Επί τοις αφορώσι την Γαλάτεια Ασιήκαλη, Αρ. Διαχειρ : 92/15, 31/1/2017

(1)/96 -και- Επί τοις αφορώσι την Γαλάτεια Ασιήκαλη, από την Λευκωσία Αίτηση ημερομηνίας 11.11.16 για καταχώριση Συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 31.1.17 Εμφανίσεις: Για την Αιτήτρια : κ. Επαμεινώνδας Για Ενδιαφερόμενο πρόσωπο : κ. Κορομίας Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο Αιτητής, σύζυγος και διαχειριστής της περιουσίας της πιο πάνω ανικάνου, καταχώρισε αίτηση επιζητώντας διάταγμα του δικαστηρίου για την μεταβίβαση της οικίας της πιο πάνω ανικάνου στο Καιμακλί στους δυο γιους τους. Η θυγατέρα της πιο πάνω, ως ενδιαφερόμενο πρόσωπο, έφερε ένσταση συνοδευόμενη από ένορκη δήλωση. Στην συνέχεια καταχωρήθηκε η υπό κρίσιν αίτηση εκ μέρους του διαχειριστή για άδεια καταχώρισης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, εις απάντηση και αντίκρουση των ισχυρισμών του ενδιαφερομένου προσώπου αναφορικά με τις παραγράφους 4-10 της ενόρκου δηλώσεως της. Υπήρξε ένσταση από το ενδιαφερόμενο πρόσωπο γιατί οι λόγοι που προβάλλονται είναι αφενός γενικοί και αόριστοι και αφετέρου δεν επισυνάπτεται η προτιθέμενη ένορκη δήλωση και είναι συνεπώς αδύνατον να διαπιστωθεί η ύπαρξη καλού λόγου που να δικαιολογεί το αίτημα. Η αίτηση ορίστηκε για ακρόαση με γραπτές εκ μέρους των δυο πλευρών αγορεύσεις. Η Δ.48, θ.4

(2), που αποτελεί το νομικό βάθρο της αιτούμενης θεραπείας, προνοεί ότι το δικαστήριο μετά από αίτηση η προφορικό αίτημα, μπορεί για καλό λόγο να επιτρέψει την καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Η ακρόαση δε της αίτησης γίνεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις, τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Δ.39. Για να επιτραπεί η καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης θα πρέπει το αίτημα να αντικριστεί μέσα από τους λόγους που προβάλλουν ως αναγκαίοι, στον καλό λόγο σύμφωνα με το θ.4

(2)της Διαταγής 48, σε συνάρτηση με την θεραπεία που προβάλλεται και επιδιώκεται στην κυρίως αίτηση, που στην παρούσα υπόθεση, ως λέχθηκε, επιζητείται διάταγμα του δικαστηρίου για την μεταβίβαση της οικίας της πιο πάνω ανικάνου. Για σκοπούς ουσίας της κυρίως αίτησης και πολύ συνοπτικά, η θέση του διαχειριστή, είναι ότι με την σύζυγο του έδωσαν στην θυγατέρα τους ως προίκα ή δώρο διάφορα ποσά πέραν των €200.000, και ήταν γνωστό στην οικογένεια ότι η οικία θα δινόταν στους δυο γιους τους κατ' ίσα μερίδια. Η θυγατέρα ενιστάμενη διαφωνεί με την πιο πάνω θέση του πατέρα της και διαχειριστή της περιουσίας της μητέρας της και προβάλλει, αλλά και αναλύει, στις παραγράφους 4-10, πλείστα όσα θέματα που αφορούν τόσο την ίδια όσο και την μητέρα και τον πατέρα της, σε σχέση με περιουσιακά και άλλα θέματα. Κρίνεται πως δεν είναι του παρόντος να γίνει ιδιαίτερη αναφορά στους προβαλλόμενους εκατέρωθεν λόγους, ούτε και να γίνει αναφορά σε λεπτομέρειες επί των ενόρκων δηλώσεων. Αρκεί μόνο να αναφερθεί ότι οι παράγραφοι 4-10 της ενιστάμενης, ως αναφέρει και ο κ. Κορομίας, μαζί με τις υποπαραγράφους, είναι πέραν των 20 παραγράφων. Με έρεισμα μεταξύ άλλων την υπόθεση Παπακόκκινου ν. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ

(2012)1 Α.Α.Δ. 643, είναι η θέση του κ. Κορομία ότι η απαντητική ένορκη δήλωση που επιδιώκεται να καταχωρηθεί δεν επισυνάφθηκε και έτσι δεν υπάρχουν εκείνα τα αναγκαία δεδομένα που να υποστηρίζουν το δικαιολογημένο της αίτησης και την ύπαρξη ή μη καλού λόγου. Κρίνεται ότι η θέση του κ. Κορομία ορθή. Στην πιο πάνω υπόθεση αναφέρθηκε ότι στην αίτηση δεν είχε επισυναφθεί η ένορκη δήλωση που θα καταχωρείτο αν δινόταν άδεια, όπως θα έπρεπε, και επομένως το δικαστήριο υπέθεσε από τα στοιχεία που είχε ενώπιον του. Στην προκειμένη περίπτωση, πέραν του ότι δεν υπάρχει η ένορκη δήλωση, ούτε άλλα στοιχεία υπάρχουν ή εξειδικεύονται στην αίτηση, ή έστω στην υποστηρίζουσα ένορκη δήλωση, ώστε είναι αδύνατον να εξαχθούν κάποια συμπεράσματα. Όταν κυρίως επιδιώκεται απάντηση ισχυρισμών επί 22 περίπου παραγράφων. Με άλλα λόγια δεν υπάρχουν στοιχεία επί των οποίων να αποκαλύπτεται καλός λόγος τέτοιος, που να δικαιολογεί την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου για να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Δεν μπορεί βεβαίως να γίνει απαρίθμηση λόγων που θα μπορούσαν εκ προοιμίου να συνιστούν καλό λόγο για τέτοιο αίτημα. Εναπόκειται στον αιτητή κάθε φορά να εξηγήσει και να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι συντρέχει τέτοιος λόγος, είτε αυτός αφορά τα γεγονότα, είτε αναφέρεται σε άλλους παράγοντες ανεξάρτητους, ως για παράδειγμα ότι περιήλθαν εκ των υστέρων σε γνώση του στοιχεία ή γεγονότα. Καθοδηγητική κρίνεται η υπόθεση Τράπεζα Κύπρου Λτδ (Αρ. 4)

(1997)1 Α.Α.Δ 979. Αφορά βέβαια τη Δ.59 κ.1 και 6 των Αγγλικών Θεσμών του Ανωτάτου Δικαστηρίου, όμως ως εξηγείται για να δοθεί άδεια για συμπληρωματική ένορκη δήλωση θα πρέπει να αναφέρεται ή και να σχετίζεται σε νέα γεγονότα που προκύπτουν από το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης των καθ΄ ων η αίτηση. Καθοδήγηση μπορεί επίσης να αντληθεί και από το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση A. Messios & Sons Ltd κ.ά v. Λεωνίδα

(2010)1 Α.Α.Δ 195. «Κατά την εκτίμησή μας τα στοιχεία που επιθυμούν να θέσουν ενώπιον του δικαστηρίου, οι εφεσείοντες-αιτητές, με τις δύο ένορκες δηλώσεις για τις οποίες ζητούν την άδεια του δικαστηρίου να καταχωρήσουν, είναι στοιχεία που σχετίζονται με τους ισχυρισμούς και τις θέσεις που πρόβαλε ο εφεσίβλητος-καθ' ου η αίτηση στην αρχική του ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της ένστασης στην αίτηση επαναφοράς της έφεσης. Δεν πρόκειται, κατά την κρίση μας, για ανεπίτρεπτη μαρτυρία ούτε για επανάληψη των αρχικών ισχυρισμών των εφεσειόντων, αλλά για διευκρινίσεις και ισχυρισμούς που είναι επιθυμητό να επιτραπεί στους εφεσείοντες-αιτητές να προβάλουν, ώστε το δικαστήριο να έχει ενώπιον του ολοκληρωμένη και σφαιρική εικόνα των γεγονότων». Εκείνο που απαιτείται είναι να καταδειχθεί ο λόγος για τον οποίο επιδιώκεται η συμπληρωματική ένορκη δήλωση. Θα κριθεί δε αν είναι καλός, μέσα από τους προβαλλόμενους αιτιολογικούς λόγους, και στην προκειμένη περίπτωση δεν υπάρχουν. Θα πρέπει να υπομνησθεί και το εξής. Η φύση της υπόθεσης είναι τέτοια, που ως υπεδείχθη στην υπόθεση Θεμιστοκλέους ν. Λεωνίδου 2005

(1)Α.Α.Δ. 417, το δικαστήριο κατά την ενάσκηση των εξουσιών του δεν ενεργεί ως δικαστήριο επίλυσης διαφορών μεταξύ αντιδίκων σε κατ' αντιμωλία δίκη, αφού σε κάθε περίπτωση το ζητούμενο είναι η κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο προστασία της περιουσίας του ανικάνου προσώπου και η ευημερία του ιδίου και της οικογένειας του. Τα πιο πάνω κατά την κρίση του δικαστηρίου αναδεικνύουν το πνεύμα εντός του οποίου ασκούνται υπό των διαχειριστών οι γενικές εξουσίες του άρθρου 5. Αλλά και γενικότερα η επίβλεψη της διαχείρισης της περιουσίας του ανικάνου προσώπου υπό του δικαστηρίου. Έπεται συνεπώς, στην βάση των πιο πάνω ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου δεν μπορεί να ασκηθεί υπέρ του αιτήματος του αιτητή. Ως εκ τούτου το αίτημα απορρίπτεται. Τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα και επιδικάζονται υπέρ του ενδιαφερομένου προσώπου και σε βάρος του αιτητή. Θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα καταβληθούν στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) Ν. Γιαπανάς, Α.Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο