Πέτρου Σιακόλα κ.α. ν. Agromarkets Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής: 2490/15, 5796/14, 2/2/2017

(1999)1 Α.Α.Δ. 1721, οι Ενάγοντες είχαν καταχωρίσει δύο αγωγές εναντίον των ίδιων προσώπων. Συγκεκριμένα: «Η αγωγή αρ. 2543/91 αφορά απαιτήσεις των εναγόντων δυνάμει δανείου που παραχώρησαν στους εναγόμενους 1 υπό την εγγύηση του εναγόμενου

1. Στην αγωγή γίνεται επίσης αναφορά στις υποθήκες που παρεχώρησε η κα Αδούλα Κυριάκου Κούντουρου, εναγόμενη στην αγωγή 1402/92, προς όφελος των εφεσειόντων για την εξασφάλιση της πληρωμής των δανείων προς τους εναγόμενους 1 στην αγωγή 2543/
2. Η αγωγή των εφεσειόντων αρ. 1402/92 εναντίον της κας Αδούλας Κυριάκου Κούντουρου αφορά αξίωση για εκποίηση των υποθηκών που η εναγόμενη παραχώρησε προς εξασφάλιση των δανείων που αφορά η αγωγή 2543/91 και είσπραξη του προϊόντος της πώλησης προς ικανοποίηση των απαιτήσεων των εφεσειόντων δυνάμει των τριών δανείων στα οποία αναφέρεται η αγωγή 2543/91.» Το Εφετείο σε διαφωνία με το πρωτόδικο Δικαστήριο επέτρεψε την Έφεση και εξέδωσε διάταγμα συνένωσης με το ακόλουθο σκεπτικό: «Η πολυπλοκότητα των ζητημάτων που εγείρονται είναι παράγων που συνηγορεί υπό τις περιστάσεις, υπέρ της συνένωσης των αγωγών παρά στην απόρριψη του αιτήματος ενώ το γεγονός ότι κατά τον χρόνο εξέτασης της αίτησης για συνένωση εκκρεμούσε αίτηση στην αγωγή 1402/92 για περισσότερες και καλύτερες λεπτομέρειες δεν αποτελεί κατά την κρίση μας σοβαρό λόγο απόρριψης της αίτησης εφόσον η δικογραφία και των δύο αγωγών ήταν ήδη συμπληρωμένη. Διάταγμα συνένωσης αγωγών εκδίδεται στις περιπτώσεις όπου αναμένεται ότι θα προκύψει όφελος από τη συνεκδίκαση. Η έκδοση διατάγματος συνένωσης αγωγών προς εκδίκαση ανάγεται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου η άσκηση της οποίας εξαρτάται από τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Το Δικαστήριο ενασκώντας τη διακριτική ευχέρεια εξετάζει κατά πόσο η συνεκδίκαση των αγωγών θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των διαδίκων και την καλύτερη απονομή της δικαιοσύνης. Η αποφυγή πολλαπλότητας των διαδικασιών, ο περιορισμός των εξόδων καθώς και η οικονομία του δικαστικού χρόνου είναι παράγοντες που προσμετρούν στην κρίση του Δικαστηρίου επί του θέματος. Βλ. Hadjiathanassiou v. Parperides and Others

(1975)1 C.L.R. 401 και Healey and Others v. A. Waddington and Sons Ltd and Others [1954] 1 All E.R. 861. Έχουμε τη γνώμη πως ο Πρόεδρος του Επαρχιακού Δικαστηρίου με βάση τα στοιχεία που είχε ενώπιον του θα έπρεπε να είχε αποκλίνει υπέρ της έγκρισης της αίτησης για συνένωση των δύο αγωγών παρά στην απόρριψη του αιτήματος. Η συνεκδίκαση των αγωγών θα βοηθήσει στην καλύτερη απονομή της δικαιοσύνης και θα εξοικονομηθούν χρόνος και έξοδα.» Στην Μενελάου ν. Ξενοφώντος κ.ά

(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 371, στόχος και των δύο αγωγών ήταν το ίδιο επίδικο ακίνητο. Περαιτέρω οι Ενάγοντες και στις δύο αγωγές ήταν οι ίδιοι. Η θέση των Εναγόντων και στις δύο αγωγές ήταν πως η Εναγόμενη Χρυστάλλα Μενελάου δεν είχε δικαίωμα κυριότητας στο επίδικο ακίνητο και ως εκ τούτου ο σύζυγός της, Εναγόμενος-Διαχειριστής της περιουσίας του πατέρα της Χρυστάλλας Μενελάου στην άλλη αγωγή, δεν έπρεπε να το είχε μεταβιβάσει σε αυτήν. Το Εφετείο διαφωνώντας με το πρωτόδικο Δικαστήριο ακύρωσε το εκδοθέν διάταγμα συνένωσης αφού βρήκε, ανάμεσα σε άλλα, ότι τα γεγονότα και τα νομικά ζητήματα, όπως αυτά εμφαίνονταν στις έγγραφες προτάσεις δεν ήταν κοινά ώστε να ενδείκνυται η συνένωση των αγωγών. Στη Samata Enterprises Ltd v. Γεώργιου Σταύρου

(1998)1(Γ) Α.Α.Δ. 1876, το Εφετείο επικύρωσε την πρωτόδικη Απόφαση με την οποία απορρίφθηκε αίτηση συνένωσης των αγωγών. Οι δύο Αγωγές καταχωρίστηκαν από διαφορετικά πρόσωπα και στρέφονταν εναντίον των ίδιων Εναγομένων. Στην πρώτη Αγωγή οι Ενάγοντες αξίωναν ποσό ως υπόλοιπο οφειλόμενο για εργασίες που εκτέλεσαν ως εργολάβοι σε οικοδομή των Εναγομένων. Στην δεύτερη Αγωγή οι Ενάγοντες αξίωναν ποσό ως υπόλοιπο αμοιβής για αρχιτεκτονικά σχέδια και επίβλεψη εργασιών στην ίδια οικοδομή. Το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε πως οι δύο αγωγές στηρίζονταν σε ολωσδιόλου διαφορετική βάση, αφού το μοναδικό κοινό γεγονός ήταν πως οι εργασίες και τα αρχιτεκτονικά σχέδια αφορούσαν στην ίδια οικοδομή. Το Εφετείο σε συμφωνία με το Πρωτόδικο Δικαστήριο ανέφερε πως: «Το ουσιώδες κριτήριο για τη συνένωση αγωγών είναι η ύπαρξη κοινού πραγματικού ή νομικού ζητήματος, όπως αυτά διαπιστώνονται αποκλειστικά από την Έκθεση Απαιτήσεως των αγωγών, και ανεξάρτητα από το περιεχόμενο των υπερασπίσεων.» Στην Αγωγή 53/04 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας-Αμμοχώστου μεταξύ Αλέξη Τρίζα κ.ά ν. KAVAZIS ENTERPRISES LTD κ.ά, Απόφαση ημερ. 23.2.05, ο τότε Πρόεδρος του Επαρχιακού Δικαστηρίου κ. Α. Πασχαλίδης, απέρριψε Αίτηση για συνένωση τριών Αγωγών, παρόλο που και στις τρεις Αγωγές οι διάδικοι ήταν τα ίδια πρόσωπα, αφού βρήκε πως δεν υπήρχε «κοινό νομικό και ή πραγματικό ζήτημα προς εκδίκαση». Σύμφωνα με τα γεγονότα: «Από τις εκθέσεις απαίτησης στις τρεις αγωγές, μπορεί με ασφάλεια να διαπιστωθεί, ότι στην αγωγή 53/04 οι ενάγοντες ζητούν Λ.Κ.18.851.00 με τόκο 9% από 1.4.03 μέχρι εξόφλησης, υπόλοιπο οφειλομένων ενοικίων για το έτος 2003 αναφορικά με υποστατικό τους το οποίο ενοικιάζουν στους εναγόμενους 1 δυνάμει ενοικιαστηρίου εγγράφου ημερ. 5.4.1996, με την εγγύηση των εναγομένων 2, 3 και 4, ενώ στις άλλες δύο αγωγές η αξίωση των εναγόντων είναι στην μεν πρώτη για Λ.Κ.11.500.00 πλέον τόκο 1% από 5.4.1994 δυνάμει γραμματίου συνήθους τύπου ημερ. 5.4.1994 και πληρωτέου 15.9.2002, στη δε δεύτερη για Λ.Κ.70.000.00 πλέον τόκο 1% από 5.4.1994, επίσης δυνάμει γραμματίου συνήθους τύπου ημερ. 5.4.1994 και πληρωτέου 15.9.

1. Τόσο η αγωγή αρ. 84/04 όσο και η αγωγή αρ. 89/04 στρέφεται εναντίον των εναγομένων σαν πρωτοφειλετών.» Εδώ, έχουμε δύο αγωγές με διαφορετικούς Ενάγοντες και διαφορετικούς Εναγομένους. Στην Αγωγή 2490/15, Ενάγοντες είναι οι Πέτρος Σιακόλας, Γιάννης Νεοφύτου και Μαρίνα Σιακόλα. Στην Αγωγή 5796/14, Ενάγοντες είναι οι Γεώργιος Λόρδος, Δημήτρης Γεωργίου και Κωνσταντίνος Λόρδος. Στην Αγωγή 2490/15, έχουμε 13 Εναγομένους, ανάμεσα σε αυτούς και τους Ενάγοντες στην Αγωγή 5796/
2. Στην Αγωγή 5796/14, έχουμε 9 Εναγομένους, ανάμεσα σε αυτούς και τους Ενάγοντες στην Αγωγή 2490/
3. Τα γεγονότα της Αγωγής 5796/14 φέρονται να είναι απλά. Σύμφωνα με την Έκθεση Απαίτησης: «ε. Οι Ενάγοντες 1-3 ήταν «Διοικητικοί Σύμβουλοι Α» και οι Εναγόμενοι 1-3 ήταν «Διοικητικοί Σύμβουλοι Β» των Εναγομένων 5 και
4. στ. Οι Ενάγοντες 1 και 2 ήταν «Διοικητικοί Σύμβουλοι Α» και οι Εναγόμενοι 1 και 2 ήταν «Διοικητικοί Σύμβουλοι Β» των Εναγομένων 6 και
5. ζ. O Ενάγοντας 1 ήταν «Διοικητικός Σύμβουλος Α» και ο Εναγόμενος 1 ήταν «Διοικητικός Σύμβουλος Β» της Εναγόμενης 7.» Οι Ενάγοντες ισχυρίζονται ότι οι Εναγόμενοι 1-4 παρέβηκαν θέσμια καθήκοντα και/ή καθήκοντα εμπιστευτικότητας και/ή σύμβαση εργοδότησης και/ή δολίως αρνήθηκαν και/ή αμέλησαν να συμμορφωθούν με συγκεκριμένα καθήκοντα και υποχρεώσεις, για τα οποία γίνεται αναφορά στην παράγραφο 2 της Έκθεσης Απαίτησης. Οι λεπτομέρειες παράβασης παρατίθενται στην παράγραφο 4 της Έκθεσης Απαίτησης. Εν κατακλείδι, είναι η θέση των τριών Εναγόντων ότι οι Εναγόμενοι 1-4 τους παρεμπόδισαν από του να έχουν πλήρη και/ή απρόσκοπτη πρόσβαση στα γνήσια στοιχεία που αφορούν στις οικονομικές δραστηριότητες των Εναγομένων 5 και
6. Κατ΄ επέκταση αξιώνουν σχετικές με τα πιο πάνω θεραπείες, ως λεπτομερώς περιγράφονται στις παραγράφους Α - Ε του δικογράφου τους. Οι Ενάγοντες στην Αγωγή 2490/15 αξιώνουν θεραπείες προς όφελος όχι των ιδίων αλλά των Εναγομένων 1 και 13 Εταιρειών. Με την Έκθεση Απαίτησής τους, η οποία καλύπτει 41 παραγράφους, ισχυρίζονται, ανάμεσα σε πολλά άλλα, ότι οι Εναγόμενοι 2-12 (ορισμένοι εκ των οποίων δεν είναι διάδικοι στην Αγωγή 5796/14) επέδειξαν παράνομη συμπεριφορά. Συγκεκριμένα στην παράγραφο 36 του δικογράφου τους, παραθέτουν λεπτομέρειες «συνομωσίας, δόλου ή και απάτης». Δεν θα τις παραθέσω όλες, ενδεικτικά και μόνο παραθέτω τις παραγράφους Α και Β από τις πιο πάνω λεπτομέρειες: «Α) Οι Ενάγοντες θα ισχυριστούν ότι οι Εναγόμενοι, συνωμοτικά και δόλια ή και δυνάμει απάτης, εφόσον δεν εξασφάλισαν την πλειοψηφία στο Συμβούλιο της μητρικής Agromarkets Ltd Εναγομένης 1 όπως εκβιαστικά το πέτυχαν όσο αφορά τις θυγατρικές αυτές, εκμεταλλευόμενοι τον έλεγχο που απέκτησαν στις θυγατρικές, εφαρμόζουν μια αυτόνομη πολιτική η οποία είναι εκ διαμέτρου αντίθετη με την μέχρι σήμερα πολιτική που ακολουθούσε ο όμιλος. Β) Παρά το γεγονός ότι οι θυγατρικές εταιρείες του ομίλου οφείλουν στην μητρική εταιρεία τεράστια ποσά που υπερβαίνουν τα 2 εκατομμύρια ευρώ - με οδηγίες του Εναγομένου 2 - αυτές αρνούνται να πληρώσουν τα οφειλόμενα παρόλο που αυτά έχουν επιβεβαιωθεί και από τον ίδιο τον νέο Οικονομικό Διευθυντή του ομίλου κ. Δημήτρη Μαρίνου - Εναγόμενο
7. Οι Ενάγοντες ισχυρίζονται ότι δολίως και συνωμοτικά ή και δυνάμει απάτης, οι Εναγόμενοι παραποιούν λογαριασμούς όπου δολίως και δυνάμει απάτης αμφισβητούν τα οφειλόμενα των θυγατρικών στη μητρική, προβαίνουν σε πληρωμές υπολοίπων μη απαιτητών ή και υπολοίπων τα οποία έχουν μακρά περίοδο πίστωσης πολύ συντομότερα της λήξης της περιόδου πιστώσεως, με μοναδικό σκοπό την δημιουργία πρόφασης μη πληρωμής των οφειλομένων των θυγατρικών στη μητρική - Εναγομένη
8. Περαιτέρω λεπτομέρειες θα δοθούν κατά τη δικάσιμο.» Εν κατακλείδι, είναι η θέση τους ότι οι Εναγόμενοι 2-12 παρεμποδίζουν την ομαλή λειτουργία της μητρικής εταιρείας, του Ομίλου Εταιρειών «καθώς και οι σχέσεις της εταιρείας με τους συνεργάτες της». Οι Αιτητές ζητούν την συνένωση των δύο Αγωγών γιατί θεωρούν ότι και οι δύο Αγωγές είναι παράγωγες αφού εγείρονται προς όφελος Εναγόμενων Εταιρειών. Σχετική είναι η παράγραφος 3 της ένορκης δήλωσης του κ. Πέτρου Σιακόλα που υποστηρίζει την Αίτηση. Ως γνωστό παράγωγη είναι μια Αγωγή που εγείρεται από ένα μέτοχο και βασίζεται σε αιτία Αγωγής που έχει η Εταιρεία. (Πιριλλής κ.ά ν. Κουή

(2004)1(Α) Α.Α.Δ. 136, Θωμά κ.ά ν. Ηλιάδη

(2006)1(Β) Α.Α.Δ. 1263 και Mammous κ.ά v. Willstrop. κ.α.

(2012)1(Α) Α.Α.Δ. 90). Δεν με βρίσκει σύμφωνο η θέση των Αιτητών ότι η Αγωγή 5796/14 είναι παράγωγη και συμφωνώ με τα όσα ανέφερε γύρω από αυτό το θέμα ο κ. Παπαχριστοδούλου. Με την Αγωγή 5796/14 οι Ενάγοντες, φυσικά πρόσωπα, αξιώνουν θεραπείες για δικό τους λογαριασμό για αιτίες αγωγής που θεωρούν ότι έχουν οι ίδιοι και όχι οι Εταιρείες. Η Αγωγή 2490/15 είναι παράγωγη Αγωγή όπως άλλωστε το λέγουν και οι ίδιοι οι Ενάγοντες αφού αυτή εγείρεται προς όφελος των Εναγόμενων Εταιρειών 1 και

1. Τα δε θέματα που εγείρονται στην εν λόγω Αγωγή είναι εντελώς διαφορετικά από τα θέματα που εγείρονται στην Αγωγή 5796/
2. Δεν με βρίσκει σύμφωνο ούτε η θέση των Αιτητών ότι θα πρέπει να λάβουμε υπόψη το μαρτυρικό υλικό που έχει προσκομιστεί στα πλαίσια εκδίκασης άλλων Αιτήσεων στις πιο πάνω Αγωγές. Εκείνο που εξετάζεται, ως ελέχθη, είναι το περιεχόμενο της Έκθεσης Απαίτησης στην κάθε Αγωγή (Samata (πιο πάνω)). Περαιτέρω, ως ελέχθη, οι Ενάγοντες στην Αγωγή 5796/14 είναι Εναγόμενοι μαζί με άλλα πρόσωπα στην Αγωγή 2490/
3. Ορθά οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των Καθ΄ ων η Αίτηση παρέπεμψαν στους Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τ. 37, σελ. 60, παράγρ. 69, όπου κάτω από τον τίτλο «Consolidation» αναφέρονται τα ακόλουθα: «
4. Consolidation. Consolidation is a process by which two or more causes or matters are by order of the court combined or united and treated as one cause or matter. The main purpose of consolidation is therefore to save costs, time and effort, and to make the conduct of several actions more convenient by treating them as one action. The jurisdiction to consolidate arises where there are two or more causes or matters pending in the same Division and it appears to the court:

(1)that some common question of law or fact arises in both or all of them, or

(2)that the rights to relief claimed in them are in respect of or arise out of the same transaction or series of transactions, or

(3)that for some other reason it is desirable to make an order con­solidating them or an order alternative to consolidating them. In these circumstances the court may order those causes or matters to be consolidated on such terms as it thinks just. The circum­stances in which actions may be consolidated are broadly similar to those in which parties may be joined in one action. Accordingly, actions relating to the same subject matter between the same plain­tiff and the same defendant, or between the same plaintiff and dif­ferent defendants or between different plaintiffs and different de­fendants, or between different plaintiffs and the same defendant, may be consolidated on the application of either a plaintiff or a defendant. On the other hand, there may be circumstances which may make it undesirable or even impossible or at least imprac­ticable, to make an order for consolidation. Thus, two ac­tions cannot be consolidated where the plaintiff in one ac­tion is the same person as the defendant in another action unless one action can be ordered to stand as a counterclaim in the consolidated action. Again, it is generally impossible to consolidate actions where the plaintiffs in two or more actions are represented by different solicitors. Moreover, a consolidation order will as a matter of discretion be re­fused where it would be likely to cause embarrassment at the trial.» (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο). Το πιο πάνω γεγονός θα συνιστούσε εδώ άλλο ένα λόγο για να μην εγκριθεί η Αίτηση, όταν μάλιστα με την γραπτή τους αγόρευση οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των Αιτητών εισηγούνται ότι η οδηγός Αγωγή θα πρέπει να είναι η 2490/15. Καταλήγω ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για συνένωση των δύο Αγωγών, αφού βρίσκω πως δεν υπάρχει κοινό ή πραγματικό ζήτημα. Τυχόν συνένωσή τους θα περιπλέξει τη διαδικασία και δεν θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των διαδίκων. Η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα εναντίον των Αιτητών και υπέρ των Καθ΄ ων η Αίτηση, όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Τα έξοδα θα είναι πληρωτέα μόλις εκδοθεί απόφαση επί της ουσίας της Αγωγής 2490/15, στην οποία καταχωρίστηκε η υπό εκδίκαση Αίτηση. (Υπ.) ............. Ι. Ιωαννίδης, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΓΓ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο