PIERIDES HOLDINGS PLC ν. SILVERLAND CONSTRUCTIONS & DEVELOPMENTS LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 4556/15, 17/1/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2017:A20 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Μ. Θεοκλήτου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 4556/15 Μεταξύ: PIERIDES HOLDINGS PLC Ενάγουσας και
- SILVERLAND CONSTRUCTIONS & DEVELOPMENTS LTD
- ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΑΚΕΔΟΝΑΣ
- ΜΑΡΩ ΝΑΘΑΝΑΗΛ Εναγομένων -------------------------------------------------------------------- Ημερομηνία: 17 Ιανουαρίου 2017 Για αιτήτρια - εναγομένη 1: κ. Πέτρος Κωνσταντινίδης, για Γιάννης Κωνσταντινίδης & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. Για καθ' ης η αίτηση - ενάγουσα: κα Δόξι Γκιάτα, για Ανδρέας Γ. Δανός & Σία ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (αίτηση ημερ. 18.11.15 για παραμερισμό της επίδοσης) Εισαγωγή Στις 23.9.15 οι ενάγοντες καταχώρησαν επί ειδικώς οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος αγωγή με την οποία ζητούν από τους εναγόμενους το ποσό των €5.626 ως υπόλοιπο τρεχούμενου ή χρεωστικού λογαριασμού ή απλού λογαριασμού ή τιμολογίων ή αξίας εμπορευμάτων ή εγγυήσεως, πλέον νόμιμο τόκο και έξοδα. Η αγωγή επιδόθηκε στην εναγομένη 1 στις 11.11.
- Σύμφωνα με την ένορκη δήλωση του επιδότη που βρίσκεται εντός του δικαστικού φακέλου, το κλητήριο ένταλμα επιδόθηκε στην εναγομένη 1 με άφεση αυτού στην παρουσία της κας Ανδρομάχης Χριστοφόρου, χωρίς την υπογραφή της, η οποία είναι γραμματέας στην υποδοχή του εγγεγραμμένου γραφείου και τόπου διεξαγωγής των εργασιών της εναγομένης Silverland Constructions & Developments Ltd στην οδό Γλάδστωνος 30Β, στη Λεμεσό, πρώην Φειδίου 23, 3075 Λεμεσός. Η εναγόμενη 1 καταχώρησε στις 18.11.15 Σημείωμα Εμφάνισης υπό διαμαρτυρία, και την ίδια ημέρα καταχωρήθηκε η υπό κρίση αίτηση με την οποία η αιτήτρια ζητά: «
- Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να παραμερίζεται και/ή ακυρώνεται η επίδοση του ειδικά οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο στην Εναγόμενη 1 και η οποία επίδοση έγινε αφήνοντας το εν λόγω έγγραφο στη διεύθυνση Γλάδστωνος 30Β στη Λεμεσό.
- Οποιοδήποτε άλλο διάταγμα και/ή οδηγίες ήθελε κρίνει ορθό και δίκαιο το Σεβαστό Δικαστήριο υπό τις περιστάσεις.
- Τα έξοδα της παρούσας αίτησης πλέον Φ.Π.Α.» Η αίτηση βασίζεται στο άρθρο 372 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.1 Θ.2, Δ.5 Θ.7, Δ.16 Θ.9, Δ.48 ΘΘ.1-13, Δ.51 Θ.1, στις αρχές της επιείκειας και στη διακριτική ευχέρεια και/ή εγγενή εξουσία και/ή πρακτική του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα επί των οποίων η αίτηση στηρίζεται φαίνονται στην ένορκη δήλωση του κ. Παύλου Νικολάου, ο οποίος είναι υπεύθυνος λογιστηρίου στις εταιρείες Bakeview Properties Ltd, Coutry καθώς και της εναγομένης
- Ο κ. Νικολάου αναφέρει ότι στο κλητήριο ένταλμα αναφέρεται ως διεύθυνση της εναγομένης 1 η οδός Φειδίου 23, 3075 Λεμεσός, όπου είναι το εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας. Εντούτοις, το κλητήριο ένταλμα επιδόθηκε στις 11.11.15 διά της αφέσεως αυτού στην οδό Γλάδστωνος 30Β, στη Λεμεσό, χωρίς υπογραφή παραλαβής του από οποιοδήποτε πρόσωπο και χωρίς την παρουσία οποιουδήποτε αξιωματούχου της εναγομένης
- Κατά την άφεση της αγωγής στην πιο πάνω διεύθυνση παρούσα ήταν η κα Ανδρομάχη Χριστοφόρου γραμματειακή υπάλληλος στην πιο πάνω διεύθυνση η οποία ανέφερε στον ομνύοντα το περιστατικό αμέσως μόλις αυτό έλαβε χώρα. Κατά το χρόνο της επίδοσης βρισκόταν και ο ίδιος στην εν λόγω διεύθυνση αλλά σε άλλο γραφείο. Μετά από αυτό το γεγονός επικοινώνησε με έναν εκ των διευθυντών της εναγομένης 1 αναφέροντας του το περιστατικό και αυτός με τη σειρά του έδωσε οδηγίες στους δικηγόρους της εναγομένης 1 όπως προβούν σε όλα τα μέτρα για παραμερισμό της επίδοσης. Λέγει επιπλέον ότι η κα Ανδρομάχη Χριστοφόρου δεν κατέχει θέση αξιωματούχου στην εναγόμενη 1 ούτε είναι εξουσιοδοτημένη να παραλαμβάνει έγγραφα για λογαριασμό της. Προσθέτει ότι εξ όσων είναι σε θέση να γνωρίζει ως εκ της ιδιότητας του ως λογιστής της εναγομένης 1, το εγγεγραμμένο γραφείο της εναγομένης 1 βρίσκεται στην οδό Φειδίου 23, Λεμεσός και αξιωματούχοι της εταιρείας είναι ο κ. Ανδρέας Μακεδόνας (ο οποίος είναι και ο γραμματέας της εταιρείας) και ο κ. Παναγιώτης Μακεδόνας, επισυνάπτει δε, ως Τεκμήριο 1, κατάσταση των διευθυντών και του εγγεγραμμένου γραφείου της εναγομένης 1 όπως τηρείται στο αρχείο του Εφόρου Εταιρειών. Λέγει επίσης ότι η κα Ανδρομάχη Χριστοφόρου, είχε αναφέρει στον επιδότη ότι οι διευθυντές της εναγομένης 1 δεν ήταν παρόντες για να παραλάβουν το κλητήριο και ότι η διεύθυνση Γλάδστωνος 30Β δεν αποτελεί το εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας, καθώς και το ότι η ίδια δεν είναι εξουσιοδοτημένη να παραλαμβάνει έγγραφα για λογαριασμό της εναγομένης
- Παρόλα αυτά ο επιδότης άφησε το κλητήριο και έφυγε. Καταλήγει ότι η επίδοση του κλητηρίου εντάλματος στην εναγομένη 1 είναι προβληματική, αφού με βάση και την ένορκη δήλωση του επιδότη δεν επιδόθηκε σε αξιωματούχο της εναγομένης 1 αλλά ούτε και στο εγγεγραμμένο γραφείο της, γι' αυτό θεωρεί ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Η ενάγουσα - καθ' ης η αίτηση καταχώρησε ένσταση στην υπό κρίση αίτηση, προβάλλοντας τους εξής λόγους ένστασης: «(α) Η αίτησις είναι νόμω και ουσία αβάσιμος. (β) Η επίδοσις του κλητηρίου εντάλματος εις την εναγομένην 1 είναι καθόλα νόμιμος και συμφώνως των κανονισμών. (γ) Η αίτησις της εναγομένης 1 είναι παραπλανητική.» Η ένσταση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.5 Θ.2 και 7, Δ.48 Θ.1-9, στα άρθρα 102, 366 και 373 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113 και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα επί των οποίων η ένσταση στηρίζεται φαίνονται στην ένορκη δήλωση του κ. Κυριάκου Γεωργίου ο οποίος ευρίσκεται στην υπηρεσία της ενάγουσας. Ο κ. Γεωργίου διαφωνεί, ως αναφέρει, με το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης του κ. Νικολάου ο οποίος παραπλανητικώς δεν αναφέρει όλα τα γεγονότα και επισημαίνει ότι η παραλαβούσα την αγωγή κα Ανδρομάχη Χριστοφόρου δεν προέβη σε ένορκη δήλωση. Αναφέρει ο κ. Γεωργίου ότι η εναγομένη 1 τυπικώς έχει το εγγεγραμμένο της γραφείο στην οδό Φειδίου 23 στη Λεμεσό, πλην όμως στη διεύθυνση αυτή δεν ανευρίσκεται η εταιρεία αφού οι εργασίες και τα γραφεία της μεταφέρθηκαν στην οδό Γλάδστωνος 30Β στη Λεμεσό, γεγονός που παρανόμως η εταιρεία παρέλειψε να γνωστοποιήσει στον Έφορο Εταιρειών. Στην οδό Φειδίου 23 στη Λεμεσό υπάρχει ακατοίκητη οικία όπου διέμεναν οι γονείς του εναγόμενου 2 και στην οποία δεν ανευρίσκεται οποιοσδήποτε. Οι εναγόμενοι 1 και 2, αναφέρει, απέφευγαν την επίδοση και η αγωγή επιδόθηκε στην κα Ανδρομάχη Χριστοφόρου η οποία ήτο γραμματέας και υπεύθυνη του χώρου υποδοχής της εναγομένης 1 και εις τα γραφεία της. Καταλήγει ότι πιστεύει ότι η επίδοση στην εναγομένη 1 είναι ορθή και κανονική. Για σκοπούς παροχής μιας ολοκληρωμένης εικόνας σημειώνω ότι το κλητήριο ένταλμα επιδόθηκε στον εναγόμενο 2 στις 11.11.15 αφήνοντας το στην παρουσία της κας Ανδρομάχης Χριστοφόρου, χωρίς την υπογραφή της, η οποία είναι γραμματέας στην υποδοχή του τόπου εργασίας του εναγόμενου 2 στην οδό Γλάδστωνος 30Β, Λεμεσός, πρώην Φειδίου 23, 3075 Λεμεσός, και ο εναγόμενος 2 καταχώρησε Σημείωμα Εμφάνισης στην αγωγή στις 18.11.
- Η ακροαματική διαδικασία Κατά την ακροαματική διαδικασία, ουδείς εκ των ενόρκως δηλούντων αντεξετάστηκε και οι συνήγοροι των διαδίκων περιορίστηκαν σε γραπτές αγορεύσεις προς υποστήριξη των θέσεων τους. Όλα όσα οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων ανέφεραν λαμβάνονται υπόψη και αναφορά στις θέσεις που προβλήθηκαν θα γίνει στα πλαίσια αξιολόγησης των θέσεων των διαδίκων, κατωτέρω, και στο βαθμό που χρειάζεται. Νομική πτυχή και αξιολόγηση των εκατέρωθεν θέσεων Η Δ.16 Θ.9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας επί της οποίας η αίτηση βασίζεται, προβλέπει τα εξής: «
- A defendant before appearing shall be at liberty, without obtaining an order to enter or entering a conditional appearance, to take out a summons to set aside the service upon him of the writ or of notice of the writ, or to discharge the order authorizing such service.» Από την κυπριακή νομολογία επί του θέματος (βλ. Γεωργιάδης v. Χάσικου
(1991)1 Α.Α.Δ. 1136, 1143, Παπακόκκινου v. Εταιρείας Landroke Group P.L.C. κ.α.
(1995)1 A.A.Δ. 1090, G.J. Magdon Ltd v. A.L. Metal Trading Ltd
(2001)1 Α.Α.Δ. 2064, 2066-2067) προκύπτει ότι με βάση την εν λόγω Διαταγή ο εναγόμενος δικαιούται, χωρίς προηγουμένως να έχει διαταγή του δικαστηρίου που να του επιτρέπει να καταχωρίσει εμφάνιση υπό αίρεση, να υποβάλει αίτηση για τον παραμερισμό της επίδοσης προς αυτόν του κλητηρίου εντάλματος ή της ειδοποίησης του κλητηρίου εντάλματος ή του διατάγματος που εξουσιοδότησε τέτοια επίδοση. Επίσης δικαιούται να υποβάλει τέτοια αίτηση ταυτόχρονα με την καταχώρηση υπό αίρεση εμφάνισης. Στην προκειμένη περίπτωση η αιτήτρια, σύμφωνα με τη σχετική διάταξη και την ερμηνεύουσα αυτή νομολογία, καταχώρησε εμφάνιση υπό διαμαρτυρία, χωρίς προηγουμένως να έχει λάβει σχετικό διάταγμα του Δικαστηρίου και ταυτόχρονα με αυτή καταχώρησε και την παρούσα αίτηση για παραμερισμό της επίδοσης. Όσον αφορά το θέμα επίδοσης σε εταιρεία, σχετική είναι η Δ.5 Θ.7 η οποία προβλέπει τα εξής: «
- In the absence of any statutory provision regulating service of process upon a corporate body, service of an office copy of a writ of summons or other process on the president or other head officer, or on the treasurer or secretary of such body, or delivery of such copy at the office of such body, shall be deemed good service; and in the case of any company not formed in Cyprus, the copy may be left at its place of business in Cyprus, or if there is no such place, with any person in Cyprus who appears to be authorized to transact business for the company in Cyprus, and such leaving of the copy shall he deemed good service unless the Court or a Judge otherwise orders. And where by any law provision is made for the service of any writ of summons or other process on any corporate body or any society or fellowship or any body or enumber of persons, corporate, or unincorporate, the service of the office copy of a writ may be effected accordingly.» Η υπό κρίση αίτηση βασίζεται περαιτέρω στο άρθρο 372 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113, το οποίο έχει πλαγιότιτλο «επίδοση εγγράφων σε εταιρεία» και προβλέπει τα εξής: «
- Έγγραφο δύναται να επιδοθεί σε εταιρεία με την άφεση του ή με την αποστολή του ταχυδρομικώς στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας.»[1] Στην υπόθεση Eros Travel & Tours (Limassol-Paphos) Ltd v. D.E.L. Kirzis Tourist Enterprises Ltd
(1997)1 Α.Α.Δ. 712, οι εφεσείοντες δεν είχαν αμφισβητήσει τη δέουσα επίδοση του κλητηρίου εντάλματος που έγινε στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας. Ισχυρίστηκαν εντούτοις ότι για κάποιους λόγους, ο διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας δεν έλαβε γνώση της επίδοσης. Αποφασίστηκαν τα εξής: «Οι εφεσείοντες δεν αμφισβήτησαν την δέουσα επίδοση του κλητηρίου εντάλματος που έγινε στο εγγεγραμμένο τους γραφείο. Προέβηκαν σε κάποιο ασαφή ισχυρισμό περί της παράλειψης τρίτου να το διαβιβάσει στο διευθύνοντα σύμβουλο της εταιρείας, όμως ακόμα κι' αν κάτι τέτοιο έγινε, δεν μπορεί να παραγνωριστεί ότι επίδοση που γίνεται στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας, συνιστά δέουσα επίδοση σ' αυτή σύμφωνα με τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας. Είναι γνωστή η αρχή ότι η εταιρεία είναι χωριστή νομική οντότητα και η αναφορά στο ανθρώπινο δυναμικό της δεν μπορεί να έχει οποιανδήποτε επίδραση σε περιπτώσεις όπως η παρούσα.» Στην υπόθεση Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού ν. Chr. P. Michaelides (Estates) Limited
(2002)1(Α) Α.Α.Δ. 43, η επίδοση του κλητηρίου εντάλματος σε εταιρεία με άφεση του στο εγγεγραμμένο γραφείο αυτής σύμφωνα με το άρθρο 372 του Κεφ. 113, θεωρήθηκε κακή επίδοση, με το ζήτημα της κανονικής επίδοσης να συσχετίζεται από το Δικαστήριο με το Άρθρο 30.3(α) και (β) του Συντάγματος. Αποφασίστηκε σχετικώς ότι: «Στην Sekavin,[2] ανωτέρω, αναφέρθηκε ότι οι κανόνες που ρυθμίζουν την επίδοση δικαστικών εγγράφων, ιδιαίτερα οι προϋφιστάμενοι του Συντάγματος, πρέπει να εφαρμόζονται κατά τρόπο που συνάδει με το άρθρ. 30.3(α) και την αποτελεσματική προστασία του δικαιώματος που κατοχυρώνει. Η απόφαση στη συνέχεια θεωρεί αμφίβολη την εφαρμογή του αρθρ. 372 στις δικαστικές διαδικασίες. Προχωρεί ωστόσο να διατυπώσει θετική άποψη ότι το άρθρ. 372 δεν μπορεί να ρυθμίζει την επίδοση δικαστικών εγγράφων. Αυτό είναι και το νόημα της απόφασης. Υπογραμμίζουμε την κρίσιμη σκέψη της απόφασης στη σελ. 76: "If addressed to a legal entity, a corporation or a company, Rule 20 of the Admiralty Rules provides service must be effected in the manner provided by law for service of legal process upon them. The relevant provisions of the Companies Law are those of s. 372 providing "a document may be served on a company by leaving it or sending it by post to the registered office of the company." It is doubtful whether this rule applies to service of judicial proceedings. If that were the case it would appear to me to fall short of complying with the provisions of Article 30.3 (a)." ................................... Η καλή επίδοση συνδέεται αναπόφευκτα με τη δυνατότητα του ενδιαφερομένου να γνωρίζει τους λόγους για τους οποίους εγκαλείται στο δικαστήριο. Τότε μόνο του παρέχεται η δυνατότης να υπερασπισθεί. Πρόκειται για δικαίωμα που έχει αναχθεί σε θεμελιώδες ατομικό δικαίωμα. Το άρθρ. 30.3(α) και (β) περιλαμβάνεται στο χάρτη των "θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών" του Συντάγματος.» Στην υπόθεση Maxana Oil Limited v. Poltava Petroleum Company
(2002)1(Β) Α.Α.Δ. 834 αποφασίστηκε ότι η επίδοση στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας στην Κύπρο ήταν σύμφωνη με τη Δ.5 Θ.7 η οποία κρίνει επαρκή την επίδοση στο γραφείο της εταιρείας, το δε Εφετείο προσέθεσε ότι: «Εν πάση περιπτώσει, και εφ΄όσον η Εφεσείουσα είχε αναμφίβολα πληροφορηθεί επαρκώς για τη διαδικασία και τη φύση της, δεν τίθεται θέμα παράβασης του Άρθρου 30.3(α) του Συντάγματος, ως προς το δικαίωμα πληροφόρησης των λόγων για τους οποίους καλείται κάποιος να παρουσιασθεί στο δικαστήριο, που αποτέλεσε τη βάση για τις παρατηρήσεις που έγιναν στη Sekavin και που εγείρεται για πρώτη φορά στην έφεση αφού πρωτοδίκως μόνο η διάσταση της αντικανονικότητας της επίδοσης είχε προβληθεί.» Στην υπόθεση J.Z. Classic Music Pro Ltd v. Alkadia Music Land Ltd
(2002)1(Β) Α.Α.Δ. 1151 αποφασίστηκε ότι επίδοση στο εγγεγραμμένο γραφείο εταιρείας υπό περιστάσεις όπου το κλητήριο ένταλμα παραλήφθηκε από πρόσωπο που βρισκόταν στο εγγεγραμμένο γραφείο, συνιστά νομότυπη επίδοση. Στην υπόθεση I.P.M. Industries Co Ltd κ.α. ν. Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Τραπέζης Κύπρου Λτδ
(2006)1(Β) Α.Α.Δ. 1319 αποφασίστηκε ότι επίδοση του κλητηρίου εντάλματος στο Γραμματέα της εταιρείας αποτελεί καλή επίδοση. Σημειώνω ότι στο κείμενο της απόφασης αυτής δεν διευκρινίζεται κατά πόσον η επίδοση είχε γίνει στη διεύθυνση του εγγεγραμμένου γραφείου της εταιρείας. Σύμφωνα με τη Δ.5 Θ.7, εάν δεν υπάρχει οποιαδήποτε νομοθετική πρόνοια η οποία να ρυθμίζει την επίδοση δικαστικής κλήσης σε νομικό πρόσωπο, η επίδοση επίσημου αντίγραφου του κλητηρίου εντάλματος ή άλλης δικαστικής κλήσης στον πρόεδρο ή σε άλλο ανώτερο αξιωματούχο, ή στον ταμία ή το γραμματέα του νομικού προσώπου, ή παράδοση τέτοιου αντιγράφου στα γραφεία του νομικού προσώπου, θα θεωρείται καλή επίδοση. Δεδομένης της πρώτης φράσης της Δ.5 Θ.7 («In the absence of any statutory provision regulating service of process upon a corporate body»), αυτό που πρέπει κατ' αρχάς να αποφασισθεί, είναι αν το άρθρο 372 του Κεφ. 113 αποτελεί πρόνοια που ρυθμίζει την επίδοση δικαστικής κλήσης σε νομικό πρόσωπο κατά τρόπο εξαντλητικό. Το άρθρο 372 παρατέθηκε ανωτέρω. Σε αυτό αναφέρεται ο τρόπος με τον οποίο έγγραφο δύναται («may») να επιδοθεί σε νομικό πρόσωπο. Έχω την άποψη ότι η χρήση της λέξης «δύναται» σε αντιδιαστολή προς τη λέξη «πρέπει» ή «δέον» που θα μπορούσε να είχε χρησιμοποιηθεί από το νομοθέτη, δεικνύει το μη επιτακτικό και μη εξαντλητικό του τρόπου επίδοσης που προβλέπεται στην εν λόγω διάταξη. Δεν διαφεύγει την προσοχή μου ότι στην αγγλική απόφαση Vignes v. Stephen Smith & Co Ltd
(1909)53 S.J. 716, ο Eve J. θεώρησε ότι η αντίστοιχη του άρθρου 372 αγγλική νομική διάταξη καθιστούσε άκυρη την επίδοση σε νομικό πρόσωπο σε οποιοδήποτε τόπο εκτός του εγγεγραμμένου γραφείου του. Όμως, το αγγλικό Court of Appeal στην υπόθεση Singh v. Atombrook Ltd (Trading as Sterling Travel) [1989] W.L.R. 810, δεν επιδοκίμασε την εν λόγω προσέγγιση, εκφράζοντας αμφιβολίες αν η λέξη «may» στην αντίστοιχη αγγλική διάταξη[3] μπορεί να ερμηνευθεί ως «must», επισημαίνοντας ότι η απόφαση Vignes δεν αναφέρθηκε σε οποιαδήποτε μεταγενέστερη απόφαση, αλλά και ότι η αυστηρότητα της ερμηνείας της λέξης «may» σε νομοθετήματα που σχετίζοντο με το θέμα της επίδοσης, δεν ακολουθήθηκε σε μεταγενέστερες αποφάσεις (απόφαση L.J. Kerr, σελ. 818 και 819). Η αυτή άποψη εκφράστηκε και από τον Έντιμο Γιασεμή Δ. ενόσω τελούσε Π.Ε.Δ. στην ενδιάμεση απόφαση του ημερ. 19.10.11 στην αγωγή αρ. 1298/10 Θεοδώρου κ.α. ν. Famagusta Developers Ltd, του Ε.Δ. Αμμοχώστου που συνεδριάζει στη Λάρνακα, όπου αποφάσισε ότι η πρόνοια στο άρθρο 372 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113 δεν ρυθμίζει εξαντλητικά το θέμα της επίδοσης εγγράφων σε εταιρεία και ότι δεν αποκλείει την προσωπική επίδοση εγγράφου σε αξιωματούχο εταιρείας δυνάμει της Δ.5 Θ.7. Παρομοίως, ο Έντιμος Λιάτσος Δ., ενόσω τελούσε Πρόεδρος του Ε.Δ. Λευκωσίας στην ενδιάμεση απόφαση του ημερ. 14.2.11 στην Αίτ. αρ. 1182/10, Αναφορικά με την εταιρεία Star Reefers Pool Inc, έκρινε ως σύννομη επίδοση που έγινε όχι στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας (το οποίο επισκέφθηκε δύο φορές ο επιδότης αλλά το βρήκε κλειστό), αλλά σε δικηγορικό γραφείο στο οποίο εργάζονταν δύο διευθυντές της εταιρείας, με την άφεση των δικαστικών εγγράφων σε υπάλληλο του δικηγορικού γραφείου για να τους τα παραδώσει μετά το πέρας της σύσκεψης στην οποία οι διευθυντές παρακάθονταν, ελλείψει μαρτυρίας ότι οι διευθυντές δεν έλαβαν τα δικαστικά έγγραφα που επιδόθηκαν με τον τρόπο αυτό. Με βάση την ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία, η αγωγή επιδόθηκε στην κα Ανδρομάχη Χριστοφόρου η οποία είναι γραμματειακή υπάλληλος στη διεύθυνση Γλάδστωνος 30Β, Λεμεσός. Η εν λόγω διεύθυνση δεν αποτελεί τη διεύθυνση που είναι καταχωρημένη στο αρχείο του Εφόρου Εταιρειών ως η διεύθυνση του εγγεγραμμένου γραφείου της εταιρείας[4] και η κα Χριστοφόρου δεν είναι αξιωματούχος[5] της αιτήτριας, αφού διευθυντές αυτής είναι ο εναγόμενος 2 και ο κ. Παναγιώτης Μακεδόνας και γραμματέας της ο εναγόμενος 2.[6] Η κα Χριστοφόρου αρνήθηκε να υπογράψει, ανέφερε δε το περιστατικό αμέσως μόλις αυτό έλαβε χώρα στον κ. Νικολάου ο οποίος είναι υπεύθυνος του λογιστηρίου της αιτήτριας και ο οποίος βρισκόταν στην ίδια διεύθυνση σε άλλο γραφείο. Μετά το περιστατικό, ο κ. Νικολάου ειδοποίησε ένα εκ των διευθυντών της αιτήτριας περί της επίδοσης της αγωγής με τον πιο πάνω τρόπο, και ο διευθυντής της αιτήτριας έλαβε, με τον τρόπο αυτό, άμεσα γνώση για την ύπαρξη της αγωγής. Δεν είναι, άλλωστε, χωρίς σημασία το γεγονός ότι την ίδια ημέρα και με τον ίδιο τρόπο, δηλαδή με επίδοση του κλητηρίου στην κα Χριστοφόρου, χωρίς την υπογραφή της, ως γραμματέας στην υποδοχή του τόπου εργασίας του, επιδόθηκε η αγωγή και στον εναγόμενο 2, κ. Ανδρέα Μακεδόνα, ο οποίος είναι διευθυντής και γραμματέας της αιτήτριας, και ο οποίος καταχώρησε εμφάνιση στην αγωγή, χωρίς επιφύλαξη. Περαιτέρω, σύμφωνα με την ένορκη δήλωση του κ. Γεωργίου, η αιτήτρια εγκατέλειψε το εγγεγραμμένο της γραφείο, το οποίο αποτελεί την κατοικία στην οποία διέμεναν οι γονείς του εναγόμενου 2, η οποία είναι πλέον ακατοίκητη και στην οποία δεν ανευρίσκεται οποιοσδήποτε. Τα γραφεία της αιτήτριας σύμφωνα με την ίδια μαρτυρία, έχουν μεταφερθεί στην οδό Γλάδστωνος 30Β στη Λεμεσό, πλην όμως η αιτήτρια παρέλειψε να ειδοποιήσει τον Έφορο Εταιρειών περί τούτου. Η μαρτυρία του κ. Γεωργίου περί εγκατάλειψης από μέρους της αιτήτριας του εγγεγραμμένου της γραφείου και περί μεταφοράς του γραφείου στην οδό Γλάδστωνος 30Β, όπου έγινε η επίδοση, δεν αντικρούστηκε και παρέμεινε αναντίλεκτη (βλ. Σεβαστού ν. Σεβαστού
(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 1980, 1987 Αναφορικά με την αίτησης της εταιρείας Εκδόσεις Αρκτίνος Λτδ κ.α.
(2006)1(Β) Α.Α.Δ. 1013, 1018, Favero General Trading Ltd κ.α. v. Medusa Constructions Ltd,
(2012)1(Γ) Α.Α.Δ. 2476, 2483). Υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης και υπό το πρίσμα των γεγονότων που την περιβάλλουν, κρίνω ότι η επίδοση στην αιτήτρια είναι σύμφωνη με τη Δ.5 Θ.7, αφού έγινε στο γραφείο του νομικού προσώπου και προς συγκεκριμένο πρόσωπο, ήτοι στην κα Ανδρομάχη Χριστοφόρου, η οποία είναι γραμματέας στην υποδοχή του γραφείου. Η ακριβής ιδιότητα του προσώπου προς το οποίο επιδόθηκαν τα έγγραφα είναι αδιάφορη, από τη στιγμή που το πρόσωπο αυτό ήταν συγκεκριμένο και είχε αποδεδειγμένα δυνατότητα επικοινωνίας με την εταιρεία (βλ. Eros Travel & Tours, ανωτέρω, καθώς και την ενδιάμεση απόφαση ημερ. 28.5.10 της Έντιμης Μιχαηλίδου Δ. ενόσω τελούσε Πρόεδρος του Ε.Δ. Λεμεσού στην Ετ. Αίτ. αρ. 623/09, Αναφορικά με την εταιρεία Teorema Holding Plc). Οι κανόνες που ρυθμίζουν την επίδοση δικαστικών εγγράφων πρέπει να εφαρμόζονται κατά τρόπο που να συνάδει με το Άρθρο 30 του Συντάγματος και την αποτελεσματική προστασία του δικαιώματος που αυτό κατοχυρώνει (βλ. Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού, ανωτέρω), και με δεδομένη την εγκατάλειψη από μέρους της αιτήτριας του εγγεγραμμένου της γραφείου και τη συνακόλουθη αδυναμία επίδοσης στο εν λόγω γραφείο στο οποίο δεν βρίσκεται οποιοσδήποτε, την επίδοση της αγωγής σε γραμματειακή υπάλληλο στην υποδοχή του γραφείου της εταιρείας, καθώς και την εκ των πραγμάτων πληροφόρηση της αιτήτριας για την εναντίον της εκκρεμούσα δικαστική διαδικασία, θεωρώ ότι η επίδοση με τον τρόπο που έγινε δεν παρουσιάζει οποιαδήποτε μειονεξία. Στοιχειοθετήθηκε μέσα από τη μαρτυρία ότι διευθυντής της αιτήτριας έλαβε γνώση της ύπαρξης της εναντίον της αιτήτριας διαδικασίας μέσω επίδοσης που παρείχε στην αιτήτρια τη δυνατότητα να πληροφορηθεί τους λόγους για τους οποίους έπρεπε να παρουσιαστεί στο Δικαστήριο, η οποία έχει και την ευκαιρία να υπερασπιστεί. Διαφοροποιείται δε η παρούσα υπόθεση από την πρωτόδικη απόφαση ημερ. 20.8.12 του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών, Τμήμα Λεμεσού, στην Αίτ. αρ. 18/12, Ιωσήφ ν. Leatherex Ltd, στην οποία ο ευπαίδευτος συνήγορος της αιτήτριας παραπέμπει, καθότι στην εν λόγω υπόθεση, σύμφωνα με την ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία το πρόσωπο προς το οποίο η Αίτηση επιδόθηκε, τοποθέτησε κάπου τα έγγραφα χωρίς να γνωρίζει τη σημασία τους και η Εργοδότρια Εταιρεία δεν έλαβε γνώση της Αίτησης για να αμυνθεί. Ακόμη, όμως και αν είχα κρίνει ότι η επίδοση της αγωγής έγινε κατά παράβαση της Δ.5 Θ.7 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας (που ουσιαστικά παραπέμπει με την πρώτη φράση αυτής στο άρθρο 372 του Κεφ. 113), τούτο δεν θα οδηγούσε σε δίχως άλλο επιτυχία της παρούσας αίτησης, δεδομένων των προνοιών της τροποποιηθείσας Δ.64, η οποία προβλέπει τα εξής: «1.
(1)H μη συμμόρφωση, λόγω οποιασδήποτε πράξεως ή παραλείψεως, με τα προβλεπόμενα από τους παρόντες Κανονισμούς, αναφορικά με χρόνο, τόπο, τρόπο, τύπο, περιεχόμενο ή οτιδήποτε άλλο κατά την έναρξη ή τη φερόμενη έναρξη οποιασδήποτε διαδικασίας, ή σε σχέση με αυτή, θα θεωρείται παρατυπία και δε θα καθιστά άκυρη τη διαδικασία, οποιοδήποτε βήμα στη διαδικασία, ή οποιοδήποτε έγγραφο, απόφαση ή διάταγμα σε αυτή.
(2)Τηρουμένης της παραγράφου
(3), το Δικαστήριο δύναται, εφόσο διαπιστώσει τέτοια μη συμμόρφωση με τους Κανονισμούς, όπως προβλέπεται στην παράγραφο
(1), και υπό τέτοιους όρους ως προς τα έξοδα ή άλλως, όπως κρίνει δίκαιο, να παραμερίσει εξ ολοκλήρου ή εν μέρει τη διαδικασία στην οποία επεσυνέβη η μη συμμόρφωση, οποιοδήποτε βήμα έγινε στη διαδικασία εκείνη, ή οποιοδήποτε έγγραφο, απόφαση ή διάταγμα σε αυτή, ή ασκώντας τις εξουσίες που του παρέχουν οι παρόντες Κανονισμοί, να επιτρέψει τέτοιες τροποποιήσεις, εάν χρειάζονται, και να εκδώσει τέτοιο διάταγμα, εάν χρειάζεται, αναφορικά με τη διαδικασία γενικά, όπως κρίνει πρέπον.» Η Δ.64, ως αυτή διαμορφώθηκε στις 24.2.95 έχει καταργήσει τη διάκριση μεταξύ άκυρων και αντικανονικών μέτρων, καθιστώντας κάθε μορφή παρέκκλισης από τους Θεσμούς, παρατυπία/αντικανονικότητα που μπορεί να θεραπευθεί (βλ. μεταξύ άλλων Panayiotis Georgiou (Catering) Ltd κ.α. ν. Κυπριακής Δημοκρατίας
(1996)3 Α.Α.Δ. 323, 336-337, Wunderlich κ.α. ν. Παναγιώτου
(1999)1(Α) Α.Α.Δ. 366, 376, Φαλέκκος ν. Χριστοφίδη
(2013)1(Γ) ΑΑΔ 2534). Τούτου δοθέντος, έχω την άποψη ότι ακόμα και αν υπήρξε παρέκκλιση από τους Θεσμούς, αυτή είναι θεραπεύσιμη και το επόμενο ερώτημα είναι αν το Δικαστήριο θα πρέπει να προχωρήσει και να θεωρήσει την παρατυπία αυτή ως θεραπευθείσα. Στην υπόθεση Φαλέκκος, ανωτέρω, αγωγή ήχθη εσφαλμένα ενώπιον του Δικαστηρίου επί ειδικώς αντί επί γενικώς οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος και ηγέρθη το ερώτημα κατά πόσο το κλητήριο ένταλμα θα έπρεπε να είχε παραμεριστεί κατόπιν σχετικής προς τούτο αίτησης του εναγόμενου, ή κατά πόσο το Δικαστήριο θα έπρεπε να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια με βάση τη Δ.64 Θ.1
(3)για να θεραπεύσει την παρατυπία. Το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι ορθώς το πρωτόδικο δικαστήριο άσκησε τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ της άρσης της παρατυπίας, λαμβάνοντας υπόψη ότι η παρατηρηθείσα παρατυπία δεν ήταν πλέον τόσο σοβαρή και ουσιώδης ώστε να μην θεωρηθεί θεραπεύσιμη, ιδιαίτερα όταν δεν επηρεάζονταν τα δικαιώματα του αντίδικου, και, επιπλέον, με αναφορά στην υπόθεση Wunderlich κ.α. ν. Παναγιώτου
(1999)1(A) Α.Α.Δ. 366, αποφάσισε ότι ορθώς το πρωτόδικο δικαστήριο άσκησε τη διακριτική του ευχέρεια για άρση της παρατυπίας, εκδίδοντας αυτεπάγγελτα διάταγμα απαλλαγής της διαπιστωθείσας παρατυπίας. Αποφασίστηκαν, μεταξύ άλλων, τα εξής: «Στην προκειμένη περίπτωση, από τη στιγμή που το πρωτόδικο δικαστήριο προέβη σε διαπίστωση ότι πρόκειται για θεραπεύσιμη παρατυπία, δεν βλέπουμε λόγο γιατί να μην μπορούσε στην ίδια διαδικασία να θεραπεύσει την παρατυπία δυνάμει της Δ.64, εφόσον το έκρινε αναγκαίο. Θα ήταν τυπολατρική προσέγγιση αν κρίναμε ότι για να θεραπευθεί η ήδη διαπιστωθείσα παρατυπία θα έπρεπε το πρωτόδικο δικαστήριο να αναβάλει την υπόθεση, ώστε να δοθεί χρόνος στον Εφεσίβλητο να καταχωρίσει αίτηση δυνάμει της Δ.64 για να θεραπεύσει την παρατυπία. Διερωτόμαστε σε τι θα εξυπηρετούσε η αίτηση, εφόσον η άλλη πλευρά δεν θα μπορούσε να έχει ουσιαστικούς λόγους ένστασης, αφού το ουσιαστικό θέμα είχε ήδη κριθεί από το πρωτόδικο δικαστήριο. Βέβαια οι πιο πάνω παρατηρήσεις μας δεν πρέπει να τύχουν παρανόησης ως προς το καθήκον του κάθε δικηγόρου ή διαδίκου που διαπιστώνει την παρατυπία να λαμβάνει έγκαιρα στην κατάλληλη περίπτωση τα αναγκαία μέτρα για θεραπεία της και όχι να αφήνει τα πράγματα να τύχουν διόρθωσης από το Δικαστήριο.» Στην απόφαση στην Πολ. Έφ. 362/09, ANS Secretaries Ltd v. Orianda Management FZ LLC κ.α., ημερ. 3.7.14 η παρατυπία που απασχόλησε το Δικαστήριο αφορούσε σε παράλειψη να σφραγιστεί το κλητήριο ένταλμα, η οποία οφειλόταν στον Πρωτοκολλητή (Δ.2 Θ.12). Το Ανώτατο Δικαστήριο, επισήμανε ότι ένα από τα κύρια στοιχεία που λαμβάνονται υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου και το οποίο συχνά καθορίζει την απόφαση του σε τέτοιου είδους περιπτώσεις, είναι ο δυσμενής επηρεασμός του αντιδίκου, ως αποτέλεσμα της παρατυπίας. Επισήμανε επίσης ότι μετά την τροποποίηση της Δ.64, η προσπάθεια του Δικαστηρίου θα πρέπει πάντοτε να κλίνει υπέρ της διάσωσης οποιουδήποτε δικονομικού μέτρου που παρεκκλίνει από τους Θεσμούς, επισημαίνοντας βέβαια ότι η Δ.64 δεν αποτελεί πανάκεια και δεν μπορεί να χρησιμοποιείται για να θεραπεύει θεμελιώδεις παραλείψεις και ελαττώματα ασύνδετα προς αυτούς. Το Ανώτατο Δικαστήριο επανέλαβε τέλος ότι τα Δικαστήρια κέκτηνται διακριτική ευχέρεια, την οποία θα πρέπει να ασκούν με φειδώ και στις κατάλληλες περιπτώσεις, όπως θεωρήσουν την παρατυπία που διαπιστώνεται ως θεραπευθείσα, χωρίς να χρειάζεται να προηγηθεί σχετική προς τούτο πρόσθετη αίτηση με βάση τη Δ.64. Αποφασίστηκαν, μεταξύ άλλων, τα εξής: «Επομένως η παρατυπία που διαπιστώνεται ήταν θεραπεύσιμη και ορθά το πρωτόδικο δικαστήριο θεώρησε ότι ως αποτέλεσμα της ενώπιον του διαδικασίας και της κρίσης του επί αυτής, η παρατυπία θα έπρεπε να θεωρηθεί ότι είχε θεραπευθεί χωρίς να χρειάζεται πρόσθετη αίτηση. Είναι γεγονός ότι στις υποθέσεις Olympic Designs (Properties) Ltd v. Unique UK Inc.
(2010)1B 1395 και Αρέστη ν. Ερμογένους (Κόκονα)
(2010)1Γ ΑΑΔ 1844, αποφασίστηκε ότι όπου διαπιστώνεται θεραπεύσιμη παρατυπία, αυτή θα πρέπει να θεραπευθεί «εννοείται με ευθύνη του υπεύθυνου για την παρατυπία». Δεν διαφωνούμε. Όμως τα δικαστήρια έχουν διακριτική ευχέρεια στην κατάλληλη περίπτωση, όπως είναι η παρούσα, να ασκήσουν τη διακριτική τους ευχέρεια και να θεωρήσουν την παρατυπία που διαπιστώνεται ως θεραπευθείσα. Όμως αυτό θα πρέπει να γίνεται με φειδώ. ...» Ως περαιτέρω αποφασίστηκε σε υποθέσεις που αφορούσαν σε αιτήματα παράτασης του χρόνου που καθορίζεται σε διάφορους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, «Οι Θεσμοί έχουν ως κύριο αντικείμενο την καθιέρωση του θεσμικού πλαισίου για τη διασφάλιση δικαίας δίκης. Κάθε απόκλιση από αυτούς πρέπει να δικαιολογείται. γίνεται δεκτή, εφόσον δεν αντιστρατεύεται τα θέσμια της δικαίας δίκης, ως η περίπτωση της ηθελημένης αδιαφορίας για την τήρησή τους. .. Εφόσον παρέκκλιση από τα θέσμια δεν αναιρεί το σκοπό, αυτή αντιμετωπίζεται θετικά. Αντιμετωπίζεται αρνητικά, όταν αντιστρατεύεται τη διασφάλιση δικαίας δίκης, που εξυπακούει και την προστασία των δικαιωμάτων του αντιδίκου.» (Κολλάτου ν. Παναγιώτου
(2003)1 Α.Α.Δ. 895). Άλλωστε, τυπολατρική προσέγγιση η οποία ερχόταν σε αντίθεση με το πνεύμα των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας έτυχε αποδοκιμασίας από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Alpha Bank Cyprus Ltd v. Si Senh Dau κ.α.,
(2013)1(Γ) Α.Α.Δ. 1935, 1955, το οποίο είπε ότι «σημασία έχει ότι τόσο το κλητήριο, όσο και η ειδοποίηση που αποτελούσαν τα εναρκτήρια έγγραφα της διαδικασίας, περιήλθαν σε γνώση των εφεσιβλήτων.». Χωρίς να παραγνωρίζω καθόλου τη φειδώ με την οποία πρέπει να ασκείται η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου για θεραπεία παρατυπιών χωρίς την καταχώρηση σχετικής προς τούτο αίτησης, λαμβάνοντας υπόψη τις περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης ως αυτές εκτέθηκαν ανωτέρω, και τον σκοπό της επίδοσης που, όπως προαναφέρθηκε, είναι να παρασχεθεί η δυνατότητα σε πρόσωπο που καλείται να εμφανισθεί στο Δικαστήριο να πληροφορηθεί τους λόγους για τους οποίους καλείται προκειμένου να του παρασχεθεί η δυνατότητα να ασκήσει το θεμελιώδες και συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα της υπεράσπισης (υπόθεση Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού, ανωτέρω), και επειδή δεν διαπιστώνω να έχει επηρεασθεί δυσμενώς η αιτήτρια από την παρατυπία, αφού η αγωγή περιήλθε εις γνώση της έγκαιρα, με αποτέλεσμα την καταχώρηση εμφάνισης στην αγωγή, και επισημαίνω σχετικώς ότι ούτε η ίδια η αιτήτρια εγείρει ισχυρισμό για δυσμενή επηρεασμό των δικαιωμάτων της από την παρατυπία, θα έκρινα ότι η παρούσα είναι κατάλληλη περίπτωση για θεραπεία, αυτεπαγγέλτως, της παρατηρηθείσας παρατυπίας, η οποία και θα θεωρείτο ως θεραπευθείσα σε περίπτωση που είχε διαπιστωθεί. Για ό,τι δε αξίζει, σημειώνω ότι παρόμοια ήταν και η προσέγγιση του αγγλικού Εφετείου στην υπόθεση Singh, ανωτέρω, στην οποία ο L.J. Kerr είπε, στη σελ. 819 της απόφασης, τα εξής: «But even if that is so — and I must say that I have some doubts as to why "may" must be construed as "must" in that provision — it appears to me quite clear that even if there were an irregularity under the Companies Act 1985 to that extent, and therefore also under the rules which contain provisions to the same effect, it would nevertheless be insufficient to render the proceedings a nullity so as to entitle the defendant to have them set aside ex debito justitiae. Any other view would produce an extraordinary result in the face of Ord. 2, r. 1[7] and note 2/1/1 in The Supreme Court Practice 1988, p. 9, which I have read. Accordingly I would reject that submission.» Κατάληξη Υπό το φως των ανωτέρω, η υπό κρίση αίτηση δεν μπορεί να έχει επιτυχή κατάληξη και συνεπώς απορρίπτεται. Όσον αφορά τα έξοδα δεν βρίσκω λόγο για να παρεκκλίνω από το γενικό κανόνα ότι τα έξοδα της διαδικασίας ακολουθούν το αποτέλεσμα. Συνεπώς τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ της καθ' ης η αίτηση-ενάγουσας και εναντίον της αιτήτριας-εναγομένης 1, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, τα οποία θα είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) .............. Μ. Θεοκλήτου, Ε.Δ ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] Στο αγγλικό αρχικό κείμενο του Κεφ. 113 η εν λόγω διάταξη έχει ως ακολούθως: «372. A document may be served on a company by leaving it at or sending it by post to the registered office of the company. » [2] Σημείωση δική μου: Το Δικαστήριο αναφέρεται στην απόφαση του Πική Δ., όπως ήταν τότε, στην αγωγή ναυτοδικείου Sekavin S.A. of Piraeus, Greece v. The Ship "Platon Ch." and others
(1987)1 C.L.R. 69. [3] Το άρθρο 725
(1)του Companies Act του 1985 προβλέπει ότι «A document may be served on a company by leaving it at, or sending it by post to, the company's registered office.» [4] Άρθρο 102 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113. [5] Σύμφωνα με το άρθρο 2
(1)του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113 «"αξιωματούχος" σε σχέση με νομικό πρόσωπο περιλαμβάνει διευθυντή, διευθύνοντα σύμβουλο ή γραμματέα». [6] Τεκμήριο 1 στην ένορκη δήλωση του κ. Π. Νικολάου που συνοδεύει την αίτηση. [7] Σημείωση δική μου: Το τότε ισχύον αγγλικό O.2 r.1 αντιστοιχεί στην τροποποιηθείσα το 1995 Δ.64 Θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, βλ. σελ. 814 και 815 της απόφασης. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο