ΜΟΡΦΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΛΤΔ ν. ANDORA LTD κ.α., Πολιτική Αγωγή υπ' αρ: 628/2011, 12/5/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2016:A27 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: ΜΙΧΑΛΗ Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε. Δ. Πολιτική Αγωγή υπ' αρ: 628/2011 Μεταξύ: ΜΟΡΦΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΛΤΔ Αιτήτρια / Ενάγουσα - και - 1. ANDORA LTD Εναγομένης 1 2. ANDORA METAL AND HEAT CONSTRUCTIONS LTD Εναγομένης 2 / Καθ' ης η Αίτηση Εναγομένων ------------------- Ημερομηνία: 12/05/2016 Αίτηση Για Αναστολή Εκτέλεσης Δικαστικής Απόφασης ημερομηνίας 21/10/2015 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Ενάγουσα / Αιτήτρια: κ. Μ. Μαρκουλλής για την Γ. Φ. Πιττατζης Δ. Ε. Π. Ε. Για την Εναγομένη 2 / Καθ' ης η Αίτηση: κ. Χ. Κ. Δημητριάδης για την Κώστας Π. Δημητριάδης Δ. Ε. Π. Ε. --------------------- ΑΠΟΦΑΣΗ [Α]. ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ 1. Με την υπό εξέταση Αίτηση, η Αιτήτρια ζητά από το Δικαστήριο, την έκδοση των ακόλουθων διαταγμάτων: «Α. Απόφαση ή και διάταγμα αναστέλλον τα αναγκαστικά μέτρα που λήφθησαν κατά των εναγόντων στην υπό άνω αριθμό και τίτλο υπόθεση μέχρις ότου ο εναγόμενος εξοφλήσει το χρέος του στη δικαστική απόφαση της ανωτέρω αγωγής. Β. Απόφαση ή και διάταγμα αναστέλλον την εκτέλεση του εντάλματος κατάσχεσης κινητής περιουσίας με αριθμό 143/15 που εκδόθηκε εναντίον των εναγόντων στην υπό άνω αριθμό και τίτλο υπόθεση μέχρις ότου οι εναγόμενοι εξοφλήσουν τους ενάγοντες το χρέος τους στη δικαστική απόφαση της ανωτέρω αγωγής του Επαρχιακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου. Γ. Οποιοδήποτε άλλο διάταγμα κριθεί δίκαιο. Δ. Έξοδα πλέον Φ. Π. Α.». [Β]. Η ΑΙΤΗΣΗ ΚΑΙ Η ΕΝΟΡΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ 2. Η Αίτηση βασίζεται: «στους Διαδικαστικούς Κανονισμούς Διατ. 48 καν. 1 ,2 και 8 και Διατ. 40 καν. 7, και 11 άρθρο 32 του Νόµου 14/1960 και άρθρα 6 και 9 και 29 του Κεφ. 6 και στες συµφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου». 3. Η Αίτηση συνοδεύεται από την ένορκο δήλωση του κ. Λοΐζου Λοΐζου, που είναι, ως δηλώνει, διευθυντής και κύριος μέτοχος της Αιτήτριας, ημερομηνίας 21/10/2015. 4. Τα ουσιαστικότερα σημεία της μαρτυρίας του εν λόγω ενόρκως δηλούντα, είναι τα εξής: «2. Στην ανωτέρω υπόθεση εκδόθηκε απόφαση εναντίον του εναγοµένου 2 για το ποσό των €2181, πλέον τόκο 5,5% ετησίως από 27/7/10 µέχρι εξόφληση, πλέον €1871, πλέον τόκο προς 5,5% επί ποσού €1843 από 21/6/11 µέχρι εξόφληση πλέον ΦΠΑ. 3. Στην ανωτέρω υπόθεση επειδή κατέθεσαν οι ενάγοντες αίτηση για έκδοση προσωρινού διατάγματος και αίτηση για συμπληρωτική ένορκο δήλωση, οι οποίες απορρίφθηκαν οι ενάγοντες καταδικάστηκαν σε έξοδα. 4. Οι δικηγόροι των εναγομένων 2 αφού υπολόγισαν τα έξοδα τους τα οποία ανέρχονται στα €1655, κατέθεσαν writ κινητών µε αριθµό 143/15 εναντίον των εναγόντων. 5. Ο δικηγόρος µας πιστεύει και µας λέει ότι τα δικηγορικά έξοδα ψηφίζονται και εγκρίνονται προς όφελος και σε βάρος των διαδίκων και όχι απευθείας προς τους δικηγόρους και ότι το δικαίωµα πληρωµής των δικηγορικών ασκείται δια του διαδίκου. 6. Επίσης ο δικηγόρος µας, µας συµβούλεψε ότι δεν είναι νοµικά εφικτό ένας διάδικος που δικαιούται ένα ποσό έναντι του άλλου διάδικου και µάλιστα µε δικαστική απόφαση, να παίρνει µέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης για ποσό µικρότερο από αυτό που οφείλει στον αντίδικο του. 7. Πρόσφατα μας ενημέρωσε ο δικαστικός επιδότης κ. Χριστάκης Χρυσοστόμου ότι οι εναγόμενοι εξέδωσαν εναντίον των εναγόντων ένταλμα κατάσχεσης της κινητής μας περιουσίας με αριθμό 143/15 για τα δικηγορικά στην ανωτέρω υπόθεση και ότι σύντομα θα έλθει στα καταστήματα και γραφεία της εταιρείας μας για κατάσχεση. 