Επί τοις αφορώσι την αίτηση της VITA TRACE NUTRITION LTD ν. Επί τοις αφορώσι την ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ (ΖΩΟΤΡΟΦΕΣ) ΛΙΜΙΤΕΔ, Αρ. Αίτησης 27/2014, 25/1/

(8)4 και Δ.64, στο άρθρο 31

(1)και

(2)και του Περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60, καθώς και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου.» Η Αίτηση καταχωρήθηκε από την υπό εκκαθάριση εταιρεία και υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση, ενός εκ των διευθυντών της αιτήτριας-εταιρείας. Σύμφωνα με την εν λόγω Ένορκη Δήλωση, ημερομηνίας 05/08/2015, τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η παρούσα Αίτηση είναι τα εξής: 1) Εκδόθηκε διάταγμα του Επαρχιακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου με το οποίο η εταιρεία τέθηκε υπό καθεστώς εκκαθάρισης. Η εν λόγω διαδικασία αναστάληκε με διαταγή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου 2) Η εταιρεία επιζητεί την ακύρωση του διατάγματος εκκαθάρισης καθότι δεν υφίσταται σχετικό περί του αντιθέτου αίτημα από κανένα πιστωτή της και γενικώς τρίτο ενδιαφερόμενο πρόσωπο. Τουναντίον οι δύο πιστωτές της εταιρείας, μέσω έγγραφης δήλωσής τους (που επισυνάπτεται στην Ένορκο Δήλωση ως Τεκμήριο) συγκατατίθενται και δεν φέρουν ένσταση στην ακύρωση του επίδικου διατάγματος εκκαθάρισης. 3) Σε σχέση με την αξίωση της εταιρείας Vita Trace Nutrition Ltd, αιτήτριας εταιρείας στην αίτηση εκκαθάρισης υπ' αρ. 27/2014, έχει υπογραφεί έγγραφη συμφωνία αναγνώρισης χρέους (η οποία επίσης επισυνάπτεται ως Τεκμήριο) κι έχουν εκδοθεί και παραδοθεί μεταχρονολογημένες επιταγές. 4) Αναφορικά με την απαίτηση της Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Κοκκινοχωρίων Λτδ, συνίσταται σε επιβαρύνσεις επί της ακίνητης ιδιοκτησίας της εταιρείας και σε εξασφαλίσεις υπό τη μορφή κυμαινόμενων επιβαρύνσεων επί ολόκληρης της περιουσίας της εταιρείας. 5) Δεν υπάρχουν άλλες εκκαθαρισμένες απαιτήσεις τρίτων προσώπων, πέραν των πιστωτών που δήλωσαν τη συγκατάθεσή τους στην ακύρωση του επίδικου διατάγματος 6) Η ακύρωση του διατάγματος εκκαθάρισης θα έχει ως λογική συνέπεια την επαναδραστηριοποίηση της εταιρείας από την πρότερη διοίκηση και διεύθυνσή της προς διασφάλιση των καλώς νοούμενων συμφερόντων της. 7) Η θεραπεία που αναζητείται βασίζεται σε «έλλογη απαίτηση η οποία πληρεί τις προϋποθέσεις του νόμου.» 8) Κρίνεται ορθό και δίκαιο όπως ακυρωθεί το διάταγμα εκκαθάρισης ημερομηνίας 20/5/2015 ένεκα εξόφλησης της αξίωσης της πιστώτριας εταιρείας VITA TRACE NUTRITION LTD και παράλληλα της έγγραφης συγκατάθεσης των πιστωτών. Πρέπει να σημειωθεί ότι, η αναστολή του διατάγματος εκκαθάρισης ημερομηνίας 29/6/2015 διατάχθηκε την ίδια ημερομηνία, ως φαίνεται στο Τεκμήριο Β που επισυνάπτεται στην Ένορκη Δήλωση, υπό όρους, και συγκεκριμένα ότι εντός 15 ημερών από τις 29/6/2015 θα παραδιδόταν στον Επίσημο Παραλήπτη έκθεση καταστάσεως της περιουσίας, ότι εντός 15 ημερών από τις 29/6/2015 θα παραδιδόταν η ασφάλεια πυρός της Αιτήτριας, ότι δεν θα αποξενώνονταν οποιαδήποτε περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας και ότι θα παραδίδονταν κάθε μήνα καταστάσεις λογαριασμών της - εισπράξεων και πληρωμών-. Το Δικαστήριο μπορεί να λάβει γνώση από το περιεχόμενο του δικαστικού φακέλου που είναι ενώπιόν του ( Γεωργίου Kύπρος ν. Oργανισμού Xρηματοδοτήσεως Tραπέζης Kύπρου Λτδ (Aρ. 2),

(1999)1 Α.Α.Δ. 1938). Δεν φαίνεται καθοιονδήποτε τρόπο από το φάκελο της υπόθεσης που είναι ενώπιόν μου, να εκκπληρώθηκαν αυτοί οι όροι ώστε να ενεργοποιηθεί το διάταγμα αναστολής. Ούτε γίνεται οιοσδήποτε τέτοιος ισχυρισμός στην Ένορκη Δήλωση. Σημειώνω πάντως ότι με την Αίτησή τους ζητείται και αναστολή του διατάγματος εκκαθάρισης. Με την Αίτηση ζητείται αναστολή της διαδικασίας εκκαθάρισης (ή διακοπή ως αναφέρεται στο αιτητικό), άν και από ό,τι διεφάνη, αυτό που κυρίως προωθείται είναι η ακύρωσή του (ή παραμερισμός ως αναφέρεται στο αιτητικό). To Δικαστήριο θα εξετάσει συνεπώς, κατά προτεραιότητα, το αν έχει εξουσία και αν κρίνει κατάλληλη την υπό εξέταση περίπτωση για έκδοση διατάγματος ακύρωσης του εκδοθέντος διατάγματος εκκαθάρισης. Η μία εκ των ευπαίδευτων συνήγορων που εμφανίστηκαν ενώπιόν μου στα πλαίσια της Αίτησης, κα Λιασίδου, εκ μέρους της Αιτήτριας, ετοίμασε και καταχώρησε Γραπτή Αγόρευση, επιχειρηματολογώντας υπέρ της έγκρισης της επίδικης Αίτησης, με κύριους άξονες της επιχειρηματολογίας της, τους ακόλουθους: 1) Για να παύσουν τα έννομα αποτελέσματα της εκκαθάρισης, δεν αρκεί η αναστολή του διατάγματος εκκαθάρισης, αλλά πρέπει η διαδικασία της εκκαθάρισης να διακοπεί και να ακυρωθεί. 2) Η εταιρεία που υπέβαλε την αίτηση για την εκκαθάριση της Αιτήτριας συγκατατίθεται στην ακύρωση του διατάγματος 3) Η αίτηση κατ' αναλογία των αρχών που διαμορφώθηκαν στην Genemp Tradinh Ltd v. Marfin Popular Bank Public Ltd

(2009)1(B) A.A.Δ. 1658, μπορεί να υποβληθεί από την Αιτήτρια, αφού ο διευθυντής της εταιρείας διατηρεί κατάλοιπο εξουσίας για καταχώρηση της Αίτησης. 4) Δεν υπήρξε καμία ένσταση για το γεγονός ότι η παρούσα Αίτηση καταχωρείται από την Αιτήτρια υπό εκκαθάριση εταιρεία 5) Το άρθρο 243 του Κεφαλαίου 113 παρέχει διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο να εκδώσει διάταγμα αναστολής ή διακοπής της διαδικασίας, είτε εξ' ολοκλήρου είτε για περιορισμένο χρονικό διάστημα, με τέτοιους όρους και προϋποθέσεις που το Δικαστήριο θα κρίνει πρέπον 6) Το Δικαστήριο έχει εξουσία ακύρωσης διατάγματος εκκαθάρισης, με βάση τον Κανονισμό 92 του Περί Εταιρειών (Εκκαθάριση) Κανονισμών που προβλέπει αναλογική εφαρμογή των Διαδικαστικών Κανονισμών που αφορούν πολιτική δικαιοδοσία -συμπεριλαμβανομένων των Περί Πτώχευσης Κανονισμών-, σε περιπτώσεις εκκαθάρισης εταιρειών και συνεπώς εφόσον μπορεί με βάση τον Κανονισμό 71 των Περί Πτωχεύσεως Κανονισμών - να εκδώσει διάταγμα ακύρωσης του διατάγματος παραλαβής, μπορεί να εκδώσει αντίστοιχο διάταγμα σε σχέση με εκκαθάριση εταιρείας. Σχετική και βοηθητική είναι η υπόθεση Αναφορικά με την εταιρεία ΓΙΑΝ-ΜΙΧ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΑ ΛΙΜΙΤΕΔ, Αρ. Αίτησης: 54/2010, ημερ. 31 Οκτωβρίου 2011, στην οποία το Δικαστήριο, ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια ακύρωσε το διάταγμα εκκαθάρισης (σημειώνω εδώ ότι θα γίνει αναφορά στην εν λόγω υπόθεση κατωτέρω). 7) Το Δικαστήριο θα πρέπει να ασκήσει την εξουσία του υπέρ της ακύρωσης της διαδικασίας και του διατάγματος εκκαθάρισης, αφού κάτι τέτοιο θα ήταν προς το συμφέρον της δικαιοσύνης, εφόσον θα επιτρέψει στην υπό εκκαθάριση εταιρεία να συνεχίσει ανενόχλητη τις εργασίες της και να εξοφλήσει τα χρέη της προς τους πιστωτές της. Ο κ. Κ. Ευσταθίου εκ μέρους της Αιτήτριας εταιρείας, αγόρευσε περαιτέρω προφορικά ενώπιον του Δικαστηρίου προς υποστήριξη του αιτήματός του για ακύρωση του διατάγματος, παραπέμποντάς με στο άρθρο 219 του Περί Εταιρειών Νόμου, το οποίο προβλέπει για αποστολή του διατάγματος εκκαθάρισης στον Έφορο Εταιρειών και την καταχώρηση πρακτικού του διατάγματος στα σχετικά με την εταιρεία βιβλία του Εφόρου Εταιρειών και σε σχετικές αυθεντίες. Επισημαίνω βέβαια ότι το εν λόγω καθεστώς ίσχυε έως πρόσφατα, αλλά όχι πλέον, αφού πλέον έχει τροποποιηθεί το άρθρο 219 του Περί Εταιρειών Νόμου, με το Ν. 63(Ι)/2015και 89(Ι)/2015, που ανταποκρίνονται σε μεγάλο βαθμό, σε αλλαγές που έχει επιφέρει η μετάβαση στη σύγχρονη ψηφιακή εποχή. Επίσης με παρέπεμψε ο κ. Ευσταθίου σε σχέση με την καταχώρηση του πρακτικού, στο παλαιό σύγγραμμα «Topham's Company Law» 12 ed., 1960, σελ. 302 όπου αναφέρεται ότι: « A copy of the winding-up order, when made, must be forwarded to the registrar of companies. When a winding-up order has been made, the secretary and one of the directors must make out and submit to the Official Receiver within fourteen days of statement verified by affidavit showing the assets, debts and liabilities of the company with a list of creditors and their securities. The statement is open to the inspection of creditors and contributories on payment of a fee. ...... The Official Receiver, after receiving this statement reports to the court as to the assets and liabilities of the company, the causes of failure and whether inquiry is desirable.» Αυτά, προφανώς για να στηρίξει την εισήγησή του, με την οποία παρέπεμψε στο Halsbury's Laws of England, 3rd ed., Vol.6 , σελ. 557-558, για εξουσία ακύρωση του διατάγματος, προ της καταχώρησης του σχετικού πρακτικού στα βιβλία του Εφόρου Εταιρειών, αφού ως αναφέρεται στην εν λόγω περικοπή από το Halsbury's: «The Court may rescind the order at any time before it has been passed and entered, but has no jurisdiction to do so after, even if the order has been obtained by mistake,» Μετά από σχετική άδεια που έλαβε η Αιτήτρια μετά από αίτημα του δικηγόρου της, όταν επισήμανε το Δικαστήριο ότι στην Αίτηση και τη σχετική Ένορκο Δήλωση, δεν φαινόταν αν όντως δεν αποστάληκε το διάταγμα εκκαθάρισης και καταχωρήθηκε το εν λόγω πρακτικό στα βιβλία του Εφόρου Εταιρειών, καταχωρήθηκε στις 16/12/2015 Συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση εκ μέρους της, με την οποία διευκρινιζόταν ότι μετά τις 20/5/2015, ημερομηνία που εκδόθηκε το διάταγμα εκκαθάρισης, δεν παραδόθηκε από τους διευθυντές της υπό εκκαθάριση εταιρείας ή υπογράφηκε ή αποστάληκε αντίγραφο του διατάγματος προς τον Έφορο Εταιρειών και Επίσημο Παραλήπτη και ούτε εγγράφηκε το εν λόγω διάταγμα στα μητρώα του Εφόρου Εταιρειών. Σύμφωνα όμως με το Τεκμήριο Ε στην κύρια Ένορκη Δήλωση που στηρίζει την παρούσα Αίτηση, που είναι εκτυπωθέντα στοιχεία από τη διαδικτυακή σελίδα του Τμήματος Εφόρου Εταιρειών και Επίσημου Παραλήπτη, δηλώνεται ως Κατάσταση Οργανισμού της εταιρείας, η «Υπό Εκκαθάριση» ενώ ως Ημερομηνία Κατάστασης η 20/05/2015. Οπότε η σχετική ενημέρωση στα μητρώα του Επίσημου Παραλήπτη σε σχέση με την Αιτήτρια, φαίνεται να έχει προχωρήσει. Το αν έχει όμως προχωρήσει ή όχι η εγγραφή, παρά τα όσα αναφέρονται στο Halsbury's ανωτέρω, δεν είναι καθοριστικά, αφού ως θα διαφανεί πιο κάτω, η εξουσία του Δικαστηρίου για την ακύρωση του διατάγματος εκκαθάρισης, πηγάζει από κατ'αναλογία εφαρμογή του Δικαίου της Πτώχευσης, ανεξαρτήτως καταχώρησης διατάγματος ή όχι σε μητρώα. Αν κρίνω ότι συντρέχει λόγος ακύρωσης θα το πράξω. Σημειώνω ότι δεν στηρίζεται η Αίτηση, σε σχέση με την επιδιωκόμενη ακύρωση διατάγματος εκκαθάρισης, σε κάποιο ειδικό νομοθετικό ή κανονιστικό υπόβαθρο. Ούτε τα άρθρα του Περί Εταιρειών ή του Περί Δικαστηρίων Νόμου στα οποία βασίζεται, ούτε οι ειδικές Διατάξεις των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας που αναφέρονται σε αυτήν (Δ.48 και Δ.64) προνοούν περί ακύρωσης διατάγματος εκκαθάρισης. Ελλείπει πλήρως το κανονιστικό θεμέλιο, στο οποίο θα έπρεπε να θεμελιώνεται η Αίτηση. Δεν θα απορρίψω όμως την αίτηση ως προς αυτό το μέρος της, θα θεωρήσω την εν λόγω παρατυπία ως θεραπεύσιμη και εκδίδω σχετικό διάταγμα απαλλαγής της Αίτησης από την παρατυπία (βλ. Wunderlich Landsherr κ.α. v.Ευθύβολου Παναγιώτου

(1999)1(Α) Α.Α.Δ. 366). Το πράττω με οδηγό την αναπτυσσόμενη νομολογιακή τάση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, με βάση την οποία ο φορμαλισμός είναι ανεπιθύμητος, μη πρακτικός και παραβιάζων το δικαίωμα ενός διαδίκου σε δίκαιη δίκη ( βλ. Perez de Rada Cavanilles v. Spain, par. 49; Miragall Escolano v. Spain, par. 38; Société anonyme Sotiris and Nikos Koutras ATTEE v. Greece, par. 20; Beles and others v. Czech Republic, par. 50; RTBF v. Belgium, paras. 71, 72, 74) Θα εξετάσω συνεπώς την ουσία του αιτήματος ακύρωσης. Διερευνώντας το κατά πόσον θα προχωρήσω στο να ακυρώσω διάταγμα ακύρωσης της εκκαθάρισης, εντόπισα συγκεκριμένες πρωτόδικες αποφάσεις, στις οποίες θα αναφερθώ, προτού παραθέσω την κρίση μου. Στην υπόθεση Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας Αναφορικά με την εταιρεία ΓΙΑΝ-ΜΙΧ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΑ ΛΙΜΙΤΕΔ (Αίτηση 54/2010), απόφαση ημερομηνίας 3/6/2011 εξετάστηκε το κατά πόσον εταιρεία που βρίσκεται υπό εκκαθάριση μπορεί να υποβάλει αίτηση για ακύρωση του διατάγματος εκκαθάρισης. Αναφέρθηκαν τα πιο κάτω από το Δικαστήριο ( κ. Χ.Χαραλάμπους, Α.Ε.Δ., Ε.Δ. -ως ήταν τότε-): «Κρίνεται πως κατ΄ αρχάς χρήζει εξέτασης ο ισχυρισμός των Καθ΄ ων η Αίτηση ότι η αιτήτρια εταιρεία δεν νομιμοποιείται η ίδια ως ευρισκόμενη υπό εκκαθάριση να υποβάλει αίτηση για ακύρωση του διατάγματος εκκαθάρισης. Καθοδηγητικά επί του θέματος είναι τα όσα είχαν αναφερθεί στην υπόθεση Genemp Trading Ltd v. Marfin Popular Bank Public Co Ltd

(2009)1(B) Α.Α.Δ. 1658, στην οποίαν παρατέθηκε από το σύγγραμμα Application to Wind Up Companies του French, 2η έκδοση, το εξής απόσπασμα: «the directors of a company that has been ordered to be wound up by the court may instruct solicitors and counsel, in the company´s name, to appeal against the order: the question whether they have power to do so depends on whether the winding-up order has been correctly made, and that is the very matter under appeal». Δεδομένου ότι και η παρούσα αίτηση αφορά ακριβώς τη διαδικασία έκδοσης του διατάγματος εκκαθάρισης και το κατά πόσον ορθώς εκδόθηκε, θεωρώ κατ΄ αναλογίαν πως ο διευθυντής της εταιρείας διατηρούσε κατάλοιπο εξουσίας να εξουσιοδοτήσει την καταχώριση της αίτησης χρησιμοποιώντας το όνομα της εταιρείας, όπως και έπραξε. Σχετικές αναφορές για το δικαίωμα διευθυντών εταιρείας να ενστούν σε αίτηση εκκαθάρισης, καθώς και το κατάλοιπο εξουσίας τους έγιναν πρόσφατα και στην υπόθεση Αναφορικά με την αίτηση Νίνου Χατζηρούσου, Πολ. Αίτ. 116/2011, ημερ. 6.10.

1. Συνάγεται ότι η υπό εκκαθάριση εταιρεία νομιμοποιείται να καταχωρίσει τέτοια αίτηση, ιδίως όταν υπάρχει ισχυρισμός ότι δεν έπρεπε να εκδοθεί το διάταγμα εκκαθάρισης.» Στην αίτηση Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας Επί τοις αφορώσι την εταιρεία WARATAH DEVELOPMENTS LTD, αρ. 191/2009, απόφαση ημερομηνίας 30/9/2011, το Δικαστήριο ακύρωσε εκδοθέν διάταγμα εκκαθάρισης, ένεκα του ότι είχε γίνει κακή επίδοση. Αναφέρθηκαν τα ακόλουθα -και πάλι από τον κ. Χ. Χαραλάμπους, Α.Ε.Δ.- τα οποία θα παρατεθούν, για να σχολιαστούν στη συνέχεια: «Στην παρούσα, μετά την προηγηθείσα διαπίστωση απομένει να εξεταστεί κατά πόσον το δικαστήριο έχει την εξουσία να ακυρώσει το εκδοθέν διάταγμα. Σε τέτοια περίπτωση θα είναι αχρείαστη η εξέταση του αιτήματος αναστολής βάσει του άρθρου 243 του Κεφ.
2. Σημειώνω πως οι βασικοί λόγοι ένστασης του Καθ΄ ου η Αίτηση πιστωτή είναι πως δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για τα αιτούμενα διατάγματα και ότι το δικαστήριο δεν έχει τέτοια εξουσία. Είναι γεγονός ότι στον Περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ. 113, δεν περιέχεται διάταξη η οποία να αναφέρεται σε τέτοια εξουσία. Πλην όμως ο Καν. 92 των Περί Εταιρειών (Εκκαθάριση) Κανονισμών του 1933 προνοεί πως: «Where no provision is made in these Rules regarding any matter arising out of winding-up proceedings, the Rules of Court governing civil procedures (including the Bankruptcy Rules) shall, so far as they are not repugnant to these Rules, apply to such matter». Διαπιστώνεται λοιπόν πως εφαρμόζονται κατ΄ αναλογίαν οι Περί Πτωχεύσεων Κανονισμοί, Δ.Ν, Τομ. ΙΙ, σελ. 15, και περαιτέρω, από τα συμφραζόμενα του καν. 71 αυτών, πως το δικαστήριο έχει εξουσία ακύρωσης (ή αναστολής) διατάγματος παραλαβής και άρα και διατάγματος εκκαθάρισης εταιρείας ("An application to the Court to rescind a receiving order or to stay proceedings ..."). Ουσιαστικά πρόκειται για την περίπτωση που αναλύεται και στο σύγγραμμα Williams and Hunter on Bankruptcy, 19η έκδ., σελ. 43 υπό τον υπότιτλο "Rescission where order wrongly made" και όπου ως παραδείγματα τέτοιας ακύρωσης διατάγματος παραλαβής (που αντιστοιχεί με το διάταγμα εκκαθάρισης εταιρείας) αναφέρονται η κακή επίδοση της ειδοποίησης ή της αίτησης πτώχευσης. Για τους σκοπούς της παρούσας είναι προφανές πως η απαίτηση πληρωμής αντιστοιχεί με την ειδοποίηση πτώχευσης και θεωρώ πως υπάρχει εξουσία ακύρωσης του διατάγματος εκκαθάρισης όταν διαπιστώνεται αντικανονική επίδοση της. Συναφώς με τα πιο πάνω πρέπει να σημειωθεί πως πέραν των συνήθων περιπτώσεων μια δικαστική απόφαση δυνατό να ακυρωθεί ex debito justitiae (εξ οφειλομένης δικαιοσύνης) και μια από τις περιπτώσεις αυτές είναι όταν υπάρχει κακή επίδοση (βλ. υπ. Γιωργαλλίδης ν. Χρίστου

(1997)1(Α) Α.Α.Δ. 247 και Ιεράς Μητρόπολης Λεμεσού ν. Chr. Michaelides (Estates) Ltd

(2002)1(Α) Α.Α.Δ. 43). Θεωρώ λοιπόν με βάση τα πιο πάνω πως στην παρούσα το δικαστήριο δεν έχει τη διακριτική ευχέρεια να αρνηθεί την ακύρωση, δεδομένου ότι η όλη διαδικασία στηρίχθηκε σε κακώς επιδοθείσα απαίτηση πληρωμής, η οποία, όπως έχει λεχθεί στην υπόθ. Νικολάου ν. Total Properties Ltd, Πολ. Έφ. 124/2010, ημερ. 14.7.2011 δεν έχει δημιουργήσει έννομα αποτελέσματα.» Ακόμη και αν αυτό που αιτείται η Αιτήτρια είναι το να ακυρώνεται ή να παραμερίζεται η διαδικασία εκκαθάρισης, ο τρόπος με τον οποίον εισηγείται να λάβει χώρα η ακύρωση-παραμερισμός, είναι μέσω της ακύρωσης της εκδοθείσας δικαστικής απόφασης και του σχετικού διατάγματος. Για ακύρωση διατάγματος πτώχευσης, η οποία οι ευπαίδευτοι συνήγοροι της Αιτήτριας, εισηγήθηκαν ότι μπορεί αναλογικά να επεκταθεί και σε διατάγματα εκκαθάρισης, πρέπει σύμφωνα με το άρθρο 31 του Περί Πτώχευσης Νόμου να ισχύει ένα εκ δύο τινών: είτε κακώς να εκδόθηκε το διάταγμα, είτε να έχουν εξοφληθεί όλα τα χρέη προς πιστωτές. Συγκεκριμένα, το άρθρο 31

(1)προβλέπει τα εξής: « 31.-

(1)Σε περίπτωση που, κατά τη γνώμη του Δικαστηρίου, ο χρεώστης δεν έπρεπε να είχε κηρυχθεί σε πτώχευση, ή αν αποδειχθεί κατά τρόπο που ικανοποιεί το Δικαστήριο ότι τα χρέη του πτωχεύσαντα πληρώθηκαν εξ ολοκλήρου, ή έχουν διευθετηθεί, ή οι πιστωτές έχουν συγκατατεθεί στην ακύρωση του Διατάγματος, το Δικαστήριο μετά από αίτηση οποιουδήποτε ενδιαφερόμενου, δύναται με διάταγμα να ακυρώσει την κήρυξη του χρεώστη σε πτώχευση.» Στην υπόθεση Λοΐζου Μαρία Π. και Άλλοι ν. Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Δερύνειας,

(2009)1 Α.Α.Δ. 279, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα από το Ανώτατο Δικαστήριο: « Τέλος, να σημειωθεί ότι είναι περιορισμένες οι δυνατότητες που παρέχονται για ακύρωση διατάγματος παραλαβής και συγκεκριμένα, με βάση το Άρθρο 31 του Κεφ. 5, αυτές εξαντλούνται στο ότι ο πτωχεύσας δεν θα έπρεπε να είχε κηρυχθεί σε πτώχευση σε πρώτο στάδιο ή διαζευκτικά θα πρέπει να αποδειχθεί, στην ικανοποίηση του Δικαστηρίου, ότι τα χρέη του πτωχεύσαντα έχουν πληρωθεί στο ακέραιο. Ενόψει όμως της εκκρεμοδικίας των εφέσεων εναντίον της ορθότητας των εκδοθέντων διαταγμάτων παραλαβής, δεν χρειάζεται να λεχθεί οτιδήποτε περαιτέρω.» (η υπογράμμιση είναι δική μου) Δεν κρίνω ότι η παρούσα περίπτωση είναι τέτοια ώστε να χωρεί από εμένα παρέμβαση και ακύρωση και παραμερισμός της απόφασης του Δικαστηρίου που προηγήθηκε. Εκδόθηκε στις 20/5/2015, κατόπιν ακρόασης, στην οποίαν και συμμετείχε η Αιτήτρια στην παρούσα Αίτηση, αιτιολογημένη απόφαση επί της αίτησης εκκαθάρισης της Αιτήτριας εταιρείας. Δεν φαίνεται να συντρέχει λόγος για τον οποίον το εν λόγω διάταγμα δεν έπρεπε να εκδοθεί, ούτε αναπτύσσεται τέτοιο επιχείρημα από την Αιτήτρια εταιρεία. Ούτε κι έχει λάβει χώρα πλήρης εξόφληση των πιστωτών για τις σχετικές οφειλές προς αυτούς. Αυτό στο οποίο γίνεται αναφορά εκ μέρους της Αιτήτριας είναι η ύπαρξη συμφωνίας αναγνώρισης χρέους (σημειώνω ότι το επισυνημμένο ως Τεκμήριο Δ στην Ένορκο Δήλωση που στηρίζει την Αίτηση, είναι ένα γραμμάτιο συνήθους τύπου, αγνώστου ημερομηνίας) και η έκδοση μεταχρονολογημένων επιταγών. Κανένας από τους δύο περιοριστικά αναφερόμενους στη Λοΐζου ανωτέρω λόγους, για τους οποίους κατ'αναλογία πτωχευτικών διαδικασιών, θα μπορούσε να τύχει ακύρωσης ένα διάταγμα εκκαθάρισης εταιρείας δεν συντρέχει. Οπότε δεν θα εγκρίνω το αίτημα για ακύρωση (ή παραμερισμό) της διαδικασίας εκκαθάρισης της Αιτήτριας στην παρούσα Αίτηση εταιρείας. Παρατηρώ επίσης ότι ο φάκελος της Αίτησης είναι ημιτελής, εφόσον ως αναγράφεται στο έξω μέρος του «Ο φακ. Βρίσκεται στο Εφετείο από τις 6/7/2015.». Πιθανότατα, υπήρξε καταχώρηση Έφεσης, η οποία πιθανότατα να εκκρεμεί, οπότε τυχόν ακύρωση του διατάγματος εκκαθάρισης από εμένα, θα συνιστούσε πέραν των όσων πιο πάνω αναφέρθηκαν, άκαιρη και αντινομική παρέμβαση στο έργο του αρμόδιου δευτεροβάθμιου Δικαστηρίου και η παρούσα διαδικασία πιθανότατα να άγγιζε τα όρια της καταχρηστικότητας. Δεν έχω όμως σαφή γνώση περί του θέματος και συνεπώς δεν θα αποφανθώ επί αυτού και η κρίση μου διαμορφώνεται ανεξάρτητα από την καταχώρηση Έφεσης ή όχι. Ζητείται επίσης με την παρούσα Αίτηση αναστολή και/ή διακοπή της εκκαθάρισης της Αιτήτριας εταιρείας. Το Δικαστήριο έχει εξουσία διακοπής-αναστολής της διαδικασίας εκκαθάρισης. Έχει όμως locus standi να το αιτηθεί η Αιτήτρια εταιρεία; Ως αναφέρεται στο άρθρο 243 του Περί Εταιρειών Νόμου: « 243.-

(1)Το Δικαστήριο δύναται σε οποιοδήποτε χρόνο μετά την έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης, μετά από αίτηση είτε του εκκαθαριστή είτε του επίσημου παραλήπτη ή οποιουδήποτε πιστωτή ή συνεισφορέα, και αφού αποδειχθεί προς ικανοποίηση του Δικαστηρίου ότι κάθε διαδικασία σχετικά με την εκκαθάριση έπρεπε να ανασταλεί ή να διακοπεί, να εκδώσει διάταγμα αναστολής ή διακοπής της διαδικασίας, είτε εξολοκλήρου ή για περιορισμένο χρονικό διάστημα με τέτοιους όρους και προϋποθέσεις που το Δικαστήριο κρίνει πρέπον.

(2)Μετά από αίτηση, με βάση το άρθρο αυτό, το Δικαστήριο δύναται, πριν από την έκδοση διατάγματος, να απαιτήσει από τον επίσημο παραλήπτη να υποβάλει έκθεση σχετικά με οποιαδήποτε γεγονότα ή θέματα που κατά τη γνώμη του, σχετίζονται με την αίτηση.

(3)Αντίγραφο κάθε διατάγµατος που εκδίδεται µε βάση τις διατάξεις του παρόντος άρθρου, παραδίδεται αμέσως από την εταιρεία ή όπως διαφορετικά δυνατό να καθοριστεί, στον έφορο εταιρειών για εγγραφή και στον επίσημο παραλήπτη, ο οποίος το καταχωρίζει στα αρχεία που τηρεί αναφορικά με την εταιρεία» Κρίνω επίσης σκόπιμο να αναφερθώ και στην Αίτηση Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, Αναφορικά με την εταιρεία WARATAH DEVELOPMENTS LTD, αρ. 191/2009, ημερ. 5 Σεπτεμβρίου 2010 όπου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα -από τον κ. Η.Γεωργίου, Α.Ε.Δ., Ε.Δ. ως ήταν τότε-: «7. Όπως διαφαίνεται από το λεκτικό του άρθρου 243 του Κεφ.113 αίτηση μπορεί να υποβάλει είτε ο εκκαθαριστής είτε ο Επίσημος Παραλήπτης ή πιστωτής ή συνεισφορέας. Ο όρος πιστωτής στα πλαίσια του άρθρου 243 του Νόμου είναι ταυτόσημος με τον ίδιο όρο όπως απαντάται στο άρθρο 213

(1). Η ερμηνεία του όρου πιστωτής είναι ταυτόσημη είτε στον περί Εταιρειών Νόμο είτε στον περί Πτωχεύσεως Νόμο. (βλ. απόφαση Σπανού ν. GIP Constructions Ltd

(1999)1 ΑΑΔ 315 και Blue Arrow General Trading Co. Ltd v. Μικρού

(2000)1 Β ΑΑΔ 1427). Η έννοια του όρου συνεισφορέας καθορίζεται από τα άρθρα 2 και 205 του Κεφ.

1. Το άρθρο 205 του περί Εταιρειών Νόμου προνοεί: «Ο όρος «συνεισφορέας» σημαίνει κάθε πρόσωπο που είναι υπεύθυνο να συνεισφέρει στα περιουσιακά στοιχεία της εταιρίας σε περίπτωση εκκαθάρισης της, και για τους σκοπούς κάθε διαδικασίας για να αποφασιστεί, και κάθε διαδικασίας πριν από τον τελικό ορισμό των προσώπων που λογίζονται συνεισφορείς, περιλαμβάνει οποιοδήποτε πρόσωπο για το οποίο υπάρχει ισχυρισμός ότι είναι συνεισφορέας .»
2. Η δικαιοδοσία είναι πλάσμα του Νόμου. Το άρθρο 243

(1)εξοπλίζει το Δικαστήριο με εξουσία αφού ικανοποιηθεί ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις που αναφέρει να αναστείλει την διαδικασία εκκαθάρισης μόνιμα ή για περιορισμένη περίοδο θέτοντας, αν κρίνει σκόπιμο, οποιουσδήποτε όρους για τον σκοπό αυτό. (βλ. Αναφορικά με την εταιρεία E & G Developments Ltd

(1995)1 ΑΑΔ 655). Με έχει απασχολήσει και με έχει προβληματίσει έντονα κατά πόσο η αιτήτρια εταιρεία νομιμοποιείται να υποβάλει αίτηση για αναστολή του διατάγματος εκκαθάρισης μέχρι την εκδίκαση της κυρίως αίτησης για παραμερισμό. 8. Στην υπόθεση Genemp Trading Ltd v. Marfin Popular Bank Ltd, Πολ. Έφ. 354/08/Ημερ. 29.12.09, στο στάδιο της προδικασίας της έφεσης ο συνήγορος του εφεσίβλητου αμφισβήτησε την δυνατότητα της εταιρείας να καταχωρήσει έφεση βασιζόμενος ιδιαίτερα στις πρόνοιες του άρθρου 233

(1)(α) του Κεφ. 113 ότι ο εκκαθαριστής, μπορεί να χειρίζεται τα της εταιρείας αφού έχει εξουσία «να εγείρει ή υπερασπίσει οποιαδήποτε αγωγή ή άλλη νομική διαδικασία στο όνομα και εκ μέρους της εταιρείας». Αναγνωρίστηκε όμως η δυνατότητα της εταιρείας να εφεσιβάλει το διάταγμα εκκαθάρισης και ότι δεν αντιστρατεύεται τις νομοθετικές πρόνοιες. Η καταχώρηση έφεσης από την εταιρεία πρέπει να συνάδει με το άρθρο 220 του περί Εταιρειών Νόμου ότι η διαδικασία εκ μέρους της εταιρείας, συνεπάγεται άδεια του Δικαστηρίου υπό τους όρους που αυτό κρίνει ορθό. Έτσι το Ανώτατο Δικαστήριο παραχώρησε άδεια να συνεχιστεί η έφεση και επίσης διέταξαν ασφάλεια εξόδων. Με έχει προβληματίσει ότι από τη στιγμή που η εταιρεία έχει το δικαίωμα να καταχωρήσει έφεση κατά πόσο έχει το δικαίωμα να ζητήσει την αναστολή των διαδικασιών εκκαθάρισης μέχρι την εκδίκαση της κυρίως αίτησης για παραμερισμό του διατάγματος εκκαθάρισης. Η υπόθεση Genemp διαφοροποιείται από την παρούσα περίπτωση καθότι στην εν λόγω υπόθεση εφεσιβλήθηκε η απόφαση του Πρωτόδικου Δικαστηρίου με την οποία εκδόθηκε διάταγμα εκκαθάρισης. Δεν ζητήθηκε διάταγμα αναστολής της διαδικασίας εκκαθάρισης όπως στην παρούσα περίπτωση.

1. Οι πρόνοιες του άρθρου 243 του Κεφ. 113 είναι σαφείς και όπως διαφαίνεται από το λεκτικό του, μετά από αίτηση είτε του εκκαθαριστή είτε του Επίσημου Παραλήπτη είτε οποιουδήποτε πιστωτή ή συνεισφορέα και αφού το Δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι κάθε διαδικασία σχετικά με την εκκαθάριση έπρεπε να ανασταλεί τότε μπορεί να εκδώσει διάταγμα είτε εξ ολοκλήρου ή για περιορισμένο χρόνο. Στην προκειμένη περίπτωση η αίτηση υποβλήθηκε από την ίδια την εταιρεία. Δεν υποβλήθηκε από πιστωτή είτε από συνεισφορέα είτε από τον Επίσημο Παραλήπτη είτε από τον εκκαθαριστή. Συνεπώς το άρθρο 243 του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113 δεν παρέχει την εξουσία στην εταιρεία να αιτηθεί την έκδοση διατάγματος αναστολής της εκκαθάρισης. Η αιτήτρια εταιρεία δεν νομιμοποιείτο να καταχωρήσει την παρούσα αίτηση με βάση το άρθρο
2. Η αιτήτρια εταιρεία δεν έχει locus standi με βάση την πιο πάνω νομοθετική πρόνοια.» Υιοθετώ το σκεπτικό του κ. Γεωργίου στην εν λόγω Αίτηση σε σχέση με υποβολή αίτησης αναστολής-διακοπής από υπό εκκαθάριση εταιρεία. Η Αιτήτρια στην παρούσα δεν έχει locus standi να αιτείται αναστολής ή διακοπής της διαδικασίας με βάση το άρθρο 243 του Περί Εταιρειών Νόμου Κεφ.
3. Οπότε και το εν λόγω αίτημα της Αιτήτριας είναι καταδικασμένο σε αποτυχία. Έχοντας κρίνει λοιπόν, με βάση τα ως πιο πάνω αναφερθέντα, ότι ούτε μπορεί να ανασταλεί-διακοπεί η διαδικασία εκκαθάρισης (λόγω έλλειψης locus standi των Αιτητών να αιτηθούν κάτι τέτοιο) ούτε μπορεί να ακυρωθεί-παραμεριστεί η εν λόγω διαδικασία ή το εκδοθέν διάταγμα εκκαθάρισης (καθότι δεν συντρέχει κάποιος από τους κατ'αναλογία σε πτωχευτικές διαδικασίες, περιορισμένους κατά τη νομολογία λόγους) είμαι αναγκασμένος, παρά το ότι παρατηρώ ότι ούτε ο Επίσημος Παραλήπτης έχει εμφανιστεί στη διαδικασία και ότι ούτε οι πιστωτές της Εταιρείας ενίστανται στην Αίτηση -ανάμεσα στους οποίους βρίσκεται και η εταιρεία που καταχώρησε την αίτηση εκκαθάρισης-, να απορρίψω την Αίτηση. Επειδή δεν συμμετείχαν άλλα μέρη στη διαδικασία εκτός της Αιτήτριας εταιρείας, δεν επιδικάζονται οιαδήποτε έξοδα. ........................................................ Ξενής Ξενοφώντος Προσωρ. Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο