή. Β. Απόφαση ή και διάταγµα ακυρώννουσα τη µεταβίβαση του ακίνητου αρ. εγγραφής Ο/7309, Φ/Σχ 2-293-377, Τµήµα 14, Τεµάχιο 688, Δήµο Παραλιµνίου που έγινε από τον Καθ' ου η Αίτηση 1, Κυριάκο Νικολάου, προς την Θεοφάνους Αντρούλα Καθ' ης η Αίτηση 2, µε τη πράξη ή και δήλωση 3/Δ/68/2012 ή και πάσα άλλη ή και σχετική πράξη. Γ. Οποιοδήποτε άλλο διάταγµα κρίνει το δικαστήριο ορθό και δίκαιο υπό τις περιστάσεις. Δ. Έξοδα».
  2. Η Αίτηση της Αιτήτριας της Κυρίως Διαδικασίας, βασίζεται: «στους θεσµούς Πολιτικής Δικονοµίας Δ.48 Θ. 1,2, 8 και 9, στα άρθρα 2, 3, 4 και 5 του Περί Δόλιων Μεταβιβάσεων (Ακύρωση) Νόµου (ΚΕΦ.62) και στη συµφυή εξουσία και διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου».
  3. Έχοντας εξετάσει τα όσα η Αίτηση της Κυρίως Διαδικασίας καταγράφει, διαπιστώνω, κατ' αρχήν, ότι, από αυτή (με αναφορά στα αιτήματα που προβάλλονται με αυτήν και την νομική της βάση, ως έχουν προαναφερθεί), αποκαλύπτεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση από το Δικαστήριο, που βασίζεται στον περί Δόλιων Μεταβιβάσεων (Ακύρωση) Νόμο, Κεφ. 62 [[iv]]. Πιθανότητα ο αιτών διάδικός να δικαιούται θεραπείας
  4. Με την διαπίστωση αυτή ως δεδομένη, προχωρώ στην εξέταση της δεύτερης προϋπόθεσης που πρέπει να πληρείται ώστε να δικαιολογείται η έκδοσης ενδιάμεσου διατάγματος. Η δεύτερη αυτή προϋπόθεση, ως έχει προαναφερθεί, είναι ο αιτητής να έχει συζητήσιμη υπόθεση επί της βάσης που το δικόγραφο του αποκαλύπτει, ή εν πάση περιπτώσει, ο αιτητής να έχει, στον απαιτούμενο βαθμό, αποδείξει, πιθανότητα να επιτύχει, τελικώς, στις αιτούμενες θεραπείες [[v]].
  5. Ως έχει, επίσης, νομολογηθεί, προς διαπίστωση του κατά πόσο πληρείται η εν λόγω προϋπόθεση, το Δικαστήριο εξετάζει, αν, από την μαρτυρία που έχει παρουσιαστεί προς υποστήριξη της αιτήσεως από πλευράς αιτητή, έχει αποδειχθεί ότι αυτός έχει, έναντι του καθ' ου η αίτηση, κάποια πιθανότητα επιτυχίας στην βάση της απαίτησης που το δικόγραφο του αποκαλύπτει ή στις θεραπείες που με αυτό αξιώνει, η οποία είναι πέραν από απλώς πιθανή, που μπορεί όμως να υπολείπεται του ισοζυγίου των πιθανοτήτων [[vi]].
  6. Η διαπίστωση των γεγονότων, επί των οποίων η υπόθεση ενός αιτητή στηρίζεται, σε αιτήσεις του είδους, γίνεται μεν, λαμβανομένου υπόψη του μαρτυρικού υλικού που τίθεται με την μορφή των ενόρκων δηλώσεων όπως προβλέπεται με τη Δ.39 των Θ. Π. Δ., δεδομένης όμως της υποχρέωσης του Δικαστηρίου να αποφύγει να προχωρήσει σε αξιολόγηση της προσαχθείσας, με τον πιο πάνω τρόπο, μαρτυρίας, γιατί το δικαστικό αυτό έργο θα διεξαχθεί όταν εξετάζεται η ουσία της αγωγής. Το πιο πάνω εγχείρημα, γίνεται, μόνο για να διαπιστωθεί εάν υπάρχει το αναγκαίο υλικό για τη διαπίστωση ύπαρξης των τριών πιο πάνω προϋποθέσεων του Άρθρου 32 του Νόμου 14/1960 [[vii]].
  7. Στην προκείμενη περίπτωση, εύκολα διαπιστώνεται, ότι, ο Αιτητής, με την ένορκη του δήλωση που καταχώρησε προς υποστήριξη της υπό κρίση Αίτησης, προβάλλει τους ίδιους ισχυρισμούς, με αυτούς της ένορκης δήλωσης του που καταχώρησε προς υποστήριξη της Αίτηση του της Κυρίως Διαδικασίας. Πριν όμως προχωρήσω με την εξέταση της μαρτυρίας κατά τον τρόπο που έχει προαναφερθεί, θεωρώ απαραίτητο να αναφερθώ στην νομική πτυχή του ζητήματος που η Αίτηση του Αιτητή της Κυρίως Διαδικασίας εγείρει προς εξέταση για να γίνει καλύτερα αντιληπτή η κατάληξη μου στην συνέχεια.
  8. Η όλη ουσία, του, τι η νομοθετική εξουσία αποσκοπούσε με την θέσπιση του περί Δόλιων Μεταβιβάσεων (Ακύρωση) Νόμου, Κεφ. 62 (στο εξής καλούμενος «το Κεφ. 62»), ενθυλακώνεται στο Άρθρο 3 του Κεφ.
  9. Αυτό προνοεί τα εξής: «3.—
(1)Κάθε δωρεά, πώληση, ενέχυρο, υποθήκη ή άλλη µεταβίβαση ή διάθεση οποιασδήποτε κινητής ή ακίνητης περιουσίας που γίνεται από οποιοδήποτε πρόσωπο µε πρόθεση να παρεµποδίσει ή καθυστερήσει τους πιστωτές του ή οποιοδήποτε από αυτούς να ανακτήσουν από αυτόν, τα χρέη αυτού ή αυτών, θα θεωρείται ότι είναι δόλια, και θα είναι άκυρη εναντίον του εν λόγω πιστωτή ή πιστωτών και ανεξάρτητα από οποιαδήποτε τέτοια δωρεά, πώληση, ενέχυρο, υποθήκη ή άλλη µεταβίβαση ή διάθεση, η περιουσία που φέρεται ότι µεταβιβάστηκε ή έτυχε µεταχείρισης κατά αλλο τρόπο δύναται να κατασχεθεί και να πωληθεί προς ικανοποίηση οποιουδήποτε χρέους από δικαστική απόφαση που οφείλεται από το πρόσωπο που προβαίνει στη δωρεά, πώληση, ενέχυρο, υποθήκη ή άλλη µεταβίβαση ή διάθεση.
(2)Σε οποιαδήποτε αίτηση, βάσει των διατάξεων του Νόµου αυτού για ακύρωση µεταβίβασης ή εκχώρησης οποιασδήποτε περιουσίας που έγινε σε οποιοδήποτε γονιό, σύζυγο, παιδί, αδελφό ή αδελφή του δικαιοπάροχου ή εκχωρητή, όχι µε χρηµατικό αντάλλαγµα ή µε αντάλλαγµα άλλη περιουσία ισοδύναµης αξίας ή µε καλή αντιπαροχή, το βάρος απόδειξης ότι αυτή η µεταβίβαση ή εκχώρηση έγινε καλή τη πίστει και δεν έγινε µε πρόθεση να παρεµποδίσει ή καθυστερήσει τους πιστωτές του θα έχει ο δικαιοπάροχος ή εκχωρητής και το πρόσωπο στο οποίο έγινε η εν λόγω µεταβίβαση ή εκχώρηση.
(3)Καµιά πώληση, υποθήκη, µεταβίβαση ή εκχώρηση που γίνεται µε αντάλλαγµα χρηµάτων ή άλλης περιουσίας ισοδύναµης αξίας δεν θα είναι ακυρώσιµη βάσει των διατάξεων του Νόµου αυτού, εκτός αν ο αγοραστής, ο ενυπόθηκος δανειστής, ο δικαιοδόχος ή εκδοχέας φανεί ότι έχει αποδεχτεί αυτή εν γνώσει του ότι η πώληση αυτή, υποθήκη, µεταβίβαση ή εκχώρηση έγινε από τον πωλητή, ενυπόθηκο οφειλέτη, δικαιοπάροχο ή εκχωρητή µε πρόθεση να καθυστερήσει ή καταδολιεύσει τους πιστωτές του.». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου)
  1. Συνεπώς, πρόκειται για νομοθετικό μηχανισμό που αποσκοπεί στην διασφάλιση περιουσίας από δόλιες προθέσεις εξ αποφάσεως πιστωτών έναντι των πιστωτών τους, για σκοπούς εκτέλεσης δικαστικής απόφασης [[viii]]. Χαρακτηριστικά είναι εν προκειμένω και τα αναφερόμενα από την έντιμη Δ. Α. Δ. Δ. Μιχαηλίδου (ως ήταν τότε Π. Ε. Δ.), στην απόφαση της στην Αγωγή υπ' αρ. 2635/06 του Ε. Δ. Λεμεσού, Μαίρη Κουτσοκούμνη ν Γιώργου Οικονόμου κ.α., ημερομηνίας 29/02/2012: « . Παρέχει δηλαδή ο Νομοθέτης ένα αυτοτελή μηχανισμό στον αιτητή, μια μέθοδο προώθησης δικαστικής διαδικασίας άλλης από το κλητήριο ένταλμα, ώστε να μπορεί με τον τρόπο αυτό να ενεργήσει, για να αναζητήσει τη δόλια διασπάθιση της περιουσίας του κινητής ή ακίνητης με σκοπό πάντοτε να τον εξασφαλίσει σε περίπτωση που έχει επιτύχει την έκδοση απόφασης την εκτέλεση της, είτε αν ακόμα βρίσκεται στη διαδικασία να εκδώσει υπέρ του μια απόφαση».
  2. Για να κριθεί μεταβίβαση περιουσίας δόλια, είναι απαραίτητο να διαπιστωθεί ότι, αυτή, έγινε με πρόθεση παρεμπόδισης ή καθυστέρησης του πιστωτή. Το ουσιώδες στοιχείο είναι η πρόθεση αυτού που διενεργεί τη διάθεση. Σχετική, εν προκειμένω, είναι η απόφαση της έντιμης Π.Ε.Δ. Λ. Δημητριάδου στην απόφαση της στην Αίτηση υπ' αρ. 425/12 του Ε. Δ. Λευκωσίας, Marfin Popular Bank Public Co Ltd ν Κώστα Σωτήρη κ. α., ημερομηνίας 07/12/2012 και η εκεί παρατιθέμενη από την έντιμη Πρόεδρο απόφαση στην υπόθεση Vasiliades v A.N. Vasiliades and another XVIII (part 1) CLR
  3. Θέση που επιβεβαιώνεται και από τα αναφερόμενα του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Τζιέπρα ν Σάββα κ. α. Έφεση Αρ. 4/2012, ημερομηνίας 22/11/
  5. Μάλιστα, ως αναφέρθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Τζιέπρα ανωτέρω, δόλια μεταβίβαση, δυνάμει των προνοιών του Άρθρου 3
(1)του Κεφ. 62, μπορεί να ακυρωθεί, μόνον εάν κριθεί ότι ο πιστωτής που υποβάλλει την αίτηση ακύρωσης, συγκαταλέγεται μεταξύ αυτών που ο μεταβιβάζων (εξ αποφάσεως οφειλέτης), κατά το χρόνο της μεταβίβασης [[ix]], είχε πρόθεση να παρεμποδίσει ή να καθυστερήσει, στην ανάκτηση του οφειλόμενου, προς αυτόν, χρέους του [[x]].
  1. Τα όσα προαναφέρθηκαν, αφορούν σαφώς την ουσία του ζητήματος. Εξίσου όμως σημαντική, είναι και η δικονομία. Το Κεφ. 62, δια του Άρθρου 4, καθορίζει και αυτό το ζήτημα. Ορίζει δηλαδή και την διαδικασία που πρέπει να ακολουθείται προς τον σκοπό ακύρωσης μεταβίβασης περιουσίας δυνάμει των προνοιών του Άρθρου 3 του Κεφ.
  2. Με το ίδιο Άρθρο του Κεφ. 62, καθορίζεται και η επί της ουσίας του αιτήματος δικαιοδοσία του Δικαστηρίου [[xi]]. Αυτό, έχει ως εξής: «
  3. Οποιαδήποτε δωρεά, πώληση, ενέχυρο, υποθήκη ή άλλη µεταβίβαση ή διάθεση οποιασδήποτε κινητής ή ακίνητης περιουσίας που θεωρείται ως δόλια βάσει των διατάξεων του άρθρου 3 του Νόµου αυτού η οποία έγινε πριν από ή µετά την έναρξη αγωγής ή άλλης διαδικασίας στην οποία το δικαίωµα για ανάκτηση του χρέους έχει αποδειχτεί, δύναται να ακυρωθεί µε διάταγµα του ∆ικαστηρίου που εξασφαλίζεται µε αίτηση οποιουδήποτε εξ αποφάσεως πιστωτή που γίνεται στην εν λόγω αγωγή ή άλλη διαδικασία, και στο ∆ικαστήριο ενώπιον του οποίου η αγωγή ή άλλη διαδικασία έχει ακουστεί ή εκκρεµεί.».
  4. Ως αποφασίστηκε στην υπόθεση Χριστοφόρου ν Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Ακακίου
(2008)1 Α.Α.Δ. 708, η αίτηση πρέπει να υποβάλλεται δια κλήσεως του προσώπου που προέβη στην μεταβίβαση, καθώς επίσης και του προσώπου που την αποδέχθηκε, του οποίου τα δικαιώματα ευθέως τίθενται υπό συζήτηση, ώστε να τους παρασχεθεί η ευχέρεια να ακουστούν από το Δικαστήριο επί του αιτήματος. 23. Σύμφωνα με τα αναφερόμενα του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Ιωακείμ κ. α. ν Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ (Αρ. 1)
(2003)1Α Α.Α.Δ 198, αίτηση κάτω από τις διατάξεις του Κεφ. 62 ανήκει στην κατηγορία αιτήσεων που έχουν πρωτογενή χαρακτήρα [[xii]]. Αυτό το γεγονός, είναι, σημειώνεται, καθοριστικό και του τρόπου διεξαγωγής της ακροαματικής διαδικασίας αιτήσεων του είδους. Είναι, σημειώνεται, διαδικασία με την αυτοτέλεια της, αλλά η σχετική αίτηση, υποβάλλεται ([1]) στα πλαίσια της αγωγής ή της διαδικασίας που οδήγησε στο εξ αποφάσεως χρέος, το οποίο αποτελεί και την βάση του ισχυρισμού για καταδολίευση, αντικείμενο της αίτησης. Τούτο, δικαιολογεί και την προσθήκη σε αυτήν, ως καθ' ου η αίτηση, και του οποιοιδήποτε άλλου προσώπου του οποίου τα δικαιώματα επηρεάζονται άμεσα από το αποτέλεσμα της εκδίκασης της αίτησης, χωρίς να προϋποτίθεται οτιδήποτε άλλο, πέραν από την αναγκαία αναπροσαρμογή στον τίτλο της αίτησης.
  1. Ως διαφαίνεται από τα όσα το Άρθρο 4 του Κεφ. 62 προνοεί, και έχει προαναφερθεί, δικαιοδοσίας να εξετάσει αίτημα που υποβάλλεται δυνάμει των προνοιών του Κεφ. 62, κέκτηται το Δικαστήριο που εκδίκασε την σχετική με αυτό αγωγή ή διαδικασία [[xiii]].
  2. Στρέφομαι τώρα στην εξέταση, του κατά πόσο, ο Αιτητής, έχει, στην προκείμενη περίπτωση, καταδείξει στον απαιτούμενο βαθμό, πιθανότητα να δικαιούται της θεραπείας που το Κεφ. 62 προνοεί.
  3. Προαπαιτούμενο της εφαρμογής των διατάξεων του Κεφ. 62 είναι, ότι, ο αιτητής, θα αποδείξει κάποια γεγονότα. Ένα από αυτά, είναι, ως προκύπτει από την νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, - αναφορά στην οποία θα κάνω αμέσως μετά -, ότι ο Αιτητής, ήταν, κατά τον ουσιώδη χρόνο της επίδικης μεταβίβασης, πιστωτής του Καθ' ου η Αίτηση 1, δικαιoπάρoχoυ.
  4. Στην προκείμενη περίπτωση, ένα τέτοιο γεγονός, δεν έχει αποδειχθεί από πλευράς Αιτητή, δεδομένο που καταδικάζει την υπό κρίση Αίτηση του σε αποτυχία, λόγω μη πλήρωσης της δεύτερης προϋπόθεσης που το Άρθρο 32 του Νόμου 14/1960 ορίζει. Εν προκειμένω, σημειώνονται τα εξής γεγονότα. Η επίδικη μεταβίβαση διενεργήθηκε την 16/02/
  5. Ο Αιτητής, είχε, σε σχέση με τον χρόνο που διενεργήθηκε η εν λόγω μεταβίβαση, εγείρει την Αγωγή 51/13 του Ε. Δ. Αμμοχώστου εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση 1 σε μεταγενέστερο χρόνο, την 16/01/2013, και κατέστη, πράγματι πιστωτής του Καθ' ου η Αίτηση 1, δυνάμει δικαστικής απόφασης που εκδόθηκε προς όφελος του στα πλαίσια αυτής, την 27/01/
  6. Ως έχει αποφασιστεί από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Lymperopoulou v Christodoulou and Others
(1957)Vol. 22 C.L.R., 184 και πρόσφατα υιοθετηθεί από το ίδιο δικαστικό σώμα στις υποθέσεις Pambos Zenios Trading Ltd κ. α. ν Μιχάλης Χατζηπαύλου & Υιός Λτδ
(2011)1 Α.Α.Δ. 2322 και Τζιέπρα ν Σάββα κ. α. Έφεση Αρ. 4/2012, ημερομηνίας 22/11/2013 τα προαναφερόμενα γεγονότα, εντάσσουν τον Αιτητή, εκτός της έννοιας του «πιστωτή», πρόνοια για τον οποίο γίνεται στο Κεφ. 62, παρέχοντας του τις δυνατότητες διεκδίκησης ακύρωσης μεταβιβάσεων περιουσιακών στοιχείων, ως έχει προαναφερθεί. 28. Παραθέτω την ακόλουθη περικοπή από την απόφαση του Εφετείου στην υπόθεση Pambos Zenios Trading Ltd κ. α. ανωτέρω στην οποία ενθυλακώνεται η όλη ουσία του υπό συζήτηση θέματος: «Στην προαναφερόμενη υπόθεση υπογραμμίστηκε ότι μια δόλια μεταβίβαση είναι άκυρη εναντίον πιστωτή ή πιστωτών τους οποίους, ο μεταβιβάζων και ο δεχόμενος τη μεταβίβαση είχαν πρόθεση να παρεμποδίσουν ή να καθυστερήσουν να ανακτήσουν τα χρέη τους. Δόλια μεταβίβαση μπορεί να ακυρωθεί μόνο δυνάμει των προνοιών του Αρθρου 3
(1)του περί Δολίων Μεταβιβάσεων (Ακύρωση) Νόμου, Κεφ. 62, όπως ήταν αρχικά και Κεφ. 95 όπως έγινε αργότερα, και μόνον εάν ο πιστωτής, που υποβάλλει την αίτηση ακύρωσης, συγκαταλέγεται μεταξύ αυτών που ο μεταβιβάζων (χρεώστης), κατά το χρόνο της μεταβίβασης, είχε πρόθεση να παρεμποδίσει ή να καθυστερήσει, στην ανάκτηση του οφειλόμενου, προς αυτόν, χρέους του. Ο Νόμος δεν παρέχει θεραπεία για «μεταγενέστερο πιστωτή», δηλαδή πιστωτή ο οποίος δεν βρισκόταν στη σκέψη του χρεώστη κατά το χρόνο της δόλιας μεταβίβασης. Στην υπόθεση Lymperopoulou (ανωτέρω) η μεταβίβαση είχε γίνει την 1.4.1955 και η εφεσείουσα, η οποία ήταν πρώην αρραβωνιαστικιά του εφεσίβλητου, εξασφάλισε απόφαση του Εκκλησιαστικού Δικαστηρίου υπέρ της την 1.7.1956 και απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου τον Φεβρουάριο του
  1. Το Εφετείο αποφάσισε ότι η εφεσείουσα δεν ήταν ούτε και μπορούσε να ήταν πιστωτής, που βρισκόταν στη σκέψη του εφεσίβλητου, όταν έγινε η μεταβίβαση τον Απρίλιο του
  2. Επομένως η εφεσείουσα δεν ήταν πιστωτής για τους σκοπούς των Αρθρων 2 και 3 του προαναφερόμενου νόμου και κατά συνέπεια δεν είχε δικαίωμα να αξιώσει την ακύρωση της μεταβίβασης. Το κοινό δίκαιο και οι αρχές της επιείκειας δεν είχαν εφαρμογή στην υπόθεση. Θεωρούμε ότι και στην προκείμενη περίπτωση ισχύουν ακριβώς τα ίδια. Κατά το χρόνο της μεταβίβασης των μετοχών από τον πατέρα στο γιο, το 1993, οι εφεσείοντες δεν μπορούσαν να βρίσκονταν στη σκέψη του αποβιώσαντος πατέρα και δεν μπορεί να αποδοθεί πρόθεση στον αποβιώσαντα να παρεμποδίσει ή να καθυστερήσει τους εφεσείοντες στο να ανακτήσουν απ' αυτόν τα ποσά που τους όφειλε εφόσον, κατά το χρόνο της μεταβίβασης, οι εφεσείοντες δεν ήταν πιστωτές υπό την έννοια του νόμου. Πιστωτές, όπως διαφαίνεται από το Αρθρο 2 του νόμου, είναι οι εξ αποφάσεως πιστωτές και τα πρόσωπα που έχουν αποδείξει το δικαίωμα τους να κατατάσσονται ως πιστωτές, κατά τη διανομή της περιουσίας πτωχεύσαντος ή αφερέγγυου προσώπου. Στην παρούσα υπόθεση, κατά τον ουσιώδη χρόνο του 1993, οι εφεσείοντες ούτε εξ αποφάσεως πιστωτές ήταν αλλά ούτε και είχαν αποδείξει το δικαίωμα τους να καταταχθούν ως πιστωτές του αποβιώσαντος σε διαδικασία διανομής της περιουσίας πτωχεύσαντος ή αφερέγγυου προσώπου.». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου)
  3. Σημειώνεται, εδώ, και η ερμηνεία που δίδεται στον όρο «πιστωτής οφειλέτη», από το ερμηνευτικό Άρθρο 2 του Κεφ. 62: «"πιστωτές oφειλέτη" σημαίvει όχι μόvo τα πρόσωπα στα oπoία αυτός πράγματι oφείλει, αλλά επίσης κάθε επιτετραμμέvo επί της εκτέλεσης τωv δικαστικώv απoφάσεωv, και κάθε πρόσωπo πoυ εvεργεί στo όvoμα αυτoύ, o oπoίoς vόμιμα πρoβαίvει σε εκτέλεση oπoιασδήπoτε δικαστικής απόφασης πoυ εκδόθηκε εvαvτίov τoυ oφειλέτη, και επίσης κάθε πρόσωπo (αv υπάρχει) στo oπoίo η περιoυσία τoυ oφειλέτη ή τo δικαίωμα vα πωλήσει και διαθέσει αυτή, περιέρχεται, είτε με πράξη τoυ ιδίoυ είτε με εφαρμoγή vόμoυ για τo κoιvό όφελoς όλωv τωv πρoσώπωv στα oπoία αυτός oφείλει.». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) [Ε]. ΚΑΤΑΛΗΞΗ
  4. Κατ' ακολουθία των πιο πάνω, η παρούσα Αίτηση αποτυγχάνει και συνεπώς απορρίπτεται.
  5. Καμία διαταγή για έξοδα. (Υπ.) ___________________________ ΜΙΧΑΛΗΣ Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Ή εν πάση περιπτώσει, δύναται να υποβληθεί στα πλαίσια της αγωγής ή της διαδικασίας. Δέστε σχετικά τα αναφερόμενα της έντιμης Δ.Α.Δ. Δ. Μιχαηλίδου (ως ήταν τότε), στην απόφαση της στην Αγωγή υπ' αρ. 2635/06 του Ε. Δ. Λεμεσού, Μαίρη Κουτσοκούμνη ν Γιώργου Οικονόμου κ.α., ημερομηνίας 29/02/2012, αναφορά στην οποία έχω ήδη κάνει. [i] Δέστε σχετικά την υπόθεση Παραστράτης ν Γλάυκος Πετρίδης
(1979)1 C. L. R. 231. [ii] Οι εν λόγω προϋποθέσεις, έχουν εξεταστεί κατ' επανάληψη από το Ανώτατο Δικαστήριο. Ενδεικτικά, παραπέμπω στις ακόλουθες Karydas Taxi Co. v Komodikis
(1975)1 CLR 321, Papastratis v Pierides
(1979)1 CLR 231, Odysseos v Pieris Estates and others
(1982)1 CLR 557, Jonitexo Ltd v Adidas
(1984)1 CLR 263 και Γρηγορίου ν Χριστοφόρου
(1995)1 Α.Α.Δ. 248. [iii] Στην υπόθεση Κυπριακός Οργανισμός Τουρισμού ν Θεωρή
(1989)1 Α. Α. Δ. 255 το Ανώτατο Δικαστήριο, στην σελίδα 258, αναφέρει τα εξής σχετικά: «Προσωρινά διατάγματα εκδίδονται με βάση το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 όταν το Δικαστήριο κρίνει πως η παροχή τέτοιας θεραπείας είναι δίκαιη και ευχερής. Το άρθρο αυτό του Νόμου έχει εξετασθεί επανειλημμένα από το Ανώτατο Δικαστήριο σε σειρά υποθέσεων. Στην πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Odysseos ν Pieris Estates and Others
(1982)1 C.L.R. 557, καθορίζονται συνοπτικά μεν αλλά πολύ περιεκτικά και με σαφήνεια, οι αρχές που διέπουν την έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων και εκείνες που ρυθμίζουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Οι τρεις βασικές προϋποθέσεις είναι:
  1. H ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση,
  2. Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, και
  3. Η πιθανότητα να υποστεί ο ενάγων ανεπανόρθωτη ζημιά Το θέμα όμως δεν τελειώνει εδώ. Όπως υποδεικνύεται στην Odysseοs, στο τελικό στάδιο το Δικαστήριο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει τέτοιο διάταγμα. (Βλέπε επίσης την υπόθεση Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν Πασχάλη Χ' Βασίλη
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 152). Πρέπει να τονίσουμε πως τα Δικαστήρια εκδίδουν τέτοια διατάγματα με φειδώ». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) [iv] Βλ. σχετικά, τα αναφερόμενα του Ανωτάτου Δικαστηρίου στις υποθέσεις Re Fereos Ltd
(1997)1 A.A.Δ. 959, Re Lumiere T.V. Public Company Ltd
(2006)1 A.A.Δ. 757 και Avila Management Services Ltd κ. α. ν Frantisek Stepanek κ. α.
(2012)1 Α.Α.Δ. 1403. [v] Βλ. τα αναφερόμενα του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Wolfgang Reckendorfer v Daphnee France Marie Reckendorfer
(2004)1 Α.Α.Δ. 1132: «Είναι γνωστές οι αρχές που διέπουν το ασφαλιστικό μέτρο, την έκδοση δηλαδή ενδιάμεσου προσωρινού διατάγματος, που σκοπό έχει να διασφαλίσει την εκτέλεση της τελικής απόφασης. Το πρωταρχικό κριτήριο, στην έκδοση τέτοιου διατάγματος, είναι η πιθανολόγηση επιτυχίας της αγωγής. Στο ενδεχόμενο τελικό αποτέλεσμα περιλαμβάνεται βεβαίως, και προσμετρά, και ο βαθμός επιτυχίας σε ό,τι αφορά τις αιτούμενες θεραπείες, το ύψος π.χ. του ποσού που απαιτείται, και αυτού που στο στάδιο της εξέτασης του προσωρινού διατάγματος πιθανολογείται πως θα αποδοθεί στην τελική απόφαση.». Σχετικές είναι και οι αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου στις υποθέσεις Ανδρέας Σάββα Κυτάλα κ. α. ν Άννας Χρυσάνθου κ. α.
(1996)1 Α.Α.Δ. 253 και Re Μιχάλη Σολομωνίδη
(1999)1 Α.Α.Δ. 2126. [vi] Στην υπόθεση Ανδρέας Σάββα Κυτάλα κ. α. ν Άννας Χρυσάνθου κ. α.
(1996)1 Α.Α.Δ. 253, το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε τα εξής σχετικά: «Με αυτή τη διευκρίνιση προχωρούμε να εξετάσουμε το κατά πόσο οι εφεσείοντες, με ό,τι είχαν παρουσιάσει, θα έπρεπε να επιτύχουν. Αρχίζουμε με το Άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 1960. Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας, που αποτελεί προϋπόθεση, γίνεται στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας: βλ Odysseos ν. Pieris Estates Ltd and Others
(1982)1 C.L.R. 557. Διευκρινίζουμε ότι η μαρτυρία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας. Το Εφετείο στην υπόθεση Constantinides v. Makriyiorghou
(1978)1 C.L.R. 585, παρέθεσε επιδοκιμαστικά το εξής απόσπασμα από την απόφαση του δικαστή Slade J., στην Re Lord Cable (deceased) Garatt and Others v. Waters and Others [1976] 3 All E.R. 417 (σελ. 430) στην οποία εξηγείται ότι, ακόμα και μετά την απόφαση στην American Cyanamid v. Ethicon [1975] 1 All E.R. 504, η προοπτική επιτυχίας δεν μπορεί παρά να εξετάζεται στη βάση μαρτυρίας:- "Nevertheless, in my judgment it is still necessary for any plaintiff who is seeking interlocutory relief to adduce sufficiently precise factual evidence to satisfy the Court that he has a real prospect of succeeding in his claim for a permanent injunction at the trial. If the facts adduced by him in support of his motion do not by themselves suffice to satisfy the Court as to this, he cannot in my judgment expect it to assist him by inventing hypotheses of fact on which he might have a real prospect of success. For example, if he wishes the Court to grant him relief on the basis that another person has at all material times held certain assets as nominee for a third party, he must adduce sufficient factual evidence to show both the grounds on which such claim is made and that he has a real prospect of establishing that such assets are so held. Likewise, if he wishes the Court to grant him relief on the basis that certain trustees have in the past been acting in breach of trust, he must adduce factual evidence sufficient to show not only what acts or omissions are relied on but also that he has a real prospect of establishing that they constituted a breach of trust under the relevant system of law." Στην προκείμενη περίπτωση η γενικότητα του περιεχομένου της ένορκης δήλωσης των εφεσειόντων μοιάζει με ισχυρισμό που εκφράζει θέση και μάλιστα υπό τύπο κατάληξης. Ως εκ τούτου στερείται αξίας από άποψης αποδεικτικού υλικού εφόσον δεν εκτίθενται γεγονότα με την αναγκαία λεπτομέρεια που να παρέχει έρεισμα το οποίο να δικαιολογεί τη θέση. Η κατάληξη πρωτόδικα ότι δεν καταδείχθηκε πιθανότητα επιτυχίας ήταν απόλυτα ορθή. Το προσωρινό διάταγμα δεν εδικαιολογείτο με βάση το Άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 1960.». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) [vii] Βλ. τις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου στις υποθέσεις C.T. Tobacco Ltd v Εκδόσεις Αρκτίνος Λτδ κ.α.
(2003)1(Β) Α.Α.Δ. 853 και Αντώνης Ανδρέου ν Colossos Signs Ltd
(2009)1 Α.Α.Δ. 1040. [viii] Δέστε σχετικά τα αναφερόμενα από την έντιμη Π.Ε.Δ. Λ. Δημητριάδου στην απόφαση της στην Αγωγή υπ' αρ. 8920/10 του Ε. Δ. Λευκωσίας, Παυλόπουλου ν Ευριπίδου, ημερομηνίας 15/05/2013 και την εκεί παρατιθέμενη από την έντιμη Πρόεδρο απόφαση του έντιμου Γ. Μ. Πική, Προσ. Π.Ε.Δ. (όπως ήταν τότε) στην Αγωγή αρ. υπ' αρ. 2/73 Ε. Δ. Λάρνακας, Elias Adamou v. Georgios Char. Kitchiou and Another
(1975)J.S.C 12. [ix] Δέστε σχετικά - ως προς το ότι, ο ουσιώδης χρόνος, είναι ο χρόνος της μεταβίβασης - την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Χριστόδουλος Αργυρού κ.α. v Κυπριακής Τράπεζας Αναπτύξεως Λτδ
(2008)1B A.A.Δ.
  1. [x] Σχετική εν προκειμένω, είναι η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Τζιέπρα ν Σάββα κ. α. Έφεση Αρ. 4/2012, ημερομηνίας 22/11/
  2. Αναφέρθηκαν σε αυτήν, μεταξύ άλλων και τα εξής: «Στην παλιά, αλλά καθοδηγητική απόφαση, Lymperopoulou v. Christodoulou and Others
(1957)Vol. 22 C.L.R., 184 αποφασίστηκε ότι μια δόλια μεταβίβαση είναι άκυρη εναντίον πιστωτή ή πιστωτών τους οποίους, ο μεταβιβάζων και ο δεχόμενος τη μεταβίβαση είχαν πρόθεση να παρεμποδίσουν ή να καθυστερήσουν να ανακτήσουν τα χρέη τους. Δόλια μεταβίβαση δυνάμει των προνοιών του άρθρου 3
(1)του περί Δολίων Μεταβιβάσεων (Ακύρωση) Νόμου, Κεφ. 62 μπορεί ν΄ ακυρωθεί μόνον εάν ο πιστωτής, που υποβάλλει την αίτηση ακύρωσης, συγκαταλέγεται μεταξύ αυτών που ο μεταβιβάζων (χρεώστης), κατά το χρόνο της μεταβίβασης, είχε πρόθεση να παρεμποδίσει ή να καθυστερήσει, στην ανάκτηση του οφειλόμενου, προς αυτόν, χρέους του. Ο Νόμος δεν παρέχει θεραπεία για «μεταγενέστερο πιστωτή», δηλαδή πιστωτή ο οποίος δεν βρισκόταν στη σκέψη του χρεώστη κατά το χρόνο της δόλιας μεταβίβασης. Η απόφαση Lymperopoulou (ανωτέρω) υιοθετήθηκε πρόσφατα στην υπόθεση Pampos Zenios Trading Ltd and Others v. Χατζηπαύλου & Υιός Λτδ κ.α., Πολιτική Έφεση 381/08, ημερ. 28.12.2011. Έχοντας υπόψιν τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης και ιδιαίτερα το ότι η επίδικη μεταβίβαση έγινε στις 13.9.2006, ότι η διάσταση των συζύγων επήλθε στις 31.3.2007, ότι η εκ συμφώνου απόφαση υπέρ της εφεσείουσας εκδόθηκε στις 7.7.2011 και ότι ο εφεσίβλητος 1 ήταν, κατά το χρόνο έκδοσης της απόφασης, τουλάχιστον ιδιοκτήτης του ακινήτου D4540 στην τοποθεσία Μακεδονίτισσα του Δήμου Έγκωμης, Λευκωσία, του οποίου η αξία κατά το χρόνο της διάστασης (31.3.2007) ανερχόταν σε €475.000.-, θεωρούμε ότι ορθά το πρωτόδικο δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν μπορεί να αποδοθεί πρόθεση στον εφεσίβλητο 1 να παρεμποδίσει ή να καθυστερήσει την εφεσείουσα στην εκτέλεση της απόφασης που αργότερα εκδόθηκε υπέρ της, με τη μεταβίβαση του προαναφερόμενου ενός τρίτου μεριδίου, πέντε χρόνια προηγουμένως και πριν επέλθει η διάσταση των συζύγων. Επομένως, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι ορθά το πρωτόδικο δικαστήριο έκρινε ότι η συγκεκριμένη μεταβίβαση δεν μπορούσε να θεωρηθεί ως δόλια δυνάμει του άρθρου 3
(1)του Κεφ. 62 και άρα δεν μπορούσε να ακυρωθεί δυνάμει του άρθρου 4 του Κεφ. 62. Το σφάλμα του πρωτόδικου δικαστηρίου αναφορικά με την περιουσία της οποίας ο εφεσίβλητος 1 ήταν ιδιοκτήτης, κατά το χρόνο της εξέτασης της αίτησης για ακύρωση της μεταβίβασης, δεν ήταν καθοριστικό για την έκβαση της υπόθεσης. Σ΄ αυτό το συμπέρασμα καταλήξαμε αφού λάβαμε υπόψιν τα προαναφερόμενα γεγονότα και ημερομηνίες αλλά και το ότι, τουλάχιστον το (σημαντικής αξίας) προαναφερόμενο ακίνητο (πρώην συζυγικός οίκος) ήταν στην ιδιοκτησία του εφεσίβλητου 1, κατά τον ουσιώδη χρόνο, κατά παραδοχή της εφεσείουσας η οποία, στη σχετική της ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της αίτησης ακύρωσης της μεταβίβασης, λέγει ότι θα καταθέσει memo στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Λευκωσίας γι΄ αυτό το ακίνητο (Δέστε την ένορκη δήλωση της εφεσείουσας ημερ. 12.7.2011, παρ. 3).». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) [xi] Βλ. τα αναφερόμενα από τον έντιμο Δ. Α. Δ. (ως ήταν τότε), Π. Καλλή, στην υπόθεση Re Ατελιε Επίπλων "La Qualite" Κώστας Άσπρος Λτδ (Aρ. 2)
(1997)1 Α.Α.Δ. 363, σε ότι αφορά το πώς συμπλέκονται οι γενικές διατάξεις του Άρθρου 22 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, Νόμος 14/1960 που ρυθμίζουν γενικά το ζήτημα της καθ' ύλην αρμοδιότητας του Δικαστηρίου, με τις διατάξεις νομοθετημάτων που καθορίζουν το ζήτημα ειδικά. [xii] Ως χαρακτηριστικά αναφέρει το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση αυτή (Ιωακείμ ανωτέρω): «Παρόλο που δικονομικά τέτοια αίτηση είναι ενταγμένη στο πλαίσιο της αγωγής, εντούτοις ο ομφάλιος λώρος με αυτή έχει αποκοπεί. Πρόκειται για αυτόνομη διαδικασία, που στοχεύει σε άλλης μορφής θεραπεία και που κατατάσσεται, όπως προελέχθη, για το σκοπό που συζητούμε, στην ευρύτερη κατηγορία των αγωγών.». Επαναλήφθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο και στην Ιωακείμ κ. α. ν Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ (Αρ. 2)
(2003)1Β Α.Α.Δ 986. [xiii] Δέστε σχετικά τις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου στις υποθέσεις Harvey v Ζαβαλλή, Πολιτική Έφεση Αρ. E17/2013, ημερομηνία29/06/2015, Χ¨Κυπρή ν Γιωργαλλή κ. α.
(2007)1Β Α.Α.Δ 1239, και την Αίτηση της εταιρείας Κτηματικές Επιχειρήσεις Ανδρέα Ευριπίδη Δημοσθένους Λτδ για λήψη άδειας για καταχώριση αίτησης για την έκδοση προνομιακών ενταλμάτων Ακύρωσης και Απαγόρευσης
(2007)1Α Α.Α.Δ 224. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.