8. Αν προχωρήσει η διαδικασία της κατάσχεσης οι εναγόμενοι θα πληρωθούν σίγουρα τα δικηγορικά και πιθανότατα εμείς να μην εισπράξουμε το ποσό της ανωτέρω δικαστικής απόφασης και τα έξοδα που εκδόθηκε εναντίον τους στην ίδια υπόθεση και έτσι θα υποστούμε αδικία και ζημιά ανεπανόρθωτη. 9. Ήδη προχωρήσαµε σε έρευνα για ακίνητη περιουσία στο όνοµα των εναγοµένων για να πάρουµε µέτρα εκτέλεσης αλλά εξόσων έχουµε ενηµερωθεί, ακίνητη περιουσία έχουν µόνο µε µίσθωση. Τρίτοι που γνωρίζουν τους εναγόµενους µε έχουν πληροφορήσει ότι οι εναγόµενοι 2 είναι αφερέγγυοι και για τούτο δεν µας πλήρωσαν από τη δικαστική απόφαση και αντιµετωπίζουν οικονοµικά προβλήµατα µε αποτέλεσµα να υπάρχει σοβαρή πιθανότητα και κίνδυνος εµείς να πληρώσουµε τα δικηγορικά τους ενώ αυτοί να µην µας πληρώσουν τίποτε και να µην εισπράξουµε.». [Γ]. Η ΕΝΣΤΑΣΗ ΚΑΙ Η ΕΝΟΡΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ 5. Η Καθ' ης η Αίτηση, καταχώρισε ένσταση στην υπό εξέταση Αίτηση, εγείροντας αριθμό λόγων για τους οποίους η Αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί από το Δικαστήριο. 6. Αυτοί, έχουν ως εξής: «i. Το νόµιµο υπόβαθρο της Αίτησης είναι ελλιπές και λανθασµένο. ii. Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση είναι αντικανονική ενώ περιέχει ψευδείς, γενικούς και αόριστους ισχυρισµούς και πληροφορίες. iii. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για αναστολή εκτέλεσης απόφασης και/ή εντάλµατος κατάσχεσης κινητής περιουσίας. iν. Οι αιτητές δεν έχουν καταδείξει οποιοδήποτε λόγο που να δικαιολογεί την αναστολή του εντάλµατος κατάσχεσης κινητής περιουσίας µε αρ. 143/15. ν. Το Δικαστήριο δεν έχει εξουσία να αναστείλει την εκτέλεση του εντάλµατος κατάσχεσης και εκποίησης κινητής περιουσίας µε αρ. 143/15 χωρίς να υπάρχει άλλη διαδικασία µε την οποία να επιχειρείται η αμφισβήτηση ή άλλως πώς περιορισµός των συνεπειών των ενδιάμεσων αποφάσεων ημερομηνίας 18/6/13 και 18/12/13 (στο εξής οι «Ενδιάμεσες Αποφάσεις») ή τουλάχιστον του δικαιώµατος των Αιτητών να προχωρήσουν µε εκτέλεση τους. νi. Οι Αιτητές δεν έχουν προχωρήσει, κατόπιν του ανάλογου αιτήµατος, σε συµψηφισµό των ποσών των δικηγορικών εξόδων που επιδικάστηκαν εναντίον τους µε το εξ αποφάσεως χρέος που τους οφείλεται. νii. Οι Αιτητές επιχειρούν λανθασμένα µέσω της διαδικασίας αναστολής να καταφέρουν συμψηφισμό αποφάσεων του Δικαστηρίου που επιδικάζουν ποσά εναντίον τους µε αποφάσεις του Δικαστηρίου που επιδικάζουν ποσά υπέρ τους. viii. Πλην υπό το µορφή προσωρινών µέτρων που ισχύουν µόνο µέχρι της εκδίκασης της παρούσας αίτησης, οι Αιτητές δεν έχουν ξασφαλίσει αλλά ούτε αιτηθεί διάταγµα του Δικαστηρίου που να αναστέλλει την εκτέλεση των Ενδιάμεσων Αποφάσεων ή που άλλως πώς να περιορίζει την εκτελεστότητα ή συνέπειες τους ούτως ώστε να δικαιολογείται και η αναστολή του εντάλματος κατάσχεσης κινητής περιουσίας µε αρ. 143/15.». 7. Η Ένσταση, βασίζεται: «στην Δ.40 Θ.7 και Δ.48 Θ. 1-4,7 & 8 των Θεσµών Πολιτικής Δικονοµίας, στο κοινοδίκαιο, στις αρχές τις επιείκειας και στην σύµφυτη εξουσία και πρακτική του Δικαστηρίου». 8. Η Ένσταση, υποστηρίζεται από την ένορκο δήλωση της κας Μαρίας Γιαννακού, ημερομηνίας 17/02/2016, που είναι, ως δηλώνει, στην υπηρεσία της Δ. Ε. Π. Ε. που εκπροσωπεί την Καθ' ης η Αίτηση στην υπό συζήτηση υπόθεση και υπό κρίση διαδικασία. 9. Τα ουσιαστικότερα σημεία της μαρτυρίας της εν λόγω ενόρκως δηλούσας είναι τα εξής: «1. Είµαι δικηγορική υπάλληλος στο δικηγορικό γραφείο Κώστας Π. Δηµητριάδης Δ.Ε.Π.Ε, δικηγόρους των Εναγοµένων 2 στην υπό τον πιο πάνω αριθµό και τίτλο αγωγή (στο εξής οι «Εναγόµενοι» ή «Καθ' ων η Αίτηση») και είµαι δεόντως εξουσιοδοτηµένη από τους Εναγόµενους 2 να προβώ στην παρούσα Ένορκη Δήλωση προς υποστήριξη της ένστασής τους στην αίτηση των Εναγόντων / Αιτητών ηµεροµηνίας 21/10/2015 (στο εξής η «Αίτηση»), µε την οποία αιτούνται όπως ανασταλούν, µέχρι οι Εναγόµενοι εξοφλήσουν το χρέος τους δυνάµει της τελικής απόφασης που εκδόθηκε στα πλαίσια της παρούσας αγωγής, τα «αναγκαστικά µέτρα που λήφθησαν κατά των εναγόντων» και το ένταλµα κατάσχεσης κινητής περιουσίας µε αριθµό 143/15 (στο εξής το «Ένταλµα Εκτέλεσης» ή «Ενταλµα») που εκδόθηκε εναντίον τους. Τα γεγονότα τα οποία αναφέρω κατωτέρω, τα γνωρίζω τόσο από τα έγγραφα που υπάρχουν στον φάκελο της υπόθεσης που τηρείται στο γραφείο µας όσο και από τους ίδιους τους Εναγόµενους. Όσον αφορά στα νοµικά ζητήµατα, αυτά τα πληροφορήθηκα από τον δικηγόρο τους Εναγόµενους, Κώστα Δηµητριάδη, ο οποίος χειρίζεται προσωπικά την υπόθεση. 3. Από την παράγραφο 2 της ΕΔ Λοίζου παραδέχοµαι ότι µετά από πλήρη εκδίκαση της υπόθεσης, το Δικαστήριο εξέδωσε, στις 22/12/2014, απόφαση υπέρ των Εναγόντων και εναντίον των Εναγοµένων, διευκρινίζω όµως ότι η απόφαση ήταν για το ποσό των €2.181 µε νόµιµο τόκο πλέον έξοδα ως υπολογιστούν από το Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. 4. Παραδέχοµαι τους ισχυρισµούς του Λοίζου που περιέχονται στην παράγραφο 3 της ένορκης του δήλωσης. Επιθυµώ να προσθέσω όµως ότι δικηγορικά έξοδα, τα οποία επιδικάστηκαν εναντίον των Εναγόντων µε τις ενδιάµεσες αποφάσεις του Δικαστηρίου ηµεροµηνίας 18/6/13 και 18/12/13 (στο εξής οι «Ενδιάµεσες Αποφάσεις»), ανήλθαν, κατόπιν υπολογισµού και έγκρισης, στο συνολικό ποσό των €1.655 πλέον ΦΠΑ επί του ποσού των €1.156. 5. Παραδέχοµαι την παράγραφο 5 της ΕΔ Λοίζου, διευκρινίζω όµως ότι ο λόγος για τον οποίο εκδόθηκε το Ένταλµα Εκτέλεσης, το οποίο αφορά τα πιο πάνω δικηγορικά έξοδα, είναι επειδή οι Ενάγοντες ουδέν πόσο πλήρωσαν, έναντι των πιο πάνω δικηγορικών εξόδων, παρόλο που οι Ενδιάµεσες Αποφάσεις οι οποίες παραµένουν µέχρι σήµερα σε εφαρµογή, ισχυρές και πλήρως εκτελεστέες. 6. Αρνούµαι και απορρίπτω τα όσα ο Λοϊζου ισχυρίζεται στις παραγράφους 5 - 12 της ΕΔ Λοίζου και σε απάντηση αναφέρω τα πιο κάτω: i. οι Αιτητές δεν έχουν προχωρήσει σε αίτηµα για συµψηφισµό των ποσών των δικηγορικών εξόδων που επιδικάστηκαν εναντίον τους µε το εξ αποφάσεως χρέος που τους οφείλεται ούτε προωθούν οποιαδήποτε άλλη διαδικασία µε την οποία να επιχειρείται η αµφισβήτηση ή άλλως πώς περιορισµός του δικαιώµατος των Εναγοµένων να εκτελέσουν τις Ενδιάµεσες Αποφάσεις. Ως µε συµβουλεύουν οι Δικηγόροι των Εναγοµένων, το προσωρινό διάταγµα αναστολής ηµεροµηνίας 21/1/2016 που εκδόθηκε εκκρεµούσης της παρούσας αίτησης δεν διαφοροποιεί την πιο πάνω θέση αφού αυτό είναι απλά παρεπόµενο της παρούσας αίτησης και η ισχύς του θα τερµατιστεί αυτόµατα µε την ολοκλήρωση της παρούσας διαδικασίας. ii. οι Αιτητές επιχειρούν µέσω της παρούσας αίτησης να καταφέρουν συµψηφισµό αποφάσεων του Δικαστηρίου που επιδικάζουν ποσά εναντίον τους µε αποφάσεις του Δικαστηρίου που επιδικάζουν ποσά υπέρ τους. Ως µε συµβουλεύουν οι Δικηγόροι των Εναγοµένων, το αίτηµα για συµψηφισµό έπρεπε να είχε προωθηθεί ως τέτοιο στην βάση των σωστών νοµικών διατάξεων, και των αρχών που διέπουν την εφαρµογή τους, και όχι υπό τον µανδύα αιτήµατος για αναστολή εκτέλεσης του Εντάλµατος Εκτέλεσης. iii. Ως µε συµβουλεύουν οι Δικηγόροι των Εναγοµένων, ένα διάταγµα αναστολής εκτέλεσης αποτελεί πάντοτε προσωρινό µέτρο εν αναµονή µιας άλλης κύριας διαδικασίας και δεν µπορεί να προωθείται ως αυτοσκοπός και, ως εκ τούτου, για την παραχώρηση διατάγµατος αναστολής εκτέλεσης είναι προϋπόθεση ο αιτητής να προωθεί παράλληλα κάποιο άλλο ένδικο µέσο µε το οποίο να επιχειρεί να ανατρέψει, ακυρώσει, περιορίσει ή άλλως πως αντικρούσει την δικαστική απόφαση ή διάταγµα από την οποία απορρέει το ένταλµα εκτέλεσης του οποίου ζητά την αναστολή. iv. Ως µε συµβουλεύουν οι Δικηγόροι των Εναγοµένων, οι Αιτητές δεν νοµιµοποιούνται να επιδιώκουν αναστολή του Εντάλµατος χωρίς να έχουν πρώτα επιχειρήσει να περιορίσουν ή άλλως πως αντικρούσουν τις συνέπειες των Ενδιάµεσων Αποφάσεων µέσω αιτήµατος για συµψηφισµό ή άλλως πως ή, τουλάχιστο, µέσω αιτήµατος για αναστολή της εκτέλεσης των Ενδιάµεσων Αποφάσεων.». [Δ]. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ ΚΑΙ ΕΞΕΤΑΣΗ ΑΙΤΗΜΑΤΟΣ 10. Σύμφωνα με την Δ.40, κ. 7 των Θ. Π. Δ.: «Every person to whom any sum or money or any costs shall be payable under a judgment or order shall, so soon as the money or costs shall be payable, be entitled to apply for the issue of writs to enforce payment thereof, subject nevertheless as follows:- (
- a)If the judgment or order is for payment within a period therein mentioned, no writ shall be issued until after the expiration of such period; (
- b)The Court or Judge may, at or after the time of giving judgment or making an order, stay execution until such time as they or he shall think fit». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) 11. Περαιτέρω, σύμφωνα με την Δ.40, κ. 11 των Θ. Π. Δ.: «Any party against whom judgment has been given or an order made may apply to the Court or a Judge for a stay of execution or other relief against such judgment upon the ground of facts which have arisen too late to be pleaded; and the Court or Judge may give such relief and upon such terms as may be just». 12. Για σκοπούς πληρότητας της νομικής πτυχής του εξεταζόμενου αιτήματος, αν και δεν αποτελούν μέρος της νομικής βάσης της υπό κρίση Αίτησης, παραπομπή γίνεται στο Άρθρο 47 του περί Δικαστηρίωv Νόμoυ τoυ 1960, Νόμος 14/1960 και στην Δ.44, κ. 11 των Θ. Π. Δ. 13. Το Άρθρο 47 του Νόμου 14/1960, προνοεί: «Η απόφασις oιoυδήπoτε δικαστηρίoυ, επιφυλασσoμέvης oιασδήπoτε εv αυτή περιεχoμέvης αvτιθέτoυ διαταγής και ασχέτως τoυ γεγovότoς ότι αύτη έχει ληφθή επί παραλείψει υπoβoλής εγγράφωv πρoτάσεωv ή εμφαvίσεως oιoυδήπoτε διαδίκoυ, θα είvαι δεσμευτική δι' όλoυς τoυς διαδίκoυς ευθύς ως αύτη εκδoθή, ασχέτως πρoς oιαvδήπoτε έφεσιv κατ' αυτής, αλλά τo δικαστήριov υπό τoυ oπoίoυ εκδίδεται η τoιαύτη απόφασις, ή oιovδήπoτε δικαστήριov έχov δικαιoδoσίαv vα εκδικάση κατ' έφεσιv τηv τoιαύτηv απόφασιv δύvαται καθ' oιovδήπoτε χρόvov, εάv θεωρήση τoύτo πρέπov, και ασχέτως πρoς τo εάv εξεδόθη ή μη διάταγμα πρoς εκτέλεσιv αυτής, vα διατάξη όπως αvασταλή η εκτέλεσις της τoιαύτης απoφάσεως, διά τoσoύτov χρovικόv διάστημα και υπό τoιoύτoυς όρoυς ή άλλως, ως ήθελε κρίvει oρθόv τo τoιoύτov δικαστήριov.». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) 14. Η δε Δ.44, κ. 11 των Θ. Π. Δ. προνοεί ότι: «The execution of a writ shall not be suspended unless the Court or a Judge so orders or the judgment creditor or his advocate withdraws the writ by writing under his hand. .». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) 15. Περαιτέρω, στο Annual Practice του 1958, Τόμος 1, στην σελίδα 1016, με αναφορά στην σχετική Αγγλική Ο.42, που είναι η αντίστοιχη της Δ.40 των Θ. Π. Δ. και ρυθμίζει το ζήτημα της εκτέλεσης, αναφέρονται τα εξής σε ότι αφορά την σχετική με το εξεταζόμενο ζήτημα, Αγγλική Ο.42, r. 19: «19.—
(1)Where a judgment is given or an order made for the payment of money by any person and the Court or a Judge is satisfied on application made at the time of the judgment or order or at any time thereafter by the judgment debtor or other party liable to execution that there are special circumstances which render it inexpedient to enforce the judgment or order or that the judgment debtor is unable from any cause to pay the money, then, notwithstanding anything in Rule 17, 17A or 18 of this Order, the Court or a Judge may by order stay execution of the judgment or order by writ of fieri facias either absolutely or for such period and subject to such conditions as the Court or Judge thinks fit.
(2)An application under this Rule if not made at the time the judgment is given or the order made shall be made by summons and may be so made notwithstanding that an appearance has not been entered. .». Τhe Court or Judge may by order stay execution."—The only grounds on which under the above Rule the Court can stay execution on a judgment or order for payment of money are either that there are special circumstances which render it inexpedient to enforce the judgment or order or that the judgment debtor is unable from any cause to pay the money. .». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου)
- Στρέφομαι τώρα στα γεγονότα που περιστοιχίζουν την υπό κρίση Αίτηση. Περιορίζομαι, σημειώνω, στην διαπίστωση των όσων είναι απολύτως αναγκαία για σκοπούς εξέτασης του υποβληθέντος, με αυτήν, αιτήματος.
- Κατ' αρχήν, κρίνω ότι, στην προκείμενη περίπτωση, οι πρόνοιες της Δ.40, κ. 11 των Θ. Π. Δ. δεν τυγχάνουν εφαρμογής, από την στιγμή που είναι προφανές, ότι, το αίτημα της Αιτήτριας, δεν βασίζεται σε γεγονότα που αφορούν την ουσία της Αγωγής, τα οποία προέκυψαν πολύ αργά για να δικογραφηθούν ώστε να μπορούσαν να εξεταστούν κατά την ακροαματική διαδικασία της Αγωγής, και τα οποία θα μπορούσαν να υποστηρίξουν αίτημα για επανεκδίκαση της υπόθεσης, ή τον οποιοδήποτε λόγο έφεσης που υπεβλήθη εναντίον της ορθότητας της τελεσίδικης απόφασης του Δικαστηρίου. Το τι, κατά τα κρατούντα στο Ηνωμένο Βασίλειο, αποσκοπούσε να ρυθμίσει η ανάλογη αγγλική διαταγή, ήταν, την δυνατότητα αναστολής εκτέλεσης απόφασης, εκκρεμούσης πρότασης στο αγγλικό εφετείο για επανεκδίκαση («motion for new trial»). Στην Κύπρο, η Δ.40 κ. 11 των Θ. Π. Δ. έχει αποφασιστεί από το Ανώτατο Δικαστήριο, ότι δεν παρέχει ευχέρεια αναστολής διαδικασίας, άλλη από εκείνη που αποτελεί το αντικείμενο έφεσης (Βλ. Stavrou and Another v Christopoulos
(1)
(1985)1 C.L.R. 449, Ιωσηφάκης ν Αριστοδήμου
(1990)1 C.L.R. 284, Αναφορικά με την Παρασκευού Μαρκου Κκαραντωνιου
(2000)1Γ Α.Α.Δ 1868 και Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λάρνακας - Αμμοχώστου Λτδ ν Χρίστος Αυξεντίου κ. α. Πολιτική Έφεση Αρ. E125/2015, απόφαση ημερομηνίας 23/03/2016). Στην προκείμενη περίπτωση, δεν τίθεται ζήτημα επανεκδίκασης ή εφέσεως. 18. Τώρα σε ότι αφορά τις πρόνοιες της Δ.40, κ. 7(
- b)των Θ. Π. Δ., το τι πρέπει να εξεταστεί, βάσει των προαναφερομένων, είναι κατά πόσο έχουν αποδειχθεί από πλευράς Αιτήτριας, τέτοια γεγονότα ή περιστάσεις, που να δικαιολογούν την επίκληση της. Ο ισχυρισμός που προβάλλεται από πλευράς Αιτήτριας προς υποστήριξη της υπό εξέταση Αίτησης της, είναι, ότι, το συγκεκριμένο ένταλμα εκτέλεσης, αντικείμενο της Αίτησης, δεν πρέπει να εκτελεστεί μέχρις ότου η Καθ' ης η Αίτηση εξοφλήσει το χρέος της προς την Αιτήτρια, ως έχει τελεσίδικα αποφασιστεί από αυτό το Δικαστήριο στα πλαίσια αυτής της Αγωγής, κατόπιν εξέτασης της ουσίας της μεταξύ τους διαφοράς. Σημειώνεται, εδώ, ότι, το εκ δικαστικής αποφάσεως χρέος της Καθ' ης η Αίτηση προς την Αιτήτρια, είναι για ποσό μεγαλύτερο από το ποσό που η Καθ' ης η Αίτηση δικαιούται να πληρωθεί από την Αιτήτρια ως έξοδα που επιδικάστηκαν προς όφελος της, και πάλι από αυτό το Δικαστήριο, στα πλαίσια και πάλι αυτής της Αγωγής, όμως κατόπιν εκδίκασης ενδιάμεσων διαβημάτων που έλαβαν χώρα στην διαδικασία, πριν από την εκδίκαση της ουσίας της διαφοράς. Τα γεγονότα αυτά, σημειώνεται περαιτέρω, δεν αμφισβητούνται από πλευράς Καθ' ης η Αίτηση. Το ζήτημα, συνεπώς, είναι, κατά πόσο τα γεγονότα αυτά στοιχειοθετούν συνθήκες που καθιστούν πρέπουσα την αναστολή εκτέλεσης του υπό αναφορά εντάλματος εκτέλεσης. 19. Η Καθ' ης η Αίτηση, δια του συνηγόρου της, εισηγήθηκε, ότι, η προαναφερόμενη Δ.40, κ. 7(
