Σωτήρη Παυλίδη ν. PRIME INSURANCE COMPANY LIMITED, Αρ.Αγωγής: 5270/2016, 7/4/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Λ.Α.Παντελή, Ε.Δ. Αρ.Αγωγής: 5270/2016 Μεταξύ: Σωτήρη Παυλίδη Ενάγοντα και PRIME INSURANCE COMPANY LIMITED Εναγομένων ----------- Ημερομηνία: 7 Απριλίου 2017 Για τον ενάγοντα: κος Γ.Παπαντωνίου Για τους εναγόμενους: καμία εμφάνιση Α Π Ο Φ Α Σ Η Η αξίωση παραπέμπει στο αστικό αδίκημα της αμέλειας. Δεν είναι πρόθεσή μου να μακρηγορήσω παραθέτοντας σύνοψη των δικογράφων και της μαρτυρίας. Αυτό γιατί η υπόθεση δεν προχώρησε σε ακρόαση αλλά σε απόδειξη. Η αγωγή καταχωρίστηκε την 8.11.
- Ας σημειωθεί πως το κλητήριο ένταλμα που καταχωρίστηκε ήταν γενικώς οπισθογραφημένο. Τούτο το κλητήριο επιδόθηκε στους εναγόμενους την 14.11.
- Ακολούθως και συγκεκριμένα την 13.1.2017, η πλευρά του ενάγοντα καταχώρισε και έκθεση απαιτήσεως. Την ίδια ημερομηνία [13.1.2017] υπέβαλε και αίτηση για έκδοση απόφασης, εδραζόμενη στο γεγονός πως οι εναγόμενοι δεν καταχώρισαν σημείωμα εμφανίσεως. Η σχετική αίτηση ορίστηκε την 27.1.2017, ότε και προγραμματίστηκε εκ νέου, αυτή τη φορά για απόδειξη. Υπό το φως των πιο πάνω η υπόθεση ορίστηκε για απόδειξη την 1.3.
- Την εν λόγω ημερομηνία παρουσιάστηκε στο δικαστήριο ο ενάγων. Άλλος μάρτυρας δεν κλήθηκε να καταθέσει. Εν τούτοις ο ενάγων κατέθεσε και αριθμό τεκμηρίων όπως· αστυνομική έκθεση (τεκμήριο 1), ιατρικό πιστοποιητικό (τεκμήριο 2), κατάσταση ασφαλιστικού λογαριασμού (τεκμήριο 3), τιμολόγιο από ιατρό Μαντά (τεκμήριο 4), απόδειξη διά έξοδα φυσιοθεραπειών (τεκμήριο 5), έκθεση εκτιμητή (τεκμήριο 6) και τιμολόγιο εκτίμησης (τεκμήριο 7). Όπως έχω προαναφέρει δεν είναι πρόθεση μου να μεταφέρω σύνοψη της μαρτυρίας του ενάγοντα. Άλλωστε πιο κάτω γίνεται εκτεταμένη αναφορά, ως μέρος των διαπιστώσεων του δικαστηρίου. Ας σημειωθεί όμως ότι διεξήλθα με προσοχή τόσο τα δικόγραφα όσο και τη μαρτυρία και δεν διαπίστωσα απόκλιση. Εν ολίγοις, δικόγραφα και μαρτυρία ταυτίζονται και δεν αποκαλύπτουν διάσταση. Τώρα, έχει ήδη λεχθεί ότι μοναδικός μάρτυρας που κλήθηκε στο δικαστήριο είναι ο ενάγων. Η μαρτυρία τούτου δεν αμφισβητήθηκε, όπως ούτε και αντικρούστηκε. Παρεμβάλω εδώ ότι η μαρτυρία του ενάγοντα, και με αυτό δεν εννοώ απλώς την κατάθεσή του αλλά και το σύνολο των τεκμηρίων που παρουσίασε, εξετάστηκαν διεξοδικά, τόσο αυτοτελώς όσο και ως σύνολο. Καταλήγω εν προκειμένω ότι ο ενάγων είπε την αλήθεια στο δικαστήριο χωρίς υπερβολές, πλατειασμούς και επιτηδειότητα. Συνακόλουθα, δέχομαι τη μαρτυρία του ως ορθή και αληθή. Βάσει της αξιόπιστης μαρτυρίας καταλήγω ότι τα πραγματικά γεγονότα έχουν ως ακολούθως· την 4.2.2016 και περί ώρα 21:00 ο ενάγων οδηγούσε τη μοτοσυκλέτα KZC211 στη λεωφόρο Τσερίου στο Στρόβολο, με κατεύθυνση το Τσέρι. Στη συμβολή της λεωφόρου Τσερίου με την οδό Αγίου Γεωργίου, συμβολή η οποία ελέγχεται από φώτα τροχαίας, το όχημα με αριθμό εγγραφής ΜΚΜ879, το οποίο οδηγούσε κάποια Μαρούλα Σιαηλή, επιχειρώντας να στρίψει δεξιά ως η πορεία του, εισήλθε στη διασταύρωση με αποτέλεσμα να ανακόψει την πορεία του ενάγοντα. Κατά πάντα ουσιώδη χρόνο το όχημα ΜΚΜ879 ήταν ασφαλισμένο από την εναγομένη εταιρεία. Το σχέδιο σκηνής του δυστυχήματος, αλλά και η συνοπτική έκθεση γεγονότων που είναι μέρος της σχετικής αστυνομικής έκθεσης (τεκμήριο 1) υποστηρίζουν ότι η ανακοπή πορείας προκλήθηκε λόγω των ενεργειών της οδηγού του οχήματος ΜΚΜ
- Υποδεικνύεται εν προκειμένω ότι το σημείο σύγκρουσης, σημείο Χ στο σχέδιο σκηνής, βρίσκεται στη λωρίδα κυκλοφορίας του ενάγοντα, ενώ οι ζημίες στο όχημα βρίσκονται στο μπροστινό αριστερό φτερό, στοιχεία που υποδηλώνουν ότι το όχημα είναι εκείνο που κινήθηκε αιφνίδια και ανέκοψε την πορεία της μοτοσυκλέτας. Παρεμβάλλω εδώ ότι οι πιο πάνω διαπιστώσεις αποκαλύπτουν αμέλεια από μέρους της οδηγού του άλλου οχήματος [όχημα με αριθμό εγγραφής ΜΚΜ879] και κατ'επέκταση της εναγομένης, εφόσον κατά τον επίδικο χρόνο ήταν η ασφαλιστική εταιρεία που είχε ασφαλισμένο το όχημα. Αν χρειάζεται, σημειώνεται πως η είσοδος στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας άνευ αποχρώντος λόγου, συνιστά ανακοπή πορείας και τεκμαίρει αμέλεια (βλ. Χρυσάνθη Χρυσάνθου και Σταύρος Φραντζή υπό την ιδιότητα τους ως διαχειριστές της περιουσίας του αποβιώσαντος Μάριου Φραντζή ν. Ανδρέα Φραντζή
(2010)1B Α.Α.Δ.1295, 1306). Επανερχόμενος στις διαπιστώσεις παρατηρώ ότι μετά το δυστύχημα ο ενάγων διακομίστηκε με ασθενοφόρο στο Τμήμα Ατυχημάτων και Επειγόντων Περιστατικών του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας. Περί τούτου σχετικό είναι το τεκμήριο 2 (ιατρικό πιστοποιητικό) όπου ο ιατρός Νταβλατίδης κατέγραψε τις διαπιστώσεις του, δηλαδή ότι ο ενάγων παρουσίαζε «Κάκωση ΘΜΣΣ, θλαστικά τραύματα ρινός, γονάτου και πηγουνιού. Έγινε συρραφή γονάτου, πηγουνιού και ρινός.» Περιπλέον, στον ενάγοντα δόθηκε φαρμακευτική αγωγή, ως επίσης άδεια αναπαύσεως επτά ημερών. Ο ενάγων απελύθη αυθημερόν. Όπως προκύπτει από το δεύτερο ιατρικό πιστοποιητικό (το εν λόγω πιστοποιητικό είναι ημερομηνίας 3.8.2016 και αποτελεί μέρος του τεκμηρίου 2) δύο ημέρες μετά το δυστύχημα, συγκεκριμένα την 6.2.2016, ο ενάγων μετέβη εκ νέου στο Τμήμα Ατυχημάτων και Επειγόντων Περιστατικών παραπονούμενος για θωρακικό άλγος δεξιού ημιθωρακίου. Διενεργήθηκε ακτινολογικός έλεγχος και διαπιστώθηκε ότι έφερε κατάγματα 2ης, 3ης, 4ης, 5ης και 6ης δεξιάς πλευράς και δεξιάς εγκάρσιας απόφυσης Θ
- Εισήχθη εκ νέου στο Γενικό Νοσοκομείο και του συστήθηκε χρήση μαλακού κολάρου αυχένος. Εν τέλει έλαβε εξιτήριο τρεις μέρες μετά, δηλαδή την 9.2.
- Πέραν των πιο πάνω ο ενάγων επισκέφθηκε και τον πλαστικό χειρουργό Μαντά, ώστε να διερευνήσει τον τρόπο αντιμετώπισης των ουλών που αποκόμισε ένεκα του ατυχήματος. Όπως αναφέρεται στο πιστοποιητικό του τελευταίου (είναι μέρος του τεκμηρίου 2), ο ενάγων φέρει πολλαπλές ουλές στην πρόσθια επιφάνεια της δεξιάς κνήμης, υπερτροφική ουλή στην πλάγια πλευρά της ρινός, ουλή πώγωνος και ουλή στο αριστερό γόνατο. Διά εξάλειψη τούτων των ουλών επιβάλλεται να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση. Πέραν των πιο πάνω, ο ενάγων υπεβλήθη και σε φυσιοθεραπείες, ως φαίνεται στη σχετική απόδειξη τεκμήριο 5, διά αποκατάσταση της βλάβης. Λόγω του ατυχήματος ο ενάγων υπέστη και διάφορες υλικές ζημίες. Τούτες έχουν ως ακολούθως, αφενός μεν η έκθεση του δρος Μαντά κόστισε €200,
- Σχετικό είναι το τεκμήριο 4, δηλαδή απόδειξη ότι ο ενάγων κατέβαλε τούτο το ποσό. Περιπλέον, οι φυσιοθεραπείες στις οποίες υπεβλήθη κόστισαν €430,00 (βλ. τεκμήριο 5). Η έκθεση του εκτιμητή, τεκμήριο 6, αποκαλύπτει πως η αξία της μοτοσυκλέτας, ιδιοκτησία του ενάγοντα, ελαχιστοποιήθηκε σε €100,00, ενώ η αμέσως προηγούμενη του δυστυχήματος αξία τούτης ήτο €2.000,
- Διαπιστώνεται λοιπόν ότι ο ενάγων υπέστη ζημία ύψους €1.900,
- Περαιτέρω, ο ενάγων κατέβαλε το ποσό των €95,20 διά ετοιμασία της έκθεσης του εκτιμητή (βλ. τεκμήριο 7). Εν κατακλείδι, η χειρουργική επέμβαση στην οποία επιβάλλεται να υποβληθεί για εξάλειψη των ουλών, κοστίζει €3.000,
- Πέραν των πιο πάνω ο ενάγων διατείνεται ότι υπέστη και κάποιες άλλες ζημίες όπως· αξία αστυνομικής έκθεσης, €85,00· μεταφορικά έξοδα, €200,00· και απώλεια απολαβών, €2.760,
- Παρατηρώ ότι σε σχέση με τα δύο πρώτα κονδύλια ουδεμία απόδειξη ή έστω κάποια μαρτυρία, προφορική ή άλλως πως, προσκομίστηκε. Από την άλλη, η απώλεια απολαβών συναρτήθηκε με το τεκμήριο 3, δηλαδή κατάσταση ασφαλιστικού λογαριασμού. Εν τούτοις το εν λόγω τεκμήριο ομιλεί για τις ασφαλιστέες αποδοχές του ενάγοντα για το έτος
- Τίποτα περαιτέρω και τίποτα λιγότερο. Γιατί ο ενάγων απαιτεί €2.760,00, σε πόσες ημέρες αναλογεί τούτο το ποσό και γιατί ήταν αναγκαίο να οικουρήσει τόσες ημέρες και συνεπώς να αποστεί από την εργασία του και να απωλέσει τούτο το ποσό, δεν επεξηγήθηκε. Περιττό βεβαίως να υποδειχθεί η αυστηρότητα που διέπει το ζήτημα και συγκεκριμένα ότι ο ενάγων πρέπει να αποδεικνύει κάθε λεπτομέρεια των ειδικών ζημιών που απαιτεί. Επί του προκειμένου σχετική είναι η υπόθεση Ηρακλέους ν. Πέτρου
(1994)1 Α.Α.Δ.239, 243, στην οποία υιοθετήθηκαν τα αναφερόμενα στην υπόθεση Bonham - Carter v. Hyde Park Hotel Ltd
(1948)64 T.L.R.177, 178. Λέχθηκε εκεί ότι. «Plaintiffs must understand that if the bring actions for damages it is for them to prove their damage; it is not enough to wright down the particulars, and so to speak, throw them at the head of the court, saying "This is what I have lost, I ask you to give me these damages'. They have to prove it.» Δεν παραγνωρίζω ότι η ένορκη δήλωση του ενάγοντα υιοθετεί το περιεχόμενο του κλητηρίου εντάλματος, όπου εκεί παρέχεται κάποια επεξήγηση. Δεν είναι όμως αυτός ο ενδεδειγμένος τρόπος και ούτε μπορεί τούτο να οδηγήσει σε διαπίστωση πραγματικού γεγονότος. Ως εκ των πιο πάνω, τα τρία τελευταία ποσά, δηλαδή· αξία αστυνομικής έκθεσης-€85,00, μεταφορικά έξοδα-€200,00 και απώλεια απολαβών-€2.760,00, δεν μπορώ να τα αποδεχθώ και ως εκ τούτου σε αυτή την έκταση η αξίωση απορρίπτεται. Έχοντας καταλήξει σε σχέση με όλα τα πιο πάνω το μόνο που απομένει πλέον είναι η αποτίμηση των γενικών αποζημιώσεων. Υποδεικνύεται ότι είναι τούτο έργο πολυσύνθετο και βεβαίως άχαρο και ψυχοφθόρο. Δεν είναι εύκολη υπόθεση η αποτίμηση του πόνου και της ταλαιπωρίας που βίωσε το θύμα αστικού αδικήματος. Η σωματική ακεραιότητα είναι ανθρώπινο αγαθό και κατοχυρώνεται από τον υπέρτατο νόμο της πολιτείας, το Σύνταγμα. Δεν είναι υπερβολή να λεχθεί ότι η σωματική ακεραιότητα, άμεσα συναρτημένη με την ευεξία του ανθρώπου, δεν συγκρίνεται με το χρήμα. Εν τούτοις η χρηματική αποτίμηση της βλάβης συνιστά την πλέον εφικτή απάμβλυνση του πόνου και της ταλαιπωρίας σε ένα κόσμο εφήμερο και επιρρεπή στα ανθρώπινα. Είναι γι' αυτό το λόγο που στην υπόθεση Μαυροπετρή ν. Λουκά
(1995)1 Α.Α.Δ.66, 74-75 υποδεικνύεται ότι. «Η νομολογία αποκαλύπτει σταθερή άνοδο του επιπέδου των γενικών αποζημιώσεων, τάση που αντανακλά μεγαλύτερη ευαισθησία για τον ανθρώπινο πόνο, την αγωνία της αναπηρίας και τη ψυχική οδύνη από την περιθωριοποίηση από τις συνήθεις δραστηριότητες του ανθρώπου [βλ. μεταξύ άλλων, Paraskevaides (Overseas) Ltd v. Christofi
(1982)1 C.L.R.789, Polycarpou v. Adamou
(1988)1 C.L.R.727, Φοινικαρίδης κ.ά. ν. Γεωργίου κ.ά.
(1991)1 Α.Α.Δ.475, Παναγή ν. Θεοδώρου
(1992)1Β Α.Α.Δ.1303, Κωνσταντίνου ν. Ιωάννου
(1993)1 Α.Α.Δ.669]. Σταθερή είναι όμως η αρχή του δικαίου ότι οι αποζημιώσεις πρέπει να είναι κοινωνικά παραδεκτές. Η αποζημίωση για αστικά αδικήματα δεν έχει σκοπό την τιμωρία αλλά την αποκατάσταση. Αυτή τούτη η ατέλεια του χρήματος ως μέσου για αποκατάσταση, δεν πρέπει να επενεργεί προς επαύξηση των αποζημιώσεων.» Υπό αυτή τη θεώρηση του πράγματος παρατηρώ ότι αποζημιώσεις που έχουν επιδικαστεί σε προηγούμενες υποθέσεις δεν αποτελούν αυστηρό νομικό προηγούμενο, εφόσον δύσκολα εντοπίζονται πανομοιότυποι τραυματισμοί σε πρόσωπα που έχουν τις ίδιες περιστάσεις και ανάγκες. Συνιστούν όμως μια κάποια βάση για διαπίστωση της ευαισθησίας που τη δεδομένη χρονική στιγμή η κοινωνία επιδεικνύει όταν συγκεκριμένη βλάβη επισυμβαίνει σε ιδιαίτερο πρόσωπο ή κατηγορία προσώπων, ήτοι. άνδρας ή γυναίκα, ηλικιωμένος ή νεαρή, παιδιά κλπ (βλ. G&L Calibers Ltd v. Λεμεσιανού
(2003)1Β Α.Α.Δ.948). Στην προκείμενη περίπτωση έλαβα υπόψη μου την υπόθεση Κωνσταντίνου ν. Χριστοφή
(2003)1A Α.Α.Δ.211 όπου εκεί ο τραυματισμός συνίστατο σε κάταγμα τριών πλευρών και μετατοπισμένο κάταγμα έσω σφυρού, που αντιμετωπίστηκε με δύο χειρουργικές επεμβάσεις και μια πρόσθετη διά αφαίρεση των υλικών οστεοσύνδεσης. Η ταλαιπωρία του θύματος ανερχόταν σε έξι εβδομάδες, ενώ έκανε φυσιοθεραπεία και είχε πόνο για ένα τουλάχιστο έτος. Μάλιστα ο τραυματισμός απέφερε και μόνιμα κατάλοιπα όπως περιορισμό κινήσεων ποδιού και αλλοίωση αρθριτικής επιφάνειας. Το επιδικασθέν ποσό των £6.000,00 αυξήθηκε κατ'έφεση σε £12.000,00. Στην υπόθεση Κωνσταντινίδης ν. Παπαμιλτιάδους κ.ά.
(2007)1Β Α.Α.Δ.733, 740, ένα εκ των θυμάτων υπέστη κάταγμα πέμπτης πλευράς, διάστρεμμα αυχενικής μοίρας και εγκεφαλική διάσειση. Έμεινε στο νοσοκομείο για δύο ημέρες και έφερε αυχενικό κολλάρο για τρεις μήνες, ενώ εκτός εργασίας έμεινε δύο μήνες. Το επιδικασθέν ποσό των £5.000,00 κρίθηκε ικανοποιητικό και όχι υπερβολικό. Τέλος, στην υπόθεση Amitha Perera v. Άστρα
(2006)1Β Α.Α.Δ.1074 το θύμα υπέστη κάταγμα πέμπτης, έκτης, έβδομης και όγδοης πλευράς, κάταγμα κεφαλής αριστερής περόνης και σοβαρή θλάση αυχενικής μοίρας. Συνεπεία των πιο πάνω ακινητοποιήθηκε με γύψο που αφαιρέθηκε μετά πάροδο δύο βδομάδων και κολλάρο που έφερε για έξι εβδομάδες. Υποβλήθηκε και σε φυσιοθεραπεία. Το επιδικασθέν ποσό των £7.000,00 κρίθηκε ότι ήταν κατάλληλο και όχι ανεπαρκές. Υπό το φως όλων των πιο πάνω, καταλήγω ότι στην περίπτωση του νεαρού ενάγοντα και σε συσχετισμό βεβαίως με την έκταση των τραυμάτων του, ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται στο ότι τα κατάγματα ήταν πολλαπλά και σε διάφορα σημεία του σώματος, εν τούτοις δεν υπεβλήθη σε χειρουργική επέμβαση και διαπιστώνεται ότι δεν έχει μόνιμα κατάλοιπα, χωρίς όμως να παραγνωρίζεται η αναγκαιότητα χειρουργικής επέμβασης για εξάλειψη των ουλών που άφησαν τα τραύματα, αρμόζουσα αποζημίωση, νοείται γενική αποζημίωση, κρίνεται το ποσό των €15.000,
- Είναι βεβαίως αντιληπτό ότι επιπροσθέτως τούτου του ποσού ο ενάγων δικαιούται και το ποσό των €3.000,00 διά τη μελλοντική χειρουργική επέμβαση για εξάλειψη των ουλών. Για όλους τους πιο πάνω λόγους υπέρ του ενάγοντα και εναντίον της εναγομένης εκδίδεται απόφαση ως εξής· €18.000,00 ως γενικές αποζημιώσεις και €2.625,20 ως ειδικές αποζημιώσεις, πλέον δικηγορικά έξοδα ως θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το δικαστήριο. Το σύνολο των πιο πάνω ποσών θα φέρει νόμιμο τόκο από την ημερομηνία καταχώρισης της αγωγής, δηλαδή 8.11.
- (Υπ.) ......... Λ.Α.Παντελή, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Σ.Θ.