Χαράλαμπου Νίκολας ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, Αρ.Αγωγής: 2576/2011, 11/1/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2017:A5 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Ν. Μαθηκολώνη, Ε.Δ Αρ.Αγωγής: 2576/2011 Μεταξύ: Χαράλαμπου Νίκολας Ενάγοντος -και- Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας Εναγομένου Ημερομηνία: 11 Ιανουαρίου 2017 Εμφανίσεις: Ο αιτητής εμφανίζεται αυτοπροσώπως. Για καθ' ου η αίτηση (κ. Λουκή Γ. Λουκαϊδη): κα Λ. Πατσαλίδου για Λουκή Γ. Λουκαϊδη ΔΕΠΕ Αιτητής παρών ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (Προφορικό αίτημα για εξαίρεση) Η υπό τον ως άνω αριθμό τίτλο αγωγή καταχωρήθηκε στις 11/4/2011 από το δικηγόρο Λουκή Γ. Λουκαϊδη, ο οποίος εκπροσωπούσε τότε τον ενάγοντα και ο οποίος συνέχισε να τον εκπροσωπεί μέχρι και τις 14/1/2015, οπόταν, για λόγους που δεν ενδιαφέρουν, απεσύρθη από την εκπροσώπηση του. Ακολούθως και λόγω διαφωνίας ως προς την αμοιβή του, ο εν λόγω δικηγόρος προχώρησε με την υποβολή αιτήματος προς την Πρωτοκολλητή για ψήφιση των εξόδων του εναντίον του, πρώην πλέον, πελάτη του, το οποίο κατέληξε στην έκδοση απόφασης από την Πρωτοκολλητή ημερομηνίας 25/6/
- Ακολούθως ο ενάγων αιτήθηκε την αναθεώρηση ή και την ακύρωση της ψήφισης των εξόδων ημερ. 25/6/2015 ως η αίτηση ημερ. 30/6/2015 στα πλαίσια της οποίας καταχώρησε ενδιάμεση αίτηση με την οποία ζητούσε διάταγμα Δικαστηρίου το οποίο να διατάσσει την παρουσία της Λουκίας Πατσαλιδου η οποία προέβη στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση στην κυρίως αίτηση ημερ. 12/6/2016 για αντεξέταση καθώς και διάταγμα προσαγωγής του Ανακριτή της Αστυνομίας, Αστυφύλακα 1175 - Λάμπρου Χατζηπαύλου, σε σχέση με παράπονο που υπέβαλε στον Αστυνομικό Διευθυντή του ΤΑΕ Λευκωσίας στις 10/6/2015 (ΠΗ ή και RCI Αρ. 127/06/2015) για πλαστογράφηση Δικαστικού Εγγράφου από τον κ. Λουκή Λουκαϊδη. Τόσο στην κυρίως αίτηση για αναθεώρηση εξόδων ως και στην ενδιάμεση αίτηση στην οποία έγινε αναφορά πιο πάνω, ο καθ' ου η αίτηση καταχώρησε ένσταση. Το Δικαστήριο με ενδιάμεση απόφαση ημερομηνίας 31/10/2016 απέρριψε την ενδιάμεση αίτηση του αιτητή για λόγους που φαίνονται στο κείμενο της απόφασης ημερ. 31/10/
- Ακολούθως όρισε την κυρίως αίτηση για ακρόαση, πλην όμως η ακρόαση δεν προχώρησε, αφού κατά την ορισθείσα δικάσιμο υποβλήθηκε από τον αιτητή προφορικό αίτημα για εξαίρεση μου από την εκδίκαση της υπόθεσης. Από τα όσα ανέπτυξε ενώπιον μου ήταν εμφανές ότι αμφισβητεί την αμεροληψία του Δικαστηρίου στηριζόμενος στο γεγονός της έκδοσης της ενδιάμεσης απόφασης ημερ. 31/10/2016 και συγκεκριμένα ισχυριζόμενος ότι το Δικαστήριο έχει υιοθετήσει τις απόψεις του αντιδίκου του και ότι έχει προαποφασίσει για το αντικείμενο της κυρίως αίτησης. Αντίθετη ήταν η άποψη της συνηγόρου του καθ' ου η αίτηση η οποία συνοπτικά υποστήριξε πως το γεγονός ότι το Δικαστήριο δεν ενέκρινε ενδιάμεσο αίτημα του αιτητή δεν δικαιολογεί αίτημα εξαίρεσης του Δικαστηρίου ούτε και αποτελεί ένδειξη προκατάληψης του. Είναι βεβαίως καλά θεμελιωμένο ότι η δικαιοσύνη όχι μόνο πρέπει ν΄ απονέμεται, αλλά και να φαίνεται ότι απονέμεται (βλ. Μόδεστος Πίτσιλλος ν. Κυπριακής Δημοκρατίας
(1994)1 Α.Α.Δ. 268). Η νομολογία επί του θέματος είναι πολύ πλούσια. Με δεδομένο όμως ότι το παράπονο του αιτητή έγκειται στην αμφισβήτηση της αμεροληψίας του Δικαστηρίου με έναυσμα την ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 31/10/2016, θα περιοριστώ σε αναφορά σε νομολογία που σχετίζεται με τα εγειρόμενα στην παρούσα ζητήματα. Στην υπόθεση Πίτσιλλος (ανωτέρω) το Ανώτατο Δικαστήριο τόνισε ότι: «Το κριτήριο για εξαίρεση Δικαστή είναι η δημιουργία δικαιολογημένης εντύπωσης ύπαρξης πραγματικής πιθανότητας προκατάληψης από το Δικαστή στο νου του μέσου εχέφρονα πολίτη, ο οποίος γνωρίζει όλα τα γεγονότα. Εικασίες και καχυποψίες δεν είναι αρκετές.» Ως έχει σαφέστατα νομολογηθεί (βλ. Αυτοκέφαλος Εκκλησία της Κύπρου ν. Βουλής (Αρ. 1)
(1990)3 Α.Α.Δ. 54 Σ. 61) «Η κατάληξη σε δικαστικές αποφάσεις, καθώς και η διατύπωση των δικαστικών θέσεων και απόψεων σ΄ αυτές, δεν δημιουργεί, .., κώλυμα για τη συμμετοχή του δικαστή σε μεταγενέστερη διαδικασία στην οποία εγείρονται άμεσα ή έμμεσα παρόμοια θέματα προς εξέταση.» Το ίδιο κριτήριο εφαρμόζεται και για αποφάσεις στο πλαίσιο της ίδιας διαδικασίας. Σχετική είναι η απόφαση Κκούφου
(1994)1 Α.Α.Δ. 776 η οποία αφορούσε αίτημα για άδεια καταχώρισης αίτησης για έκδοση προνομιακού εντάλματος της φύσεως prohibition εναντίον διατάγματος, που Δικαστής του Οικογενειακού Δικαστηρίου εξέδωσε σε αίτηση γονικής μέριμνας. Με το διάταγμα καθοριζόταν προσωρινά ως τόπος διαμονής του ανήλικου τέκνου των διαδίκων η οικία του αδελφού του πατέρα. Η μητέρα δεν συμμορφώθηκε με το διάταγμα. Ο πατέρας καταχώρισε αίτηση παρακοής και η μητέρα επεδίωξε να εξασφαλίσει άδεια για καταχώριση αίτησης για έκδοση διατάγματος prohibition με το οποίο να απαγορεύεται η εκδίκαση από τον ίδιο Δικαστή της αίτησης παρακοής. Η αίτηση της μητέρας βασιζόταν «στον ισχυρισμό ότι το Οικογενειακό Δικαστήριο ενήργησε καθ΄ υπέρβαση εξουσίας και με προκατάληψη προς την αιτήτρια.» Αναφέρθηκαν τα εξής από τον Νικολαΐδη Δ. (στη σελίδα 779) της απόφασης, αναφορικά με τον ισχυρισμό περί προκατάληψης: «.. Όταν ένα Δικαστήριο αποφασίζει επί κάποιου θέματος με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι η απόφαση του έχει ληφθεί με προκατάληψη, απλώς και μόνον επειδή, το Δικαστήριο αποφάσισε υπέρ του ενός ή εναντίον του άλλου.» Ανάλογη ήταν η προσέγγιση του Κωνσταντινίδη Δ. στην υπόθεση ABP Holdings Ltd κ.ά. (Αρ. 1)
(1995)1 Α.Α.Δ. σ. 185, 196: «Δε δέχομαι πως εκ μόνου του λόγου της έκδοσης απόφασης που ακυρώνεται με προνομιακό ένταλμα ή που παραμερίζεται από το Εφετείο στοιχειοθετείται πιθανότητα προκατάληψης. Πολύ λιγότερο ότι ο δικαστής πράγματι είναι προκατειλημμένος.» Η σχετικότητα των πιο πάνω αποφάσεων με τα εγειρόμενα στην παρούσα ζητήματα είναι, κατά την κρίση μου, έκδηλη. Το γεγονός ότι εξέδωσα την ενδιάμεση απόφαση ημερ. 31/10/2016, με την οποία απέρριψα τα αιτήματα του αιτητή για τους λόγους που στην εν λόγω απόφαση μου προσπάθησα να εξηγήσω, καθώς και γεγονός ότι αιτητής προφανώς αμφισβητεί την ορθότητα της εν λόγω απόφασης, δεν αποτελεί ένδειξη προκατάληψης ούτε και κατ' επέκταση λόγο εξαίρεσης. Η δε θέση του αιτητή ότι με την ενδιάμεση αίτηση έχω προαποφασίσει την ουσία της κυρίως αίτησης επειδή ένας από τους λόγους αναθεώρησης που επικαλείται ο ίδιος στην κυρίως αίτηση είναι η εσφαλμένη κλίμακα στην οποία υπολογίστηκαν τα έξοδα και εγώ στην ενδιάμεση απόφαση μου, μεταξύ άλλων, αναφέρθηκα στην υπόθεση Φωτούλλα Στυλιανού κ.α. v. Εφορείας Ελληνικών Εκπαιδευτηρίων Στροβόλου
(2000)1Β Α.Α.Δ, στην οποία αποφασίστηκε ότι όπου δεν αμφισβητείται οποιοδήποτε κονδύλι που έχει ψηφιστεί, αλλά μόνο η κλίμακα επί της οποίας έγινε ο υπολογισμός, τότε το Δικαστήριο δεν έχει ενώπιον του παραδεκτό θέμα προς αναθεώρηση, αφού η Δ.59, θ.17 δεν καλύπτει την περίπτωση, σίγουρα δεν διαφοροποιεί τα πράγματα καθ' οιονδήποτε τρόπο. Και τούτο διότι ως Δικαστήριο που εξέταζε ενδιάμεση αίτηση για αντεξέταση είχα καθήκον, όπως τουλάχιστον εγώ το αντιλαμβάνομαι στη βάση της υπάρχουσας νομολογίας, να διερευνήσω το ευρύτερο πλαίσιο της διαδικασίας σε σχέση με την οποία σκοπείτο η έκδοση διατάγματος αντεξέτασης ώστε να αποφασίσω κατά πόσον ήταν η κατάλληλη περίπτωση για την έκδοση των σχετικών διαταγμάτων, προς αποφυγή εκτροπής της διαδικασίας της κυρίως αίτησης. Η απόφαση Στυλιανού (ανωτέρω) ήταν κατά την κρίση μου σχετική εξ ου και έγινε η σχετική αναφορά. Η δε κυρίως αίτηση θα προχωρήσει κανονικά σε ακρόαση όπως προτάσσουν οι θεσμοί. Εάν βεβαίως η πιο πάνω απόφαση (Στυλιανού) δεν βοηθά την πλευρά του αιτητή στην κυρίως αίτηση, τούτο σίγουρα δεν δεικνύει έλλειψη αμεροληψίας μου, ούτε και μπορεί να αποτελέσει λόγο για εξαίρεση μου από την εκδίκαση της υπόθεσης, αφού κάτι τέτοιο θα ισοδυναμούσε με παράλειψη μου να εκτελέσω το καθήκον μου ως Δικαστής, αναφορά στο οποίο γίνεται πιο κάτω. Άλλος δε λόγος που να στοιχειοθετεί προκατάληψη ή έλλειψη αμεροληψίας δεν ηγέρθη. Το καθήκον του Δικαστή το προσδιόρισε ο Πικής Δ., όπως ήταν τότε, στην υπόθεση Markides v. Republic
(1984)3 C.L.R. σ. 304, 311 στη σ. 311. Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα όπως αποδόθηκε στην ελληνική από τον ίδιο στην υπόθεση Addidas Ltd v. Krashias Ltd. (Αρ. 1)
(1990)1 Α.Α.Δ. 873, 878 - 879: «Όπως κατανοώ το καθήκον μου, αν δε συντρέχουν βάσιμοι λόγοι οι οποίοι να δικαιολογούν τον αποκλεισμό μου από τη σύνθεση του δικαστηρίου, οποιαδήποτε απόφαση εκ μέρους μου για εξαίρεση από τη σύνθεση του δικαστηρίου θα ισοδυναμούσε με παραίτηση εκτέλεσης καθήκοντος. Παραίτηση με ορατούς κινδύνους για την απονομή της δικαιοσύνης. ΄Ενας τέτοιος κίνδυνος είναι ότι θα προσεγγίζαμε τα όρια της αναγνώρισης σε διάδικο δικαιώματος να επιλέγει τους Δικαστές οι οποίοι θα τον δικάσουν. Δεν μπορώ ούτε να εγκρίνω τέτοια πρακτική ή να απαλείψω από το μυαλό μου τις επιπτώσεις από οποιαδήποτε τέτοια απόφαση.» Η υπόθεση τέθηκε στο πρόγραμμα μου προς εκδίκαση καθιστώντας με έτσι φυσικό δικαστή της υπόθεσης. Εξαίρεση μου χωρίς να έχουν διαπιστωθεί, σύμφωνα με τα ανωτέρω, βάσιμοι λόγοι θα ισοδυναμούσε με άρνηση μου να εκτελέσω το καθήκον μου όπως αυτό προσδιορίστηκε από το Δικαστή Πική στην Markides και Adidas (ανωτέρω). Τελειώνοντας πρέπει να σημειώσω πως δεν πρέπει να διαλανθάνει της προσοχής κανενός ότι το κριτήριο δεν είναι η υποκειμενική κρίση του αιτούμενου την εξαίρεση, αλλά η κρίση του μέσου συνετού ανθρώπου, του μέσου εχέφρονα πολίτη (Βλ. Πίτσιλλος (ανωτέρω)). Με άλλα λόγια το κριτήριο δεν είναι η εντύπωση ή το αίσθημα το οποίο ακόμα και ειλικρινώς πιθανόν να αισθάνεται ο ίδιος ο αιτητής. Στην παρούσα περίπτωση θεωρώ αναμφίβολα ότι ο μέσος συνετός πολίτης έχοντας υπόψη του όλα τα γεγονότα δεν θα είχε στο μυαλό του οποιαδήποτε δικαιολογημένη εντύπωση περί ύπαρξης πραγματικής πιθανότητας προκατάληψης μου υπό τις περιστάσεις. Επομένως το αίτημα για εξαίρεση απορρίπτεται. ............ Ν. Μαθηκολώνη, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο