ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ κ.α. ν. ΠΙΕΡΕΤΤΗ, Αρ. Αγωγής: 36/16, 26/5/2016

(2)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στο Ν. 81

(1)/2011, 23

(1)/12 και στις Γενικές Εξουσίες του Δικαστηρίου. Η Αίτηση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση της κας XXXXX Γεωργιάδη, Ενάγουσας 1 προσωπικά και 2 ως διαχειρίστριας του αποβιώσαντα Νέαρχου Γεωργιάδη. η οποία αναφέρει περιληπτικά τα εξής:

1. Η Αγωγή καταχωρείται από την Ενάγουσα προσωπικά ως δικαιούχος του μισού μεριδίου συγκεκριμένου διαμερίσματος και ως διαχειρίστρια του αποβιώσαντος συζύγου της για το άλλο μισό μερίδιο.
2. Η Εναγόμενη ήταν ιδιοκτήτρια του ακινήτου επί του οποίου ανεγέρθηκε το επίδικο διαμέρισμα και στην συνέχεια με την έκδοση του τίτλου ιδιοκτησίας, ιδιοκτήτρια του επίδικου διαμερίσματος.
3. Στις 6/9/84 στη Λευκωσία με γραπτή συμφωνία μεταξύ της Ενάγουσας και του τέως συζύγου της αποβιώσαντος, Νέαρχου Γεωργιάδη, ως αγοραστές και της Εναγόμενης μέσω της πληρεξούσιου αντιπροσώπου της Efrem Developments Co LTD, ως πωλήτριας αγόρασαν το επίδικο διαμέρισμα. Δυστυχώς όμως δεν κατατέθηκε στο Κτηματολόγιο το πωλητήριο έγγραφο διότι οι Ενάγοντες έδειξαν εμπιστοσύνη στην Εναγόμενη.
4. Το τίμημα πώλησης των ΛΚ11500 έχει εξοφληθεί πλήρως.
5. Με βάση την παράγραφο 6 του πωλητήριου εγγράφου η μεταβίβαση του διαμερίσματος θα γινόταν με την έκδοση του τίτλου ιδιοκτησίας.
6. Η Εναγόμενη παρά το γεγονός ότι οι τίτλοι ιδιοκτησίας εκδόθηκαν από τις 6/10/11 στο όνομα της, διότι δεν κατατέθηκε το πωλητήριο έγγραφο, παρέλειψε να ενημερώσει τους Ενάγοντες γεγονός που περιήλθε για πρώτη φορά σε γνώση της Ενάγουσας 1, όταν άρχισε τις διαδικασίες διαχείρισης της περιουσίας του αποβιώσαντα συζύγου της.
7. Μετά την πληροφορία ότι εκδόθηκαν οι τίτλοι ιδιοκτησίας αποστάληκαν δύο επιστολές από δικηγόρους των Εναγόντων στην Εναγόμενη στις 29/10/13 και στις 2/6/15, με τις οποίες η Εναγόμενη καλείτο να εκτελέσει τις συμβατικές της υποχρεώσεις.
8. Η Εναγόμενη με διάφορες προθέσεις ανέβαλλε την μεταβίβαση του διαμερίσματος και στην τηλεφωνική επικοινωνία που είχε η Ενάγουσα μαζί της της δήλωσε η Εναγόμενη ότι αρνείται και δεν έχει πρόθεση να της μεταβιβάσει το διαμέρισμα.
9. Η Ενάγουσα έλαβε δικαστικά μέτρα εναντίον της Εναγόμενης διότι είναι ορατός ο κίνδυνος οι Ενάγοντες να χάσουν το διαμέρισμα αφού η Εναγόμενη τους έχει δηλώσει ότι δεν έχει πρόθεση να το μεταβιβάσει (προφανώς εννοεί η Ενάγουσα 1 στους Ενάγοντες).
10. Ένας επιπλέον κίνδυνος να μην μεταβιβαστεί το διαμέρισμα στην Ενάγουσα είναι το ότι η Εναγόμενη δήλωσε στην Ενάγουσα στις 11/1/16 ότι χρωστά πολλές χιλιάδες ευρώ στον Φόρο Εισοδήματος και είναι ορατός ο κίνδυνος το Τμήμα του Φόρου Εισοδήματος να επιβαρύνει το διαμέρισμα για οφειλές της Εναγόμενης, αφού το επίδικο διαμέρισμα είναι εγγεγραμμένο στο όνομα της, παρά το γεγονός ότι δικαιωματικά τους ανήκει, αφού είναι πλήρως εξοφλημένο. Σε μια τέτοια περίπτωση θα είναι αδύνατη πλέον η μεταβίβαση του διαμερίσματος στο όνομα της Ενάγουσας και/ή στους κληρονόμους του αποβιώσαντα Νέαρχου Γεωργιάδη.
11. Με την Αγωγή η Ενάγουσα ζητά διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσει την Ενάγουσα να συμμορφωθεί με τους όρους και υποχρεώσεις που πηγάζουν από το Πωλητήριο Έγγραφο ημερομηνίας 6/9/84, που υπογράφθηκε στη Λευκωσία με το οποίο η Εναγόμενη πώλησε στην Ενάγουσα και στον αποβιώσαντα σύζυγο της και αυτοί αγόρασαν το επίδικο διαμέρισμα. Διαζευκτικά ζητείται ειδική εκτέλεση και/ή μεταβίβαση του διαμερίσματος στους Ενάγοντες, αποζημιώσεις σε βάρος της Εναγόμενης και προς όφελος τους για παράβαση γραπτής συμφωνίας πώλησης, παραδειγματικές αποζημιώσεις, οποιαδήποτε άλλη θεραπεία θα διατάξει το Δικαστήριο, νόμιμος τόκος και έξοδα.
12. Οι δικηγόροι της Ενάγουσας την συμβουλεύουν ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις για έκδοση του διατάγματος και επίσης, η Ενάγουσα αναφέρει, ότι από την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος δεν επηρεάζονται δικαιώματα τρίτων προσώπων, αφού το διαμέρισμα δικαιωματικά τους ανήκει, και είναι πλήρως εξοφλημένο, αλλά από εμπιστοσύνη προς την Εναγόμενη δεν κατέθεσαν το πωλητήριο έγγραφο στο Κτηματολόγιο ώστε να μπορέσουν να επωφεληθούν από τη νέα νομοθεσία που προστατεύει τα δικαιώματα των εγκλωβισμένων αγοραστών. Η πλευρά της Εναγόμενης- Καθ'ης η Αίτηση καταχώρησε Έιδοποίηση Πρόθεσης Ένστασης στην Αίτηση των Εναγόντων, στην οποία προβάλλονται οι ακόλουθοι Λόγοι Ένστασης: «
13. Οι αιτητές δεν αποκάλυψαν στην ένορκη δήλωσή τους τα ουσιώδη γεγονότα και ή παρέθεσαν γεγονότα τα οποία δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.
14. Η Αιτήτρια δεν προσέρχεται στο δικαστήριο με καθαρά χέρια.
15. Δεν συντρέχουν οι απαιτούμενες από το Νόμο προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου προσωρινού διατάγματος.
16. Δεν είναι εύλογο ούτε δίκαιο να εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα.
17. Δεν έχε αποδειχθεί και ούτε είναι αλήθεια ότι η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων είναι επείγον.
18. Τα αιτούμενα διατάγματα ζητούνται καθυστερημένα διότι έχει παρέλθει αδικαιολόγητα μεγάλο υπό τις περιστάσεις χρονικό διάστημα.
19. Με τα αιτούμενα διατάγματα στην ουσία καλύπτονται οι θεραπείες που ζητούνται στο κλητήριο ένταλμα.
20. Το ίδιο το κλητήριο ένταλμα πάσχει α) διότι σε αυτό αντικανονικά δεν αναφέρεται η αξία της επίδικης περιουσίας και αυτό αφερεί τη νομική βάση της αγωγής και κατά συνέπεια της αίτησης. β) Οι απαιτήσεις των αιτητών και ή εκείνη που αφορά την περιουσία του αποβιώσαντα Γεωργιάδη Νεάρχου αποτελούν καθαρά κληρονομική διαφορά και οποιαδήποτε θεραπεία μπορεί να επιδειχθεί με κληρονομική αγωγή και θ έπρεπε να είχε προηγηθεί της καταχώρισης της αγωγής ένορκη δήλωση από τον αιτητή και ή τους ενάγοντες που να βεβαιώνει τα στοιχεία που καθορίζει η Δ.2Θ.13 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικού Κανονισμού το οποίο κλητήριο ένταλμα προτού σφραγιστεί από τον Πρωτοκολλητή έπρεπε να προηγηθεί η ένορκη δήλωση των εναγόντων. (γ) Το κλητήριο και ή ο τύπος Ο.2R
21. είναι λανθασμένος στην υπό εξέταση υπόθεση αφού η αιτία αγωγής είναι η παράβαση συμφωνίας.
22. Η αίτηση είναι παραπονούμενη, παράτυπη, αντικανονική και ή άκυρη διότι η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση ημερ. 14/1/16 υπογράφηκε στη Λευκωσία και δεν αανφέρεται στην βεβαίωση του Πρωτοκολλητή στην ένορκη δήλωση της Ομνύουσας η ημερομηνία κατά την οποία η Ομνύουσα ορκίστηκε ενώπιον του Πρωτοκολλητή όπως επιτάσσει η Δ.39 θ.10 των διαδικαστικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας με αποτέλεσμα να μην μπορεί να διακριβωθεί κατά πόσο όταν έγινε η ένορκη δήλωση υφίστατο η διαδικασία σε σχέση με την οποία αυτή καταχωρήθηκε δηλαδή η παρούσα αίτηση.
23. Τυχόν έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων θα συνιστούσε παράβαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της εναγόμενης / καθ΄ ης η αίτηση.
24. Τα αιτούμενα διατάγματα δεν ζητούνται καλόπιστα και τυχόν αποδοχή της αίτησης από το δικαστήριο θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στην καθ΄ ης η αίτηση η οποία δεν θα μπορεί να θεραπευθεί με αποζημιώσεις μελλοντικά και ή με κατάλληλη διαταγή για έξοδα και ή με εγγύηση.
25. Υπάρχει υποθήκη που επιβαρύνει την ακίνητη ιδιοκτησία που αποτελεί το αντικείμενο της σύμβασης και ή μεμο προς όφελος της Κυπριακή Δημοκρατίας και οι ενάγοντες δεν κατέβαλαν οτιδήποτε έναντι του ενυπόθηκου χρέους και ή του ποσού αναλογεί στο αντικείμενο της σύμβασης.
26. Το επίδικο πωλητήριο έγγραφο είναι άκυρο διότι καταρτίστηκε από την εταιρεία Efrem Developments Co. Ltd και ή καθ υπέρβαση του πληρεξουσίου.
27. Δεν αποκαλύπτουν με την αίτηση τους και την ένορκη δήλωση τους οι αιτητές ότι έχουν καλή και συζητήσιμη υπόθεση και με ορατή πιθανότητα επιτυχίας.
28. Δεν γίνεται συγκεκριμένη αναφορά των αιτητών για την φερεγγυότητα της καθ΄ ης η αίτηση και τη δυνατότητα της να αποζημιώσει σε χρήμα οποιαδήποτε εκδοθείσα απόφαση εναντίον της.
29. Δεν προσδιορίζονται με συγκεκριμένα στοιχεία και τεκμήρια η πρόθεση της καθ'ης η αίτηση να αποξενώσει το ακίνητο.
30. Με την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος/διαταγμάτων θα προκληθεί μεγαλύτερη ζημιά στην καθ'ης η αίτηση.
31. Η αίτηση είναι νομικά και ουσιαστικά αβάσιμη, καταχρηστική και/ή παράτυπη και/ή αδικαιολόγητη και/ή αντικανονική και/ή κακόπιστη και/ή εκδικητική και επιδιώκει άλλους σκοπούς από αυτούς που θέτουν οι σχετικοί νόμοι και/ή είναι και/ή γίνεται κατά παράβαση του Νόμου και της Νομολογίας.
32. Δεν συντρέχει στην προκειμένη περίπτωση το επείγον για την έκδοση προσωρινού διατάγματος.
33. Ουδεμία βλάβη θα έχουν οι ενάγοντες από τη μη έκδοση του προσωρινού διατάγματος.» Η Ειδοποίηση Περί Πρόθεσης Ένστασης υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση της Εναγόμενης, η οποία αναφέρει περιληπτικά τα ακόλουθα:
34. Ότι η Ενάγουσα γνώριζε από τον Οκτώβριο του 2013 ότι για το επίδικο διαμέρισμα είχε εκδοθεί τίτλος από τις 6/10/2011, και οι Ενάγοντες επέδειξαν αδικαιολόγητη καθυστέρηση
35. Καταρρίπτεται ο ισχυρισμός των Εναγόντων ότι υπάρχει περίπτωση να αποξενώσει η Εναγόμενη το επίδικο διαμέρισμα αφού εάν ήθελε μπορούσε να το πράξει όλα αυτά τα χρόνια
36. Ως τυγχάνει συμβουλής δεν υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας της αξίωσης των εναγόντων για ειδική εκτέλεση και η αναφορά στην Ένορκη Δήλωση της Ενάγουσας XXXXX Γεωργιάδη ότι η Εναγόμενη δεν διαθέτει άλλη ακίνητη περιουσία είναι ψευδής.
37. Η οικονομική κατάσταση της Εναγόμενης είναι τέτοια που θα μπορεί να αποζημιώσει τους Ενάγοντες σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής. Επισυνάπτει δε ως Τεκμήρια στην Ένορκή της Δήλωση τίτλους ιδιοκτησίας διάφορων ακινήτων.
38. Το πωλητήριο έγγραφο που παρουσίασε η Ενόρκως Δηλούσα παρουσιάζει την Εναγόμενη ως τον πωλητή και το πρόσωπο που έχει εισπράξει τα χρήματα του τιμήματος πώλησης, αλλά αυτό το συμβόλαιο δεν είναι ορθό γιατί ουδέποτε πώλησε η Εναγόμενη στους Ενάγοντες το ακίνητο, ούτε εισέπραξε οποιοδήποτε ποσό και στο συμβόλαιο αναφέρεται ότι η παράβασή του επιφέρει την καταβολή αποζημιώσεων.
39. Το πωλητήριο έγγραφο δεν ανταποκρίνεται στην πραγματική πρόθεσή της και στο περιεχόμενο του πληρεξουσίου που δόθηκε στην εταιρεία Efrem Developments Co Ltd, από την οποία εταιρεία στην ουσία αγόρασαν οι Ενάγοντες το επίδικο διαμέρισμα.
40. Όπως φαίνεται από υποθήκες και άλλα εμπράγματα βάρη, σε καμία περίπτωση δεν εξοφλήθηκαν τα χρηματικά ποσά που αναλογούν στο επίδικο ακίνητο και στο επίδικο διαμέρισμα και κατά συνέπεια δεν μπορούν να αξιώνονται οι αξιώσεις που φαίνονται στο κλητήριο ένταλμα.
41. Όπως φαίνεται από τις αποδείξεις που έχει προσκομίσει η ενάγουσα τα χρήματα που έχει καταβάλει τα έχει εισπράξει η Efrem Developments Co Ltd για δικό της λογαριασμό και δεν έχει αποδώσει οτιδήποτε στην Εναγόμενη.
42. Το πληρεξούσιο έγγραφο το οποίο έχει κατατεθεί δεν αναφέρει ότι η Εναγόμενη είναι υποχρεωμένη να μεταβιβάσει οποιοδήποτε διαμέρισμα. Η Εναγόμενη είχε δώσει το κτήμα της ως αντιπαροχή στην Efrem Developments Co. Ltd με αντάλλαγμα καταστήματα και διαμερίσματα κατά συνέπεια οι ίδιοι θα έπρεπε να υπογράψουν συμβόλαια πώλησης και όχι εκείνη που θα μπορούσε να δώσει τη συναίνεσή της στο πωλητήριο έγγραφο και στην προκειμένη περίπτωση δεν έδωσε τη συναίνεσή της και θα μπορούσε να επιδιωχθεί ειδική εκτέλεση και μεταβίβαση νοουμένου ότι όλες οι υποθήκες και τα άλλα εμπράγματα βάρη που βάρυναν το όλο ακίνητο έχουν εξοφληθεί διότι προέρχονταν από υποχρεώσεις της Efrem Developments Co. Ltd και των αγοραστών. Επισυνάπτονται δε στην Ένορκη Δήλωση, αντίγραφο πιστοποιητικό έρευνας που φαίνονται τόσο η υποθήκη όσο και τα εμπράγματα βάση τα οποία μέχρι σήμερα δεν έχουν εξοφληθεί.
43. Το θέμα δεν είναι επείγον, οι αξιώσεις δε των Εναγόντων ούτε γνήσιες είναι ούτε αληθινές ούτε ανεπανόρθωτη ή άλλη ζημιά μπορεί να προκληθεί σε αυτούς.
44. Κατά τα λοιπά επαναλαμβάνονται οι προβαλλόμενοι στην Ειδοποίηση Πρόθεσης Ένστασης Λόγοι Ένστασης. Νομικές Αρχές Ο κ. Ν. Γερολέμου, Α.Ε.Δ., στην Αγωγή Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας CGC CONSTANTINOU GENERAL CONSTRUCTION ΛΤΔ κ.α. ν. ΑΓΙΣΗΛΑΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΟΙΚΟΤΕΧΝΙΚΗ ΛΤΔ κ.α., Αρ. Αγωγής Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας 1300/13, ημερομηνία απόφασης 31/10/2013, προέβη σε εκτενή ανάλυση των αρχών που διέπουν την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, τις οποίες παραθέτω ως τέθηκαν από εκείνον: "Είναι βασική αρχή του δικαίου ότι το Δικαστήριο αποφασίζει τις διαφορές των μερών, αφού ακούσει όλους τους διαδίκους. Δεν εκδίδει διαταγή πριν ακούσει και το άλλο μέρος. Αυτό εκφράζεται με το λατινικό αξίωμα «audi alteram partem». Κατά παρέκκλιση, όμως, ο νομοθέτης για επείγουσες περιπτώσεις ή άλλες ιδιάζουσες περιστάσεις, για να είναι αποτελεσματική η θεραπεία, επιτρέπει την έκδοση διαταγμάτων χωρίς ειδοποίηση στο άλλο μέρος. Αυτό προβλέπεται στο άρθρο 9 εδάφιο

(1)του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6. Σημειώνω εδώ ότι το άρθρο 4 του Κεφ. 6 έχει σχέση με έκδοση διαταγμάτων που σχετίζονται με το αντικείμενο της αγωγής. Το άρθρο 5 του ΚΕΦ. 6 εξουσιοδοτεί την έκδοση διατάγματος αναφορικά με ακίνητη περιουσία που είναι εγγεγραμμένη στο όνομα του Εναγομένου ή σε σχέση με την οποία ο Εναγόμενος δικαιούται να εγγραφεί ως ιδιοκτήτης και βέβαια δεν αναφέρεται σε ακίνητη περιουσία που είναι το αντικείμενο της αγωγής. Το άρθρο 32 του Ν.14/60 παρέχει στο Δικαστήριο πιο πλατιά εξουσία που δεν υποβάλλεται σε περιορισμούς αναφορικά με το ποιο μπορεί να είναι το αντικείμενο ή το περιεχόμενο του διατάγματος. Εφόσον συντρέχουν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις στις οποίες θα αναφερθώ κατωτέρω, το Δικαστήριο μπορεί να εκδώσει, σε κάθε πολιτική διαδικασία οιανδήποτε παρεμπίπτον διάταγμα, απαγορευτικό ή προστακτικό, αν αυτό κρίνεται δίκαιο και πρόσφορο. Αυτή η γενική διατύπωση του άρθρου 32 έχει ερμηνευθεί με τρόπο που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν εξαιρούνται από τα διατάγματα που μπορούν να εκδοθούν δυνάμει του άρθρου 32, τα διατάγματα που προσδιορίζονται ρητά από τα άρθρα 4 και 5 του Κεφ. 6 (βλ. Papastratis v. Petrides

(1979)1 C.L.R. 231 και Lakatamitis v. Theodorou

(1983)1 C.L.R. 520). Συνεπώς, θα εξεταστεί η Αίτηση στα πλαίσια των άρθρων 4 και 5 του Κεφ. 6 στο βαθμό και σύμφωνα με τα αιτούμενα διατάγματα που σχετίζονται με αυτά και του άρθρου 32 του Ν. 14/60. Για την επιτυχή κατάληξη της αίτησης δυνάμει του αναφερθέντος άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, το οποίο αναφέρεται σ΄ οιονδήποτε παρεμπίπτον διάταγμα, πρέπει να πληρούνται οι εξής τρεις προϋποθέσεις: (A) H ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. (Β) Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας. (Γ) Να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. (βλ. Odysseos v. Pieris Estates Ltd & Another

(1982)1 C.L.R. 557) Τέλος, εάν πληρούνται οι τρεις αυτές προϋποθέσεις κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα (Βλ. Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Πασχάλης Χατζηβασίλης

(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 132). Το Άρθρο 32 του Ν. 14/60 ερμηνεύτηκε σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου και οι αρχές που τέθηκαν απ΄ αυτές τις αποφάσεις είναι τόσο σαφείς που δεν χρειάζεται εκτενής αναφορά στις εν λόγω υποθέσεις. Αρκούμαι να αναφέρω μερικές απ΄ αυτές όπως, για παράδειγμα, τις εξής: Karydas Taxi Co Ltd v. Komodikis

(1975)1 C.L.R. 321, Papastratis v. Petrides

(1979)1 C.L.R. 231, Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 C.L.R. 263, Stavrinou v. Asproghenis

(1985)1 C.L.R. 341, Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Χ¨Βασίλη

(1989)1 Α.Α.Δ. 152, Κ.Ο.Τ. v. Αλκιβιάδης Θεωρή

(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 255, Δημοκρατία της Σλοβενίας v. Beogradska A.D.

(1999)1(Α) Α.Α.Δ. 225, PAREKO ALUMINIUM DESIGNSLTD v. MUSKITA ALUMINIUM CO. LIMITED κ.α.

(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 2015, Αριστοτέλους κ.ά. v. Benfleet Enterprises Ltd κ.ά.

(2006)1 Α.Α.Δ. 280, Ανδρέου v. Colossos Sings Ltd

(2009)1 A.A.Δ. 1040, Κίτσιος κ.ά. v. A. C. Kitsios Motors Ltd κ.ά.

(2010)1 Α.Α.Δ. 1262, Κυριακίδης v. Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ, Πολιτική ΄Εφεση 83/08, ημ. 11/5/11, Μελάνθιους v Μελάνθιου, Πολιτική Έφεση 394/08, ημ. 28/12/11 και Αποστόλου v. Ιωάννου, Πολιτική ΄Εφεσης 20/10 και 21/10 ημερομηνίας 3/4/12. Από την υπόθεση Κ.Ο.Τ. v. Θεωρή παραθέτω το εξής απόσπασμα: «Προσωρινά διατάγματα εκδίδονται με βάση το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 όταν το Δικαστήριο κρίνει πως η παροχή τέτοιας θεραπείας είναι δίκαιη και ευχερής. Το άρθρο αυτό το Νόμου έχει εξεταστεί επανειλημμένα από το Δικαστήριο σε σειρά υποθέσεων. Στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Odysseos v. PierisEstates Ltd & other

(1982)1 C.L.R. 557, καθορίζονται συνοπτικά μεν αλλά πολύ περιεκτικά και με σαφήνεια, οι αρχές που διέπουν την έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων και εκείνες που ρυθμίζουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου.» Το Δικαστήριο όταν επιλαμβάνεται τέτοιου αιτήματος πρέπει να αποφεύγει να κρίνει την ουσία της αγωγής. Η προσέγγιση της μαρτυρίας έχει ως σκοπό μόνο τη διακρίβωση της ύπαρξης ή μη των πιο πάνω προϋποθέσεων και κατά πόσο είναι δίκαιο και πρόσφορο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. (Βλ. Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 C.L.R. 263). (A) ΣΟΒΑΡΟ ΖΗΤΗΜΑ ΠΡΟΣ ΕΚΔΙΚΑΣΗ Σχετικά με την πρώτη προϋπόθεση, δηλαδή του σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, είναι αρκετό αν αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα όσα φαίνονται στις έγγραφες προτάσεις. (Β) ΟΡΑΤΗ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, δηλαδή της ύπαρξης ορατής πιθανότητας επιτυχίας της αγωγής, είναι αρκετό για τον ενάγοντα να δείξει ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από μια απλή δυνατότητα επιτυχίας χωρίς να χρειάζεται να το αποδείξει αυτό στο επίπεδο της στάθμισης των πιθανοτήτων (balance of probabilities) που χρειάζεται για την απόδειξη της αγωγής. (Βλ. Odysseos v. Pierís Estates Ltd & other

(1982)1 C.L.R. 557 και Πουργουρίδη κ.ά. v. Μέζου κ.α.

(1994)1 Α.Α.Δ. 201, σελ. 207). Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας γίνεται με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία η οποία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας (βλ. Ανδρέας Σάββα Κυτάλα v. Άννα Χρυσάνθου

(1996)1 Α.Α.Δ. 253, 257-8). (Γ) ΔΥΣΚΟΛΟ Ή ΑΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΑΠΟΝΕΜΗΘΕΙ ΠΛΗΡΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΕ ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΟ ΣΤΑΔΙΟ ΕΑΝ ΔΕΝ ΕΚΔΟΘΕΙ ΤΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ Η προϋπόθεση, όπως φαίνεται και από την επιφύλαξη του άρθρου 32

(1)του Νόμου 14/60 και όπως εξηγήθηκε στις πιο πάνω αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, είναι το κατά πόσο «θα είναι δύσκολο ή αδύνατο ν΄ απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο» αν δεν δοθεί το αιτούμενο διάταγμα και ο Αιτητής επιτύχει τελικά στην αγωγή του. Μια τέτοια περίπτωση είναι όταν ο ενάγων δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί καθότι δεν είναι δυνατός ο υπολογισμός. Μια άλλη περίπτωση είναι εκείνη όταν η οικονομική κατάσταση του εναγομένου είναι τέτοια που αν δεν εμποδιστεί η αποξένωση ακίνητης ή κινητής του περιουσίας θα είναι δύσκολο για τον ενάγοντα η εκτέλεση της απόφασης που πιθανόν να εκδοθεί υπέρ του. Επίσης το Δικαστήριο πρέπει να έχει υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας να εκδώσει ή όχι ένα προσωρινό διάταγμα, την αρχή ότι είναι ανεπιθύμητο να ζητείται με την αίτηση για προσωρινό διάταγμα ουσιαστικά ή ίδια θεραπεία με αυτή της αγωγής έτσι ώστε ν΄ αναγκάζεται το Δικαστήριο να εκδικάζει το ίδιο θέμα δύο φορές. (Βλ. γενικά Halsbury´sLaws of England, 3η έκδοση, Τόμος 21, παράγρ. 763, Michael v. Brevinos Ltd

(1969)1 C.L.R. 578, Bhimjiyani v. Gregoriou

(1980)1 C.L.R. 14 και την υπόθεση Re Χ¨Κωνσταντή

(1988)1 Α.Α.Δ. 2187). Το βάρος είναι στον Αιτητή για να δικαιολογήσει τη συνέχιση ενός διατάγματος που εκδόθηκε σε μονομερή αίτηση. (βλ. Αίτηση για ένταλμα Certiorari Αναφορικά με τον Αιτητή Χάρη Φεσά

(1990)1 Α.Α.Δ. 704 και Louis Vuitton v. Δέρμοσακ & άλλος

(1992)1 Α.Α.Δ. 1453). Όπως έχει αναφερθεί ανωτέρω, είναι νομολογημένο ότι το δικαστήριο στο στάδιο αυτό της διαδικασίας δεν πρέπει να υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης και να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Ούτε πρέπει να αποφαίνεται σε θέματα αξιοπιστίας εκτός εκεί που αυτό είναι απόλυτα αναγκαίο διότι διαφορετικά θα επηρεάζετο δυσμενώς η υπόθεση στην ουσία της για τον διάδικο εκείνο τον οποίο το Δικαστήριο έκρινε από αυτό το στάδιο ως αναξιόπιστο. (Βλ. μεταξύ άλλων Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 C.L.R. 263, σελ. 267-8, Γρηγορίου κ.α. v. Χριστοφόρου κ.α.

(1995)1 Α.Α.Δ. 248, σελ. 269-270, Demades Overseas Ltd v. StudioMa.St. Ltd

(1996)1 Α.Α.Δ. 799 και Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd

(1996)1 Α.Α.Δ. 788). Τα ίδια ειπώθηκαν και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. (Βλ. Δημοκρατία της Σλοβενίας v. Beogradska Banka A.D. Πολιτική Έφεση 10042, ημερομηνίας 23.02.1999, απόφαση πλειοψηφίας T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation, Πολιτική Έφεση 11159, ημερομηνίας 20.11.2002 και Parico Aluminium Designs Ltd v. MuskitaAluminium Co. Limited κ.α., Πολιτική Έφεση 11156, ημερομηνίας 19.12.2002). Στην υπόθεση (T.A. Micrologic Consultants Ltd) ο πρώην Εφέτης, κ. Νικολάου, διατύπωσε το θέμα ως εξής: «Σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξής του. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα των επί του θέματος αποφάσεών μας: βλ. ενδεικτικά τις Constantinides v. Makriyiorghou

(1978)1 C.L.R. 585, Odysseos v.Pieris Estates & Others

(1982)1 C.L.R. 557 και Κυτάλα v. Χρυσάνθου κ.α.

(1996)1 Α.Α.Δ. 253. Αυτό συχνά παραγνωρίζεται στα Επαρχιακά Δικαστήρια τόσο από δικηγόρους όσο και από Δικαστές με αποτέλεσμα η διαδικασία να γίνεται απαραδέκτως πολύπλοκη και μακρά» Στην υπόθεση (Parico Aluminium Design Ltd), ο έντιμος Δικαστής κ. Καλλής υιοθέτησε το πιο πάνω απόσπασμα από την υπόθεση T.A. Micrologic και παράπεμψε επίσης στην υπόθεση Επίσημος Παραλήπτης v. Nacantony Trading Co. Ltd

(1998)1 Α.Α.Δ. 1653, όπου λέχθηκε ότι «. το Δικαστήριο εξετάζει τη μαρτυρία με σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδώσει το διάταγμα αποφεύγοντας να υπεισέλθει στην ουσία της υπόθεσης.». Σε αιτήσεις ενδιάμεσης φύσης υπό κανονικές συνθήκες πρέπει κι αυτές να υποστηρίζονται από ένορκες δηλώσεις προσώπων που έχουν προσωπική γνώση των γεγονότων όμως επιτρέπεται όπως μια ένορκη δήλωση περιέχει δηλώσεις κατόπιν πληροφοριών νοουμένου ότι εκτίθενται οι πηγές τους. (Βλ. Δ.39 κ.2 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών και την υπόθεση Louis Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ

(1992)1 Α.Α.Δ. 1453 σελ. 1463-1464 και Fashion Box S.R.L. v. Ferro Fashions Ltd, Πολιτική Έφεση 9984, ημερομηνίας 29.10.1999. Η παρούσα αίτηση όμως έχει αντικείμενο προσωρινό διάταγμα σε σχέση με ακίνητη περιουσία που είναι και το αντικείμενο της αγωγής και βασίζεται και στα άρθρα 4-9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου. Παρατίθενται αποσπάσματα από τα άρθρα 4-5: « 4.-

(1)Το Δικαστήριο δύναται σε οποιοδήποτε χρόνο, ενώ εκκρεμεί σε αυτό αγωγή, να εκδίδει διάταγμα για τη μεσεγγύηση, διατήρηση, φύλαξη, πώληση, κατακράτηση ή επιθεώρηση περιουσίας που αποτελεί το αντικείμενο της αγωγής ή διάταγμα για την παρεμπόδιση οποιασδήποτε απώλειας, ζημιάς ή δυσμενούς επηρεασμού που δυνατό, αν δεν εκδοθεί το διάταγμα αυτό, να προξενηθούν σε πρόσωπο ή περιουσία, ενόσω εκκρεμεί τελική δικαστική απόφαση σε ζήτημα που επηρεάζει το πρόσωπο αυτό ή περιουσία ή ενόσω εκκρεμεί η εκτέλεση της δικαστικήςαπόφασης. ...................................» « ................ 5.-

(1)Κάθε Δικαστήριο, στο οποίο εκκρεμεί αγωγή για χρέος ή αποζημίωση, δύναται, σε οποιοδήποτε χρόνο μετά την έγερση της αγωγής, να διατάξει όπως ο εναγόμενος παρεμποδιστεί να απαλλοτριώσει τόσο μέρος της ακίνητης ιδιοκτησίας που είναι εγγεγραμμένη στο όνομα του ή για την οποία δικαιούται κατά νόμο να εγγραφεί ως ιδιοκτήτης, όσο, κατά τη γνώμη του Δικαστηρίου, είναι επαρκές να ικανοποιήσει την απαίτηση του ενάγοντα μαζί με τα έξοδα της αγωγής.

(2)Το διάταγμα αυτό δεν εκδίδεται εκτός αν φαίνεται στο Δικαστήριο ότι ο ενάγων έχει καλή βάση αγωγής, και ότι με την πώληση ή τη μεταβίβαση της ιδιοκτησίας σε τρίτο είναι πιθανό να εμποδιστεί ο ενάγων στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που τυχόν θα εκδοθεί υπέρ του.» Παρόμοια θέματα με την παρούσα υπόθεση εξετάστηκαν και από την Π.Ε.Δ κα Λένα Δημητριάδου-Ανδρέου (τότε Α.Ε.Δ.) στην υπόθεση Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας BEST VIEW ADVERTISING LIMITED ν. EXECUTIVE AGGO LTD, Αρ. Αγωγής 1223/12, απόφαση ημερομηνίας 21/5/2012, όπου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Ανοίγω εδώ μια παρένθεση για να υπενθυμίσω ότι οι βασικές θεραπείες που η Ενάγουσα επιδιώκει να εξασφαλίσει με την αγωγή της είναι διάταγμα ειδικής εκτέλεσης της επίδικης Συμφωνίας Πώλησης και διάταγμα που να διατάσσει την Εναγόμενη να παραδώσει και μεταβιβάσει άμεσα το κατάστημα, αντικείμενο της Συμφωνίας Πώλησης στην Ενάγουσα. Πέραν από τις πιο πάνω θεραπείες που κρίνονται, όπως ανέφερα, οι βασικές θεραπείες που η Ενάγουσα επιζητεί με την αγωγή της διεκδικείται, διαζευκτικά, η επιστροφή του καταβληθέντος από την Ενάγουσα προς την Εναγόμενη τιμήματος πώλησης και επιπλέον αποζημιώσεις για ζημιές που υπέστη η Ενάγουσα ένεκα της ισχυριζόμενης παράβασης από πλευράς της Εναγόμενης της επίδικης Συμφωνίας και διαφυγόντα κέρδη. Επανερχόμενη λοιπόν στην τρίτη προϋπόθεση του Άρθρου 32

(1)του Νόμου 14/60 θα πρέπει να σημειώσουμε ότι στην προκειμένη περίπτωση καθόσον αφορά το Διάταγμα που επιζητείται με βάση την παράγραφο (Α) της υπό εξέταση Αίτησης διαπιστώνω ότι δεν επιδιώκεται ακριβώς η εξασφάλιση ενδεχόμενης απόφασης με τη διαφύλαξη των δυνατοτήτων εκποίησης ακίνητης περιουσίας γενικά αλλά η διασφάλιση του ιδίου του αντικειμένου της Αγωγής ενόψει του Άρθρου 4 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6. Το γεγονός ότι υπάρχει και διαζευκτική αξίωση για αποζημιώσεις στην παρούσα αγωγή δεν μπορεί να απομακρύνει από την ουσία του πράγματος. Είναι φανερό ότι μόνο με τη διατήρηση του αντικειμένου της παρούσας Αγωγής θα μπορούσαν να υπάρχουν δυνατότητες για μελλοντική συζήτηση του αντικειμένου αυτού κάτι το οποίο επιδιώκεται να γίνει, όπως είναι προφανές, με την υπό κρίση Αίτηση. Στο σημείο αυτό θα παραπέμψω στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Ευγένιος Κίτσιου ως διαχειριστής της περιουσίας της αποβιωσάσης Ουρανίας Κίτσιου ν. Ανδριάνας - Ελένης Χριστοδούλου

(2004)1 Α.Α.Δ. 228 όπου η βασική αξίωση του εφεσείοντα αφορούσε την επ΄ ονόματι του εγγραφή ακινήτων ως διαχειριστή περιουσίας αποβιώσασας που ήταν εγγεγραμμένα στο όνομα της εφεσίβλητης στη βάση εχθρικής κατοχής. Με μονομερή του αίτηση ζήτησε και εξασφάλισε παρεμπίπτον διάταγμα που να απαγορεύει την αποξένωση των ακινήτων που αποτελούσαν το αντικείμενο των διεκδικήσεων του. Στην εκδίκαση της υπόθεσης για προσωρινό διάταγμα το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε ότι ο εφεσείων είχε αποτύχει να θεμελιώσει την τρίτη προϋπόθεση του Άρθρου 32.Το Ανώτατο Δικαστήριο αποδέχτηκε την έφεση παραμερίζοντας την πρωτόδικη απόφαση και διατηρώντας σε ισχύ το προσωρινό διάταγμα που είχε εκδοθεί. Αιτιολογώντας την κατάληξη του αυτή ανέφερε τα εξής τα οποία κρίνω σκόπιμο να παραθέσω: «Εν πάση περιπτώσει είναι προφανές πως διέλαθε της προσοχής του πρωτόδικου Δικαστηρίου πως εν προκειμένω η αίτηση για το παρεμπίπτον διάταγμα δεν αποσκοπούσε ακριβώς στην εξασφάλιση ενδεχόμενης απόφασης με τη διαφύλαξη των δυνατοτήτων εκποίησης ακίνητης περιουσίας γενικώς, αλλά στη διασφάλιση του ίδιου του αντικειμένου της αγωγής, ενόψει του άρθρου 4 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6. Το γεγονός ότι υπήρχε και διαζευκτική αξίωση για αποζημιώσεις δεν μπορεί να απομακρύνει από την ουσία του πράγματος. Ο ενάγων επιδίωκε να διατηρηθεί το αντικείμενο με βάση αγωγής η οποία διατηρουμένης της δυνατότητας για μελλοντική συζήτησή της, για τις ανάγκες του θέματος, φαινόταν καλή και, κάτω από τις περιστάσεις, το παρεμπίπτον διάταγμα θα έπρεπε να είχε διατηρηθεί.» Λαμβάνοντας υπόψη τα δεδομένα της παρούσας υπόθεσης είναι η θέση μου ότι τυχόν αποξένωση του καταστήματος αντικείμενο της επίδικης Συμφωνίας Πώλησης θα καταστήσει άνευ αντικειμένου τις βασικές θεραπείες που η Ενάγουσα αιτείται και επιδιώκει να εξασφαλίσει στην παρούσα αγωγή. Με άλλα λόγια σε περίπτωση που αλλάξει το υφιστάμενο ιδιοκτησιακό καθεστώς σε σχέση με το επίδικο κατάστημα η Ενάγουσα δεν θα μπορεί πλέον να προωθήσει τις βασικές της θεραπείες που καταγράφονται στην αγωγή της υπό στοιχεία (Α), (Β) και (Γ) της αξίωσης της εφόσον το αντικείμενο της βάσης αγωγής θα εκλείψει και, ως απόρροια αυτού, δεν θα διατηρηθεί η δυνατότητα για μελλοντική συζήτηση των συγκεκριμένων αξιώσεων. Η ύπαρξη στην αγωγή διαζευκτικών αξιώσεων για επιστροφή του καταβληθέντος τιμήματος πώλησης και για αποζημιώσεις δεν μεταβάλλει την ουσία του πράγματος. Το θέμα που απομένει για απόφαση από το Δικαστήριο είναι αν πρέπει το διάταγμα να διατηρηθεί σαν θέμα ισοζυγίου της ευχέρειας κατά πόσο, δηλαδή, είναι δίκαιο ή κατάλληλο υπό τις περιστάσεις.» Εφαρμογή των Νομικών Αρχών στην υπό κρίση Αίτηση Επί των θεμάτων που τέθηκαν με την Ειδοποίηση Πρόθεσης Ένστασης, αποφασίζω μόνο επί όσων θεωρώ αναγκαίο στα πλαίσια της υποχρέωσης του Δικαστηρίου να κρίνει εάν πληρούνται οι προϋποθέσεις έγκρισης της Αίτησης που εξετάζεται, χωρίς οτιδήποτε περαιτέρω. Η Εναγόμενη ισχυρίζεται ότι η αγωγή που καταχώρησε συνιστά κληρονομική διαφορά. Δεν θα συμφωνήσω. Δεν είναι η παρούσα αγωγή σε σχέση με το διορισμό εκτελεστή, το διορισμό διαχειριστή, την ανάκληση διορισμού διαχειριστή, την ανάκληση διορισμού εκτελεστή αλλά πρόκειται για αγωγή όπου η Ενάγουσα προσωπικά και ως διαχειρίστρια περιουσίας κάποιου προσώπου προβάλλει μία αξίωση εναντίον της Εναγόμενης. Όσον αφορά στους διάφορους προβαλλόμενους ισχυρισμούς σε σχέση με το κατεπείγον και την υποχρέωση πλήρους αποκάλυψης, αυτοί κρίνονται άνευ αντικειμένου, αφού το κατεπείγον και η υποχρέωση πλήρους αποκάλυψης είναι προϋποθέσεις που εφαρμόζονται σε μονομερείς αιτήσεις και η Αίτηση που εξετάζεται έχει καταστεί διά κλήσεως και επιδοθεί. Όσον αφορά στους διάφορους ισχυρισμούς γεγονότων ή που αφορούν τη νομική βάση της αγωγής -και απαιτούν εις βάθος εξέταση- αυτοί δεν αφορούν την παρούσα διαδικασία, αφού το Δικαστήριο πρέπει να κρίνει εάν αποκαλύπτεται ορατή πιθανότητα επιτυχίας και σοβαρό θέμα προς εκδίκαση[1]. Τα όσα αναφέρονται άπτονται της ουσίας της αγωγής και θα πρέπει το Δικαστήριο να ακούσει σχετική μαρτυρία επί αυτών, οπότε κρίνω πρόωρο το να κρίνω οιαδήποτε ζητήματα γεγονότων ή τα τιθέμενα νομικά ζητήματα -τα οποία δεν είναι ξεκάθαρα- σε αυτό το στάδιο. Όσον αφορά πάντως το Λόγο Ένστασης για την ημερομηνία της Ενόρκου Δηλώσεως που υποστηρίζει την Αίτηση και το ότι αυτή έγινε στη Λευκωσία, στην κατατιθέμενη Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση φαίνεται ότι έγινε την ίδια ημερομηνία που καταχωρήθηκε η υπό κρίση Αίτηση (14/1/2016), αλλά προφανώς δεν αναγράφηκε η επαρχία της Λάρνακας και η ημερομηνία στο αντίγραφο που επιδόθηκε στους Εναγόμενους- Καθ'ων η Αίτηση, κάτι ελάχιστης σημασίας από πλευράς ουσίας. Σε σχέση με τον ισχυρισμό ότι πρέπει να αναγράφεται η αξία του ακινήτου στο Κλητήριο Ένταλμα, πέραν του ότι δεν προωθήθηκε τελικά στη Γραπτή Αγόρευση της Εναγομένης με ειδικό τρόπο σχετικό επιχείρημα, κρίνω ότι δεν είναι κάτι που αφορά την παρούσα αίτηση αλλά την ίδια την αγωγή και εάν θα τεθεί, δεν είναι εδώ το κατάλληλο στάδιο. Κρίνω ότι η παρούσα είναι Αίτηση για διάταγμα με βάση το άρθρο 4 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, αφού ζητείται δέσμευση ακινήτων που συνιστούν το αντικείμενο της αγωγής και Αίτηση με βάση το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου. Στο Κλητήριο Ένταλμα αναφέρεται ότι ζητούνται θεραπείες σε σχέση με συμμόρφωση με υποχρεώσεις από πωλητήριο έγγραφο που αφορά το επίδικο διαμέρισμα του οποίου ζητείται η δέσμευση με την παρούσα Αίτηση, καθώς και ζητείται μεταξύ άλλων διαζευκτικά ειδική εκτέλεση και/ή άμεση μεταβίβαση του συγκεκριμένου διαμερίσματος επ' ονόματι των Εναγομένων. Το εν λόγω ακίνητο είναι αντικείμενο της αγωγής. Σε σχέση με την πρόθεση αποξένωσης, οφείλω να παραπέμψω στην υπόθεση C. Phasarias (Automotive Center) Ltd v. Σκυροποιϊα «ΛΕΩΝΙΚ»

(2001)1 A.A.Δ. 785, όπου αναφέρθηκε ότι: «Ορθά, νομίζουμε, είδε πως η απαίτηση του άρθρου 5 να υπάρχει πιθανότητα "να εμποδιστεί ο ενάγων στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που τυχόν θα εκδοθεί υπέρ του" αν δεν εκδοθεί το παρεμπίπτον διάταγμα, ουσιαστικά αντιστοιχεί προς την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32, όπως αυτή ερμηνεύθηκε σε σχέση με παρεμπίπτοντα διατάγματα αυτής της φύσης. Δηλαδή τη δυσκολία ή αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Έκρινε, λοιπόν, πως δεν ικανοποιείτο αυτή η προϋπόθεση. Ο ισχυρισμός των εφεσειόντων για "πληροφορίες από έγκυρους τραπεζικούς κύκλους...σε σχέση με την οικονομική κατάσταση των καθ'ων η αίτηση", ήταν αόριστος και δεν είχε αξία. Δεν αποκαλυπτόταν η πηγή των πληροφοριών και περαιτέρω "ούτε τα στοιχεία συνηγορούν ή κατατείνουν στο αληθές των πληροφοριών". Όταν, μάλιστα, φάνηκε ότι πρόσφατα είχε δανειοδοτηθεί η εταιρεία χωρίς επιβάρυνση του ακινήτου. Εντοπίστηκαν άλλα δυο προβλήματα. Το ένα ήταν πως δεν "υποστηρίχτηκε από οποιοδήποτε στοιχείο" ο ισχυρισμός πως οι εφεσίβλητοι είχαν πρόθεση να αποξενώσουν ή να επιβαρύνουν περαιτέρω το ακίνητο. Το άλλο αφορούσε στην αξία του ακινήτου. Με βάση τη μαρτυρία που προσάχθηκε αυτή ανερχόταν στις £180.000 και υπερέβαινε κατά πολύ την αξίωση των εφεσειόντων. Ακούσαμε τις δυο πλευρές και καταλήγουμε πως επιβάλλεται να παρέμβουμε. Δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε πως αναδύεται ως ανάγκη η προσαγωγή μαρτυρίας για πράγματι πρόθεση του εναγομένου για αποξένωση ή επιβάρυνση. Εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή η επιβάρυνση, εφόσον γίνουν, στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί. Ο κίνδυνος, δηλαδή, να μή ικανοποιηθεί η δικαστική απόφαση αν μεταβιβαστεί ή επιβαρυνθεί η περιουσία. (Βλ. Lakatamitis (ανωτέρω) στη σελ. 525). Έχουμε υπόψη την Κυριάκος Παναγιώτου ν. Σταυρινής Κολλάτου

(1999)1 Α.Α.Δ. 1306. Εκεί έγινε αναφορά σε πρόθεση αποξένωσης αλλά αυτή ήταν η μαρτυρία που υπήρχε και δεν απασχόλησε τέτοιο θέμα. Όπως δε εξηγήθηκε στην απόφαση του Λοΐζου Π. στην Ζεμενίδης (ανωτέρω) εκδίδεται το διάταγμα "ώστε να αποφευχθεί τέτοια αποξένωση ως αποτέλεσμα της οποίας να μή μπορεί να ικανοποιηθεί ο ενάγων". Τα ίδια και στην Tσιολάκκη και άλλη (ανωτέρω). Όπως αναφέρεται στην απόφαση του Πική Δ., όπως ήταν τότε, στη σελίδα 785, εκείνο που απαιτείται είναι "η πιθανότητα παρεμβολής εμποδίου (hindered) στην ικανοποίηση απόφασης η οποία ήθελε εκδοθεί υπέρ του ενάγοντος". Δεν χρειαζόταν δηλαδή να αποκαλυφθεί πραγματική πρόθεση αποξένωσης. Αρκεί σε κάθε περίπτωση το ότι η Εναγόμενη ανέφερε στην Ενάγουσα ότι δεν έχει πρόθεση να εκτελέσει τις ισχυριζόμενες υποχρεώσεις της και δεν έχει πρόθεση να προβεί σε μεταβίβαση του διαμερίσματος (εννοείται στους Ενάγοντες). Προχωρώ στην εξέταση του κατά πόσο πληρούνται οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, για έκδοση προσωρινού διατάγματος. Όσον αφορά τις δύο πρώτες προϋποθέσεις (σοβαρό θέμα προς εκδίκαση, ορατή πιθανότητα επιτυχίας), χωρίς βέβαια να αποφασίζω την ουσία της αγωγής, κρίνω ότι πληρούνται από τους ισχυρισμούς γεγονότων της Ένορκης Δήλωσης που υποστηρίζει την Αίτηση. Στην υπόθεση P.A. Micrologic Consultants Ltd v. Microsoft Corporation

(2002)1 AAΔ.802, τονίστηκε ότι: «Σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της μη πιθανότητας ύπαρξης του. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα επί του θέματος των αποφάσεων μας. Αυτό συχνά παραγνωρίζεται στα Επαρχιακά Δικαστήρια τόσο από δικηγόρους όσο και από Δικαστές με αποτέλεσμα η διαδικασία να γίνεται απαραδέκτως πολύπλοκη και μακρά.» Δεν θα αποφασίσω σε αυτό το στάδιο το βάσιμο της αγωγής. Φαίνεται όμως εκ πρώτης όψεως να προκύπτουν διάφορα ζητήματα σε σχέση με δικαιώματα και υποχρεώσεις που πηγάζουν από πωλητήριο έγγραφο, με το οποίο ζητείται η Εναγόμενη να συμμορφωθεί, θέματα που αφορούν ειδική εκτέλεση, αλλά και αποζημιώσεις. Παραπέμπω στα αναφερθέντα στην Πολιτική Έφεση 290/2009 Νικολέττα Ιωάννου κ.α. ν. Κυριακής Αποστόλη Σιακκαλη κ.α., , απόφαση ημερομηνίας 11/9/2013, όπου αναφερθηκε ότι: «Οπως κρίθηκε και από πρόσφατη νομολογία «έστω και αν ο τρόπος που διατυπώνονται οι θεραπείες δεν είναι ο ορθός, εν τούτοις μπορεί να χορηγηθούν αν από το όλο πνεύμα του σώματος της έκθεσης απαιτήσεως τεκμαίρεται η ορθή αξίωσή τους (C. Malathouras & Sons Ltd v. Λαϊκής Ασφαλιστικής Εταιρείας Λτδ

(2004)1(Β) Α.Α.Δ. 1233, 1240)» Φαίνεται ότι υπάρχει μαρτυρία που να στηρίζει στοιχειωδώς τις αξιώσεις της Αιτήτριας, χωρίς να προβαίνω βεβαίως σε αναλυτική και εις βάθος νομική αξιολόγηση των εν λόγω αξιώσεων, αλλά και συζητήσιμη υπόθεση. Χωρίς να προαποφασίζεται η τύχη της αγωγής, το Δικαστήριο έχει ικανοποιηθεί ότι όντως υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Όσον αφορά την προϋπόθεση ότι είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο αν δεν εκδοθεί το διάταγμα, έχοντας παραθέσει τη Phasarias ανωτέρω και υιοθετώντας το σκεπτικό της κι εφόσον η αγωγή έχει ως αντικείμενο το ίδιο το ακίνητο του οποίου ζητείται η δέσμευση, κρίνω ότι η δέσμευσή του είναι απόλυτα λογική, αφού εάν τύχει αποξένωσης ή επέλθει κάποια μεταβολή του , δεν θα μπορεί να ικανοποιηθεί η αξίωση της αγωγής. Κρίνω επίσης ότι με βάση το ισοζύγιο της ευχέρειας και την αρχή για διατήρηση του status quo, ότι θα ήταν δικαιότερο όπως διατηρηθεί η τρέχουσα κατάσταση πραγμάτων, μέχρι εκδίκασης της αγωγής. Να παραμείνει δηλαδή το ακίνητο στο καθεστώς που βρίσκεται σήμερα, αλλά να μην μπορεί να υπάρξει αποξένωσή του και να αποφευχθεί το να δημιουργηθούν άλλες έννομες σχέσεις και νέες καταστάσεις πραγμάτων. Με βάση τα ανωτέρω, εκδίδεται διάταγμα με το οποίο απαγορεύεται στην Εναγόμενη, μέχρι την εκδίκαση και ολοκλήρωση της παρούσας να πωλήσει, υποθηκεύσει, επιβαρύνει, μεταβιβάσει και/ή με οποιοδήποτε τρόπο διαθέσει το ακίνητο με Αρ. εγγραφής: 0/4903, Φ/Σχ. 0/1 - 2910 - 3735, τμήμα 13, τεμάχιο επί 115, μερίδιο όλο, Διαμέρισμα αρ. 08 που βρίσκεται στο ισόγειο της οικοδομής ELENA COURT στην Αγία Νάπα τοποθεσία «εντός του χωριού» Το εκδοθέν διάταγμα να μην συνταχθεί προτού οι Ενάγοντες - Αιτητές 1 και 2 υπογράψουν εγγύηση €100.000,00 για κάλυψη οιασδήποτε ζημιάς τυχόν προκληθεί εξαιτίας της έκδοσης του πιο πάνω διατάγματος. Τα έξοδα της αίτησης(ένα μόνο σετ εξόδων) επιδικάζονται υπέρ του Εναγόντων - Αιτητών 1 και 2 κι εναντίον της Καθ'ης η Αίτηση-Εναγόμενης, με βάση την αρχή ότι ακολουθούν το αποτέλεσμα, συνεπώς πρέπει να λογιστούν υπέρ του επιτυχόντος μέρους στην Αίτηση. Εννοείται βεβαίως ότι θα τύχουν υπολογισμού από το Πρωτοκολλητείο κι έγκρισης από το Δικαστήριο στο τέλος της διαδικασίας. Υπογρ..................................... Ξενής Ξενοφώντος Προσωρινός Επαρχιακός Δικαστής ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] Σε σχέση πάντως με το Λόγο Ένστασης ότι η παρούσα διαφορά αποτελεί κλητρονομική διαφορά και θα έπρεπε να προηγθεί Ένορκη Δήλωση, πέραν του ότι αυτό πιθανότατα είναι θέμα άλλης διαδικασίας και δη διαδικασίας παρεμερισμού του κλητηρίου εντάλματος και πέραν του ότι δεν φαίνεται αυτό να ισχύει, δεν θεωρώ ότι είναι κατάλληλο να κριθεί σε αυτό το στάδιο cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο