← Κύπρος

Χριστάκη Καττίρη ν. Κοινοπραξίας Ασφαλιστών Οχημάτων Δημόσιας Χρήσης κ.α., Αγωγή αρ. 5653/15, 10/3/2017

Χριστάκη Καττίρη ν. Κοινοπραξίας Ασφαλιστών Οχημάτων Δημόσιας Χρήσης κ.α., Αγωγή αρ. 5653/15, 10/3/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Θεοκλήτου, Ε.Δ. Αγωγή αρ. 5653/15 Μεταξύ: Χριστάκη Καττίρη Ενάγοντος και

  1. Κοινοπραξίας Ασφαλιστών Οχημάτων Δημόσιας Χρήσης
  2. Ιάκωβου Χριστοδούλου Εναγομένων και Κυριάκου Καττίρη Τριτοδιαδίκου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (Κλήση για Οδηγίες ημερ. 30.9.16) Ημερομηνία: 10 Μαρτίου 2017 Για ενάγοντα: κα. Παπουή, για Χαβιαράς & Φιλίππου ΔΕΠΕ Για εναγόμενους: κ. Χρυσάνθου, για Λ. Παπαφιλίππου & Σία ΔΕΠΕ Εισαγωγή Η αγωγή του ενάγοντος με την οποία αυτός διεκδικεί αποζημιώσεις συνεπεία τροχαίου ατυχήματος καταχωρήθηκε επί ειδικώς οπισθογραφημένου Κλητηρίου Εντάλματος στις 18.11.15 και στις 16.9.16 καταχωρήθηκε η Υπεράσπιση των εναγομένων. Στις 30.9.16 καταχωρήθηκε Κλήση για Οδηγίες από τον ενάγοντα η οποία ορίστηκε στις 30.11.
  3. Στις 5.10.16 οι εναγόμενοι καταχώρησαν μονομερώς αίτηση για άδεια έκδοσης και επίδοσης Ειδοποίησης Τριτοδιαδίκου, άδεια η οποία δόθηκε στις 24.10.
  4. Στην πρώτη εμφάνιση της Κλήσης για Οδηγίες οι συνήγοροι του ενάγοντος και των εναγομένων διαφώνησαν ως προς το κατά πόσον η Κλήση για Οδηγίες μπορούσε να προχωρήσει ενόσω εκκρεμούσε η διαδικασία τριτοδιαδίκου και ζήτησαν χρόνο για ν' αγορεύσουν προς υποστήριξη των εκατέρωθεν θέσεων τους. Προτού οι ως άνω αγορεύσεις λάβουν χώραν, εκδόθηκε στις 1.12.16 η Ειδοποίηση Τριτοδιαδίκου και ο Τριτοδιάδικος καταχώρησε Σημείωμα Εμφάνισης στις 9.1.
  5. Ο Τριτοδιάδικος εκπροσωπείται από τους συνηγόρους του ενάγοντος. Θέσεις των διαδίκων Αγορεύοντας προς υποστήριξη της ορθότητας και του μη πρόωρου της καταχώρησης της Κλήσης για Οδηγίες, η κα Παπουή αναφέρθηκε στη Δ.30 Θ.1 και 2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας ως αυτή τροποποιήθηκε στις 26.9.
  6. Υποστήριξε ότι ο ενάγων, αποφασίζοντας ότι δεν θα καταχωρούσε Απάντηση στην Υπεράσπιση, θεώρησε ότι τα δικόγραφα μεταξύ ενάγοντος και εναγομένων συμπληρώθηκαν και καταχώρησε, ως υποχρεούται με βάση τη Δ.30 Θ.1(α), Κλήση για Οδηγίες στον καθορισμένο Τύπο. Οι εναγόμενοι παρέλειψαν να καταχωρήσουν εμπρόθεσμα το σχετικό Παράρτημα ως ο Τύπος
  7. Ο ενάγων αγνοούσε κατά την ημέρα καταχώρησης της Κλήσης για Οδηγίες ότι εκκρεμούσε διαδικασία τριτοδιαδίκου, γνώση δε γι' αυτήν έλαβε όταν ο κ. Χρυσάνθου αναφέρθηκε σε αυτή στο Δικαστήριο στην πρώτη εμφάνιση της Κλήσης για Οδηγίες. Θέση του ενάγοντος είναι ότι σύννομα καταχώρησε την Κλήση για Οδηγίες αφού τα δικόγραφα μεταξύ του ενάγοντος και εναγομένων συμπληρώθηκαν και ότι η Κλήση για Οδηγίες μεταξύ εναγομένων και τριτοδιαδίκου θα καταχωρηθεί αφότου συμπληρωθούν τα μεταξύ τους δικόγραφα. Στον αντίποδα ο κ. Χρυσάνθου εισηγήθηκε ότι η Κλήση για Οδηγίες είναι πρόωρη καθότι εκκρεμεί η διαδικασία του τριτοδιαδίκου γνώση για την οποία ο ενάγων θα μπορούσε να είχε λάβει αν προέβαινε σε έρευνα στο δικαστικό φάκελο. Περαιτέρω, υπάρχει ενδεχόμενο αν όχι βεβαιότητα, ότι η κλίμακα της αγωγής θα αυξηθεί με την απαίτηση των εναγομένων εναντίον του τριτοδιαδίκου σε πέραν των €10.000 με αποτέλεσμα η τροποποιηθείσα Δ.30 να μην τυγχάνει πλέον εφαρμογής. Νομική πτυχή και αξιολόγηση των εκατέρωθεν θέσεων Η Δ.30 Θ.1(α) επιβάλλει στον ενάγοντα, κατά τρόπο επιτακτικό, όπως εντός 30 ημερών από τον χρόνο κατά τον οποίο τα δικόγραφα θεωρούνται συμπληρωμένα, εκδώσει Κλήση για Οδηγίες. Ο επιτακτικός χαρακτήρας της ως άνω πρόνοιας προκύπτει τόσο από το λεκτικό της και τη χρήση της λέξης «υποχρεούται», όσο και από τις συνέπειες που καθορίζονται στον Θ.1(γ) σε περίπτωση παράλειψης του ενάγοντος να εκδώσει την Κλήση, που είναι η απόρριψη της αγωγής. Ως προς το πότε τα δικόγραφα θεωρούνται συμπληρωμένα, σχετική είναι η Δ.26 Θ.11 των Θεσμών η οποία, στον βαθμό που ενδιαφέρει για την παρούσα, διαλαμβάνει ότι τα δικόγραφα θεωρούνται κλειστά επτά ημέρες μετά την παράδοση της Υπεράσπισης ή της Απάντησης (αν ήθελε καταχωρηθεί). Στην παρούσα περίπτωση, με την καταχώρηση της Υπεράσπισης των εναγομένων στις 16.9.16, και την πάροδο άπρακτης της προθεσμίας για τυχόν Απάντηση από τον ενάγοντα, τα δικόγραφα μεταξύ του τελευταίου και των εναγομένων θεωρούνται συμπληρωμένα εν τη εννοία της Δ.26 Θ.11, ανωτέρω. Η Κλήση για Οδηγίες του ενάγοντος καταχωρήθηκε εντός της προθεσμίας που η Δ.30 Θ.1(α) επιτάσσει, και σε χρόνο, σημειώνω, που οι εναγόμενοι δεν είχαν ακόμη καταχωρήσει την αίτηση για άδεια έκδοσης και επίδοσης ειδοποίησης τριτοδιαδίκου. Δεν μπορώ, συνεπώς, να συμφωνήσω με τον κ. Χρυσάνθου ότι η Κλήση εκδόθηκε από τον ενάγοντα πρόωρα. Το ερώτημα που προκύπτει είναι κατά πόσον, δεδομένης πλέον της εκκρεμότητας της διαδικασίας τριτοδιαδίκου, η υπόθεση θα πρέπει να προχωρήσει στα στάδια των οδηγιών που προνοούνται στους Θεσμούς 3(α), 4 και 5

(3)της Δ.30 (λαμβάνοντας υπόψιν ότι η απαίτηση του ενάγοντος υπερβαίνει τις €3.000) ή κατά πόσον θα πρέπει να αναμένεται η ολοκλήρωση της διαδικασίας του τριτοδιαδίκου. Πρέπει κατ' αρχάς να λεχθεί ότι διαχρονικά σκοπός της διαδικασίας έκδοσης οδηγιών με βάση τη Δ.30 ήταν ο καλύτερος προγραμματισμός του χειρισμού της υπόθεσης (Χατζησάββα ν. Διονυσίου
(2006)1(Β) Α.Α.Δ. 1301), προκειμένου αυτή να οδηγηθεί σε ακρόαση στη βάση ξεκάθαρων επίδικων θεμάτων (Eleftheriades a.o. v. Mavrellis a.o.
(1985)C.L.R. 436). Έχω την άποψη ότι σκοπός της νέας Δ.30 είναι η περαιτέρω απλοποίηση των διαδικασιών, η ταχύτερη και δικαιότερη διεκπεραίωση της υπόθεσης και η εξοικονόμηση εξόδων. Τούτο επιτυγχάνεται, αφενός, με την υποβολή του συνόλου των ενδιάμεσων αιτημάτων σε ένα ώριμο και συνεπώς κατάλληλο στάδιο της διαδικασίας, αφετέρου, με την εκ των προτέρων ενημέρωση του αντιδίκου ως προς την έκταση και την ουσία της μαρτυρίας που θα δοθεί στην ακρόαση. Το ότι αυτός είναι ο σκοπός της νέας Δ.30 προκύπτει, θεωρώ, και από τις πρόνοιες του Θ.9 αυτής, ο οποίος προβλέπει τα εξής: «9. Το Δικαστήριο δύναται σε κάθε περίπτωση να εκδώσει οποιεσδήποτε πρόσθετες των ανωτέρω οδηγίες, ως κρίνει ορθό και δίκαιο υπό τις περιστάσεις με γνώμονα τα ακόλουθα κριτήρια: (α) την εκδίκαση της υπόθεσης το ταχύτερο δυνατό (β) τη διασφάλιση της ίσης μεταχείρισης των διαδίκων (γ) τη διάσωση ή το μετριασμό των εξόδων (δ) τη διαχείριση της υπόθεσης κατ΄ αναλογία προς: (
  1. i)το χρηματικό αντικείμενο της διαφοράς, (
  2. ii)τη σπουδαιότητα της, (iii) το περίπλοκο των εγειρόμενων θεμάτων, πραγματικών ή νομικών.» Η Δ.30 Θ.9 είναι παρόμοια με το O.1.1[1] των ισχύοντων στην Αγγλία Civil Procedure Rules που τιτλοφορείται ως «ο υπερισχύων σκοπός» («the overriding objective») τον οποίον το Δικαστήριο οφείλει να εφαρμόζει όταν ενασκεί οποιαδήποτε εξουσία που του παρέχεται από τους Θεσμούς σύμφωνα με το αγγλικό O.1.2,[2] και τον οποίον το Δικαστήριο πρέπει να προαγάγει μέσω της διαχείρισης των υποθέσεων σύμφωνα με το αγγλικό O.1.4.[3] Τα σχετικά με τη διαδικασία προσεπίκλησης τριτοδιαδίκου προνοούνται στη Δ.10 Θ.1-11 των Θεσμών. Σύμφωνα με τον Θ.3, με την επίδοση της ειδοποίησης τριτοδιαδίκου, ο τριτοδιάδικος καθίσταται διάδικος στην αγωγή με δικαιώματα υπεράσπισης σε σχέση με την εναντίον του απαίτηση, ωσάν να είχε εναχθεί από τον εναγόμενο. Σε περίπτωση που ο τριτοδιάδικος καταχωρεί εμφάνιση, όπως έγινε στην παρούσα περίπτωση, ο εναγόμενος, σύμφωνα με τη Δ.10 Θ.7 δύναται να καταχωρήσει αίτηση για οδηγίες. Σύμφωνα με τα όσα αναφέρονται στο Annual Practice του 1958, στη σελ. 392, στα σχόλια για το τότε ισχύον O.16A r.7 που αντιστοιχεί στη δική μας Δ.10 Θ.7, η αίτηση πρέπει να γίνει πριν την ακρόαση της αγωγής.[4] Οι οδηγίες που μπορεί να δοθούν κατά την ακρόαση της εν λόγω αιτήσεως προνοούνται στους Θ.7 και 8, ενδέχεται δε να επιτραπεί στον τριτοδιάδικο να παρουσιαστεί στην ακροαματική διαδικασία και να λάβει τέτοια διαβήματα ως το Δικαστήριο ήθελε ορίσει, ακόμη και να αντεξετάσει μάρτυρες του ενάγοντος, εάν τέτοιες οδηγίες ήθελε δοθούν, σύμφωνα και με τα αποφασισθέντα στην υπόθεση Νικήτα ν. Medcon Construction Ltd κ.α.
(1997)1 Α.Α.Δ.
  1. Στην εν λόγω απόφαση, το Ανώτατο Δικαστήριο σκιαγράφησε τη διαδικασία τριτοδιαδίκου ως ακολούθως: «Η Διαδικασία Τριτοδιάδικου αντλεί την προέλευσή της από τη Δ.16 των παλαιών Αγγλικών Διαδικαστικών Κανονισμών, των οποίων οι βασικές πρόνοιες είναι όμοιες με τις πρόνοιες της δικής μας Δ.
  2. H διαδικασία αυτή δημιουργήθηκε στην Αγγλία με το Νόμο Judicature Act 1873 και θεωρήθηκε ότι ήταν μια διαδικασία ανάλογη με αγωγή, που καταχωρείτο από τον εναγόμενο σε υπάρχουσα αγωγή εναντίον του τριτοδιάδικου. Ο εναγόμενος σε τέτοια περίπτωση εθεωρείτο ενάγων και ο τριτοδιάδικος εναγόμενος. Επομένως, η Ειδοποίηση Τριτοδιάδικου υπέχει μορφή αγωγής του εναγόμενου εναντίον του τριτοδιάδικου (βλ. McCheane v. Jyles
(1902)1 Ch.D. 287). Μετά την επίδοση της Ειδοποίησης Τριτοδιαδίκου, ο τριτοδιάδικος καθίσταται διάδικος στην αγωγή αυτή και έχει τα ίδια δικαιώματα σχετικά με την υπεράσπισή του ως εάν να είχε εναχθεί με κανονική αγωγή από τον εναγόμενο. Ο τριτοδιάδικος όμως, δεν είναι εναγόμενος στην υφιστάμενη αγωγή του ενάγοντα εναντίον του εναγόμενου, εκτός αν ο ενάγων αποφασίσει και τον καταστήσει συνεναγόμενο. Η Διαδικασία Τριτοδιαδίκου είναι εντελώς ξεχωριστή και ανεξάρτητη διαδικασία από την προϋπάρχουσα αγωγή (Βλ. Stott v. West Yorkshire Road Car Co. [1971] 3 All E.R. 534, Annual Practice 1958, σελ. 381 κ.ε.). Σκοπός της Διαδικασίας Τριτοδιαδίκου είναι η αποφυγή πολλαπλότητας αγωγών, η αποφυγή εξόδων, η δέσμευση του τριτοδιάδικου με το αποτέλεσμα αγωγής μεταξύ ενάγοντος και εναγομένου και η δυνατότητα απόφασης επί του θέματος που σχετίζεται με τη διαδικασία τριτοδιάδικου αμέσως μετά την απόφαση στην αγωγή, για να μην είναι αναγκασμένος ο εναγόμενος να περιμένει να αποδείξει την αξίωσή του εναντίον του τριτοδιάδικου με άλλη αγωγή ενώ ο ενάγων θα έχει την ευκαιρία να εκτελέσει την απόφαση εναντίον του. Η αρχή αυτή διατυπώθηκε στη σημαντική για την εποχή απόφαση στην υπόθεση Barclays Bank v. Tom [1923] 1 KB 221 στη σελ. 226. Αυτή η αρχή ακολουθήθηκε αργότερα από την The Normar [1968] 1 All E.R. 753 και την Chatsworth Investments v. Amoco Ltd [1968] 3 All E.R. 357.» Με βάση τις πρόνοιες της Δ.30 Θ.9 το Δικαστήριο θα πρέπει, κατά τη διαχείριση της υπόθεσης, να επιλέξει την ταχύτερη από πλευράς χρόνου και την οικονομικότερη από πλευράς εξόδων λύση όσον αφορά την πορεία της υπόθεσης, διασφαλίζοντας την ίση μεταχείριση των διαδίκων. Έχοντας λοιπόν υπόψιν τόσο τις πρόνοιες της Δ.30 Θ.9, αλλά και τη νομική σκιαγράφηση της διαδικασίας τριτοδιαδίκου ως ετέθη στην υπόθεση Νικήτα, ανωτέρω, θεωρώ πως η έκδοση οδηγιών αποκλειστικά μεταξύ του ενάγοντος και των εναγομένων, και χωρίς να έχουν συμπληρωθεί όλα τα διαβήματα στη διαδικασία τριτοδιαδίκου, θα οδηγούσε σε κατακερματισμό της διαδικασίας, σε αύξηση των εξόδων και σε αχρείαστη περιπλοκή της υπόθεσης. Αντίθετα, κρίση μου είναι ότι οδηγίες θα πρέπει να εκδοθούν αφού συμπληρωθούν τα δικόγραφα μεταξύ όλων των διαδίκων που εμπλέκονται υπό οποιανδήποτε ιδιότητα στην αγωγή και λαμβάνουν μέρος σε αυτήν. Παρατηρείται, άλλωστε, ότι τουλάχιστον όσον αφορά στις υποθέσεις ταχείας εκδίκασης, η Δ.30 Θ.5
(2)κάνει αναφορά στην καταχώρηση της μαρτυρίας του τριτοδιάδικου μετά την καταχώρηση της μαρτυρίας του εναγόμενου, της δε καταχώρησης της μαρτυρίας προφανώς θα πρέπει να έχει προηγηθεί η καταχώρηση των δικογράφων του τριτοδιαδίκου και η έκδοση οδηγιών επί οιωνδήποτε ενδιάμεσων αιτημάτων. Τούτων λεχθέντων, είναι αυτονόητο ότι οι εναγόμενοι θα πρέπει να προωθήσουν με τη δέουσα σπουδή την αίτηση για οδηγίες τριτοδιαδίκου, καθότι το δικαίωμα των εναγομένων για προώθηση της εν λόγω διαδικασίας δεν μπορεί να απολήξει σε αποστέρηση του δικαιώματος του ενάγοντος για ταχεία προώθηση της δικής του απαίτησης εναντίον των εναγομένων. Κατάληξη Στη βάση των ανωτέρω, και ενασκώντας την εξουσία που παρέχεται από τη Δ.30 Θ.9 η υπό εξέταση Κλήση για Οδηγίες τίθεται εκτός Πινακίου και θα επαναοριστεί κατόπιν αιτήματος είτε του ενάγοντος είτε των εναγομένων αφού δοθούν οι οδηγίες σε σχέση με τον τριτοδιάδικο και άμα τη συμπλήρωση των δικογράφων στη διαδικασία τριτοδιαδίκου, εάν τέτοια ανταλλαγή ήθελε διαταχθεί. Νοείται ότι, σε περίπτωση μη καταχώρησης αίτησης για οδηγίες από τους εναγόμενους εντός 45 ημερών από σήμερα, ο ενάγων δύναται να αιτηθεί τον επαναορισμό της Κλήσης για Οδηγίες. Καμία διαταγή για έξοδα. (Υπ.) .............. Μ. Θεοκλήτου, Ε.Δ ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] «The overriding objective 1.1
(1)These Rules are a new procedural code with the overriding objective of enabling the court to deal with cases justly and at proportionate cost.
(2)Dealing with a case justly and at proportionate cost includes, so far as is practicable - (
  1. a)ensuring that the parties are on an equal footing; (
  2. b)saving expense; (
  3. c)dealing with the case in ways which are proportionate (
  4. i)to the amount of money involved; (
  5. ii)to the importance of the case; (iii) to the complexity of the issues; and (
  6. iv)to the financial position of each party; (
  7. d)ensuring that it is dealt with expeditiously and fairly; (
  8. e)allotting to it an appropriate share of the court's resources, while taking into account the need to allot resources to other cases; and (
  9. f)enforcing compliance with rules, practice directions and orders.» [2] «Application by the court of the overriding objective 1.2 The court must seek to give effect to the overriding objective when it - (
  10. a)exercises any power given to it by the Rules; or (
  11. b)interprets any rule subject to rules 76.2, 79.2 and 80.2, 82.2 and 88.2.» [3] «Court's duty to manage cases 1.4
(1)The court must further the overriding objective by actively managing cases.
(2)Active case management includes - (
  1. a)encouraging the parties to co-operate with each other in the conduct of the proceedings; (
  2. b)identifying the issues at an early stage; (
  3. c)deciding promptly which issues need full investigation and trial and accordingly disposing summarily of the others; (
  4. d)deciding the order in which issues are to be resolved; (
  5. e)encouraging the parties to use an alternative dispute resolution(GL)procedure if the court considers that appropriate and facilitating the use of such procedure; (
  6. f)helping the parties to settle the whole or part of the case; (
  7. g)fixing timetables or otherwise controlling the progress of the case; (
  8. h)considering whether the likely benefits of taking a particular step justify the cost of taking it; (
  9. i)dealing with as many aspects of the case as it can on the same occasion; (
  10. j)dealing with the case without the parties needing to attend at court; (
  11. k)making use of technology; and (
  12. l)giving directions to ensure that the trial of a case proceeds quickly and efficiently.» [4] «No Application.—If the defendant does not apply, the Court at the trial will not entertain the claim raised by the notice (Tritton v. Bankart, 56 L.J. Ch. 629). Time for Application.—The application should be made at a stage of proceedings when it is possible there may still be a trial of the action between plaintiff and defendant (Rich v. Darret, 28 S. J. 513; Caisler v. Chapman, [1884] W. N. 31; Flower v. Todd [1884] W. N. 47; Gloucestershire Banking Co. v. Phillipps, 12 Q. B. D. 533): but directions may be given after judgment against defendant (r. 7
(2)).»

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.