Επί τοις αφορώσι την αίτηση της ARIMEC INSTALLATIONS LTD ν. Επί τοις αφορώσι την Εταιρεία ΙΩΝΑΣ ΚΑΓΓΕΛΑΡΗΣ ΕΡΓΟΛΗΠΤΙΚΕΣ, Αίτηση υπ' Αρ. 501/2015, 26/4

(2)(α) (β), στους περί Εταιρειών (Εκκαθαρίσεις) Κανονισμούς του 1933, και ειδικότερα στον κανονισμό 92 και στις συμφυείς εξουσίες και διακριτική εξουσία και πρακτική του Δικαστηρίου. Η Αίτηση συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση της Άντρεας- Μαρίας Χριστοδουλίδου, δικηγόρου στην δικηγορική εταιρεία που εκπροσωπεί την Αιτήτρια και η οποία αναφέρει ότι εξ' όσων καλύτερα γνωρίζει και πιστεύει, τα γεγονότα που αναφέρονται στην Αίτηση είναι ορθά και αληθινά. Σύμφωνα με τα γεγονότα που καταγράφονται στο σώμα της Αίτησης, η Καθ' ης η Αίτηση συστήθηκε και εγγράφηκε σύμφωνα με τον Περί Εταιρειών Νόμο Κεφ.113 στις 13.7.1993 σαν ιδιωτική εταιρεία περιορισμένης ευθύνης διά μετοχών με αριθμό εγγραφής Η.Ε. 56308 και έχει το εγγεγραμμένο γραφείο της στην Λευκωσία. Tο ονομαστικό και εκδοθέν κεφάλαιο της Καθ' ης η αίτηση εταιρείας είναι €8.550,00 διαιρεμένο σε 5.000 μετοχές εκ €1,71 έκαστης. Οι σκοποί για τους οποίους ιδρύθηκε η Καθ' ης η αίτηση εταιρεία είναι μεταξύ άλλων η ασχολία της με εργοληπτικές εργασίες. Οι μέτοχοι της είναι η Ελένη Καγκελλάρη (1 μετοχή) και ο Ιωνάς Καγκελλάρης (4.999 μετοχές). Ο Διευθυντής της Καθ' ης η Αίτηση εταιρείας είναι ο Ιωνάς Καγκελλάρης και Γραμματέας ο Κυριάκος Παπαδάκης. Η Αιτήτρια είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης εγγεγραμμένη στην Κύπρο και ασχολείται με πώληση μηχανολογικών προϊόντων και/ή υπηρεσιών. Η Καθ' ης η αίτηση ήταν πελάτης της Αιτήτριας, δυνάμει συμβολαίου Υπεργολαβίας. Τα προϊόντα και οι υπηρεσίες δόθηκαν από την Αιτήτρια προς την Καθ' ης η αίτηση και το οφειλόμενο ποσό ύψους €15.420,00 εγκρίθηκε από τον αρχιτέκτονα, Μιχάλη Κοσμά. Λόγω σοβαρών οικονομικών δυσκολιών που αντιμετωπίζει η Καθ' ης η Αίτηση από τον Ιανουάριο του 2011, η τελευταία εξακολουθεί να οφείλει στην Αιτήτρια το ποσό των €15.420,00 πλέον νόμιμο τόκο 5,5%. Η Άντρεα - Μαρία Χριστοδουλίδου στην Ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση αναφέρει ότι βεβαιώνει την εν λόγω οφειλή. Επισυνάπτει δε, επιστολή και/ή απαίτηση, η οποία επιδόθηκε στον διευθυντή της Καθ' ης η Αίτηση στις 29.9.2014, με την οποία καλούσε την Καθ' ης η αίτηση όπως εξοφλήσει προς αυτή το ποσό των €15.420,00 πλέον νόμιμο τόκο 5,5% (βλ. Τεκμήριο 1 στην Ένορκη Δήλωση Χριστοδουλίδου). Παρά το γεγονός ότι έχουν παρέλθει πέραν των τριών εβδομάδων από της επίδοσης, η Καθ' ης η αίτηση εταιρεία μέχρι σήμερα αμελεί και/ή παραλείπει να εξοφλήσει και/ή ικανοποιήσει την απαίτηση της Αιτήτριας, εξ ολοκλήρου ή μερικώς. Στις 16.9.2014 καταχωρήθηκε ειδοποίηση περί προθέσεως ενστάσεως με την οποία η Καθ' ης η Αίτηση προβάλλει τους ακόλουθους λόγους ένστασης:

1. Δεν αποδεικνύεται ότι η απαίτηση της Αιτήτριας παραδόθηκε στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας αλλά φαίνεται από την ένορκη δήλωση του επιδότη ότι παραδόθηκε στο διευθυντή προσωπικά γι' αυτό πρόκειται για κακή επίδοση.
2. Η αίτηση είναι παράτυπη διότι δεν αναγράφεται σ' αυτή κατά λέξη ολόκληρο το κείμενο της απαίτησης ημερομηνίας 29.8.2014 η οποία επιδόθηκε στον διευθυντή στις 29.9.
4. Παράτυπα και/ή αντικανονικά ορκίζεται δικηγόρος αντί ο διευθυντής της Αιτήτριας που γνωρίζει τα γεγονότα και υπέγραψε την απαίτηση.
5. Η ένορκη δήλωση της δικηγόρου που ορκίζεται είναι παράτυπη και/ή αντικανονική διότι δεν ορκίζεται για γεγονότα που η ίδια γνωρίζει και/ή δεν αποκαλύπτει ή δεν αποκαλύπτει κατά τον ορθό τρόπο την πηγή των πληροφοριών της για τα γεγονότα που ορκίζεται.
6. Η αίτηση είναι παράτυπη και/ή αντικανονική γιατί η δικηγόρος που ορκίζεται υιοθετεί το περιεχόμενο δικογράφου δηλαδή της αίτησης γεγονός που δεν καθιστά το περιεχόμενο της ένορκης δηλώσεως της ως μαρτυρία προς αξιολόγηση από το Δικαστήριο.
7. Η αίτηση είναι παράτυπη και/ή αντικανονική διότι η δικηγόρος που ορκίζεται δεν αναφέρει αν γνωρίζει περί της υπάρξεως ή όχι άλλων χρεών και/ή απαιτήσεων και/ή ευθυνών εις βάρος Ιωνάς Καγγελλάρης Εργοληπτικές Εργασίες Λτδ.
8. Η αίτηση είναι παράτυπη και/ή αντικανονική γιατί επισυνάπτεται ως τεκμήριο 1 δέσμη εγγράφων ήτοι επιστολές ημερ. 20/1/2011, 31/1/2011, πίνακας με τίτλο «Τελικός Λογαριασμός - Πληρωμές Διορισμένων Υπεργολάβων» καθώς και τηλεομοιοτυπικό μήνυμα ημερ. 22/12/2010 χωρίς να συνοδεύονται από ένορκη δήλωση γεγονός που δεν καθιστά τα έγγραφα αυτά μαρτυρία προς αξιολόγηση ενώπιον του Δικαστηρίου γι' αυτό και θα πρέπει, ευσεβάστως, να αγνοηθούν και η αίτηση να απορριφθεί.
9. Η αίτηση είναι παράτυπη και/ή αντικανονική και/ή αβάσιμη και/ή δεν μπορεί να προωθηθεί διότι αντί στο αιτητικό να ζητείται η εκκαθάριση της εταιρείας ζητείται η διάλυση της εταιρείας που φαίνεται στον τίτλο της αίτησης ενώ η νομική βάση αφορά εκκαθάριση εταιρείας.
10. Η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί για το λόγο ότι η Ιωνάς Καγγελλάρης Εργοληπτικές Εργασίες Λτδ αμφισβητεί και υπερασπίζεται καλόπιστα επί της ουσίας της αξίωσης της Αιτήτριας δηλώνοντας ταυτόχρονα ότι δεν της οφείλει κανένα ποσό.
11. Η αίτηση είναι παράτυπη και/ή αντικανονική και γι' αυτό θα πρέπει να απορριφθεί καθότι στο τίτλο αναγράφεται λανθασμένα το όνομα «ΚΑΓΓΕΛΑΡΗΣ» αντί για «ΚΑΓΓΕΛΛΑΡΗΣ» που είναι το ορθό με αποτέλεσμα να φαίνεται ότι ζητείται η διάλυση άλλου νομικού προσώπου.
12. Η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί διότι είναι έκδηλα καταχρηστική επειδή χρησιμοποιείται ως μοχλός πίεσης για πληρωμή ανύπαρκτης και/ή αμφισβητούμενης οφειλής και ταυτόχρονα έγινε με αποκλειστικό σκοπό την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της Αιτήτριας και όχι την προστασία και/ή εξυπηρέτηση των συμφερόντων τυχόν άλλων πιστωτών της εταιρείας Ιωνάς Καγγελλάρης Εργοληπτικές Εργασίες Λτδ.
13. Η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί διότι η Αιτήτρια απέκρυψε ουσιώδη γεγονότα που επηρεάζουν την έκβαση της υπόθεση και/ή δεν παρουσίασε τις 20 σελίδες που επισυνάφτηκαν στο τηλεομοιοτυπικό μήνυμα ημερομηνίας 22/12/2010 της εταιρείας MDA (Cyprus) Ltd με σκοπό να παραπλανήσει το Δικαστήριο και/ή να μην του δώσει σαφή εικόνα για τα γεγονότα που περιβάλλουν την υπόθεση.
14. Η απαίτηση της Αιτήτριας θα έπρεπε να ήταν το αντικείμενο αγωγής και όχι αίτησης διάλυσης αφού αμφισβητείται καλόπιστα επί της ουσίας της καθώς και για τα αληθινά γεγονότα που την περιβάλλουν γι' αυτό και η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί.
15. Η αίτηση είναι παράτυπη και/ή αντικανονική γι' αυτό θα πρέπει να απορριφθεί διότι στην παράγραφο 12 γίνεται λόγος για επίδοση στις 29/9/2015 απαίτησης στο Ιωνά Καγγελλάρη για το ποσό των €9.400 χωρίς να επισυνάπτεται τέτοια επίδοση η οποία εν πάση περιπτώσει προσδιορίζεται χρονολογικά σε ημερομηνία μεταγενέστερη της ενόρκου δηλώσεως.
16. Η αίτηση είναι παράτυπη και/ή αντικανονική γι' αυτό θα πρέπει να απορριφθεί διότι αναληθώς και χωρίς καμία απόδειξη αναφέρεται στην παράγραφο 13 ότι το ποσό των €9.420 είναι παραδεκτό ότι οφείλεται από την Ιωνάς Καγγελλάρης Εργοληπτικές Εργασίες Λτδ. Ιωνάς Καγγελλάρης Εργοληπτικές Εργασίες Λτδ
17. Η αίτηση είναι παράτυπη και/ή αντικανονική διότι διατακτικό το οποίο εκδίδει αρχιτέκτονας δεν αποτελεί ειδοποίηση εν τη έννοια του νόμου και/ή ούτε μπορεί να καταστήσει την ειδοποίηση απαίτησης ως εκκαθαρισμένη και αδιαμφισβήτητη.
18. Η αίτηση είναι παράτυπη και/ή αντικανονική διότι παραβιάζει κανόνες δημόσιας πολιτικής και/ή την εμπορική ηθική στις συναλλαγές και γι' αυτό θα πρέπει να απορριφθεί.
19. Η αίτηση στηρίζεται επί ελλιπούς και/ή ανεπαρκούς νομικής βάσης γι' αυτό θα πρέπει να απορριφθεί. Η ένσταση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ. 16 και ειδικότερα θ.9, Δ.39 θ.2, Δ. 48 θ.θ.1-9, Δ.64, στον περί Εταιρειών Νόμο Κεφ. 113 άρθρα 203, 209, 211(ε), 212(a), 213 και 214, στους περί Εταιρειών (Εκκαθάριση) Κανονισμοί του 1933-1999 και ειδικότερα τον Κανονισμό 3 και 92 και ως τροποποιηθήκαν και/ή αντικαταστάθηκαν και/ή συμπληρώθηκαν μέχρι σήμερα, στους περί Εταιρειών Κανονισμούς, στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60, στις συμφυείς εξουσίες, την διακριτική ευχέρεια και την πρακτική του Δικαστηρίου καθώς και στο Κοινοδίκαιο και τις αρχές τις Επιείκειας. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκο δήλωση του Ιωνά Καγγελλάρη, διευθυντή της Ιωνάς Καγγελλάρης Εργοληπτικές Εργασίες Λτδ, ο οποίος έχει προσωπική γνώση των γεγονότων που την αφορούν. Ο Ενόρκως δηλών αναφέρει ότι διαφωνεί επί της ουσίας με το περιεχόμενο της Αίτησης καθότι η εταιρεία του δεν οφείλει κανένα ποσό και ούσα φερέγγυα, μπορεί να πληρώνει τα χρέη της. Ειδικότερα, αναφέρει ότι η Ιωνάς Καγγελλάρης Εργοληπτικές Εργασίες Λτδ πράγματι είχε συμφωνία συνεργασίας με την Αιτήτρια εταιρεία σχετικά με έργο που αφορούσε την οικία Φώτη και Ξένιας Παπαδήμα. Παρά το ότι με βάση τη συμφωνία η Αιτήτρια θα πληρωνόταν από την Ιωνάς Καγγελλάρης Εργοληπτικές Εργασίες Λτδ, εντούτοις παραβίασε την εν λόγω συμφωνία κατά τρόπο που κατέστη ανεφάρμοστη. Συγκεκριμένα, η Αιτήτρια συμφώνησε με τους ιδιοκτήτες να πληρώνεται απ' ευθείας από τους ίδιους για λόγους που εξυπηρετούσαν εκείνους τους δύο. Το ίδιο συνέβηκε και με τους άλλους υπεργολάβους, ήτοι οι ιδιοκτήτες συμφώνησαν μαζί τους να τους πληρώνουν απ' ευθείας με αποτέλεσμα η Καθ' ης η Αίτηση να χάνει το συμφωνηθέν ποσοστό κέρδους που θα είχε επί των εν λόγω ποσών και συνακόλουθα οι ιδιοκτήτες να επωφελούνται ανάλογης έκπτωσης από τους υπεργολάβους. Παρουσιάστηκε ως Τεκμήριο 1 απόδειξη αρ. 9436 ημερομηνίας 6.10.2009 στην οποία φαίνεται ότι η Αιτήτρια έλαβε απ' ευθείας από τους ιδιοκτήτες το ποσό των €11,
20. Επισυνάπτονται επίσης ως Τεκμήρια 2Α, 2Β και 2Γ αποδείξεις πληρωμών που έγιναν από την Ιωνάς Καγγελλάρης Εργοληπτικές Εργασίες Λτδ προς την Αιτήτρια προτού η Αιτήτρια συμφωνήσει να πληρώνεται απ' ευθείας από τους ιδιοκτήτες. Ως Τεκμήριο 3 παρουσιάζεται το πιστοποιητικό πληρωμής αρ. 5 ημερομηνίας 2.12.2008 από τους επιμετρητές του έργου MDA (Cyprus) Ltd. Επιπρόσθετα, επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 4 τελικό πιστοποιητικό πληρωμών αρ. 11 ημερομηνίας 27.10.2010 από τους επιμετρητές του έργου MDA (Cyprus) Ltd όπου στην τελευταία στήλη κάτω από το τίτλο «Amount for Payment Excluding VAT», στην πρώτη οριζόντια σειρά που αφορά την Αιτήτρια εταιρεία, δεν αναγράφεται κανένα ποσό ως υπόλοιπο. Τούτο κατά τον ενόρκως δηλούντα συμβαίνει για τον λόγο ότι και οι επιμετρητές γνώριζαν ότι η συμφωνία μεταξύ της Καθ' ης η Αίτηση και της Αιτήτριας εταιρείας κατέστη ανεφάρμοστη. Μετά την επίδοση της απαίτησης της Αιτήτριας στην Καθ' ης η Αίτηση, η τελευταία απάντησε με επιστολή (βλ. Τεκμήριο 5) με την οποία στην ουσία αμφισβητείται το οφειλόμενο ποσό. Στην επιστολή γίνεται επίσης αναφορά ότι για το έργο στην οικία Φώτη και Ξένιας Παπαδήμα έχει καταχωρηθεί στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας η Αγωγή αρ. 2686/11 (βλ. Τεκμήριο 6) με την οποία η Καθ' ης η Αίτηση αξιώνει αποζημιώσεις τόσο από τους ιδιοκτήτες του έργου όσο και από τον αρχιτέκτονα και τους επιμετρητές. Είναι συνεπώς η θέση του Ενόρκως Δηλούντα ότι η Καθ' ης η Αίτηση είναι αξιόχρεη και φερέγγυα εταιρεία και ανταποκρίνεται πλήρως στις υποχρεώσεις της και ότι η υπό κρίση απαίτηση της Αιτήτριας αμφισβητείται πλήρως επί της ουσίας της. Προς επιβεβαίωση της φερεγγυότητας της Καθ' ης η Αίτηση επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 7 βεβαίωση του ελεγκτή κ. Κυριάκου Παπαδάκη. Ο Ενόρκως δηλών αναφέρει επίσης ότι η Καθ' ης η Αίτηση έχει κινητή περιουσία ένα φορτηγό αυτοκίνητο αξίας €20.000 περίπου και διάφορα εργαλεία που χρησιμοποιεί αξίας €18.000 περίπου. Κατά τα λοιπά, ο ενόρκως δηλών επαναλαμβάνει του λόγους Ένστασης. Συμπληρωματικές Ένορκες Δηλώσεις Κατόπιν άδειας του Δικαστηρίου, καταχωρήθηκαν δύο συμπληρωματικές Ένορκες Δηλώσεις, μία για κάθε πλευρά. Για τους Αιτητές κατατέθηκε ένορκη δήλωση του Σωτήρη Αριστοδήμου, ενός εκ των διευθυντών της Αιτήτριας. Αυτός, αφού αναφέρεται στην επιστολή - απαίτηση πληρωμής της Αιτήτριας προς την καθ' ης η αίτηση ημερομηνίας 29.8.14 προσθέτει ότι ακολούθησε αλληλογραφία μεταξύ των δικηγόρων της Αιτήτριας και της Καθ' ης η αίτηση. Ειδικότερα, η επιστολή ημερομηνίας 7.10.14 του δικηγόρου Πέτρου Α. Μιχαήλ προς την Αιτήτρια (βλ. Τεκμήριο 1 στην Ένορκη Δήλωση Καγγελλάρη) απαντήθηκε με επιστολή των δικηγόρων της Αιτήτριας ημερομηνίας 20.10.14 (βλ. Τεκμήριο 2 στην Ένορκη Δήλωση Αριστοδήμου). Σε αυτή επαναλαμβάνεται η θέση της Αιτήτριας ως προς τους λόγους που στοιχειοθετούν την αίτηση για διάλυση της Καθ' ης η αίτηση λόγω ανικανότητας πληρωμής χρεών. Σε σχέση με την ισχυριζόμενη συμφωνία μεταξύ της Αιτήτριας και των ιδιοκτητών του έργου με βάση την οποία η Αιτήτρια από ένα σημείο και μετά πληρωνόταν απευθείας από τους ιδιοκτήτες του, εμμένει ότι η Αιτήτρια ήταν διορισμένος υπεργολάβος της Καθ' ης η αίτηση και οποιαδήποτε υποχρέωση πληρωμής υπάρχει, αυτή είναι μεταξύ Αιτήτριας και Καθ' ης η αίτηση. Έχει δε εκδοθεί τελικό πιστοποιητικό πληρωμής από τον αρχιτέκτονα του έργου σε ότι αφορά την Αιτήτρια και την Καθ' ης η αίτηση το οποίο επισυνάπτεται επίσης ως Τεκμήριο 1 στην αίτηση κάτι που κατά την θέση του συνιστά αδιαμφισβήτητη απόδειξη ότι η εργασία έχει πραγματοποιηθεί και το ποσό είναι οφειλόμενο. Απορρίπτει τον ισχυρισμό ότι η Αιτήτρια ως διορισμένος υπεργολάβος παραβίασε τη συμφωνία συνεργασίας που είχε με την Καθ' ης η αίτηση λέγοντας ότι η πληρωμή του ποσού των €11,500 απευθείας από τους ιδιοκτήτες προς την Αιτήτρια, έγινε με τη γνώση και συγκατάθεση της Καθ' ης η αίτηση στην οποία κοινοποιήθηκε μάλιστα η σχετική απόδειξη είσπραξης χωρίς καμία αντίδραση από την τελευταία. Ο λόγος για τον οποίο εισέπραξε η Αιτήτρια αυτό το ποσό ήταν ότι το σπίτι είχε τελειώσει και έπρεπε η εταιρεία να πληρωθεί τα τελικά διατακτικά. Η Καθ' ης η αίτηση όμως δεν παραλάμβανε ούτε πλήρωνε τα τελικά εγκεκριμένα διατακτικά για να έχει την Αιτήτρια αλλά και άλλους διορισμένους υπεργολάβους «εγκλωβισμένους», ως μέτρο πίεσης κατά των ιδιοκτητών του έργου. Τότε οι ιδιοκτήτες του έργου, μετά από συνεννόηση με τους επιμετρητές, έδωσαν σε όλους τους υπεργολάβους ένα ποσό μέχρι να ξεκαθαρίσει η κατάσταση μεταξύ τους. Σε σχέση με το πιστοποιητικό πληρωμής αρ. 5 ημερ. 2.12..2008 (βλ. Τεκμήριο 3 Ένορκης δήλωσης Καγγελλάρη) ο Αριστοδήμου διευκρινίζει ότι τούτο αναφέρεται σε μη τελικό διατακτικό στο οποίο η Αιτήτρια εταιρεία δεν είχε εκτελεσθείσα εργασία. Η πρώτη πληρωμή από την Καθ' ης η αίτηση προς την Αιτήτρια έγινε 29.12.2008 και αφορούσε την προκαταβολή του έργου 10%. Το τελικό πιστοποιητικό είναι ημερομηνίας 22.12.2010 όπου και φαίνονται οι πληρωμές που έγιναν και το υπόλοιπο. Ο Ιωνάς Καγκελλάρης προφασιζόμενος τις διαφορές με τους ιδιοκτήτες του έργου ανέφερε στον Αριστοδήμου ότι έπρεπε να περιμένουν μέχρι να ξεκαθαρίσει η αγωγή και ουδέποτε αρνήθηκε ότι οφείλει τα χρήματα. Αυτός είναι και ο λόγος που για τόσα χρόνια δεν έλαβαν οποιοδήποτε μέτρο περιμένοντας την εξέλιξη της αγωγής και δίνοντας πίστη στα όσα ανέφερε ο Ιωνάς Καγγελλάρης. Ακολούθησε συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση του Ιωνά Καγγελλάρη, ο οποίος επαναλαμβάνει ότι ο τρόπος με τον οποίο ενήργησε η Αιτήτρια εύλογα και βάσιμα δημιούργησε στον ίδιο την πεποίθηση ότι η Αιτήτρια είχε συνάψει συμφωνία με τους ιδιοκτήτες του έργου για τις μελλοντικές πληρωμές της και ταυτόχρονα ότι παραιτείτο από τα συμβατικά της δικαιώματα όπως αυτά πήγαζαν από την συμφωνία με την καθ' ης η αίτηση. Εκφράζει περαιτέρω την θέση ότι η Αιτήτρια δεν προχώρησε τόσα χρόνια στην καταχώρηση αγωγής διότι γνώριζε ότι δεν οφειλόταν οποιοδήποτε ποσό και τώρα χρησιμοποιεί την αίτηση εκκαθάρισης ως εκβιαστικό μέτρο για να πετύχει την είσπραξη του ποσού που αξιώνει και όχι για να διαφυλάξει τα συμφέροντα και των υπολοίπων πιστωτών. Σε ότι αφορά το ποσό των €11.500 που εισπράχθηκε κατευθείαν από τους ιδιοκτήτες ο Ενόρκως δηλών αναφέρει ότι η Αιτήτρια απέστειλε στις 23.4.2010 επιστολή στους ιδιοκτήτες του έργου (βλ. Τεκμήριο Β) με την οποία αξίωνε την καταβολή του ποσού των €14.
21. Συνεπώς, δεν η καταβολή των €11.500 δεν ήταν μια μεμονωμένη περίπτωση πληρωμής αλλά η συμφωνία με τους ιδιοκτήτες συνεχίστηκε και μετά την καταβολή του ποσού των €11.
22. Ο λόγος που δεν αξιώνεται από την Καθ' ης η αίτηση οιονδήποτε ποσό στην αγωγή αρ. 2686/11 για εργασίες της Αιτήτριας είναι ακριβώς το ότι αυτή συμφώνησε με τους ιδιοκτήτες του έργου να πληρώνεται απ' ευθείας από τους ίδιους. O αρχιτέκτονας, μετά την έκδοση του τελικού πιστοποιητικού αρ. 11 από τους επιμετρητές του έργου στις 27.10.2010 (τεκμήριο 4 της αρχικής Ε/Δ Καγγελάρη), απέστειλε επιστολή προς τους ιδιοκτήτες μόλις τρεις ημέρες μετά, δηλαδή στις 30.10.2010, (βλ. τεκμήριο Α) στην οποία επισυνάπτεται το εν λόγω τελικό πιστοποιητικό (τεκ.4) στο οποίο δεν αναγράφεται οιονδήποτε ποσό οφειλόμενο προς την Αιτήτρια για εκτελεσθείσες εργασίες. Ανεξήγητα, ο αρχιτέκτονας 3 μήνες μετά, κάνει λόγο για οφειλή προς την Αιτήτρια. Στο Δικαστήριο καταχωρήθηκε μέσω Ένορκης Δήλωσης, η δημοσίευση της Αίτησης τόσο στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας όσο και σε μια ημερήσια εφημερία παγκύπριας κυκλοφορίας, ως οι οδηγίες του Δικαστηρίου. Η Αίτηση οδηγήθηκε σε ακρόαση κατά την οποία οι συνήγοροι των διαδίκων ανέπτυξαν μέσω των αγορεύσεων του τις αντίστοιχες θέσεις τις οποίες έχω μελετήσει με προσοχή. Καμία πλευρά δεν ζήτησε την προσκόμιση επιπρόσθετης των ενόρκων δηλώσεων μαρτυρίας ή αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Ξεκινώ με την διευκρίνιση ότι ζητούμενο της υπό κρίση Αίτησης δεν είναι η διάλυση της Καθ' ης εταιρείας καθώς εκείνο που ουσιαστικά ζητείται είναι η εκκαθάριση της εταιρείας. Το δικαίωμα πιστωτή να ζητήσει εκκαθάριση εταιρείας προκύπτει μεταξύ άλλων από το άρθρο 211(ε) του Κεφ. 113, το οποίο ορίζει ότι εταιρεία μπορεί να εκκαθαριστεί από το Δικαστήριο αν είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της. Το άρθρο 212 εξειδικεύει το άρθρο 211(ε) σε σχέση με το πότε μια εταιρεία λογίζεται ως ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της (βλ. Pan - Aman Hotels Ltd ν. Εφόρου Φόρου Προστιθέμενης Αξίας

(2002)1 ΑΑΔ 1796). Εφόσον η αίτηση εδράζεται στο Άρθρο 211 του περί Εταιρειών Νόμου, το οποίο ρυθμίζει την περίπτωση «εκκαθάρισης» και όχι «διάλυσης» εταιρείας. ο όρος «διάλυση» που χρησιμοποιείται στο αιτητικό δεν είναι ο κατάλληλος όρος. Η έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης ενεργοποιεί τη διαδικασία συγκέντρωσης και διαφύλαξης των περιουσιακών στοιχείων μιας εταιρείας, ενώ η αίτηση διάλυσης εταιρείας εδράζεται στο άρθρο 260 του ιδίου Νόμου και συνεπάγεται την οριστική διάλυση (dissolution) της εταιρείας (βλ. Genemp Trading Ltd ν. Marfin Popular Bank Public Co Ltd,

(2009)1 Α.Α.Δ. 1658). Αν και το ζήτημα της ορολογίας επισημάνθηκε από τον κ. Μιχαήλ και αποτέλεσε λόγο Ένστασης (υπ' αριθμό 8) εντούτοις και οι δύο πλευρές εξέλαβαν και μεταχειρίστηκαν την αίτηση ως αίτηση για διάταγμα εκκαθάρισης και όχι διάλυσης όπως εσφαλμένα ζητείτο. Συνεπώς το ζήτημα δεν θα απασχολήσει περαιτέρω (βλ. Δημήτρης Αυξεντίου & Υιός (Γεωργικά Μηχανήματα) ν. Hellenic Bank Public Company Limited Πολιτική Έφεση 368/2009 ημερ. 20.11.2014). Εξάλλου, είναι εμφανές ότι εκείνο που επιδιώκει με την Αίτηση, η Αιτήτρια είναι την εκκαθάριση και όχι την διάλυση. Το άρθρο 260 του Κεφ.113 δεν περιλαμβάνεται καν στη νομική βάση της Αίτησης. Έχω επίσης κατά νου ότι το Δικαστήριο σε κάθε περίπτωση μπορεί να παράσχει οποιαδήποτε θεραπεία κρίνει ως αρμόζουσα ασχέτως αν δεν προβάλλεται κάτω από τον ακριβή νομικό μανδύα, νοουμένου πάντοτε ότι στο δικόγραφο παρατίθενται τα ουσιώδη γεγονότα τα οποία στη συνέχεια αποδεικνύονται ενώπιον του Δικαστηρίου στη βάση αξιόπιστης μαρτυρίας βλ. Maison Jenny Ltd κ.α. ν. Krashias Footwear Industry Ltd

(2002)1(B) Α.Α.Δ. 1156 Kennedy Hotels Ltd v. Indjirdjian

(1992)1 A.A.Δ. 400 1153). Συνεπώς, θα εξετάσω την υπό κρίση Αίτηση υπό τον ορθό της νομικό χαρακτηρισμό, ήτοι ως Αίτηση Εκκαθάρισης Εταιρείας. Η διαδικασία υποβολής αίτησης για εκκαθάριση ρυθμίζεται από τα άρθρα 213 και 214 του Κεφ. 113. Σύμφωνα με το Άρθρο 213

(1)Αίτηση στο Δικαστήριο για εκκαθάριση εταιρείας γίνεται με αίτηση που υποβάλλεται, μεταξύ άλλων από πιστωτή ή πιστωτές. Η Αιτήτρια υπέβαλε την ως άνω αίτηση εκκαθάρισης ως ισχυριζόμενος πιστωτής, ενεργώντας στο πλαίσιο του Άρθρου 213 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ.

1. Επέλεξε δε να προωθήσει την αίτηση στη βάση του άρθρου 212(α) του Κεφ. 113 το οποίο προνοεί τα ακόλουθα: «
2. Εταιρεία λογίζεται ότι είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της- (α) αν πιστωτής, με εκχώρηση ή διαφορετικά, που του χρωστεί η εταιρεία ποσό που υπερβαίνει τις πέντε χιλιάδες ευρώ (€5.000), επέδωσε στην εταιρεία παραδίνοντας στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας απαίτηση η οποία απαιτεί από την εταιρεία να καταβάλει το ποσό που οφείλεται με τον τρόπο αυτό, και η εταιρεία για τις επόμενες τρεις εβδομάδες αμέλησε να καταβάλει το ποσό ή να εξασφαλίσει ή να το διευθετήσει προς εύλογη ικανοποίηση του πιστωτή·» Όπως ειδικότερα αναφέρεται στην αίτηση, το αίτημα για εκκαθάριση της Καθ' ης η αίτηση στηρίζεται στον ισχυρισμό ότι αυτή είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της, αφού οφείλει στην Αιτήτρια το ποσό των €15.420,00 πλέον νόμιμο τόκο 5,5% σε σχέση με το οποίο, η Αιτήτρια επέδωσε επιστολή και/ή επίσημη απαίτηση, ως η ίδια ισχυρίζεται, βάσει και/ή δυνάμει των προνοιών των άρθρων 212(α) του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113, με την οποία καλούσε την καθ' ης η αίτηση εταιρεία όπως εξοφλήσει προς αυτή το ανωτέρω οφειλόμενο ποσό εντός 3 εβδομάδων. Η Καθ' ης η Αίτηση εξακολουθούσε μετά την παρέλευση του εν λόγω χρονικού διαστήματος και μέχρι την καταχώριση της υπό κρίση αίτησης να παραλείπει να εξοφλήσει το χρέος. Περισσότερα για το ζήτημα παράλειψης εταιρείας να συμμορφωθεί με την ειδοποίηση του άρθρου 212(α) του Κεφ.113 θα λεχθούν πιο κάτω (βλ. κατωτέρω αρ. 4). Προχωρώ αμέσως στην εξέταση των λόγων Ένστασης. ΛΟΓΟΙ ΕΝΣΤΑΣΗΣ
3. Κακή επίδοση Απαίτησης (Λόγοι Ένστασης 1, 16 και 18) Είναι η θέση της Καθ' ης η Αίτηση ότι δεν αποδεικνύεται ότι η απαίτηση της Αιτήτριας παραδόθηκε στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας αλλά όπως φαίνεται από την ένορκη δήλωση του επιδότη αυτή παραδόθηκε στο διευθυντή προσωπικά. Ο λόγος Ένστασης ευσταθεί. Στην C Phasarias (Automοtive Centre) Ltd ν. Eταιρεία Σκυροποιίας "Λεωνίκ" Λτδ,

(2009)1 Α.Α.Δ. 1457 στην οποία με παρέπεμψε ο ευπαίδευτος συνήγορος της Καθ' ης η Αίτηση, το εφετείο εξέτασε, μεταξύ άλλων, την κατάληξη του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι η απαίτηση του Άρθρου 212(α) για επίδοση στην εταιρεία απαίτησης με παράδοση στο εγγεγραμμένο γραφείο της, δεν έχει ικανοποιηθεί, αφού η απαίτηση επιδόθηκε στον διευθυντή των εφεσιβλήτων. Η ένορκη δήλωση επίδοσης της εν λόγω απαίτησης σε εκείνη την περίπτωση, όπως και στην παρούσα, δεν προσδιόριζε πού ακριβώς έγινε η επίδοση. Οι εφεσείοντες στηριζόμενοι στην Δ.5, θ.7 υποστήριξαν ότι η επίδοση ειδοποίησης απαίτησης είναι ένα δικαστικό έγγραφο και ότι η επίδοση στον πρόεδρο ή άλλο ανώτερο αξιωματούχο του νομικού προσώπου, τέτοιου αντιγράφου, θα θεωρείται καλή επίδοση. Λέχθηκαν τα ακόλουθα από το ανώτατο Δικαστήριο: «Δεν θα συμφωνήσουμε με την πιο πάνω επιχειρηματολογία. Σαφώς η Δ.5 ισχύει όπως ρητά αναφέρει, αν δεν υπάρχει οποιαδήποτε νομοθετική πρόνοια ρυθμίζουσα την επίδοση δικαστικής κλήσης κλπ. σε νομικό πρόσωπο. Στην παρούσα περίπτωση υπάρχει σαφής νομοθετική πρόνοια και αυτή είναι το Άρθρο 212 (α) το οποίο προνοεί ρητά ότι η απαίτηση θα πρέπει να επιδοθεί στην εταιρεία με παράδοση στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας. Έτσι, ορθά το πρωτόδικο δικαστήριο δέχτηκε ότι η επίδοση στο διευθυντή της εταιρείας, χωρίς να αναφέρεται ότι αυτή έγινε στο εγγεγραμμένο γραφείο της, δεν μπορούσε να θεωρηθεί ως η δέουσα και η προβλεπόμενη από το Άρθρο 212 (α). . . . Περαιτέρω, δεν συμφωνούμε με τους εφεσείοντες ότι η επίδοση με παράδοση στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας της απαίτησης δεν είναι ο μοναδικός τρόπος επίδοσης, αλλά ένας από τους τρόπους που αναφέρονται στη Δ.5, θ.

1. Όπως είπαμε και πιο πάνω, το Άρθρο 212 (α) σαφώς αναφέρει ως μόνο τρόπο δημιουργίας των προϋποθέσεων για καταχώρηση αίτησης διάλυσης μιας εταιρείας, την επίδοση της απαίτησης στο εγγεγραμμένο της γραφείο.» Εν όψει των πιο πάνω, και ειδικότερα εν όψει του ότι η Απαίτηση προς την καθ' ης η Αίτηση δεν παραδόθηκε στο εγγεγραμμένο γραφείο της Καθ' ης η Αίτηση, δεν μπορεί να γίνει επίκληση του άρθρου 212(α) προκειμένου να διαπιστωθεί ότι η Καθ' ης η Αίτηση είναι ανίκανη να εξοφλήσει τα χρέη της. Βέβαια στην υπόθεση C Phasarias (ανωτέρω) μετά από παραπομπή σε προγενέστερη νομολογία, λέχθηκε ότι οι εξειδικευμένοι λόγοι του άρθρου 212 συνιστούν ορισμένες περιστάσεις που εγείρουν νομοθετικό τεκμήριο ύπαρξης αδυναμίας πληρωμής χρεών, αλλά δεν εξαντλούν το πεδίο για προσκόμιση οποιασδήποτε άλλης μαρτυρίας που θα μπορούσε να κατατείνει στο ίδιο αποτέλεσμα. Στην προκειμένη περίπτωση, δεν υπάρχει όμως πραγματικό υπόβαθρο που να μπορεί να οδηγήσει σε τέτοιο αποτέλεσμα. Λέχθηκαν τα εξής στην C Phasarias (ανωτέρω): «Ορθά λοιπόν το δικαστήριο έκρινε ότι δεν μπορούσε να εξετάσει κατά πόσο οι πρόνοιες του άρθρου 212 (γ) εφαρμόζονται στην παρούσα υπόθεση, εφ' όσον δεν γίνεται ρητή επίκληση του άρθρου και δεν αναφέρεται στη νομική βάση της αίτησης. Τελικά το δικαστήριο έκρινε ότι η απλή δήλωση ότι η εφεσίβλητη εταιρεία δεν κατέβαλε οποιοδήποτε ποσό στους εφεσείοντες και ότι αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της, δεν είναι επαρκής για να αποδειχθούν στο δικαστήριο τα δεδομένα εκείνα αναφορικά με την κατάσταση της εταιρείας που θα βοηθούσαν το δικαστήριο ενδεχομένως να καταλήξει κατά πόσο η εφεσίβλητη αδυνατούσε να πληρώσει τα χρέη της. Ορθά το δικαστήριο κατέληξε ότι εκτός από τη νομική βάση ελλείπει παντελώς και το πραγματικό υπόβαθρο και μαρτυρία που θα διαφώτιζαν το δικαστήριο για την κατάσταση της εταιρείας.» Στην προκειμένη περίπτωση, στη νομική βάση της Αίτησης περιλαμβάνεται μόνο το εδάφιο (α) του άρθρου 212 και όχι τα εδάφια (β) και (γ). Είναι εμφανές ότι η Αιτήτρια επέλεξε να στηρίξει την Αίτηση της μόνο στο τεκμήριο του άρθρου 212 (α). Από την στιγμή που δεν μπορεί να γίνει επίκληση του εν λόγω τεκμηρίου του άρθρου 212(α), η απλή δήλωση ότι η Καθ' ης η Αίτηση δεν κατέβαλε οποιοδήποτε ποσό στην Αιτήτρια, δεν είναι επαρκής για να αποδειχθεί στο δικαστήριο ότι η Καθ' ης η Αίτηση αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της, εν όψει μάλιστα και της μαρτυρίας που παρουσιάστηκε εκ μέρους της τελευταίας ότι δεν έχει κανένα οικονομικό πρόβλημα και είναι συνεπής στις υποχρεώσεις της (βλ. Τεκμήριο 7 Ε/Δ Καγγελλάρη). Περαιτέρω, το ισχυριζόμενο απλήρωτο πιστοποιητικό αρχιτέκτονα δεν αποτελεί από μόνο του αποδεικτικό στοιχείο ότι η Καθ' ης η Αίτηση είναι ανίκανη να καταβάλει τα χρέη της. Εξάλλου όπως θα αναφέρω πιο κάτω, θεωρώ ότι στην παρούσα περίπτωση η Καθ' ης η Αίτηση προβάλλει θέση η οποία δημιουργεί τουλάχιστον συζητήσιμη υπόθεση σε σχέση με την ύπαρξη ή όχι της οφειλής.
2. Ο τύπος και το περιεχόμενο της Αίτησης (Λόγοι Ένστασης 2, 14 και 15) Παραπονείται επίσης η Καθ' ης η Αίτηση ότι η Αίτηση είναι παράτυπη καθότι δεν αναγράφεται σ' αυτή κατά λέξη ολόκληρο το κείμενο της απαίτησης ημερομηνίας 29.8.2014 η οποία επιδόθηκε στον διευθυντή στις 29.9.
3. Το επιχείρημα τούτο δεν με βρίσκει σύμφωνο. Η αναφορά του κ. Μιχαήλ στο σύγγραμμα Palmer's Company Precednts 17η Εκδοση σελ 47 -49 και στο σύγγραμμα The Laws of England Volume 6 σελ 544 δεν υποστηρίζει τέτοιο επιχείρημα. Επίσης η Καθ' ης η Αίτηση παραπονείται ότι, η αναφορά στο κείμενο της Αίτησης (βλ. παράγραφο 12) ότι στις 29.9.2015 (και όχι του 2014) επιδόθηκε η επιστολή και/ή απαίτηση, στον Διευθυντή της Καθ' ης η Αίτηση, με την οποία καλούσε την Καθ' ης η αίτηση όπως εξοφλήσει προς αυτή το ποσό των €9.420,00 πλέον νόμιμο τόκο 5,5% δημιουργεί παρατυπία αθεράπευτη. Το ζήτημα σχετίζεται θεωρώ με την φύση της διαδικασίας εκκαθάρισης εταιρείας η έναρξη της οποίας γίνεται με αναφορά (Petition) (βλ. Buckley on the Companies Acts, 13η έκδοση, σελ.1022 επ.). Στην υπόθεση Τ. & Μ Οικονόμου και Υιός Λτδ

(2013)1 Α.Α.Δ. 140 υπεδείχθη ότι η αίτηση εκκαθάρισης εμπίπτει στην πολιτική εν γένει διαδικασία, η έγερση της οποίας προβλέπεται από τον Περί Εταιρειών Νόμο. Κατά συνέπεια η διαδικασία εκκαθάρισης εταιρείας αποτελεί πρωτογενή εναρκτήρια διαδικασία (originating summons). Σύμφωνα με τον Odgers On Pleading And Practice, 20η έκδοση, σελ. 360, υπό τον τίτλο, Petitions, επεξηγείται ότι: « A petition is a written application, in the nature of a pleading, setting out a party's case in detail» Στην απόφαση Παπαγεωργίου ν. Κλάππα (Investment Services Ltd)

(1991)1 Α.Α.Δ 24 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Οι αρχές του δικονομικού δικαίου περιορίζουν τα επίδικα θέματα σε εκείνα τα οποία προσδιορίζονται από τη δικογραφία· δηλαδή την απαίτηση, την υπεράσπιση και την απάντηση όπου υπάρχει. Ο επακριβής προσδιορισμός των επίδικων θεμάτων συναρτάται άμεσα με το αντιπαραθετικό σύστημα δίκης που ισχύει στο δικαιϊκό μας σύστημα και απόρροια της φυσικής δικαιοσύνης που επιβάλλει τη διασφάλιση του δικαιώματος διαδίκου για ουσιαστική ευκαιρία απάντησης στις θέσεις και ισχυρισμούς του αντιδίκου του. Η δίκη δρομολογείται, όπως επιγραμματικά ανάφερε ο τότε Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Βασιλειάδης στην υπόθεση Homeros Τh. Courtis and Others v. Panos K. Iasonides

(1970)1 C.L.R. 180 (βλέπε επίσης Christakis Loucaides v. CD. Hay and Sons Ltd [*29]

(1971)1 C.L.R. 134) κατά μήκος των γραμμών που οριοθετεί η δικογραφία και η δίκη διατρέχει την ίδια πορεία όπως και το τραίνο κατά μήκος των προκαθορισμένων γραμμών της διαδρομής.». Στο Σύγγραμμα Applications to Wind Up Companies, Second Edition, Derek French, Oxford University Press, p. 275 - 279, όπου αναφέρονται τα εξής꞉ «4.3.1.6 Only allegations in petitions may be heard At the hearing of a winding-up petition, the petitioner is limited to the allegations made in the petition. A winding-up petition should be secundum allegata et probanda (in accordance with what is alleged and proved). In Re Fildes Bros Ltd Megarry J said at p. 598꞉ In cases in which there are no normal pleadings, it seems to me important that those who oppose a winding up should know, in time to prepare their case, what are the allegations that they have to meet. If after a petition has been presented the petitioner wishes to broaden his attack, let him first amend his petition. Evidence of matters not alleged in the petition will not be allowed if objected to in time. If such evidence is given without objection, though, the petitioner may be allowed to amend the petition to allege the facts introduced by the evidence. [.]». Συνεπώς, τα γεγονότα καταγράφονται στο σώμα της Αίτησης Εκκαθάρισης, υπέχουν θέση δικογράφου. Στην υπόθεση Τόσκας ν. BNP Paribas (Cyprus) Ltd

(2010)1 Α.Α.Δ. 1962, που αφορούσε πτωχευτική διαδικασία, υπεδείχθη ότι η επιβεβαίωση της αίτησης πτώχευσης, με την έννοια που της αποδίδει ο Νόμος, καθιστά την ένορκη δήλωση «αποδεικτικό μέσο» και όχι δικόγραφο. Τηρουμένων των αναλογιών, η αρχή αυτή εφαρμόζεται και σε εταιρικές Αιτήσεις. Τα πιο πάνω υιοθετήθηκαν από τον Ν. Γιαπανά Π.Ε.Δ. στην εταιρική Αίτηση 693/2012, 28/2/2017 όπου λέχθηκαν περαιτέρω τα εξής: «Η εταιρική συνεπώς αίτηση, περιλαμβανόμενη στην έννοια του όρου «αγωγή», δεν αποτελεί ενδιάμεση αίτηση επί υφιστάμενης διαδικασίας, αλλά εξ υπαρχής αυτόνομη αγωγή με την μορφή ή τον τύπο της πρωτογενούς εναρκτήριας διαδικασίας (Petition). Η ένορκη δήλωση που επιβεβαιώνει ή άλλως υποστηρίζει την Αίτηση, αποτελεί το αποδεικτικό υλικό επί του οποίου θα στηριχθεί το δικαστήριο και να αξιολογήσει τις εκατέρωθεν θέσεις. Η σημασία της ένορκης δήλωσης ως αποδεικτικό υλικό, έγκειται ακριβώς και στο γεγονός ότι επισυνάπτονται σε αυτή διάφορα έγγραφα ως τεκμήρια.» Στην υπόθεση Σάββα Ιωάννη Κασπαρή - Πολιτική Αίτηση 206/13, ημερ. 3.12.13 λέχθηκε ότι η ακρόαση αιτήσεων εκκαθάρισης γίνεται κατά κανόνα στη βάση των ενόρκων δηλώσεων που καταχωρούνται. Έγινε παραπομπή στο ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση του Πλήρους Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας στην D.J. Demades & Sons Ltd - Εταιρική Αίτηση 259/89, ημερομηνίας 28.5.1990: «Μια Εταιρική Αίτηση ακολουθεί, κατά κανόνα, τους θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας όταν δεν γίνεται εξειδικευμένη πρόνοια στους περί Εταιρειών (Διάλυσις) Κανονισμούς του 1933-38 (δέστε τον Κανονισμό 92 και την υπόθεση KMC Motors Ltd v. Josephanco Trading and Contracting Company

(1984)1 Α.Α.Δ. 390). Η ιδιαιτερότητα μιας Εταιρικής Αίτησης έγκειται στο μηχανισμό παρουσίασης της με βάση τις πρόνοιες του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113 και τους περί Εταιρειών Κανονισμούς του

1. Η εκδίκαση γίνεται κατά κανόνα με βάση τα γεγονότα που στηρίζουν την Αίτηση και Ένσταση αντίστοιχα όπως πιστοποιούνται από τις Ένορκες Δηλώσεις που τις συνοδεύουν.» Έχοντας όλα τα πιο πάνω κατά νου, κρίνω ότι η διάσταση ανάμεσα στο δικόγραφο (αίτηση) και της Ένορκης Δήλωσης προς υποστήριξη της Αίτησης αποτελεί παρατυπία που έπρεπε να είχε θεραπευθεί με το κατάλληλο τρόπο όπως λ.χ. με αίτημα τροποποίησης της Αίτησης. Αν και το ζήτημα επισημάνθηκε από την Καθ' ης η Αίτηση μέσω της Ένστασης, εντούτοις η Αιτήτρια δεν έλαβε οποιοδήποτε διορθωτικό μέτρο είτε με προφορικό είτε με γραπτό Αίτημα.
2. Παρατυπία Ένορκης Δήλωσης που συνοδεύει την Αίτηση (Λόγοι Ένστασης 3 - 7 και 12) Ειδικότερα, είναι η θέση της Καθ' ης η Αίτηση ότι παράτυπα και/ή αντικανονικά ορκίζεται δικηγόρος αντί ο διευθυντής της Αιτήτριας που γνωρίζει τα γεγονότα και υπέγραψε την απαίτηση. Σε σχέση με αυτό ζήτημα λέχθηκε στην υπόθεση Dmitry Rybolovlev v. Elena Rybolovleva

(2010)1A A.A.Δ 82 ότι δεν αποτελεί προϊόν αναγνωρισμένης αρχής η θέση ότι, εάν ο ομνύων είναι δικηγόρος, θα πρέπει απαραίτητα στην ένορκη δήλωσή του να παρέχει ικανοποιητικές εξηγήσεις ως προς το γιατί ο ίδιος ο διάδικος αδυνατούσε να ορκιστεί και εάν δεν το πράξει τότε η ένορκη δήλωση πάσχει και πρέπει να απορριφθεί ή να αγνοηθεί. Η νομολογία έχει μεν κατ' επανάληψη επισημάνει το ανεπιθύμητο της πρακτικής αυτής, αλλά δεν έχει φθάσει στο σημείο της απαγόρευσης ώστε να αγνοείται ή να απορρίπτεται η ένορκη αυτή δήλωση. Η απαγόρευση αφορά την ένορκη δήλωση από δικηγόρο, ο οποίος είναι ή στη συνέχεια της διαδικασίας, καθίσταται μάρτυρας γεγονότων οπότε και θεωρείται ασυμβίβαστος ο περαιτέρω εκ μέρους του χειρισμός της υπόθεσης, (In re Efthymiou

(1987)1 C.L.R,. 319, Thanos Hotels Ltd ν. Ιωάννου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1036, Investylia Public Company Ltd v. Τζοζεφιν Γαβριηλίδου, Πολ. Έφεση αρ. 326/10 ημερ. 13/6/13. Δεν μου διαφεύγουν τα λεχθέντα στην απόφαση Rybolovlev (ανωτέρω) ότι «.μπορούμε να δεχθούμε ως αρχή της νομολογίας αναφορικά με το θέμα παροχής εξήγησης ως προς το γιατί ομνύων είναι δικηγόρος και όχι διάδικος ή άλλο πρόσωπο, ότι κάποια εξήγηση προς τούτο απαιτείται, εκεί όπου δεν προκύπτει υπό τις περιστάσεις ένας εμφανής καλός λόγος, όπως είναι η διαμονή του διαδίκου στο εξωτερικό και/ή άλλες εγγενείς δυσχέρειες οι οποίες δεν θα επέτρεπαν στον ίδιο να είναι ενόρκως δηλών.» Από την άλλη όμως, σημειώνω ότι η απόφαση Rybolovlev (ανωτέρω) αφορούσε οριστικοποίηση ενδιάμεσου προσωρινού διατάγματος και η αναφορά είχε γίνει σε αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου εν τη ασκήσει της πρωτόδικης Αναθεωρητικής του Δικαιοδοσίας όπου το θέμα ήταν η αναστολή εκτέλεσης διοικητικής πράξης. Σχετικό θέμα εξετάστηκε στην TBF (Cyprus) Ltd και Άλλοι ν. Εμπορικής Μελετών Σχεδιασμού και Επιχειρηματικού Κεφαλαίου Ανώνυμης Εταιρείας και Άλλων,

(2003)1 Α.Α.Δ. 459, όπου λέχθηκαν τα εξής: «Όσον αφορά τον τελευταίο ισχυρισμό των καθ΄ων η αίτηση, παρατηρούμε ότι το γεγονός πως δεν αναφέρεται ότι ο ενόρκως δηλών είναι εξουσιοδοτημένος να προβεί στην ένορκη δήλωση, αποτελεί μια απλή παρατυπία, αφού ο ενόρκως δηλών είναι δικηγόρος στο δικηγορικό γραφείο των συνηγόρων των αιτητών και έχει στην κατοχή του το φάκελο της υπόθεσης. Περαιτέρω, θεωρούμε ότι αποκαλύπτεται η πηγή των γνώσεων του, που είναι τα έγγραφα και τα στοιχεία που περιέχονται στον εν λόγω φάκελο. Παρατηρούμε επίσης πως και η ενόρκως δηλούσα εκ μέρους των καθ΄ ων η αίτηση παρομοίως δηλώνει ότι τα γεγονότα τα γνωρίζει από έγγραφα που έχει στην κατοχή της στο φάκελο της υπόθεσης. Η ένσταση αυτή των καθ΄ ων η αίτηση απορρίπτεται.» Σε σχέση με τον ισχυρισμό ότι η ομνύουσα δικηγόρος δεν ορκίζεται για γεγονότα που η ίδια γνωρίζει και/ή δεν αποκαλύπτει ή δεν αποκαλύπτει κατά τον ορθό τρόπο την πηγή των πληροφοριών της για τα γεγονότα που ορκίζεται, θεωρώ ότι η Ενόρκως δηλούσα αναφέρει ότι έχει λάβει γνώση των γεγονότων από πληροφορίες και έγγραφα που της δόθηκαν από την Αιτήτρια καθώς και από πληροφορίες που συνέλεξε η ίδια. Παραπέμπω στο άρθρο 24 του περί Αποδείξεως Νόμο Κεφ. 9 που προνοεί ότι η εξ ακοής μαρτυρία δεν αποκλείεται από οποιαδήποτε διαδικασία ενώπιον οιουδήποτε Δικαστηρίου, απλώς και μόνο διότι αυτή είναι εξ ακοής. Δεν ζητήθηκε η αντεξέταση της Ενόρκως δηλούσας σε σχέση με την κατ' ισχυρισμό γνώση της περί των γεγονότων της υπόθεσης. Στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4th edition, Volume 7, , p.p. 610 - 611, para 1022 αναφέρονται τα εξής꞉ «1022. Affidavit verifying petition. Every petition must be verified by an affidavit referring to it, which must be made by the petitioner, or by one of the petitioners, if more than one, or may in a proper case be made by the petitioner's solicitor or agent if he knows the facts. [...] Δεν πρέπει να διαφεύγει επίσης της προσοχής ότι στην παρούσα περίπτωση Αιτήτρια είναι νομικό πρόσωπο και η Ενόρκως Δηλούσα δηλώνει δεόντως εξουσιοδοτημένη να προβεί στην Ένορκη Δήλωση. Ούτε σε σχέση με την εξουσιοδότηση τούτη αντεξετάστηκε η ομνύουσα. Σε σχέση με την παρουσίαση εγγράφων παραπέμπω στο άρθρο 34

(5)του Κεφ. 9 το οποίο προνοεί ότι «Έγγραφο αποδεκτό ως μαρτυρία δυνάμει του παρόντος Νόμου, δύναται να κατατεθεί από οποιοδήποτε που το έχει στην κατοχή του.» Προβάλλεται τέλος ισχυρισμός από την Καθ' ης η Αίτηση ότι τα όσα επισυνάφθηκαν ως Τεκμήριο 1 στην Αίτηση (και όχι στην Ένορκη Δήλωση), ήτοι επιστολές ημερ. 20.1.2011, 31.1.2011, πίνακας με τίτλο «Τελικός Λογαριασμός - Πληρωμές Διορισμένων Υπεργολάβων» καθώς και τηλεομοιοτυπικό μήνυμα ημερ. 22.12.2010 δεν καθιστά τα έγγραφα αυτά μαρτυρία προς αξιολόγηση ενώπιον του Δικαστηρίου. Για τους ίδιους λόγους που ανέφερα στην προηγούμενη ενότητα σε σχέση με την φύση της διαδικασίας εκκαθάρισης, θεωρώ ότι η θέση αυτή είναι ορθή. Η παρουσίαση εγγράφων ενώπιον του Δικαστηρίου θα έπρεπε να είχε γίνει μέσω της Ένορκης Δήλωσης που συνοδεύει την Αίτηση ή εν πάση περιπτώσει με ένορκη μαρτυρία. Στην την Re S.A. Hawken Ltd

(1950)2 All ER. 408, 412 - 413 λέχθηκαν τα εξής: «Again, where a petitioner must rely on documents if the petition is opposed, I should have thought that he would do right to exhibit those documents. They form part of his case, and the respondents to the petition are entitled to know the case which is made against them. It appears to me to be no answer to say that, in the event, the documents proved unnecessary, because the petition was not resisted. The completeness of a petitioner's case may well induce a respondent not to resist.» 4. Η απαίτηση της Αιτήτριας δεν είναι αδιαμφισβήτητη και η Αίτηση είναι καταχρηστική (Λόγοι Ένστασης 9, 11, 13 και 17) Παρά τις πιο πάνω διαπιστώσεις που αναπόφευκτα θα οδηγήσουν την Αίτηση σε απόρριψη, για σκοπούς πληρότητας και μόνον θεωρώ ότι πρέπει να ενασχοληθώ και με τον ισχυρισμό της Καθ' ης η Αίτηση ότι καλόπιστα αμφισβητεί το χρέος προς την Αιτήτρια. Όπως ήδη λέχθηκε, η παράλειψη εταιρείας να συμμορφωθεί με την ειδοποίηση του άρθρου 212(α) του Κεφ.113 δεν συνιστά αφ' εαυτής αμέλεια, όταν υπάρχει εύλογη αιτία για την παράλειψη. Τέτοια εύλογη αιτία αποτελεί η καλόπιστη και ουσιαστική αμφισβήτηση της απαίτησης. Στην In London and Paris Banking Corporation L.R 19 Eq. 444 αποφασίστηκαν τα ακόλουθα: «The omission of a joint stock company to comply with a statutory notice requiring payment of a debt, served by a creditor on the company under the Companies Act, 1862, s. 80, sub-s. 1, is not "neglect" within the meaning of that sub-section, unless there is no reasonable cause for the omission. A creditor who has served such a notice is not entitled to a winding-up order if the company bona fide disputed the debt, and there is no evidence of the insolvency of the company (other than the noncompliance with the notice), and insolvency is denied on the part of the company.». Με την ικανοποίηση του άρθρου 212 (α), η εταιρεία φέρει το βάρος να αποδείξει ότι δεν «αμέλησε» να πληρώσει την απαίτηση του πιστωτή διότι έχει κατά τα άλλα μια ουσιώδη και εύλογη υπεράσπιση. (βλ. Δημήτρης Αυξεντίου & Υιός (Γεωργικά Μηχανήματα) ανωτέρω). Πιστωτής, ο οποίος έχει λόγο να πιστεύει ότι η εταιρεία θα εγείρει μια εύλογη υπεράσπιση, είναι σοφότερο να εναγάγει την εταιρεία προηγουμένως, ούτως ώστε, εφόσον εξασφαλίσει δικαστική απόφαση υπέρ του, τότε η εταιρεία να εμποδίζεται δυνάμει της απόφασης από το να αμφισβητήσει την αίτηση εκκαθάρισης επί της ουσίας της. Σχετικό είναι και το ακόλουθο απόσπασμα από το σύγγραμμα Pennigton's Company Law 4η έκδοση, σελ. 679: «if a creditor has reason to expect that the company will raise a plausible defence to his claim, his best course is to sue the company by action and to present a winding up petition when he has obtained judgment against it. The company will then be estopped by the judgment from disputing the petitioner's claim on its merits..» Η αίτηση για εκκαθάριση δεν αποτελεί το κατάλληλο πλαίσιο για εκδίκαση αμφισβητούμενης οφειλής, ούτε πρέπει να χρησιμοποιείται καταχρηστικά ως μοχλός πίεσης σε εταιρεία για να καταβάλει χρήματα, τα οποία αμφισβητεί ότι οφείλει. Στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4th edition, Volume 3

(2), par. 185 αναφέρεται ότι: «If a petition is presented by a creditor, not bona fide with the view of obtaining an adjudication, but for some collateral purpose or with a view to putting pressure of the debtor, it may be dismissed as an abuse of the process of the court» Το Δικαστήριο δεν αναμένεται στα πλαίσια αίτησης εκκαθάρισης να υπεισέλθει στην ουσία της υπεράσπισης που προβάλλει η εταιρεία. Αρκεί να διαπιστώσει ότι υφίσταται καλόπιστη και ουσιαστική υπεράσπιση και σε τέτοια περίπτωση απορρίπτει την αίτηση ως καταχρηστική. Σχετικά με το πότε, η προώθηση αίτησης διάλυσης μπορεί να θεωρηθεί ότι συνιστά κατάχρηση διαδικασίας παραπέμπω στην Χατζηγιάννης ν. C & J Kyprianou Promotions Ltd

(2010)1 (B) Α.Α.Δ. 991, 1000 όπου λέχθηκε ότι δεν είναι επιτρεπτό όπως χρησιμοποιείται καταχρηστικά η διαδικασία υποβολής αίτησης για εκκαθάριση ως μέθοδος άσκησης πίεσης σε εταιρεία να καταβάλει χρήματα τα οποία αμφισβητεί ότι οφείλει. Εάν το Δικαστήριο εξαγάγει το συμπέρασμα ότι μια εταιρεία προβάλλει μια ουσιαστική υπεράσπιση καλόπιστα και δεν επιδιώκει απλά να αποφύγει τις επιπτώσεις της οφειλής της, τότε ασφαλώς δεν θα εγκρίνει την αίτηση εκκαθάρισης. Στην ίδια απόφαση γίνεται παραπομπή στο σύγγραμμα Palmer's Company Law, 24η έκδ., σελ. 1364 όπου αναφέρονται τα εξής: «Bona fide dispute over debt We have already seen how, where there is a bona fide dispute as to the debt, the company cannot be said to have neglected to pay on a statutory demand. Coupled with this is a related general principle that a petition for winding up with a view to enforcing payment of a disputed debt is an abuse of the process of the court and should be dismissed with costs. Each case ultimately turns on its facts but the following points arise from the cases. Where a debt is not disputed or the claim is substantial a creditor may present a petition with the object of forcing the company to pay. `Substantial' here means having substance. In such a case pursuit of the claim with personal hostility, even venom and an ulterior motive, do not constitute an abuse of the process of the court. Similarly where the company is proved by other means to be insolvent or where the dispute is as to amount only an order will be made. To fall within the general principle the dispute must be bona fide in both a subjective and an objective sense. Thus it must be honestly believed to exist and must be based on substantial or reasonable grounds. `Substantial' means having substance and not frivolous and which the court should therefore ignore. There must be so much doubt and question about the liability to pay the debt that the court sees that there is a question to be decided. The onus is on the company `to bring forward a prima facie case which satisfies the court that there is something which ought to be tried either before the court itself or in an action, or by some other proceeding'. In considering the matter the court will take into account the following factors:

(1)the fact that the company has been given leave to defend an action begun by specially indorsed writ;

(2)whether there is a set-off or counter-claim based on a substantial ground;

(3)whether the company has lodged an appeal against the judgment debt on which the petition is based;

(4)an allegation by the company that the judgment was obtained be fraud. However, none of these factors is conclusive.» Καθοδηγούμενος από τα πιο πάνω, σε συνάρτηση με την προσαχθείσα ενώπιον μου μαρτυρία διαπιστώνω ότι η αμφισβήτηση που προέβαλε η Καθ' ης η Αίτηση, χωρίς να υπεισέρχομαι στην ουσία της υπεράσπισης ή να αξιολογώ τη μαρτυρία, είναι τέτοια ώστε να εγείρεται διαφορά η οποία θα πρέπει να επιλυθεί στο κατάλληλο πλαίσιο που είναι η αγωγή. Με άλλα λόγια θεωρώ ότι έχει προσκομιστεί σχετική μαρτυρία επί των οποίων βασίζεται η αμφισβήτηση που προβάλλει που να αποδεικνύει, στο βαθμό που χρειάζεται στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας, μια ουσιαστική και καλόπιστη αμφισβήτηση. Με βάση τα όσα έχω παραθέσει λεπτομερώς πιο πάνω, καταλήγω ότι η υπό εξέταση αίτηση δεν έχει περιθώρια επιτυχίας. Όσον αφορά τα έξοδα δεν βλέπω λόγο για απόκλιση από το γενικό κανόνα ότι επιδικάζονται υπέρ του επιτυχόντα διάδικου. Συνεπώς, η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της Ιωνάς Καγγελλάρης Εργοληπτικές Εργασίες Λτδ και εναντίον της Αιτήτριας όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. [Υπ.] Χρ. Ρασπόπουλος, Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής