ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ (ΚΥΠΡΟΥ) ΛΤΔ ν. ΚΩΣΤΑ ΜΑΥΡΙΔΗ, Αγωγή Αρ. 6665/02, 10/3/2017

(4), 9 στο άρθρο 30 του Συντάγματος και στις Γενικές-Συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Στην υποστηρικτική ένορκη δήλωση του προβάλλει μεταξύ άλλων ότι: i. Ήταν παράτυπη και αντικανονική η μονομερής έκδοση του διατάγματος, πράγμα που συνιστά παράβαση της αρχής της δίκαιης δίκης και του δικαιώματος ακρόασης του. ii. Το περιεχόμενο των §6-9 της παλαιότερης ένορκης δήλωσης του είναι σαφές και ξεκάθαρο, οπότε δεν υφίσταται κανένας καλός λόγος για αντεξέταση του. iii. Το αίτημα για αντεξέταση ήταν πρόωρο, καθότι ήταν γνωστό ότι θα καταχωρείτο αίτηση για συμπληρωματική ένορκη δήλωση του ιδίου επί της ένστασης στην κυρίως αίτηση. Από την άλλη πλευρά οι Καθ΄ ων προβάλλουν 12 λόγους ένστασης οι οποίοι συνοψίζονται στο ότι:

1. Η αίτηση αντεξέτασης ήταν καθόλα νόμιμη, νομότυπη, δεν συνιστά κατάχρηση, εμπίπτει εντός των δικαιωμάτων τους και μπορούσαν να αποταθούν μονομερώς, χωρίς να παραβιάζεται η αρχή της δίκαιης δίκης ή το δικαίωμα ακρόασης.
2. Τυχόν ακύρωση του διατάγματος θα πλήξει ανεπανόρθωτα τα δικαιώματα τους.
3. Η καταχώριση από τον Αιτητή αίτησης για συμπληρωματική ένορκη δήλωση (επί της κυρίως αίτησης) αποτελεί ανεξάρτητο δικονομικό διάβημα.
4. Το Δικαστήριο δεν μπορεί να λειτουργήσει ως Εφετείο και ή δεν επιτρέπεται επέμβαση του δυνάμει της Δ.48 κ.8

(4)και ή ο Αιτητής δεν υποστήριξε το αίτημα του με οποιοδήποτε στοιχείο για το πώς επηρεάζεται από το Διάταγμα για Αντεξέταση του. Στην ένορκη δήλωση η οποία συνοδεύει την ένσταση η δικηγόρος στο γραφείο που εκπροσωπεί τους Καθ΄ ων, κα Χ. Πιερή, αναφέρεται στο ιστορικό της κυρίως αίτησης και παραθέτει τους λόγους ένστασης τους οποίους επεξηγεί. Μεταξύ των βασικών της θέσεων είναι πως καθόλα νόμιμα καταχωρίστηκε μονομερής αίτηση και πως το Δικαστήριο μπορούσε, εάν το έκρινε σκόπιμο να διέτασσε την επίδοση της. Διευκρινίζει δε ότι η κυρίως αίτηση βασίζεται τόσο επί του Κεφ. 6 όσο και στο Κεφ.

1. Αγορεύσεις Κατά την αγόρευση του εκ μέρους του Αιτητή ο κ. Παγιάσης κάλεσε το Δικαστήριο: - Εν πρώτοις να δεχθεί ότι η κυρίως αίτηση βασίζεται στο Κεφ. 62 και στη βάση αυτή να καταλήξει ότι δεν χωρεί καν η έκδοση διατάγματος αντεξέτασης ή - Κατά δεύτερον, σε διαφορετική περίπτωση, να κρίνει ότι το διάταγμα δεν μπορούσε να εκδοθεί μονομερώς, καθότι δεν προβλέπεται κάτι τέτοιο από τη Δ.39 ή τη Δ.
2. Η θέση της κας Πιερή ήταν πως η Δ.39 κ.1 αναφέρεται σε «παράκληση» (και όχι αίτηση) οπότε θα μπορούσε να γίνει είτε γραπτώς είτε προφορικώς. Παρά ταύτα το Δικαστήριο διατηρούσε την ευχέρεια να διατάξει την επίδοση της, πράγμα το οποίο δεν έπραξε ασκώντας διακριτική ευχέρεια. Υποστήριξε ότι το Διάταγμα ήταν απαραίτητο διότι οι παράγραφοι επί των οποίων ζητήθηκε αντεξέταση περιέχουν ισχυρισμούς οι οποίοι συγκρούονται με παλαιότερη ένορκη δήλωση. Ήταν η θέση της πως παρά το ότι το Κεφ.62 και το Κεφ.6 δημιουργούν μαχητό τεκμήριο ύπαρξης σκοπού καταδολίευσης, εντούτοις ως πιστωτές έχουν υποχρέωση προσκόμισης μαρτυρίας και εν προκειμένω η άδεια για αντεξέταση του χρεώστη είναι ένας τέτοιος τρόπος. Νομική Πτυχή Πριν από οτιδήποτε άλλο θα πρέπει να διευκρινιστεί πως αναμφίβολα ο Αιτητής είχε κάθε δικαίωμα, στηριζόμενος στη Δ.48 κ.8

(4)να καταχωρίσει την υπό κρίση δια κλήσεως αίτηση επιδιώκοντας την ακύρωση διατάγματος το οποίο είχε εκδοθεί μονομερώς. Όπως έχει αναφερθεί στην υπόθ. Αναφορικά με τον Γεώργιο Τσιμόν

(1998)1(Γ) Α.Α.Δ. 1417: Όπως έχει νομολογηθεί ακόμη και στις περιπτώσεις επιστρεπτέου συντηρητικού διατάγματος ο ενδιαφερόμενος διάδικος έχει δικαίωμα να προστρέξει στην Δ.48 θ.8

(4)προκειμένου να προσβάλει διάταγμα το οποίο εκδόθηκε μονομερώς. Αυτό το δικαίωμα ή δυνατότητα λειτουργίας της Δ.48 θ.8

(4)παρέχεται και «εκεί όπου διάταγμα εκδόθηκε σε μονομερή αίτηση αναγόμενη έξω από την σφαίρα της παραγ. 1 του θ.8 της Δ.48» (Βλ. Έλληνας ν. Χριστοδούλου κ.α.α

(1995)1 Α.Α.Δ. 438, 444, 445 και HadjiSoteriou

(1986)1 C.L.R. 429. Βλ. και Αίγλη Κωνσταντινίδου κ.α.

(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 853 στην οποία δεν χορηγήθηκε άδεια ακριβώς εξ αιτίας της Δ.48 θ.8

(4)). .................................. Η εμβέλεια της Δ.48 θ.8

(4)καλύπτει όλο το φάσμα των διαταγμάτων που εκδίδονται μετά από μονομερή αίτηση περιλαμβανομένου και του επίδικου διατάγματος. Για μετριασμό των τυχόν επιπτώσεων από την έκδοση διαταγμάτων μονομερώς και την επίλυση της διαφοράς σε πρώτο βαθμό από το πρωτόδικο δικαστήριο η σοφία του Νομοθέτη έχει οδηγήσει στη θέσπιση της Δ.48 θ.8

(4). Η δυνατότητα επίλυσης της διαφοράς από το πρωτόδικο δικαστήριο αποτελεί ένα ενδεδειγμένο διαδικαστικό μέτρο το οποίο προάγει τους σκοπούς της δικαιοσύνης». Πλήρης επισκόπηση της νομολογίας για τη δυνατότητα χρήσης της Δ.48 κ.8

(4)και για ex parte αιτήσεις που δεν περιλαμβάνονται στη Δ.48 κ.8 περιέχεται στην πιο πρόσφατη υπόθ. Αναφορικά με τη Lani Restaurants Ltd κ.α., Πολ. Αιτ. 88/2015, ημ. 9.7.15, στην οποία μάλιστα γίνεται και παραπομπή στην παραπλήσια εξουσία (δυνατότητα) ακύρωσης διατάγματος την οποίαν παρέχει και η Δ.48 κ.11, με αναφορά στην υπόθ. Ηλίας ν. Σ.Π.Ε. Αγίας Νάπας

(2009)1(Α) Α.Α.Δ. 365. Στη βάση των πιο πάνω αρχών δεν τίθεται βεβαίως οποιοδήποτε ζήτημα μετατροπής του παρόντος δικαστηρίου σε Εφετείο του εαυτού του, ως έχουν εισηγηθεί οι Καθ΄ ων. Κατά τη γνώμη μου η παρούσα εμπίπτει στην εμβέλεια της Δ.48 κ.8

(4)και δεν σχετίζεται καθόλου με τα λεχθέντα στην υπόθ. Marfin ν. Ηλιάδης

(2012)1 Α.Α.Δ. 1745 ή στην υπόθ. Αναφορικά με την Αίτηση Αντώνη Βούρου

(2003)1(Β) Α.Α.Δ.

1. Θα συμφωνήσω με την εισήγηση του κ. Παγιάση ότι προέχει κατ΄ αρχάς η εξέταση της φύσης της κυρίως αίτησης, καθότι όντως η απάντηση στο ερώτημα έχει τη σημασία του και ενδεχομένως να καταστήσει αχρείαστη την εξέταση οποιωνδήποτε άλλων ζητημάτων. Με την κυρίως αίτηση τους ημερ. 22.1.15 οι Καθ΄ ων (Ενάγοντες) βασικά είχαν ζητήσει: Α. Εξέταση του Εναγομένου αναφορικά με καταδολιευτική μεταβίβαση τριών τεμαχίων γης. Β. Διάταγμα που να κηρύσσει άκυρη τη μεταβίβαση των εν λόγω τεμαχίων. Γ. Διάταγμα επανεγγραφής των ακινήτων επ΄ ονόματι του Εναγομένου. Είχαν στηρίξει την αίτηση τους τόσο στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 6 (άρθρα 82-92) όσο και στον περί Δολίων Μεταβιβάσεων (Ακύρωση) Νόμο Κεφ. 62 (άρθρα 2-5). Με την καταχώριση της αίτησης τους δεν εξέδωσαν οποιαδήποτε κλήση μάρτυρος προς τον Εναγόμενο, ως είθισται σε αιτήσεις βασιζόμενες στο Μέρος VIII του Κεφ.
2. Ούτε σε οποιαδήποτε δικάσιμο ήταν παρών ο Εναγόμενος και κατά συνέπειαν ούτε και δεσμεύθηκε οποτεδήποτε για την παρουσία του στο Δικαστήριο για σκοπούς εξέτασης του. Να σημειωθεί πως στη βάση παλαιότερης αίτησης ημερ. 19.3.14 κατά την ημέρα επίδοσης της κυρίως αίτησης στον Εναγόμενο είχε εκδοθεί και διάταγμα μηνιαίων δόσεων εις βάρος του ύψους €1.000 αρχομένων από 1.2.15 (αλλά άγνωστο αν εκδόθηκε πριν ή μετά την επίδοση της υπό κρίσιν αίτησης). Μεταγενέστερα, ήτοι στις 29.3.16, οι Ενάγοντες εξέδωσαν κλήση μάρτυρος προς τον Εναγόμενο καλώντας τον να εμφανιστεί στις 14.4.16, κατά την ακρόαση της κυρίως αίτησης τους, πράγμα το οποίο επανέλαβαν και στις 9.11.16 για την επερχόμενη ακρόαση (τότε) της 19ης Δεκεμβρίου
3. Για την τελευταία περίπτωση έγινε και επίδοση της κλήσης μάρτυρος στις 12.12.
4. Παρά ταύτα όμως στις 14.12.16 είχαν εξασφαλίσει και το επίμαχο Διάταγμα για αντεξέταση στη βάση της μονομερούς αίτησης τους ημερ. 7.12.16, χωρίς βεβαίως να είχαν αναφέρει στην ένορκη δήλωση τους ότι είχαν ήδη εκδώσει δύο φορές κλήση μάρτυρος ή ότι τουλάχιστον η δεύτερη είχε επιδοθεί. Πέραν όμως του πιο πάνω ιστορικού, είναι προφανές από τα αιτητικά της κυρίως αίτησης πως: i. Το λεκτικό της παραγράφου Α παραπέμπει σαφέστατα στις πρόνοιες των άρθρων 82

(1)(γ) και 84

(1)(γ) του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, αν κρίνει κάποιος από το αίτημα για εξέταση αναφορικά με «δωρεά, παράδοση ή μεταβίβαση οποιουδήποτε περιουσιακού στοιχείου». ii. Το λεκτικό της παραγράφου Β παραπέμπει εξίσου σαφέστατα στο άρθρο 3

(1)του περί Δολίων Μεταβιβάσεων (Ακύρωση) Νόμου, Κεφ. 62, αν κρίνει κάποιος από το αίτημα για κήρυξη «άκυρης» της μεταβίβασης ως γενομένης προς τον σκοπό καταδολίευσης «και ή με σκοπό παρεμπόδισης και/ή καθυστέρησης ικανοποίησης των εξ αποφάσεως χρεών του». Καθίσταται αντιληπτό από τα πιο πάνω πως οι Αιτητές δεν στηρίχθηκαν στο άρθρο 87

(1)του Κεφ. 6 για να ζητήσουν ακύρωση καταδολιευτικής μεταβίβασης αλλά στο άρθρο 3

(2)του Κεφ. 62, εξ ου και η §6 της συνοδεύουσας ένορκης δήλωσης η οποία στην πραγματικότητα αναπαραγάγει το λεκτικό του τελευταίου πιο πάνω εδαφίου αναφερόμενη σε δόλια μεταβίβαση και σε έλλειψη χρηματικού ανταλλάγματος. Η εν λόγω §6 έχει ως ακολούθως: «6. Ο Εναγόμενος προέβηκε στη μεταβίβαση των πιο πάνω κτημάτων προς τον κον Χρίστο Ανδρέου Μαυρίδη χωρίς να λάβει οποιοδήποτε χρηματικό ή άλλο αντάλλαγμα, δόλια και με πρόθεση να παρεμποδίσει ή καθυστερήσει τους Ενάγοντες από του να προχωρήσουν στην καταχώρηση οποιωνδήποτε μέτρων εναντίον του για εκτέλεση της απόφασης που εκδόθηκε εναντίον του και να ανακτήσουν το ποσό που ο Εναγόμενος οφείλει προς αυτούς». Είναι προφανές πως οι Αιτητές επιθυμούν και προτίθενται να στηριχθούν και επικαλεστούν το τεκμήριο που δημιουργεί το ως άνω άρθρο 3

(2)μεταθέτοντας το βάρος στον Εναγόμενο και στον νέο ιδιοκτήτη να αποδείξουν ότι η μεταβίβαση έγινε καλή τη πίστει και όχι με πρόθεση παρεμπόδισης ή καθυστέρησης των πιστωτών. Προφανώς αυτός είναι και ο λόγος που οι Αιτητές δεν επικαλέστηκαν εξαρχής τις πρόνοιες του άρθρου 83 του Κεφ. 6 για εξαναγκασμό του Εναγομένου «να εμφανιστεί ενώπιον του Δικαστηρίου για σκοπούς εξέτασης» δυνάμει του Κεφ. 6. Αλλά και όταν επιχείρησαν να το πράξουν δεν επέμειναν στην αρχική τους θέση για κλήση μάρτυρος βάσει της οποίας θα προχωρούσε το Δικαστήριο στην εξέταση του Καθ΄ ου (όπως προνοεί το άρθρο 82 του Κεφ. 6), συμπεριλαμβανομένων και θεμάτων που ίδιος ο Εναγόμενος είχε παραθέσει στην ένορκη του δήλωση. Αντιθέτως προχώρησαν με την επίμαχη αίτηση για αντεξέταση του, πράγμα που επιβεβαιώνει την άποψη ότι εν τέλει αντιλαμβάνονται και αντιμετωπίζουν την κυρίως αίτηση όχι ως αίτηση όπως αυτή καθορίζεται στο άρθρο 82

(2)του Κεφ. 6 αλλά ως πρωτογενή αίτηση για ακύρωση δόλιας μεταβίβασης βάσει του Κεφ.

1. Εν πάση περιπτώσει θα πρέπει να πω ότι από τη στιγμή που οι ίδιοι επέλεξαν να στηρίξουν την αίτηση τους και στο Κεφ. 62 ούτως ή άλλως υπερτερεί η φύση της ως τέτοιας αίτησης, με καταλυτικές όντως συνέπειες και ως προς το ζήτημα που απασχολεί. Όπως έχει αναφερθεί στην υπόθ.
2. Άντρη Ιωακείμ κ.α. ν. Λαϊκής Τράπεζας Λτδ (Αρ. 1)

(2003)1(Α) Α.Α.Δ. 198: «Κατά τη γνώμη μας η αίτηση κάτω από τις διατάξεις του Κεφ.62 ανήκει στην κατηγορία αιτήσεων που έχουν πρωτογενή χαρακτήρα. Και για την οποία ισχύει η προθεσμία καταχώρησης έφεσης των έξι εβδομάδων. Παρόλο που δικονομικά τέτοια αίτηση είναι ενταγμένη στο πλαίσιο της αγωγής, εντούτοις ο ομφάλιος λώρος με αυτή έχει αποκοπεί. Πρόκειται για αυτόνομη διαδικασία, που στοχεύει σε άλλης μορφής θεραπεία και που κατατάσσεται, όπως προελέχθη, για το σκοπό που συζητούμε, στην ευρύτερη κατηγορία των αγωγών». Δεδομένου λοιπόν ότι πρόκειται για αυτόνομη διαδικασία η οποία κατατάσσεται στην ευρύτερη κατηγορία των αγωγών είναι αυτονόητο πως δεν υπάρχει δυνατότητα εξαναγκασμού του Εναγομένου να προσφέρει μαρτυρία υπέρ της υπόθεσης του. Είναι δικό του συνταγματικό δικαίωμα να υπερασπιστεί όπως επιθυμεί. Κατάληξη Στη βάση όλων των πιο πάνω κρίνεται πως δεν θα μπορούσε να υποχρεωθεί να παρουσιαστεί στο Δικαστήριο, οπότε και η αίτηση του θα πρέπει να επιτύχει. Κατά συνέπειαν εκδίδεται Διάταγμα με το οποίο ακυρώνεται το εκδοθέν στις 14.12.16 διάταγμα αντεξέτασης του. Επιδικάζονται προς όφελος του Εναγομένου-Αιτητή και εις βάρος των Εναγόντων-Καθ΄ ων έξοδα ως θα υπολογιστούν συν Φ.Π.Α., καταβλητέα στο τέλος της κυρίως αίτησης. (Υπ.).................. Χ.Β. Χαραλάμπους, Α.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής ./ΚΚ