- b)των Θ. Π. Δ., από μόνη της, και χωρίς να έχει προηγηθεί από πλευράς Αιτήτριας, οποιοδήποτε άλλο διάβημα για αμφισβήτηση του δικαιώματος της Καθ' ης η Αίτηση να εκτελέσει τις υπό αναφορά ενδιάμεσες αποφάσεις / διαταγές του Δικαστηρίου για έξοδα διαδικασίας που επιδικάστηκαν υπέρ της και εναντίον της Αιτήτριας, δεν δικαιολογεί το υπό κρίση αίτημα της Αιτήτριας για αναστολή εκτέλεσης του εκδοθέντος εντάλματος εκτέλεσης. Πρόκειται, κατά την εισήγηση της Καθ' ης η Αίτηση, για επιδίωξη της Αιτήτριας, συγκεκαλυμμένα, να επιτύχει συμψηφισμό του προς όφελος της επιδικασθέντος ποσού, με τα έξοδα της διαδικασίας που επιδικάστηκαν υπέρ της Καθ' ης η Αίτηση, κατά τρόπο ανορθόδοξο και ανεπίτρεπτο. 20. Στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 5η έκδοση, τόμος 11, στην παράγραφο 721, αναφέρονται τα εξής, σε ότι αφορά την ευχέρεια του Δικαστηρίου να συμψηφίσει έξοδα στην διαδικασία: «The court's discretion. The court has discretion as to whether costs are payable by one party to another, the amount of those costs, and when they are to be paid. The general rule is that the unsuccessful party will be ordered to pay the costs of the successful party, but the court may make a different order. In deciding what order (if any) to make, the court must have regard to all the circumstances, including
(1)the conduct of all the parties;
(2)whether a party has succeeded only part of his case, eνen if he has not been wholly successful; and
(3)any payment into court or admissible offer to settle made by a party which is drawn to the court's attention and which is not an offer to which costs consequences apply. Where a party entitled το costs is also liable to pay costs the court may assess the costs which that party is liable to pay and either (
- a)set off the amount assessed against the amount the party is entitled to be paid and direct him to pay any balance; or (
- b)delay the issue of a certificate for the costs to which the party is entitled until he has paid the amount which he is liable to pay. ...». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) 21. Παρόμοιες είναι και οι αναφορές στην Ετήσια Πρακτική του 1966, στις σελίδες 1999/282 και 1999/283[i], όπου, εκεί, αναλύεται η εξουσία και του Πρωτοκολλητή του Δικαστηρίου να δράσει κατά ανάλογο τρόπο, κατά την διαδικασία υπολογισμού («taxation») των εξόδων. Σχετική είναι η Δ.59, κ. 13 των Θ. Π. Δ.[ii] που παρέχει στον Πρωτοκολλητή, ακριβώς αυτή την εξουσία. 22. Στην δε Ετήσια Πρακτική του 1958, στην σελίδα 1900 αναφέρεται και το εξής: «Where the party to receive costs was indebted at the issue of the writ to his opponent to an amount exceeding the amount he is to receive he will on motion be restrained from levying execution except to the extent to which he has paid that debt (Meynell v Morris
(1911), 104 L. T. 667).».
- Στην βάση των όσων έχουν προαναφερθεί, βρίσκω, ότι, τα γεγονότα αυτής της υπόθεσης, ως έχουν αποδειχθεί από πλευράς Αιτήτριας, δικαιολογούν την επίκληση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, ως αυτή απορρέει από το προαναφερόμενο Άρθρο 47 του Νόμου 14/1960 και την κανονιστική Δ.40, κ. 7(b) των Θ. Π. Δ., ώστε να εγκριθεί το αίτημα της Αιτήτριας και να εκδοθεί διάταγμα για αναστολή εκτέλεσης του υπό αναφορά στην Αίτηση εντάλματος εκτέλεσης που εξέδωσε η Καθ' ης η Αίτηση εναντίον της περιουσίας της. Μια αναστολή, σύμφωνα με τα όσα έχουν προαναφερθεί κατά την ανάλυση της νομικής πτυχής του ζητήματος, αν και απόλυτη, δεν θα μπορούσε να είναι οριστική. Η αναστολή της εκτέλεσης του θα διαρκούσε μέχρι και την πληρωμή του εκ δικαστικού αποφάσεως χρέους της Καθ' ης η Αίτηση προς την Αιτήτρια.
- Είναι όμως αυτή, η πιο πρακτική λύση που το Δικαστήριο μπορεί να δώσει στην προκείμενη περίπτωση, δεδομένης της δοθείσας κατάστασης πραγμάτων; Η απάντηση στο ερώτημα είναι σαφώς αρνητική, καθότι θα άφηνε σε εκκρεμότητα ζητήματα τα οποία μπορούν τελικώς να διευθετηθούν δια της ακόλουθης ρύθμισης, την οποία το Δικαστήριο κρίνει ορθή και δίκαιη υπό τις περιστάσεις και την οποία εφαρμόζει στην βάση της ευχέρειας που του δίδεται από τα Άρθρα 31 και 43 του Νόμου 14/1960 και από την κανονιστική Δ.57 κ. 7 των Θ. Π. Δ. Σε κάθε περίπτωση, το Δικαστήριο κρίνει ότι μπορεί να ενεργήσει κατά τον τρόπο που στην συνέχεια αναφέρεται, εφαρμόζοντας την αρχή του δικαίου της επιείκειας, του συμψηφισμού («equitable set-off») (Άρθρο 29
(1)(γ) του Νόμου 14/1960) (Βλ. στο σύγγραμμα Blackstone's Civil Practice The Commentary 2013, στις σελίδες 982 και 983, τα αναφερόμενα στην παράγραφο 61.20 και την εκεί παρατιθέμενη απόφαση στην υπόθεση Lockley v National Blood Transfusion Service [1992] 1 WLR 492). Ας σημειωθεί, εδώ, ότι, η Αιτήτρια, βασίζει την Αίτηση της, και στην διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου, η οποία απορρέει από τις προαναφερόμενες νομικές διατάξεις (Βλ. Ντίνος Μιχαηλίδης ν Χρήστος Πουργουρίδης
(2001)1 Α.Α.Δ. 1263).
- Καταλήγω, συνεπώς, στην έκδοση της ακόλουθης διαταγής: (α) Το ποσό, που, με βάση σχετική απόφαση του Δικαστηρίου επιδικάστηκε υπέρ της Καθ' ης η Αίτηση και εναντίον της Αιτήτριας ως έξοδα διαδικασίας (βλ. το δηλωτικό του εν λόγω διατάγματος / απόφασης ημερομηνίας 18/12/2013), ήτοι, €1.187, πλέον Φ. Π. Α. επί του ποσού των €1.156, συμψηφίζεται με το ποσό, που, με βάση σχετική απόφαση του Δικαστηρίου επιδικάστηκε υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση ως έξοδα διαδικασίας (βλ. το δηλωτικό του εν λόγω διατάγματος / απόφασης ημερομηνίας 22/12/2014), ήτοι, με το ποσό των €1.871, πλέον €336,65 Φ. Π. Α., πλέον τόκο επί του ποσού των €1.843 προς 5,5% ετησίως από 21/06/2011 μέχρι εξοφλήσεως, και εξοφλείται. (β) Η Αιτήτρια, δεν θα μπορεί να προχωρήσει με την εκτέλεση της απόφασης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 22/12/2014 για την είσπραξη του υπόλοιπου του εκ δικαστικής αποφάσεως χρέους (και εξόδων) της Καθ' ης η Αίτηση (λαμβανομένων υπόψη των προαναφερομένων υπό το στοιχείο (α)) το οποίο η Καθ' ης η Αίτηση διατάζεται να πληρώσει, πριν την έκδοση από τον Πρωτοκολλητή, κατόπιν σχετικού διαβήματος της ως προνοείται από τους Θ. Π. Δ., δηλωτικού αποφάσεως σε σχέση με την απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 22/12/2014, στο οποίο θα γίνεται η αναγκαία αναπροσαρμογή στην βάση του παρόντος διατάγματος. Συναφώς, τα δηλωτικά των αποφάσεων / διαταγμάτων του Δικαστηρίου ημερομηνίας 18/12/2013 και 22/12/2014, που συντάχθηκαν στις 13/01/2015 και 09/02/2015 αντίστοιχα, θα μπορούν, δικονομικά, να τύχουν μεταχείρισης από τους διαδίκους, μόνο υπό το φως της αυτής απόφασης του Δικαστηρίου. (γ) Η εκτέλεση του υπ' αρ. 143/15 εντάλματος για κατάσχεση και εκποίηση της κινητής ιδιοκτησίας της Αιτήτριας του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας - Αμμοχώστου, αναστέλλεται. [Ε]. ΚΑΤΑΛΗΞΗ
- Κατ' ακολουθία όλων των πιο πάνω, η υπό κρίση Αίτηση επιτυγχάνει και εκδίδεται από το Δικαστήριο προς όφελος της Ενάγουσας / Αιτήτριας και εναντίον της Εναγομένης 2 / Καθ' ης η Αίτηση, η ακόλουθη διαταγή: Α. Η εκτέλεση του υπ' αρ. 143/15 εντάλματος για κατάσχεση και εκποίηση της κινητής ιδιοκτησίας της Ενάγουσας του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας - Αμμοχώστου, το οποίο εκδόθηκε εναντίον της από την Εναγομένη 2, αναστέλλεται. Β. Το ποσό, που, με βάση σχετική απόφαση του Δικαστηρίου επιδικάστηκε υπέρ της Εναγομένης 2 και εναντίον της Ενάγουσας ως έξοδα διαδικασίας (βλ. το δηλωτικό του εν λόγω διατάγματος / απόφασης ημερομηνίας 18/12/2013), ήτοι, €1.187, πλέον Φ. Π. Α. επί του ποσού των €1.156, συμψηφίζεται με το ποσό, που, με βάση σχετική απόφαση του Δικαστηρίου επιδικάστηκε υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον της Εναγομένης 2 ως έξοδα διαδικασίας (βλ. το δηλωτικό του εν λόγω διατάγματος / απόφασης ημερομηνίας 22/12/2014), ήτοι, με το ποσό των €1.871, πλέον €336,65 Φ. Π. Α., πλέον τόκο επί του ποσού των €1.843 προς 5,5% ετησίως από 21/06/2011 μέχρι εξοφλήσεως, και εξοφλείται. Γ. Η Ενάγουσα, δεν θα μπορεί να προχωρήσει με την εκτέλεση της απόφασης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 22/12/2014 για την είσπραξη του υπόλοιπου του εκ δικαστικής αποφάσεως χρέους (και εξόδων) της Εναγομένης 2 (λαμβανομένων υπόψη των προαναφερομένων υπό το στοιχείο (Α)) το οποίo η Εναγομένη 2 διατάζεται να πληρώσει, πριν την έκδοση από τον Πρωτοκολλητή, κατόπιν σχετικού διαβήματος της Ενάγουσας ως προνοείται από τους Θ. Π. Δ., δηλωτικού αποφάσεως σε σχέση με την απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 22/12/2014, στο οποίο θα γίνεται η αναγκαία αναπροσαρμογή στην βάση του παρόντος διατάγματος και απόφασης. Συναφώς, τα δηλωτικά των αποφάσεων / διαταγμάτων του Δικαστηρίου ημερομηνίας 18/12/2013 και 22/12/2014, που συντάχθηκαν στις 13/01/2015 και 09/02/2015 αντίστοιχα, θα μπορούν, δικονομικά, να τύχουν μεταχείρισης από τους διαδίκους, μόνο υπό το φως της απόφασης αυτής του Δικαστηρίου.
- Δεδομένου, ότι, η Εναγομένη 2, κατά την έκδοση του προαναφερόμενου εντάλματος εκτέλεσης, είχε δικαίωμα να το πράξει και δεδομένης της επιτυχούς κατάληξης αυτής της Αίτησης της Ενάγουσας, η οποία όμως μπορούσε να είχε αιτηθεί το συμψηφισμό των εξόδων ή αναστολή της εκτέλεσης της διαταγής του Δικαστηρίου σε ότι αφορούσε τα έξοδα που είχαν επιδικαστεί προς όφελος της Ενάγουσας την 18/12/2013 αμέσως μετά την ανακοίνωση της τελικής απόφασης του Δικαστηρίου την 22/12/2014, κρίνω, ότι, σε ότι αφορά αυτή την διαδικασία, η καταλληλότερη διαταγή σε ότι αφορά τα έξοδα, είναι η κάθε πλευρά να επωμιστεί τα δικά της έξοδα. Συνεπώς, καμία διαταγή για έξοδα. (Υπ.) ___________________________ ΜΙΧΑΛΗΣ Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής [i] Καταγράφονται στην Ετήσια Πρακτική του 1966, στις σελίδες 1999/282 και 1999/283, τα εξής σχετικά: «Set Off.-Where several points are in dispute, and each party succeeds on some of them, the costs may be set off one against the other, and the plaintiff or defendant ordered to pay the balance (Bankart v. Tennant
(1870), L. R. 10 Eq. 141, 150; and see Knight v. Purssell
(1879), 49 L. J. C. 120; Badische Anilin v. Levin stein
(1885), 29 Ch. D. 366; Jenkins v. Jackson, [1891J 1 Ch. 89; Johnson v. Kearley, [1908J 2 K. B., p. 88; Bechstein v. Barker
(1910), 27 R. P. C., p. 490; and cases cited under S. C. C. R., r. 9
(4)(n.) "Apportionment of costs", supra. So, costs payable under different orders in the same suit, and notwithstanding change of solicitors (Robarts v. Buee
(1878), 8 Ch. D. 198), or in two suits in which the same estate is being administered (Lee v. Pain
(1844), 4 Hare 255), may be set off against each other; but the costs of two independent proceedings in different Courts cannot be set off against each other (Collett v. Preston
(1852), 15 Beav, 458; Wright v. Mudie
(1823), 1 Sim. & Stu. 266; Ex p. Griffin
(1880), 14 Ch. D. 37); thus, the costs of appeal from a county court to a Divisional Court cannot be set off against the costs of a bankruptcy appeal to a Divisional Court, though both Courts belong to the Q. B. D. (Re Baesett., [1896J 1 Q. B. 219); and costs in interpleader proceedings cannot be set off against costs in the action (Barker v . Hemming
(1880), 5 Q. B. D. 609). Chitty, J., refused to set off costs of an application to remove a county court action into the Ch. D. against the costs of the action iHassell v. Stanley, [1896J 1 Ch. 607). See, too, David v. Bees, [1904J 2 K. B. 435; but costs ordered by an arbitrator to be paid by one party to the arbitration may be set off against costs ordered to be paid to him on a case stated in the Q. B. D. and Court of Appeal the proceedings being the same all the proceedings in the arbitration (Welch v. Royal Exchange Assurance, [1939J 3 All E. R. 305). Incidentally, it was there decided that the application for a set-off was properly made to the Judge who heard the special case. ...». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) [ii] Η Δ.59, κ. 13 των Θ. Π. Δ. έχει ως εξής: «In any case in which, under Rule 13 of this Order, or any other Rule of Court, or by the order or direction of a Court or Judge, or otherwise, a party entitled to receive costs is liable to pay costs to any other party, the taxing officer may tax the costs such party is so liable to pay, and may adjust the same by way of deduction or set-off, or may, if he shall think fit, delay the allowance of the costs such party is entitled to receive until he has paid or tendered the costs he is liable to pay; or such officer may allow or certify the costs to be paid, and the same may be recovered by the party entitled thereto in the same manner as costs ordered to be paid may be recovered.». cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο