ΕΥΝΙΚΗΣ ΤΣΑΚΑΛΕΡΟΥ ν. ΣΙΑΜΠΗ ΛΑΜΠΡΟΥ, Αρ. Αγωγής: 6458/2012, 19/1/2017

(2)Τεκμήριο 7- Συνταγή Δρ. Σ. Νησιώτη Τεκμήριο 8- Απόδειξη είσπραξης Δρ. Σ. Νησιώτη ημερ. 10/9/12 Τεκμήριο 9- Απόδειξη αγοράς από Φαρμακείο στη Λευκωσία Σε σχέση με το περιστατικό της επίθεσης η Ενάγουσα η μαρτυρία της συνοψίζεται ως ακολούθως: Κατά ή περί την 12/9/2012, ημέρα Τετάρτη και ώρα 07:30 το πρωί, ο Εναγόμενος προσήλθε στο γραφείο της Ενάγουσας η οποία ήταν υφιστάμενη του στην Εταιρεία που εργάζονταν, πολύ εκνευρισμένος, για την επιστολή που του απεστάλη από την Εταιρεία στην οποία τον προειδοποιούσε για την συμπεριφορά του και τη μη τήρηση των κανόνων της Εταιρείας. Κατά την ίδια ημέρα, ο Εναγόμενος όφειλε να παραδώσει στην Ενάγουσα το ημερήσιο πρόγραμμα της Παρασκευής, της Δευτέρας και της Τρίτης αλλά της παρουσίασε μόνο το ημερήσιο πρόγραμμα της Παρασκευής και της Δευτέρας. Η Ενάγουσα του ανέφερε ότι ανέμενε να της παραδώσει το μεσημέρι τις ίδιας ημέρας ή έστω το πρωί της επομένης και το πρόγραμμα της Τρίτης. Αυτό εξόργισε ακόμα περισσότερο τον Εναγόμενο, ο οποίος άρχισε να φωνάζει και να σκίζει τα χαρτιά που έπρεπε να της παραδώσει. Η Ενάγουσα μη δίνοντας σημασία συνέχισε τη δουλεία της σκυμμένη στα έγγραφα της και στο γραφείο της, αφού δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Εναγόμενος αντιδρούσε με αυτό τον τρόπο. Ξαφνικά τότε ένιωσε ένα Μεταλλικό Μανταλάκι που κρατούσε το ημερήσιο πρόγραμμα να χτυπάει πάνω στο γραφείο της. Όταν σήκωσε το κεφάλι της , ο Εναγόμενος, πήρε δεύτερο Μεταλλικό Μανταλάκι από το πρόγραμμα της επόμενης ημέρας και σημαδεύοντας την στο κεφάλι της το πέταξε με δύναμη, πετυχαίνοντας της ακριβώς κάτω από το μάτι. Άρχισε τότε να τρέχει αίμα. Ακολούθως πήγε προς το μέρος της, μέσα από το γραφείο, την άρπαξε με δύναμη από τα μαλλιά και πριν καν προλάβει να καταλάβει τα κίνητρα του της χτύπησε την αριστερή πλευρά του κεφαλιού της πάνω στο γραφείο. Κατόπιν έσπρωξε την τροχήλατη καρέκλα της στον τοίχο και χτύπησε τη δεξιά πλευρά του κεφαλιού της με δύναμη πάνω στον τοίχο και έφυγε από το Γραφείο της. Η Ενάγουσα μετέβηκε ως ανέφερε στο Γενικό Νοσοκομείο όπου της παρασχέθηκαν οι Α' Βοήθειες και μετά επέστρεψε αυθημερόν στην Εταιρεία που εργαζόταν ζητώντας τους να την πάνε στον Αστυνομικό Σταθμό Στροβόλου για αν καταγγείλει το συμβάν στην Αστυνομία. Τα συμπτώματα της χειροτέρευσαν με την πάροδο των ημερών και έτσι αναγκάστηκε να επισκεφτεί Ιδιώτη Γιατρό και συγκεκριμένα τον Δρ. Νησιώτη ο οποίος διαπίστωσε μετά από κλινική εξέταση ότι η Ενάγουσα έπασχε από Κάκωση κεφαλής με Εγκεφαλική Διάσειση και Θλάση αυχένος. Συνεπεία των ανωτέρω η Ενάγουσα ανέφερε στην Ένορκη Μαρτυρία της ότι υπέστει τις ακόλουθες σωματικές βλάβες: α. Κάκωση κεφαλής με εγκεφαλική διάσειση β. Θλαστικό τραύμα στην αριστερή βρεγματική χώρα γ. Αιμάτωμα στην αριστερή βρεγματική χώρα δ. Αιμάτωμα στη δεξιά μετωπιαία χώρα ε. Θλάση αυχένος στ. Πόνο και δυσκαμψία στον αυχένα με περιορισμό κινήσεων ζ. Σύσπαση των μυών της κεφαλής κυρίως στην αριστερή αυχενική χώρα η. Κεφαλαλγία, ζάλη και αδυναμία συγκεντρώσεως Έκτοτε, με βάση την μαρτυρία της οι πονοκεφάλοι, ζάλη, αυχεναλγία και δυσκαμψία του αυχένα παρουσιάζουν υποτροπές, μέχρι και σήμερα όταν αλλάζει ο καιρός, στους ψυχρούς μήνες του χρόνου, μετά από πολύ απότομες κινήσεις ή όταν πρέπει να σκύβει την κεφαλή της για πολλή ώρα. Όταν επανεμφανίζονται τα συμπτώματα αυτά, ως ανέφερε, λαμβάνει κάποια αναλγητικά φάρμακα ενώ κατά τις εκάστοτε εξάρσεις δεν έχει την ίδια απόδοση στην εργασία της, στην οποία χρειάζεται να είναι συνεχώς σκυφτή και καθιστή ή απόλυτα συγκεντρωμένη και να χειρίζεται τον ηλεκτρονικό υπολογιστή. Μετά το πέρας της μαρτυρίας της Ενάγουσας η υπόθεση αναβλήθηκε σε 2 διαφορετικές περιπτώσεις για να προσκομιστεί ο φάκελος της Ποινικής Υπόθεσης που έγινε εναντίον του Εναγομένου για το περιστατικό. Τούτο δεν κατέστει δυνατό αφού δεν ανευρέθηκε ο φάκελος της εν λόγω υπόθεσης και έτσι η σκυτάλη δόθηκε στην συνήγορο της Ενάγουσας η οποία κατέθεσε εμπεριστατωμένη αγόρευση με αναφορά στον νόμο και την νομολογία με την οποία εισηγείται όπως επιδικασθούν προς όφελος της Ενάγουσας τα ακόλουθα ποσά: α. Ποσό €5.000 υπό μορφή γενικών αποζημιώσεων για τις σωματικές βλάβες της Ενάγουσας με νόμιμο τόκο από 12.9.2012 μέχρι εξοφλήσεως. β. Ποσό €2.500 υπό μορφή επαυξημένων γενικών αποζημιώσεων με νόμιμο τόκο από 12.9.2012 μέχρι εξοφλήσεως. γ. Ποσό €3.500 υπό μορφή τιμωρητικών γενικών αποζημιώσεων με νόμιμο τόκο από 12.9.2012 μέχρι εξοφλήσεως. δ. Ποσό €149,59 ως ειδικές ζημιές με νόμιμο τόκο από τις 12/9/2012 μέχρι εξοφλήσεως. Δεν έχω κανένα λόγο απολύτως να μην αποδεχθώ ως γενικά αξιόπιστη τη μαρτυρία που έχει προσκομιστεί και ότι οι σωματικές της βλάβες προκλήθηκαν ως οι ισχυρισμοί της Ενάγουσας και ότι ο Εναγόμενος έφερε την πλήρη ευθύνη για την πρόκληση τους. Με βάση την πιο πάνω μαρτυρία της Ενάγουσας προκύπτει ότι ο Εναγόμενος στις 12/9/2012 στο γραφείο της Ενάγουσας και ενώ η τελευταία εργαζόταν επιτέθηκε εναντίον της, αρχικά πετώντας της ένα Μεταλλικό Μανταλάκι στο κεφάλι της το οποίο την κτύπησε ακριβώς κάτω από το μάτι. Ακολούθως την άρπαξε με δύναμη από τα μαλλιά και χτύπησε την αριστερή πλευρά του κεφαλιού της πάνω στο γραφείο. Κατόπιν έσπρωξε την τροχήλατη καρέκλα της στον τοίχο και χτύπησε τη δεξιά πλευρά του κεφαλιού της με δύναμη πάνω στον τοίχο.Οι πιο πάνω πράξεις του Εναγομένου συνιστούν επίθεση. Με βάση τα πιο πάνω λοιπόν, κρίνω ότι η Ενάγουσα απέδειξε ότι στις 12/9/12 ο Εναγόμενος της επιτέθηκε σε στον χώρο της εργασίας της κτυπώντας την Από την επίθεση η Ενάγουσα υπέστη τις ακόλουθες σωματικές βλάβες: α. Κάκωση κεφαλής με εγκεφαλική διάσειση β. Θλαστικό τραύμα στην αριστερή βρεγματική χώρα γ. Αιμάτωμα στην αριστερή βρεγματική χώρα δ. Αιμάτωμα στη δεξιά μετωπιαία χώρα ε. Θλάση αυχένος Κρίνω όμως, ότι η μαρτυρία της Ενάγουσας όπως εκφράζεται στις παραγράφους 21-27 της ένορκης κατάθεσής της σε σχέση τον χρόνο που παρήλθε για την αποκατάσταση της έρχεται σε σύγκρουση με την ιατρική έκθεση του Δρ. Νησιώτη, που κατατέθηκε ως Τεκμήριο 5, στην οποία αναφέρεται ότι τα τραύματα της Ενάγουσας ήταν κατά την 20/9/2012, ήτοι 8 μέρες μετά τον συμβάν σχεδόν επουλωμένα. Περαιτέρω σε σχέση με την θλάση αυχένα , ο γιατρός Νησιώτης επισημαίνει στο Τεκμήριο 5 ότι τα συμπτώματα της Ενάγουσας αναμένεται να παρέλθουν μετά την 7/10/2012, σε χρόνο δηλαδή μικρότερο του ενός μηνός από την ημερομηνία του τραυματισμού της. Περαιτέρω κρίνω ότι οι ισχυρισμοί Ενάγουσας σε σχέση με την μετατραυματική της κατάσταση ως αυτοί εκφράζονται στις παραγράφους 25 και 27 της ένορκης δήλωσης ότι δηλαδή έχει υποστεί σημαντική επιδείνωση της φυσικής της κατάστασης συνεπεία της επίθεσης που υπέστηκε και των τραυματισμών της , ότι υποφέρει ,μετά από απότομες κινήσεις ή όταν πρέπει να σκύβει το κεφάλι της για πολλή ώρα, μέχρι σήμερα από ζάλη, αυχεναλγία και δυσκαμψία, ότι ως αποτέλεσμα των σωματικών βλαβών που έχει υποστεί, δεν έχει την ίδια απόδοση στην εργασία της, δεν στοιχειοθετούνται από την ενώπιων μου ιατρική μαρτυρία συνεπώς δεν μπορούν να γίνει αποδεκτοί. Αυτό που αποδέχομαι είναι ότι παρουσιάζει υποτροπές και αυχεναλγία κατά τις περιόδους που αλλάζει ο καιρός αλλά και κατά τους ψυχρούς μήνες αφού αυτό στοιχειοθετείται από την ενώπιων μου ιατρική μαρτυρία . Το αστικό αδίκημα της Επίθεσης Αιτία αγωγής αποτελεί το αστικό αδίκημα της Επίθεσης το οποίο κωδικοποιείται στο άρθρο 26 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148. Σύμφωνα με το άρθρο 26

(1): «Επίθεση συνίσταται στην εκ προθέσεως χρήση κάθε είδους βίας κατά του προσώπου άλλου, είτε με κτύπημα, επαφή, μετακίνηση είτε άλλως πως, είτε άμεσα είτε έμμεσα, χωρίς τη συναίνεση του, ή με τη συναίνεση του αν η συναίνεση για αυτό λήφθηκε με απάτη, ή κατόπι απόπειρας ή απειλής με πράξη ή χειρονομία χρήσης τέτοιας βίας κατά του προσώπου άλλου αν το πρόσωπο που αποπειράται ή απειλεί τη χρήση βίας προκαλεί στον άλλο πεποίθηση η οποία εδραιώνεται σε εύλογη αιτία, ότι αυτός έχει κατά τον εν λόγω χρόνο την πρόθεση και την ικανότητα για πραγμάτωση του σκοπού αυτού.» Από τις πρόνοιες του πιο πάνω άρθρου προκύπτει ότι για να στοιχειοθετηθεί το αστικό αδίκημα της Επίθεσης πρέπει να αποδειχθεί η απειλή χρήσης βίας ή η χρήση βίας, η ύπαρξη πρόθεσης και η έλλειψη συναίνεσης. Γενικά όμως, δεν απαιτείται η πρόκληση ζημιάς από την επίθεση καθότι το αδίκημα αυτό είναι αγώγιμο per se. Έχοντας καταλήξει ότι οι πράξεις του Εναγομένου εναντίον της Ενάγουσας κατά την 12/9/2012 συνιστούν επίθεση, το επόμενο ζήτημα που θα πρέπει να εξεταστεί είναι το ύψος των γενικών αποζημιώσεων που η Ενάγουσα δικαιούται. Σκοπός των γενικών αποζημιώσεων είναι η αποτίμηση του ανθρώπινου πόνου και ταλαιπωρίας σε χρήμα. Η επιδίκαση τέτοιων αποζημιώσεων πρέπει να είναι τέτοια που να αποζημιώνει το θύμα, στο βαθμό που είναι δυνατό, για τα τραύματα που υπέστη. Οι αποζημιώσεις είναι το μέσο για την αποτίμηση του ανθρώπινου πόνου και την αντιμετώπιση των δυσχερειών που επιφέρει ο τραυματισμός (βλ. Paraskevaides (Overseas) Ltd -ν- Christofi

(1992)1 CLR 789). Για τον καθορισμό του ύψους των γενικών αποζημιώσεων οι προηγούμενες αποφάσεις για παρόμοια τραύματα δεν αποτελούν κατ' ανάγκη δεσμευτικό χαρακτήρα αλλά καθοδηγητικό (βλ. G&L Calibers Ltd -ν- Λεμεσιανού

(2003)1 Α.Α.Δ. 948). Η επί μέρους νομολογία όμως είναι σημαντική ώστε να υπάρχει συνέπεια και βεβαιότητα (βλ. Σπύρος Μελής και Ελένη Λτδ κ.α. -ν- Μαρίνου Σάββα Πολίτη

(2003)1 Α.Α.Δ. 590). Επίσης, η απόδοση αποζημιώσεων πρέπει να αντανακλά και να αντικατοπτρίζει την αγοραστική αξία του χρήματος σε δεδομένη στιγμή, ώστε με εύλογο τρόπο να προσεγγίζεται τουλάχιστο χρηματικά η αποκατάσταση της ζημιάς (βλ. Γεώργιος Ταμπούρα -ν- Κυριακής Κολάνη άλλως Κίκας Κολάνη

(2008)1Α Α.Α.Δ. 384 και Lankuttis -ν- Νικόλα

(2002)1 Α.Α.Δ. 1128). H νομολογία αποκαλύπτει μια αυξητική τάση στις αποζημιώσεις για τον ανθρώπινο πόνο και την ταλαιπωρία. Δεν πρέπει όμως οι αποζημιώσεις να υπερβαίνουν το μέτρο του κοινωνικά παραδεκτού ή να αφήνεται η ατέλεια του χρήματος ως μέσου για αποκατάσταση να επενεργεί προς επαύξηση των αποζημιώσεων. (βλ. Μαυροπετρή -ν- Λουκά

(1995)1 Α.Α.Δ. 66 και A. Panayides Contracting Ltd -ν- Χαραλάμπους

(2004)1 Α.Α.Δ. 416). Στην Τάμπουρας ν. Κολάνη (πιο πάνω), ο Δ. Ναθαναήλ συνόψισε τις αρχές επιδίκασης αποζημιώσεων για σωματικές βλάβες (σελ 392): «Όσον αφορά ευρύτερα την επάρκεια των γενικών αποζημιώσεων που δόθηκαν είναι δεδομένη και αποδεκτή από τη νομολογία η αυξητική τάση στις αποζημιώσεις για τον ανθρώπινο πόνο και την ταλαιπωρία, έχοντας υπόψη και τη σημασία των αποζημιώσεων. (A. Panayides Contracting Ltd v. Χαραλάμπους

(2004)1 ΑΑΔ 416). Η απόδοση αποζημιώσεων πρέπει επίσης να αντανακλά και να αντικατοπτρίζει την αγοραστική αξία του χρήματος σε δεδομένη στιγμή, ώστε με εύλογο τρόπο να προσεγγίζεται τουλάχιστο χρηματικά η αποκατάσταση της ζημιάς. (Lankuttis v. Νικόλα

(2002)1 ΑΑΔ 1128). Βεβαίως, ορθή είναι και η άλλη διαπίστωση στη νομολογία ότι προηγούμενες αποφάσεις στα θέματα των αποζημιώσεων δεν αποτελούν κατ' ανάγκη δεσμευτικό προηγούμενο (G & L Calibers Ltd v. Λεμεσιανού

(2003)1 ΑΑΔ 948), ενώ η αυξητική τάση στις αποζημιώσεις δεν αποτελεί και οδικό χάρτη για αιτιολόγηση παροχής αυξανόμενων ποσών σε κάθε περίπτωση (Σπύρος Μελάς και Ελένη Λτδ ν. Πολίτη

(2003)1 ΑΑΔ 590)». Τα τραύματα της Ενάγουσας έχουν περιγραφεί ανωτέρω, όπως αυτά εμφαίνονται στα σχετικά ιατρικά που επισυνάπτει με την Ένορκή της κατάθεση. Το Δικαστήριο θα βασιστεί στα εν λόγω ιατρικά πιστοποιητικά και με βάση αυτά, στο βαθμό που είναι διαφωτιστικά, θα προχωρήσει στην επιδίκαση αποζημιώσεων. Το ιατρικό πιστοποιητικό των πρώτο Βοηθειών αναφέρεται μόνο σε αιματώματα και εκδορές, το δε ιατρικό πιστοποιητικό του Δρ. Νησιώτη αναφέρεται σε πιο σοβαρούς τραυματισμούς. Εκείνο το οποίο προκύπτει από τα εν λόγω πιστοποιητικά είναι ότι οι τραυματισμοί της Ενάγουσας δεν μπορούσαν να αφήσουν μόνιμα κατάλοιπα με μοναδική εξαίρεση τις υποτροπές πονοκεφάλων και αυχεναλγίας κατά τους ψυχρούς μήνες και κατά τα διαστήματα αλλαγής καιρού . Για την αποθεραπεία της χρειάστηκε περίπου 1 μήνας σύμφωνα με το ιατρικό πιστοποιητικό του Δρ. Νησιώτη. Θα αναφερθώ ενδεικτικά σε ορισμένες αποφάσεις του Εφετείου στις οποίες επιδικάστηκαν αποζημιώσεις για τραυματισμούς παρόμοιους με αυτούς που υπέστηκε η Ενάγουσα. Στην Κασιάνα Χαραλάμπους -ν- Γιαννάκη Αναστασιάδη

(2003)1 Α.Α.Δ.1709 , η εφεσείουσα - Ενάγουσα υπέστη σοβαρή κάκωση και θλαστικό τραύμα της ινιακής χώρας του κρανίου, εγκεφαλική διάσειση, σοβαρά διαστρέμματα και θλάσεις αυχένος θώρακα, ράχεως και οσφύος. Υπέφερε για αρκετό χρόνο από έντονο πόνο, χρησιμοποιούσε κολλάρο και λάμβανε ισχυρά παυσίπονα. Με την πάροδο του χρόνου η κατάσταση παρουσίασε βελτίωση, παρόλο ότι ένα χρόνο μετά το ατύχημα συνέχιζε να υποφέρει από αυχεναλγίες και μυαλγία της ραχέως, κυρίως μετά από χειρονακτική εργασία, καθώς και με καιρικές αλλαγές. Μέχρι και την ημέρα της δίκης όταν κουραζόταν χρησιμοποιούσε κολλάρο. Το εφετείο επικύρωσε την απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου να επιδικάσει £3,500 ως γενικές αποζημιώσεις. Στην Γιώργος Κωνσταντίνου -ν- Δέσπως Αβραάμ Σταύρου (Αρ.2)

(1995)1 Α.Α.Δ. 453 ο εφεσείων υπέστη εγκεφαλική διάσειση, θλάση και εκχυμώσεις της δεξιάς κροταφικής χώρας του τριχωτού της κεφαλής, θλάση και άλγη της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης και γαστρίτιδα. Τα τραύματα στην αρχή ήταν πολύ επώδυνα, αλλά σταδιακά υποχώρησαν και ο εφεσειών συνέχισε κανονικά να εκτελεί την εργασία του. Παρέμεινε στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας από 29/03/1986 μέχρι 02/04/1986. Επιδικάστηκε ποσό ύψους £1,750. Επίσης, στην L.P. Transberton -ν- Kώστας Σταύρου κ.α

(2009)1Α Α.Α.Δ. 304, ο ενάγοντας ήταν ηλικίας 37 ετών και είχε υποστεί αιμάτωμα περιοφθαλμικά του αριστερού ματιού και βλεφάρου, εγκεφαλική διάσειση και διάστρεμμα της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης. Επιδικάστηκε το ποσό των £2,500 ως γενικές αποζημιώσεις. Έχοντας υπόψη τις πιο πάνω αποφάσεις και τα τραύματα που αναφέρονται σε κάθε μια από αυτές, θεωρώ ότι τα τραύματα που υπέστη η Ενάγουσα είναι παρόμοιας φύσης αλλά σε ελαφρότερη μορφή και το χρονικό διάστημα αποθεραπείας μικρότερο. Λαμβάνοντας υπόψη όλους τους σχετικούς παράγοντες για τον καθορισμό των γενικών αποζημιώσεων θεωρώ ότι ένα ποσό της τάξης των €4.000 είναι δίκαιο και εύλογο υπό τις περιστάσεις. Πέραν των ανωτέρω, η Ενάγουσα αξιώνει και τιμωρητικές ή παραδειγματικές αποζημιώσεις. Τέτοιες αποζημιώσεις σκοπό έχουν την τιμωρία του εναγομένου για την πράξη και συμπεριφορά που επέδειξε και όχι την αποκατάσταση του ενάγοντα. Η νομολογία έχει καθιερώσει κάποιες αρχές και/ή κριτήρια που πρέπει να πληρούνται έτσι ώστε μπορούν να επιδικαστούν τέτοιου είδους αποζημιώσεις. Στην Rookes -ν- Barnard

(1964)1 ALL ER 367 τέθηκαν κάποιοι παράμετροι και αποφασίστηκε ότι τιμωρητικές αποζημιώσεις μπορεί να απονέμονται σε τρεις κατηγορίες υποθέσεων: α) Σε περιπτώσεις καταπιεστικής, αυθαίρετης και αντισυνταγματικής ενέργειας από λειτουργούς του κράτους β) Σε περιπτώσεις πλήρους αδιαφορίας και παραγνώρισης των δικαιωμάτων του θύματος που στοχεύει στην εξασφάλιση κέρδους και γ) όταν ο νόμος ρητά επιτρέπει την επιδίκαση τιμωριτικών αποζημιώσεων. Στην Κύπρο οι αρχές αυτές που τέθηκαν στην πιο πάνω υπόθεση φαίνεται να αναγνωρίζονται και να ακολουθούνται από την Κυπριακή Νομολογία αλλά με πιο φιλελεύθερο και ευρύ τρόπο. Στην Papakokkinou & Others -ν- Kanther

(1982)1 C.L.R. 65 λέχθηκε ότι συμπεριφορά η οποία συνοδεύεται από αλαζονεία, θρασύτητα ή κακοβουλία, μπορεί να δικαιολογεί την επιδίκαση τιμωριτικών αποζημιώσεων, ειδικά όταν τείνει να εξευτελίσει το θύμα. Επίσης, λέχθηκε ότι επιτρέπεται η επιδίκαση τιμωριτικών αποζημιώσεων όταν η διαγωγή είναι τόσο μεμπτή και κατακριτέα που να αξίζει τιμωρίας από αστικό Δικαστήριο. Oι ίδιες αρχές επαναβεβαιώθηκαν και στην υπόθεση Βερεγγάρια Π. Παπακόκκινου ως διαχειρίστρια της περιουσίας της Μαρούλλας Π. Παπακόκκινου κ.α. -ν- Δήμου Πάφου

(1998)1 Α.Α.Δ. 634. Οι πιο πάνω αρχές δεν συγκρούονται με τα όσα αποφασίστηκαν στην Socrates Eliades -ν- Vassos Lyssarides

(1979)1 C.L.R. 254 όπου τέτοιες αποζημιώσεις χαρακτηρίστηκαν ως επαυξημένες (aggravated), σκοπός των οποίων είναι η αποζημίωση του ενάγοντα για τα τραύματα που υπέστη στην αξιοπρέπεια και φήμη του. Και στις δύο περιπτώσεις απονέμεται ένα αυξημένο ποσό αποζημιώσεων, αυξημένο στο βαθμό που να δείχνει την αντίθεση του Δικαστηρίου προς την συμπεριφορά του εναγομένου. Σε υποθέσεις που απονέμονται τιμωρητικές αποζημιώσεις είναι λάθος να διαχωρίζονται από τις υπόλοιπες αποζημιώσεις που σκοπό έχουν να αποζημιώσουν το θύμα και θα πρέπει να επιδικάζεται ένα συνολικό πόσο μόνο. Στην παρούσα υπόθεση ο Εναγόμενος επιτέθηκε της Ενάγουσας κτυπώντας την στον χώρο της εργασίας της χωρίς να έχει προηγηθεί οποιαδήποτε διάνοιξη ή λογομαχία μεταξύ των διαδίκων. Γενικά η όλη συμπεριφορά του Εναγομένου όπως έχει παρουσιαστεί με την μαρτυρία που έχει προσκομιστεί μπορεί να χαρακτηριστεί από αλαζονεία, αδιαφορώντας για τα δικαιώματα και τη σωματική ακεραιότητα της Ενάγουσας. Η συμπεριφορά είναι κατακριτέα, εκδηλώθηκε χωρίς πρόκληση και κρίνω ότι είναι από τις περιπτώσεις που δικαιολογείται η επιδίκαση επαυξημένων αποζημιώσεων. Θεωρώ ότι το ποσό των €4000 που αφορά το ύψος της αποζημίωσης για τα τραύματα της Ενάγουσας θα πρέπει να αυξηθεί σε €6,000 έτσι ώστε να περιλαμβάνεται και ένα ποσό ως αποζημίωση για τα τραύματα που υπέστη η Ενάγουσας στην αξιοπρέπεια της. Πέρα των ανωτέρω, η Ενάγουσα αξιώνει και ειδικές αποζημιώσεις όπως τις έχει περιορίσει κατά την δίκη. Οι αποζημιώσεις αυτές πρέπει να εξειδικεύονται στην Έκθεση Απαίτησης και να αποδεικνύονται αυστηρά κατά τη δίκη. Σχετικές επί του θέματος είναι οι υποθέσεις Τηλεμάχου -v Παπακυριακού

(1986)1 Α.Α.Δ. 705, Ηρακλέους -v- Πέτρου

(1994)1 Α.Α.Δ. 239 και Κούνουνα κ.α. -ν- Κώστας Κυριάκου & Υιός Λτδ κ.α

(2001)1(Γ) Α.Α.Δ. 2126). Eπίσης, στο σύγγραμμα McGrecor on Damages, 15 έκδοση, παράγραφος 23, σελίδα 15 αναφέρονται τα ακόλουθα: "Special damages, on the other hand, are such as the law will not infer the nature of the act. They do not follow in ordinary course. They are exceptional in their character and, therefore, they must be claimed specially and proved strictly." Αξιώνεται από την Ενάγουσα το ποσό των €149,59, το οποίο διαχωρίζεται σε €130 ως αμοιβή του Δρ. Νησιώτη και €19,59 για αγορά φαρμάκων. Σχετικά είναι τα Τεκμήρια 8 και 9 που κατατέθηκαν στην διαδικασία. Κρίνω ότι αμφότερα κονδύλια έχουν αποδειχθεί. Κατάληξη Συνυπολογίζοντας όλα τα ανωτέρω, η Ενάγουσα δικαιούται το ποσό των €6,000 ως γενικές αποζημιώσεις όπως έχει αναφερθεί ανωτέρω πλέον το ποσό των €149,59. ως ειδικές αποζημιώσεις. Εν όψει της μικρής διαφοράς που υπάρχει από την γένεση του αγώγιμου δικαιώματος μέχρι την καταχώρηση της παρούσας αγωγής, θεωρώ ορθό τα πιο πάνω ποσά να φέρουν νόμιμο τόκο από την ημερομηνία καταχώρισης της αγωγής. Ως εκ τούτου εκδίδεται απόφαση υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον του Εναγομένου για το ποσό των €6,149,59 πλέον νόμιμο τόκο από 24/9/2012 μέχρι εξόφλησης πλέον τα έξοδα της αγωγής όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ). ................. Ε. Ευθυμίου - Ανδρέου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο