← Κύπρος

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΔΑΜΙΔΗΣ ν. ΑΝΤΩΝΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ και ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΙΕΡΙΔΗΣ Ως Διαχειριστές της περιουσίας του αποβιώσαντος Γεώργιου Βαρνάβα Βασιλείου, Διαχείρισ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΔΑΜΙΔΗΣ ν. ΑΝΤΩΝΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ και ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΙΕΡΙΔΗΣ Ως Διαχειριστές της περιουσίας του αποβιώσαντος Γεώργιου Βαρνάβα Βασιλείου, Διαχείριση 86/96, Γενική Αίτηση: 113/2016, 1/3/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν. ΤΑΛΑΡΙΔΟΥ - ΚΟΝΤΟΠΟΥΛΟΥ, Ε.Δ. Γενική Αίτηση: 113/2016 ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΔΑΜΙΔΗΣ Αιτητής και ΑΝΤΩΝΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ και ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΙΕΡΙΔΗΣ Ως Διαχειριστές της περιουσίας του αποβιώσαντος Γεώργιου Βαρνάβα Βασιλείου, Διαχείριση 86/96 Καθ' ων η Αίτηση Και ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ Μεσεγγυούχοι 1η Μαρτίου, 2017 Εμφανίσεις: Για Αιτητή: κος Αδαμίδης. Για Διαχειριστή Αντώνη Γεωργιάδη: κα Ερωτοκρίτου. Για Διαχειριστή Μιχάλη Πιερίδη: ο ίδιος αυτοπροσώπως. Για Μεσεγγυούχους: καμία εμφάνιση. ----------------------------- Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο αιτητής που είναι δικηγόρος έχει καταχωρήσει αίτηση με την οποία επιδιώκει την έκδοση διαταγής κατά της Τράπεζας Κύπρου, ως μεσεγγυούχος, να πληρώσει το ποσό των €33.340,76 από τραπεζικό λογαριασμό που διατηρείται στην τράπεζα προς όφελος της Διαχείρισης αποβιώσαντα προσώπου. Σύμφωνα με την ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της αίτησης, ο αιτητής διόρισθηκε διαχειριστής του ανίκανου προσώπου Γεωργίου Βασιλείου. Στα πλαίσια των καθηκόντων του ως διαχειριστής προσέφερε υπηρεσίες και ψηφίστηκε κατάλογος εξόδων υπέρ του, για το πιο πάνω ποσό στις 5 Οκτωβρίου,

  1. Στη συνέχεια απέστειλε επιστολή στους δύο δικηγόρους διαχειριστές του αποβιώσαντα, για να πληρωθεί το πιστοποιητικό της ψήφισης. Το ανίκανο πρόσωπο είχε αποβιώσει και οι δύο δικηγόροι ήταν από κοινού διαχειριστές της περιουσίας του αποβιώσαντα. Εκδόθηκε διάταγμα διαχείρισης με αριθμό 86/
  2. Ως διαχειριστες του αποβιώσταντα οι δύο δικηγόροι καταχώρησαν την αγωγή εναντίον του αιτητή 5649/11 και απαιτούν την πληρωμή ενοικίων ύψους €7.593,
  3. Ο αιτητής έχει καταχωρήσει ανταπαίτηση στα πλασία της αγωγης και διεκδικεί ένα ακόμη μεγαλύτερο ποσό από την απαίτηση. Στα πλαίσια της διαδικασίας εμφανίστηκε η μεσεγγυύχος Τράπεζα Κύπρου που δεν καταχώρησε ένσταση στην αίτηση. Υπήρξε επιβεβαίωση δικηγόρου που εμφανίστηκε εκ μέρους της τράπεζας ότι υπάρχει στην τράπεζα λογαριασμός εκ μέρους της Διαχείρισης επί του ονόματος των δυο Διαχειριστών Ιωάννη Ερωτοκρίτου και Μιχάλη Πιερίδη. Ενσταση στην αίτηση καταχώρηθηκε μόνο από τον ένα εκ των δύο διαχειριστών της περιουσίας του αποβιώσαντα, Αντώνη Γεωργιάδη, ο οποίος αντικατέστησε τον Ιωάννη Ερωτοκρίτου που απεβίωσε. Δεν αμφισβητεί ότι στην Τράπεζα Κύπρου υπάρχει τραπεζικός λογαριασμός που διατηρείται προς όφελος της διαχείρησης, αλλά αρνείται να καταβάλει το ποσό εξόδων που εκδόθηκε με το πιστοποιητικό ψήφισης του πρωτοκολλητή, διότι ως ισχυρίζεται ο αιτητής εισέπραξε μετά το θάνατο του ανίκανου προσώπου ΛΚ6.400,00 σε ενοίκια που δεν τα έχει αποδώσει στη διαχείρηση. Είναι ισχυρισμός του συνδιαχειριστή ότι ο αιτητής πράγματι αποδέχθηκε ότι εισέπραξε ενοίκια ύψους ΛΚ5000 και εισηγήθηκε όπως το εν λόγω ποσό αφαιρεθεί από τα ψηφισθέντα έξοδα. Οι διαχειριστές εξακολουθούσαν να επιμένουν ότι ο αιτητής όφειλε να αποδώσει στη διαχείρηση το ποσό των €7.593,00 και καταχώρησαν αγωγή στο Δικαστήριο γι'αυτά τα χρήματα. Περαιτέρω, ο Αντώνης Γεωργιάδης προσκόμισε τεκμήριο προς υποστήριξη της ένστασης, με το οποίο ισχυρίσθηκε ότι ο άλλος συνδιαχειριστής της περιουσίας του αποβιώσαντα προσώπου παραιτήθηκε ως συνδιαχειριστής στις 04.05.
  4. Στη συνέχεια επετράπηκε στον συνδιαχειριστή το δικαίωμα να καταχωρήσει ένορκη δήλωση. Παρέθεσε διάφορα γεγονότα για το θέμα της παραίτησής του. Αμφισβητεί την εγκυρότητα της παραίτησής του ως συνδιαχειριστής και θέση του είναι οτι εξακολουθεί να είναι συνδιαχειριστής της περιουσίας του αποβιώσταντα προσώπου. Περαιτέρω, είναι θέση του ότι το ποσό του πιστοποιητικού ψήφισης εξόδων, θα πρέπει να αποδοθεί στον αιτητή και να μην υπόκειται σε συμψιφισμό ως είναι η θέση του αιτητή. Στα πλαίσια της αγωγής 5649/11 ο αιτητής καταχώρισε υπεράσπιση και ανταπαίτηση η οποία εκκρεμεί προς εκδίκαση. Επιτράπηκε στον συνδιαχείριση, Αντώνη Γεωργιάδη, να απαντήσει με ένορκη δήλωση κατά της ένορκης δήλωσης που καταχώρησε ο Μιχάλης Πιερίδης. Σ' αυτή την ένορκη δήλωση αρνείται ότι ο Μιχάλης Πιερίδης υπέστηκε οποιαδήποτε πίεση για να υπογράψει επιστολή με την παραίτηση του. Επίσης, παραθέτει κάποια γεγονότα ότι ενώ αρχικά ήταν θέση του Μιχάλη Πιερίδη ότι το ποσό του πιστοποιητικού θα έπρεπε να συμψηφιστεί, αργότερα άλλαξε τη θέση του και υποστηρίξει την πληρωμή των εξόδων του πιστοποιητικού στον αιτητή άμεσα και πριν την επίλυση της αγωγής 5649/
  5. Το Δικαστήριο έχει διακριτική εξουσία να εκδίδει ένταλμα και να δεσμεύει χρήματα με ένταλμα κατάσχεσης, για τα οποία δικαιούχος είναι ο εξ' αποφάσεως οφειλέτης και τα οποία βρίσκονται σε χέρια τρίτου. Η διαδικασία αυτή χρησημοποιείται ως μέτρο εκτέλεσης. Οι προϋποθέσεις για την έκδοση τέτοιου εντάλματος εκτίθενται στα άρθρα 73 και 74 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6 το οποίο προνοεί ως εξής: «Ένταλμα κατάσχεσης κινητών ή χρεών στα χέρια τρίτου
  6. Ανεξάρτητα από τις πρόνοιες των άρθρων 82 και 87 του Μέρους VIII, όταν ο εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτης χρέους έχει συμφέρο (is beneficially interested) σε οποιοδήποτε ποσό χρημάτων, ασφάλειες για ποσό χρημάτων, αγαθά ή άλλη κινητή ιδιοκτησία που τελούν υπό τη φύλαξη ή τον έλεγχο τρίτου προσώπου στη Δημοκρατία ή όταν το τρίτο αυτό πρόσωπο είναι οφειλέτης του εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτη χρέους δύναται να εκδοθεί σε οποιοδήποτε χρόνο μετά τη δικαστική απόφαση με αίτηση του εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτή, ένταλμα κατάσχεσης στα χέρια τρίτου με το οποίο το τρίτο αυτό πρόσωπο να εμφανιστεί ενώπιον του Δικαστηρίου και εξεταστεί σχετικά με την ιδιοκτησία που έχει στα χέρια του και η οποία αναφέρεται στο ένταλμα, και με το οποίο διατάσσεται να μην παραιτηθεί εν τω μεταξύ από τη φύλαξη αυτής. Το ένταλμα δεσμεύει την ιδιοκτησία του εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτη χρέους η οποία είναι στα χέρια του άλλου αυτού προσώπου για την ικανοποίηση του εκ δικαστικής αποφάσεως χρέους κατά τον τρόπο που αναφέρεται πιο κάτω. Επίδοση και συνέπειες του εντάλματος
  7. Το ένταλμα επιδίδεται στο πρόσωπο το οποίο διατάσσεται με αυτό να εμφανιστεί ενώπιον του Δικαστηρίου0 και από το χρόνο επίδοσης του εντάλματος σε αυτό, όλα τα ποσά χρημάτων, ασφάλειες για χρήματα, αγαθά και κινητή ιδιοκτησία, επί των οποίων ο εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτης χρέους έχει δικαίωμα (is beneficially entitled) είτε μόνος είτε από κοινού με άλλους, και τα οποία κατά την επίδοση του εντάλματος ή σε οποιοδήποτε χρόνο πριν από την άρση του, βρίσκονται ή δυνατό να περιέλθουν υπό τη φύλαξη ή τον έλεγχο του προσώπου που διατάσσεται να εμφανιστεί, και όλα τα χρέη τα οποία οφείλονται ή καθίστανται οφειλόμενα από αυτό προς τον εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτη χρέους κατά τον πιο πάνω χρόνο ή κατά τη διάρκεια αυτού, καθίστανται στην έκταση που ο εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτης χρέους έχει συμφέρον επί αυτών και υπό την επιφύλαξη οποιουδήποτε καλή τη πίστη προηγούμενου τίτλου, δικαιώματος επίσχεσης ή επιβάρυνσης επί αυτών, ασφάλειες στα χέρια του για ικανοποίηση της απαίτησης του εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτή». Η διαδικασία που προδιαγράφεται στα άρθραα 73 και 74 της Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6 πρόκειται για διαδικασία εκτέλεσης δικαστικής απόφασης. Νοείται ότι έφόσον πρόκειται για διαδικασία εκτέλεσης Δικαστικής απόφασης. το γεγονός ότι το ποσό οφείλεται δεν μπορεί να αμφισβητθεί στα πλαίσια αυτής της διαδικασίας. Σύμφωνα με τις ερμηνευτικές διατάξεις του Κεφ. 6, εξ' αποφάσεως πιστωτής, είναι πρόσωπο που δικαιούται να εκτελέσει μία Δικαστική Απόφαση και εξ'αποφάσεως οφειλέτης είναι πρόσωπο εναντίον του οποίου έχει εκδοθεί Δικαστική Απόφαση. Όπως προδιαγράφεται στο άρθρο 73, ο εξ' αποφάσεως πιστωτής αποτείνεται πρώτα μονομερώς για να ζητήσει όπως η περιουσία (nisi order), στην οποία ο εξ' αποφάσεως οφειλέτης έχει συμφέρον κατασχεθεί με ένταλμα. Οι προυποθέσεις για την έκδοση τέτοιου εντάλματος προδιαγράφονται ρητώς στο άρθρο 73 ως ακολούθως:
  8. Ότι ο αιτητής είναι εξ' αποφάσεως πιστωτής.
  9. Ότι η περιουσία που κατάσχεται με το ένταλμα είναι περιουσία στην οποία ο εξ' αποφάσεως οφειλέτης είχε συμφέρον μόνος ή από κοινού.
  10. Ότι αυτή η περιουσία βρίσκεται εις χείρας του τρίτου προσώπου η πρόκειται να περιέλθουν εις χείρας του τρίτου προσώπου μεσεγγυούχου πριν την άρση του εντάλματος κατασχεχης που έχει εκδοθεί μονομερώς. Στη συνέχεια αφού ικανοποιηθεί το Δικαστήριο για τα πιο πάνω, εκδίδεται το ένταλμα και αυτή η περιουσία γίνεται ασφάλεια στα χέρια του μεσεγγυούχου προς ικανοποιηση του εκ δικαστικής απόφασης πιστωτή. Σύμφωνα με το πιο πάνω αρθρο το Δικαστήριο δύναται να εκδώσει τετοιο ένταλμα μόνο σε σχέση με περιουσία στην οποία ο εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτης έχει συμφέρον (beneficially interested). Οτιδήποτε βρίσκεται στα χέρια του μεσεγγυούχου και/ή οποιοδήποτε χρέος που οφείλει ο μεσεγγυούχος στον εξ'αποφάσεως οφειλέτη συνιστά εξασφάλιση για την αποπληρωμή του εξ'αποφάσεως οφειλέτη. Είναι γι'αυτό το λόγο που προβλέπεται η τιμωρία του μεσεγγυούχου στην περίπτωση που πληρωσει τον εξ'αποφάσεως οφειλέτη μετά την επίδοση του εντάλματος κατάσχεσης (writ of attachment). Αφού εκδοθεί το ένταλμα αυτό επιδίδεται στον μεσεγγυούχο. Τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα δύναται να εμφανισθούν ενώπιον του Δικαστηρίου και έπειτα ακολουθείται η διαδικασία που προδιαγράφεται στις πρόνοιες του άρθρο 74: Στην απόφαση Pastella v Marine Iranian Tanker[1] το Εφετείο επεξήγησε ότι η έκδοση εντάλματος κατάσχεσης αποτελεί μέσον εκτέλεσης δικασιτκής απόφασης. Στην υπόθεση Tofallides v Dervish Mehmed Ali[2] εγινε εκποιήση υποθήκης επί οικίας του εξ'αποφάσεως χρεώστη. Μετά από την αποπληρωμή της υποθήκης παρέμεινε στα χέρια του Δικαστικού Επιδότη ένα ποσό χρημάτων από την είπσραξη της πώλησης του ακινήτου. Ο εξ αποφάσεως πιστωτής διεκδικούσε αυτό το ποσό. Εκδόθηκε ενταλμα κατασχεσης γι'αυτό το ποσό. Η πώληση αφορούσε τη μοναδική ακίνητη ιδιοκτησία του εξ'αποφάσεως οφειλέτη, και ήταν η κατοικία στην οποία διέμενε ο οφειλέτης με την οικογένεια του. Το Δικαστήριο θεώρησε ότι δεν είχε εφαρμογή το άρθρο 21 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6 και θέωρησε ότι το Δικαστήριο δεν είχε την διακρτική εξουσία να αρνηθεί να κάνει απόλυτο το ένταλμα μόνο γι' αυτόν τον λόγο. Η πιο πάνω υπόθεση δείχνει ότι στην περίπτωση που πληρούνται οι προυποθέσεις του άρθρου 73 και 74 του Κεφ. 6 το Δικαστήριο θα πρέπει να ασκήσει την διακριτκή του εξουσία υπερ της εκτέλεσης της δικαστικής απόφασης. Στην υπόφαση Androulla Christou v Pandelis Hadjipandela[3] το Εφετείο επεξήγησε ότι το Δικαστήριο έχει ευρεία εξουσία να επιλαμβάνεται αυτές τις αιτήσεις, επίσης έχει την ευχέρεια να εκδώσει οποιοδήποτε διάταγμα θεωρεί ότι είναι αναγκαίο και προς το συμφέρον της δικαιοσύνης διά να επιτευχθεί η εκτέλεση της Δικαστικής Απόφασης. «The Court has a wide discretion in the matter to deal with an application of this kind so that justice may be done..[It} can make an elabarote order to meet the end of justice». Τα γεγονότα που αφορούσαν την πιο πάνω υπόθεση είχαν ως εξής: Εκδόθηκε ένταλμα κατάσχεσης σε σχέση με ποσό χρημάτων, το οποίο ο μεσεγγυούχος δεν είχε ακόμη εισπράξει. Ο μεσεγγυούχος, επρόκειτο να εισπράξει χρήματα, για τα οποία δικαιούχος θα ήταν ο εξ'αποφάσεως οφειλέτης, αναλογα με το αποτέλεσμα σε άλλη αγωγή, η οποία ακόμη εκκρεμούσε ενώπιον του Δικαστηρίου. Παρόλο που τα χρήματα δεν ήταν στα χέρια του μεσεγγυούχου κατά το χρόνο της εκδοσης του εντάλματος, το Δικαστήριο αποφάσισε να μην ακυρώσει το ένταλμα κατάσχεσης. Παραλληλα, εξέδωσε διάταγμα με το οποίο θα συνεχιζε να είναι το ενταλμα σε ισχύ μέχρι την αποπεράτωση της άλλης αγωγής. Σκοπός της έκδοσης αυτού του διατάγματος ήταν διά να εκτελεσθεί η Δικαστική Απόφαση. Τα γεγονότα στην υπόθεση Carna Plants Masalcha Bros v Cyprus Polular Bank[4] διακρίνονται από τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης. Σε εκείνη την υπόθεση το αντικείμενο του εντάλματος κατασχεσης ήταν ανεκκλητη τραπεζική πίστωση η οποία ήταν πληρωτέα όχι μόνο στον οφειλέτη άλλα και σε οποιοδήποτε πρόσωπο που ήταν κάτοχος των εγγράφων της τραπεζικής πίστωσης καλή τι πίστη. Το Δικαστήριο αποφάσισε ότι η ερμηνεία των λέξεων «beneficially interested» στα πλαίσια του άρθρου 73 περιλαμβάνει συμφέρον του εξ'αποφάσεως χρέωστη που να είναι άμεσο και οχι εμμεσο ή η ασκηση του να τελεί υπό ορους. Στην πιο πάνω υπόθεση, κρίθηκε ότι ο εξ'αποφάσεως οφειλέτης δεν ήταν δικαιούχος, διότι υπήρχε ορατό το ενδεχόμενο να κληθεί ο μεσεγγυούχος να πληρώσει το ποσο της τραπεζικής πίστωσης στον κάτοχο των εγγράφων που πιθανον να ήταν άλλος από τον εναγόμενο. Το Δικαστήριο αποφάσισε ότι αυτός ήταν βάσιμος λόγος να μην ασκήσει το Δικαστήριο την διακριτικη του εξουσία υπερ της έκδοσης εντάλματος κατάσχεσης. Στην περίπτωση που διαπιστώνεται κίνδυνος ότι οι μεσεγγυούχοι θα κληθούν να πληρώσουν σε τρίτους αυτό το οποίο έχουν πληρώσει στον εξ'αποφάσεως πιστωτή το Δικαστήριο θα πρέπει να μην κάνει απόλυτο το ένταλμα. Στην αγγλική υπόθεση George Lee & Sons Ltd. v Olink [5] υιοθετήθηκε η αρχή ότι δεν θα πρέπει το ένταλμα κατασχεσης να γίνεται απόλυτο όταν υπάρχει κίνδυνος ο μεσεγγυούχος να κληθεί να πληρώσει δύο φορές το ποσό το οποίο δεσμεύεται από το ένταλμα. Τέτοιο ενδεχόμενο υφίσταται όταν διαπιστώνεται ότι τα χρήματα που δεσμεύονται προορίζονται για άλλο πρόσωπο. Σε εκείνη την περίπτωση είχε εκδοθεί διαταγμα παραλαβής εναντίον της περιουσίας του εξ' αποφάσεως οφειλέτη και επομένως εγέρθηκε ζήτημα κατά πόσο θα επωφελείτο ένας πιστωτής του οφειλέτη έναντι των άλλων πιστωτών. Το Δικαστήριο διεταξε όπως τα χρήματα κατατεθούν στο Δικαστήριο μέχρι να ξεκαθαρίσει κατά πόσο ο οφειλέτης ήταν σε θέση να πληρώσει όλα τα χρέη του. Ο Lord Goff of Cheveley στην απόφαση Deutche Scachtbau v S.I.T. Co. (H.L.(E) [6], επεξήγησε ποιοι είναι οι παράγοντες που πρέπει να λάβει υπόψη του για να αποφασίσει κατά πόσο θα καταστήσει το ένταλμα κατάσχεσης απόλυτο: «Faced with such nicely balanced arguments , the guidance of authority is especially useful. Now it is true that the question has not arisen in earlier cases in the stark form which it has taken in the present case.But I have come to the conclusion that they favour the second solution which I have mentioned ie. That which favours the garnishhe and so does not require an automatic application of the assumption. I say this for, in particular , two reasons. First the test has been authoritatively stated as being whether there is a real risk that the garnishee will be compelled to pay the attached debt twice over. A test so stated is essentially one of fact not susceptible of being satisfied by a conclusive assumption of law. [I]f it appears that there is a real risk that the garnishee will be compelled by some other court to pay the attached debt a second time , it will generally be inequitable to expose him to that risk by making the garnishee order absolute . But second, in the absence of evidence establishing such a real risk, the assumption I have referred to will be applied».
  11. TO ZHTHMA THΣ ΝΟΜΙΚΗΣ ΕΚΠΡΟΣΩΠΩΗΣΗΣ ΤΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΗΣΗΣ Σύμφωνα με τα γεγονότα που έχουν τεθεί ενώπιον μου στις αντίστοιχες ένορκες δηλώσεις στα πλαίσια της αίτηση 86/96, εκδόθηκε διάταγμα στις 4 Ιουνίου, 2015, με το οποίο ο Αντώνης Γεωργιαδης διόρισθηκε συνδιαχειριστής με τον Μιχάλη Πιερίδη της περιουσίας του αποβιώσαντα προσώπου. Σύμφωνα με το άρθρο 31, του περί Διαχείρισης Κληρονομών Νόμου Κεφ. 189, κάθε διαχειριστής της περιουσίας του αποβιώσαντα έχει τις εξουσίες που θα είχε ο προσωπικός αντιπρόσωπός του αποβιώσαντα με βάση τον νόμο και το κοινοδίκαιο εκτός και εάν υπάρχει σχετικός περιορισμός της εξουσίας κατά την παραχώρηση του παραχωρητηρίου. Ανάμεσα στις εξουσίες την έχει ο Διαχειριστής της περιουσίας είναι και η έγερση δικαστικών διαδικασιών προς υπεράσπιση της περιουσίας της διαχείρησης. Στην απουσία δόλου συνδιαχειριστής της περιουσίας δεσμέυει τους υπολοιπους διαχειρηστές της περιουσίας. Συνεπώς, στην Αγγλική υπόθεση Jacomb v Harwood[7] όταν μόνο δύο από τους 4 διαχειριστές ήγειραν αγωγή εναντίον άλλου προσώπου και οι άλλοι δύο διαχειριστές απέσυραν την αγωγή στην συνέχεια το Δικαστήριο αρνήθηκε να παραμερίσει την απόσυρση της αγωγής με το σκεπτικό ότι δεσμεύθηκε η διαχείριση με την απόσυρση των δυο εκ των τεσσάρων συνδιαχειριστών. Το Δικαστήριο αποφάσισε μ' αυτόν τον τρόπο παρόλο που υπήρχε διαφωνία μεταξύ των συνδιαχειριστών σε σχέση με την απόφαση της αγωγής. Συνεπώς, οφείλω να λάβω υπόψη μου το περιεχόμενο της ένστασης του Αντώνη Γεωργιάδη ως συδιαχειριστή της περιουσίας και δεν διαπιστώνω να υπάρχει νομικό κώλυμα στην καταχώρηση της. Η καταχώρηση της ένστασης πρόκειται για έγκαιρο νομικό διάβημα που δεσμεύει την διαχείρηση της περιουσίας.
  12. ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΜΕΣΕΓΓΥΗΣΗΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΕΚΤΕΛΕΣΗΣ Σύμφωνα με την Δ. 59 κ. 35 το πιστοποιητικό του πρωτοκολλητή μετά από ψήφιση εξόδων έχει την ίδια ισχύ με Δικαστική Απόφαση και μπορεί να εκτελεσθεί εκτός και εάν ανασταλεί με έτερη διαταγή του Δικαστηρίου. Η διαδικασία μεσεγγύησης ως μέτρο εκτέλεσης είναι αυτοτελής και δεν είναι μέρος ή ενδιάμεσο διάβημα στα πλαίσια άλλης διαδικασίας. Η Δ.1 κ.2 προνοεί ότι κάθε αυτοτελή διαδικασία που προωθείται στο Δικαστήριο (cause) περιλαμβάνει αγωγή ή άλλη αυτοτελή διαδικασία που προωθείται μεταξύ του ενάγοντα και του εναγόμενου. Στην υπόθεση F. Hoffman -LA Roche And Co. A.G. ν The Chartered Bank Of Famagusta[8] το Εφετείο επεξήγησε ότι η διαδικασία που προδιαγράφεται στα άρθρα 73 και 74 του Κεφ. 6, άρθρα τα οποία εντάσσονται στο μέρος VII του Κεφ. 6 αφορά μέτρο εκτέλεσης Δικαστικών αποφάσεων, είναι διαδικασία εκτέλεσης Δικαστικής Απόφασης. Σε εκείνη την υπόθεση είχε εκδοθεί διάταγμα του Δικαστηρίου, με το οποίο είχε ανασταλεί η εκτέλεση της Δικαστικής Απόφασης για περίοδο 40 ημερών. Κρίθηκε ότι το ένταλμα κατάσχεσης περιουσίας (nisi order)εις χείρας τρίτου δυνάμει το άρθρου 73 ήταν μέτρο εκτέλεσης παρόλο που είναι προπαρασκευαστικό μέτρο της τελικής πληρωμής της περιουσίας εις χείρας του τρίτου στον πιστωτή. Επομένως, το διάταγμα αναστολής αφορούσε και το προσωρινό ένταλμα κατάσχεσης που εκδόθηκε δυνάμει του άρθρου
  13. «Sections 73 to 81 (Part VII) of the Civil Procedure Law, Cap. 6 (which we need not quote verbatim) provide that, if an application for the issue of a writ of attachment is granted by the Court, a writ goes out to the third party (the garnishee) calling on him to appear before the Court and be examined regarding the money or other movable property in his hands which is alleged to be the property of, or be due to, the judgment debtor. Under the provisions of section 74, that property becomes security in the hands of the garnishee, for the satisfaction of the claim of the judgment creditor. Finally, under section 78, the Court, after hearing all interested persons, may order that any part of the money attached shall be paid over to the judgment creditor in satisfaction of his judgment. Sections 73 to 81, referred to above, are contained in Part VII of the Civil Procedure Law, which part has as its heading "Execution by Attachment of Property». Sections 14

(1)and 15 of the Civil Procedure Law, Cap. 6, which lay down the methods of execution of judgments in Cyprus, read as follows: "14.
(1)Any judgment or order of a Court directing payment of money may, subject to the provisions of this Law, be carried into execution by all or any of the following means: (
  1. a)by seizure and sale of movable property; (
  2. b)by sale of or making the judgment a charge on immovable property; (
  3. c)by sequestration of immovable property; (
  4. d)by attachment of property under Part VII of this Law; or (
  5. e)by imprisonment of the debtor under Part VIII of this Law". "15. No judgment or order for the payment of money shall be executed except under the provisions of this Law". Finally, we have the provisions of Order 43 of our Civil Procedure Rules, which Order is entitled "Execution by Attachment of Debt or Property". Rule 1 reads as follows:— "Whenever in any proceedings to obtain an attachment under Part 7 of the Civil Procedure Law, Cap. 7, it is suggested by the garnishee that the debt or property sought to be attached belongs to some third person, or that any third person has a lien or charge upon it, the Court or Judge may order such third person to appear and state the nature and particulars of his claim upon such debt or property". Rule 2 empowers the Judge to order "execution to issue" against the garnishee or to make such other order as he may think fit with respect to any lien or charge.: "The word execution in its widest sense signifies the enforcement of or giving effect to the judgments or orders of Courts of justice. In a narrower sense, it means the enforcement of those judgments or orders by a public officer under the writs of fieri facias, elegit, capias, sequestration, attachment, possession, delivery, fieri facias de bonisecclesiasticis, etc." And the quotation goes on: "Besides these writs, there are certain analogous methods of enforcing judgments or orders, namely, attachment of debts or garnishee proceedings, charging orders on stock and shares......" The question now before us is the construction of the expression "execution" in our own law, Cap. 10, and the rules made under that Law, and for this purpose we have to look to our Civil Procedure Law, Cap. 6, and the relevant Civil Procedure Rules on execution. In our view, sections 14
(1)and 15, coupled with Part VII of Cap. 6, are conclusive. The methods of execution are expressly laid down therein and attachment of money or other movable property is one of those methods. Once a foreign judgment is put on the same footing as a Cyprus judgment its execution is covered by the provisions of the Civil Procedure Law, Cap. 6, and the relevant rules, and the attachment of money or property is a form of execution within the meaning of Cap. 10 and the rules made thereunder. Learned counsel for the appellants asked this Court to subdivide execution by attachment in two stages: the first stage to be the nisi order, which should not be treated as "execution" proper; and the second stage to be the final order (under section 78 of Cap. 6) directing the payment of the money which should be treated as execution within the meaning of the Law. We do not think that that construction is open to us. The statute is clear that an application for a writ of attachment of money or other movable property is execution within the meaning of the Law. If we held otherwise, we would also have to hold that an application to the Land Registry to have a judgment registered as a charge on land, under the provisions of section 53 of the Civil Procedure Law, Cap. 6, would not be considered execution. But it has been held by this Court that registration of a judgment under that section is execution within the meaning of the Law: see Afroditi Vassiliadou v. Charilaos E. Harikli, 1964 C.L.R.274. The second ground argued by learned counsel for the appellant was that the term "execution" must be construed as excluding the order nisi under section 73 of Cap. 6. Otherwise, he submitted, the object of the law would be defeated and it was the duty of the Court to advance such object. He further submitted that, if the order nisi were granted, there would be no hardship on the debtor as he would still have the opportunity of contesting the registration of the judgment. Once, learned counsel said, there was an affidavit before the Court that the debtor could not have the judgment set aside, it was right that the order nisi should go. The language of our statute being clear and unambiguous, we cannot exclude from the term execution any step in the method of execution described as "attachment of property" in section 14
(1)(d) and Part VII (sections 73 to 81) of the Civil Procedure Law, Cap. 6. The net result is that we hold that the expression "execution" in the proviso to subsection
(2)of section 4 of the Foreign Judgments (Reciprocal Enforcement) Law, Cap. 10, and in rules 6
(3)and 11
(1)of the Foreign Judgments (Reciprocal Enforcement) Rules, includes execution by attachment of money or other movable property; and that no form of execution, including the attachment of money in the hands of the garnishee in the present case, may issue until after the expiration of the period specified in the order of the District Court as the period within which the defendant may make an application to have the registration of the Judgment set aside, or, where such an application is made, until after the application has been finally determined». Ως εκ τούτου, δεν διαπιστώνω σφάλμα στην επιλογή του αιτητή να προωθήσει την εκτέλεση του πιστοποιητικού ψήφισης των εξόδων με εναρκτήρια αίτηση.
  1. ΚΑΤΑ ΠΟΣΟ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΛΑΒΕΙ ΥΠΟΨΗ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΟΤΙ Ο ΑΙΤΗΤΗΣ ΟΦΕΙΛΕΙ ΧΡΗΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΔΙΑΧΕΙΡΗΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΣΥΜΨΥΦΙΣΜΟΣ Ο αιτητής έχει εξασφαλίσει πιστοποιητικό ψήφισης του πρωτοκολλητή που έχει την ίδια ισχύ και αποτέλεσμα με δικαστική απόφαση. Ο συνδιαχειριστής της Διαχείρισης ισχυρίζεται ότι ο αιτητής έχει εισπράξει εισοδήματα που ανήκουν στην διαχείριση. Ως ισχυρίζεται στην παράγραφο 8 της Ένορκης Δήλωσης ο αιτητής παραδέχθηκε ότι οφείλει χρήματα στην διαχείριση και εισηγήθηκε όπως αυτό το ποσό αφαιρεθεί από τα ψηφισθέντα έξοδα. Στη συνέχεια οι διαχειριστές της περιουσίας του αποβιώσαντα τον κάλεσαν να τα πληρώσει αλλά αρνήθηκε και/ή παρέλειψε να τα πληρώσει και έτσι οι διαχειριστές καταχώρησαν την αγωγή 5649/11 με την οποία διεκδικούν αυτά τα χρήματα. Στα πλαίσια εκείνης της αγωγής ο αιτητής έχει καταχωρήσει ανταπαίτηση ύψους €25.000,00 μαζί με την υπεράσπιση. Επίσης ο συνδιαχειριστής ανέφερε ότι δυνατόν να οφείλονται και άλλα χρήματα στην διαχείριση, δηλαδή υπολογισμός εξόδων και εξωδικαστηριακή αμοιβή των συνδιαχειριστών και/ή δικηγορικά έξοδα που επιδικάσθηκε προς όφελος της διαχείρισης κτλ. Είναι θέση του συνδιαχειριστή ότι επειδή υπάρχει αυτή η απαίτηση για οφειλή του αιτητή προς την διαχείριση το Δικαστήριο θα πρέπει να μην εκδώσει διαταγή για την πληρωμή του ποσού χρημάτων που έχει κατασχεθεί με ένταλμα προς εκτέλεση του πιστοποιητικού του πρωτοκολλητή. Λαμβάνω υπόψη μου ότι ο συνδιαχειριστής έχει θέσει υπόψη μου στοιχεία απτά που καταδεικνύουν ότι ο αιτητής πιθανόν να οφείλει χρήματα στη διαχείριση. Αλλά αυτά τα στοιχεία τεκμηριώνουν την απαίτηση της διαχείρισης στα πλαίσια μίας άλλης αγωγής που ακόμη εκκρεμεί και στην οποία δεν έχει εκδοθεί τελική Δικαστική Απόφαση που είναι άμεσα εκτελεστή. Αντιθέτως, το πιστοποιητικό του πρωτοκολλητή ημερομηνίας 5 Οκτωβρίου, 2006, έχει την ισχύ Δικαστικής Απόφασης που είναι άμεσα εκτελεστή. Δεν υπάρχει ενώπιον μου οιανδήποτε έτερη διαταγή με την οποία η απόφαση για τη ψήφιση των εξόδων να έχει ανασταλεί. Δεν έχω δικαιοδοσία στα πλαίσια αυτής της διαδικασίας να κάνω ευρήματα γεγονότων και να αποφασίσω ζητήματα που θα κριθούν στα πλαίσια της αγωγής 5649/
  2. Τα γεγονότα που αφορούν την απαίτηση της διαχείρισης εναντίον του αιτητή είναι το αντικείμενο άλλης Δικαστικής διαδικασίας. Σε αντίθεση με την αξίωση της διαχείρισης εναντίον του αιτητή το ποσό των €3.334,76 πλέον τόκο αφορά Δικαστική Απόφαση που είναι άμεσα εκτελεστή. Στην υπόθεση Limassol Wine Association v Bank of Cyprus and Vine products Scheme[9], το Εφετείο επικύρωσε πρωτόδικη Απόφαση που διέταξε την πληρωμή ποσού εις χείρας τρίτου προς ικανοποίηση Δικαστικής Απόφασης παρά το γεγονός ότι υπήρχε ισχυρισμός που προβλήθηκε από τον χρεώστη ότι υπήρχε μεταγενέστερη έτερη συμφωνία των μερών για διακανονισμό της οφειλής που θεμελιώθηκε με την Δικαστική Απόφαση. «. It was properly open to the trial Court on the material before it not to treat the said agreement as a novatin doing away with the judgement debt as such. It was indeed nothing more than an agreement as to the mode of payment of outstanding and impossible to settle otherwise liabilitiesincluding the judgement debt in question, therefore it was perfectly open to the respondents ti seek to enforce the judgement debt by due process of execution and it was likewise proper for the trial Court to make the order proper for the trial Court to make the order which was appealed against». Με την ίδια λογική δεν μπορώ να αρνηθώ να εκτελέσω Δικαστική Απόφαση διότι υπάρχει ισχυρισμός για οφειλή προς την διαχείριση που είναι το αντικείμενο άλλης Δικαστικής διαδικασίας που εκκρεμεί ακόμη. Όταν μία Δικαστική Απόφαση αφορά την πληρωμή χρημάτων αυτή είναι κατά το χρόνο έκδοσής της άμεσα εκτελεστή εκτός και εάν έχει εν τω μεταξύ εκδοθεί διαταγή για αναστολή της απόφασης. Halsburys Laws of England[10] : «When the judgement or order is for the payment of money or for the delivery or transfer of any property, real or personal, by one person to another, execurtion may issue without any demand being first made and without service of the judgement on the debtor». Η διαδικασία αυτή αφορά την εκτέλεση Δικαστικής Απόφασης που δεν έχει ανασταλεί. Έχω ικανοποιηθεί ότι η διαταγή αυτή ισχύει, και είναι εκτελεστή και έχω ικανοποιηθεί ότι αυτά τα χρήματα πράγματι είναι εις χείρας της Τράπεζας Κύπρου, και κρατούνται προς όφελος της διαχείρισης. Δεν φαίνεται να υπάρχει τρίτο άτομο που έχει συμφέρον στα χρήματα καθότι ο αιτητής έχει τεκμηριώσει τη θέση ότι τα χρήματα είναι κατατεθειμένα σε τραπεζικό λογαριασμό, που ανήκει στην διαχείριση. Αυτό το ποσό, δεν έχει πληρωθεί, οπότε το Δικαστήριο είναι υπόχρεο να εκτελέσει την Δικαστική Απόφαση με την πληρωμή του ποσού χρημάτων εις χείρας τρίτου μέχρι που να εξοφληθεί το ποσό που αναγράφεται στο πιστοποιητικό του πρωτοκολλητή. Το γεγονός ότι υπάρχει αξίωση της διαχείρισης εναντίον του αιτητή που είναι το αντικείμενο άλλης Δικαστικής διαδικασίας που εκκρεμεί, δεν είναι βάσιμος λόγος να αρνηθώ να εκτελέσω το πιστοποιητικό του πρωτοκολλητή που είναι στην ουσία Δικαστική Απόφαση. Ως εκ τούτου, εκδίδεται διάταγμα ως η παράγραφος Γ της αίτησης. Τα έξοδα της διαδικασίας επιδικάζονται εναντίον της διαχείρισης, όπως αυτά υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο καθότι ο συνδιαχειριστής Αντώνης Γεωργιάδης έχει με τις πράξεις του δεσμεύσει την διαχείριση με την καταχώρηση της ένστασης. (Υπ.) ............ Ν. Ταλαρίδου-Κοντοπούλου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΧΡΓ [1] 1 CLR 583
(1987)[2] Vol. XI CLR 3 , 5.12.1918 [3] 2 JSC 283
(1981)[4] 1 ΑΑΔ 1
(1990), Πολ. Εφεση 7170, ημερ. 31.1.99 [5] [1972] 1 ALL ER 359 [6] 3 WLR 230, 257-258
(1988)[7] 2 Ves. Sen. 267 [8] 1 CLR
(1969)[9] 1 CLR 8
(1967)[10] 3rd edition Volume 16 Execution Sect 2 pg. 5:

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.