← Κύπρος

INTERACE LIMITED κ.α. ν. ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗΣ ΣΠΕ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΛΤΔ (ΠΡΩΗΝ ΣΠΕ ΛΑΤΣΙΩΝ), Αρ. Αίτησης: 303/16, 26/4/2017

INTERACE LIMITED κ.α. ν. ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗΣ ΣΠΕ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΛΤΔ (ΠΡΩΗΝ ΣΠΕ ΛΑΤΣΙΩΝ), Αρ. Αίτησης: 303/16, 26/4/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ι. ΙΩΑΝΝΙΔΗ, Π.Ε.Δ. Αρ. Αίτησης: 303/16 Επί τοις αφορώσι τον Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμον 22/1985 όπως ετροποποιήθη υπό: 68/1987, 190/1989, 8(Ι)/1992, 22(Ι)/1992,140(Ι)/1999, 140(Ι)/2000, 171(Ι)/2000, 8(Ι)/2001,123(Ι)/2003, 124(Ι)/2003, 144(Ι)/2003, 5(Ι)/2004, 170(Ι)/2004, 230(Ι)/2004, 23(Ι)/2005, 49(Ι)/2005, 76(Ι)/2005, 29(Ι)/2007, 37(Ι)/2007, 177(Ι)/2007, 104(Ι)/2009, 124(Ι)/2009, 85(Ι)/2010, 118(Ι)/2011, 130(Ι)/2012, 204(Ι)/2012, 214(Ι)/2012, 15(Ι)/2013, 39(Ι)/2013, 88(Ι)/2013, 107(Ι)/2013, 185(Ι)/2013, 23(Ι)/2014, 122(Ι)/2014 και 107(Ι)/2015, εις τους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ. 64 Θ. 1,

  1. Μεταξύ:
  2. INTERACE LIMITED
  3. INCREASE TRADE LIMITED
  4. ΝΕΟΦΥΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ
  5. ΕΛΕΝΗΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ Εναγόντων/Αιτητών - και - ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗΣ ΣΠΕ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΛΤΔ (ΠΡΩΗΝ ΣΠΕ ΛΑΤΣΙΩΝ) Εναγομένης/Καθ΄ ης η Αίτηση Πρωτογενής Αίτηση ημερ. 24.6.16 εκ μέρους των πιο πάνω Αιτητών Ημερομηνία: 26 Απριλίου,
  6. Εμφανίσεις: Για Αιτητές: κα Θ. Αντωνίου με κα Φρ. Αθανασιάδου για Κ. Γ. Θεοχαρίδη. Για Καθ΄ ης η Αίτηση: κ. Χρ. Παναγίδης με κα Ι. Χριστοδούλου για Κάκκουρα & Παναγίδη ΔΕΠΕ. Α Π Ο Φ Α Σ Η «Έντιμε Κύριε Πρόεδρε, Το αιτητικόν της παρούσης Αιτήσεως πιθανόν να χαράξη ιστορίαν εις τα κυπριακά δεδομένα: Η ερμαφρόδιτος φύσις του κατά τ' άλλα ευγενούς Συνεργατικού Κινήματος επιβάλλει όπως τεθή τέρμα εις τας οβιδιακάς μεταμορφώσεις και μεταλλάξεις τούτου, των Συνεργατικών Πιστωτικών Ιδρυμάτων συμπεριφερόμενων οτέ μεν ως άτεγκτων τραπεζικών ιδρυμάτων οτέ δε ως προστατών και υποστηρικτών του καταπιεζομένου υπό της αρχούσης τάξεως πτωχού γεωργού/κτηνοτρόφου. Αναδρομή εις την μακραίωνα ιστορίαν του Συνεργατικού Κινήματος θα πείσει την Εντιμώτητά Σας ότι τα Συνεργατικά Πιστωτικά Ιδρύματα πόρρω απέχουν από του να εξυπηρετούν τα συμφέροντα των πτωχών συνεργατιστών . Αντιθέτως, συμπεριφερόμενα πλέον ως Τράπεζαι, υιοθετούν τας αυτάς ή ακόμη και σκληροτέρας τοκογλυφικάς μεθόδους προς χρηματοδότησιν των υποστηρικτών του Συνεργατικού συνθήματος «εν τη ενώσει η ισχύς». Η παρούσα Αίτησις αντιστρατεύεται και αμφισβητεί τα ανύπαρκτα δικαιώματα του Συνεργατισμού να δέχεται υποθήκας ακινήτων προς παροχήν δανείων προς τα μέλη.» Τα πιο πάνω συνιστούν ένα μικρό μέρος από την αγόρευση των ευπαίδευτων συνηγόρων των Αιτητών, οι οποίοι επικαλούμενοι την Δ.55 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, αξιώνουν με Πρωτογενή Αίτηση ημερ. 24.6.16, τις ακόλουθες θεραπείες: «(α) Νομικήν ή/και νομολογιακήν ερμηνείαν του Άρθρου 23 του Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου 22/1985 όπως ετροποποιήθη υπό των τροποποιητικών Νόμων 171(Ι)/2000,107(Ι)/2013 και 107(Ι)/
  7. (β) Νομολογιακήν ή/και νομικήν ερμηνείαν του Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου 22/1985 όπως και των τροποποιητικών αυτού Νόμων μέχρι σήμερον εν συναρτήσει με το κατά πόσον τα Συνεργατικά Πιστωτικά Ιδρύματα δικαιούνται βάσει των ως άνω αναφερομένων Νόμων να δέχονται εμπράγματους εξασφαλίσεις επί ακινήτου ιδιοκτησίας. (γ) Νομολογιακήν ή/και νομικήν ερμηνείαν του Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου 22/1985 όπως και των τροποποιητικών αυτού Νόμων μέχρι σήμερον, περί των εξασφαλίσεων που δύναται να δεχθή οιονδήποτε Συνεργατικόν Ίδρυμαν. (δ) Νομικήν ή/και νομολογιακήν ερμηνείαν του Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου 22/1985 όπως και των τροποποιητικών αυτού Νόμων μέχρι σήμερον εν συναρτήσει με το κατά πόσον τα Συνεργατικά Πιστωτικά Ιδρύματα δικαιούνται βάσει των ως άνω αναφερομένων Νόμων να δέχονται υποθήκαι επί ακινήτου ιδιοκτησίας μελών των ή/και νομικών προσώπων πελατών των. (ε) Δήλωσιν του Σεβαστού Δικαστηρίου ότι η Καθ' ης η Αίτησις παρανόμως ή/και παρατύπως ή/και εν αντιθέσει με τας προνοίας του ως άνω αναφερομένου Νόμου, εδέχθη εμπράγματον εξασφάλισιν δι' υποθήκευσιν ακινήτου ιδιοκτησίας της Αιτητρίας υπ΄ αρ.
  8. (στ) Έξοδα παρούσης, νόμιμον τόκον και έξοδα επιδόσεως.» Η Καθ΄ ης η Αίτηση στις 13.10.16 καταχώρισε Ένσταση, η οποία βασίζεται στους ακόλουθους λόγους: «
  9. Η αίτηση είναι νόμω και ουσία αβάσιμη και/ή παράτυπη και/ή οι αιτούμενες θεραπείες είναι άσχετες και/ή άγνωστες με τις δικονομικές διατάξεις στις οποίες στηρίζονται και/ή δε συντρέχουν οι νόμιμες και/ή οι ουσιαστικές και/ή οι δικαιοδοτικές προϋποθέσεις ικανοποίησης των αιτούμενων θεραπειών.
  10. Η αίτηση δεν υποστηρίζεται από οποιαδήποτε μαρτυρία και ειδικότερα δεν διευκρινίζεται ή προσκομίζεται το υπό αμφισβήτηση έγγραφο.
  11. Η αίτηση υπό τις περιστάσεις είναι κακόπιστη και/ή καταχρηστική και/ή παραπλανητική και/ή υπάρχει κώλυμα από τη γενικότερη συμπεριφορά των Αιτητών.
  12. Η Δ.55 δεν μπορεί να τυγχάνει εφαρμογής στην παρούσα Πρωτογενή Αίτηση και/ή οι συγκεκριμένες αξιούμενες θεραπείες δεν μπορούν να τύχουν έγκρισης δυνάμει αυτής και/ή οι αξιούμενες θεραπείες προωθούνται με λανθασμένο ένδικο μέσο.
  13. Οι αιτούμενες θεραπείες είναι συγκρουόμενες μεταξύ τους και/ή είναι αντίθετες και/ή ασυμβίβαστες με το σκοπό εφαρμογής και/ή με τις πρόνοιες της Δ.
  15. Η διαδικασία που ακολουθείται στην παρούσα Αίτηση είναι λανθασμένη και/ή αντικανονική, καθ' ότι οι αξιούμενες θεραπείες αφορούν γεγονότα για τα οποία υπάρχει ήδη αμφισβήτηση.
  16. Η αιτούμενη νομολογιακή ερμηνεία και μόνο του Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου (Ν. 22/1985) και/ή η ερμηνεία αυτού σε καμία περίπτωση δεν εξαντλεί τις εξουσίες της Καθ' ης η Αίτηση ή δικαιολογεί μεμονωμένα τις αιτούμενες θεραπείες.
  17. Οι αιτούμενες θεραπείες δε νομιμοποιούν το σύνολο των Εναγόντων-Αιτητών να αιτούνται αυτές, παρά μόνο την Ενάγουσα-Αιτήτρια 1, αφού το σύνολο αυτών παραπέμπουν στην εμπράγματη εξασφάλιση επί ακίνητης περιουσίας της Ενάγουσας-Αιτήτριας 1.» Η Ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του κ. Χριστόφορου Γιαννή, ο οποίος φέρεται να βρίσκεται στην υπηρεσία της Καθ΄ ης η Αίτηση, να είναι γνώστης των γεγονότων και δεόντως εξουσιοδοτημένος από την Καθ΄ ης η Αίτηση για να προβεί στην εν λόγω ένορκη δήλωση. Αναφέρω από τώρα ότι έχω θέσει ενώπιον μου το περιεχόμενο της Αίτησης, της Ένστασης και της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την Ένσταση. Το ίδιο ισχύει και για τις αγορεύσεις των ευπαίδευτων συνηγόρων, και για τη Νομολογία στην οποία με παρέπεμψαν οι ευπαίδευτοι συνήγοροι της Καθ΄ ης η Αίτηση. Νοείται ότι θα εξετάσω τις θέσεις και τα επιχειρήματα της κάθε πλευράς στο βαθμό που απαιτείται για τις ανάγκες της υπόθεσης, έχοντας πάντα κατά νου ότι «Δεν αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της αιτιολόγησης δικαστικής απόφασης ειδική αναφορά ή διαπραγμάτευση κάθε επιχειρήματος που προβάλλεται» (Νίκος Οδυσσέα ν. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 490). Στο σημείο αυτό θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω την Δ.55 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών: «
  1. Any person claiming to be interested under a deed, will, or other written instrument, may apply to the Court by originating summons (Forms 50 and 51) for the determination of any question of construction arising under the instrument, and for a declaration of the rights of the persons interested.
  2. The Court or Judge may direct such persons to be served with the summons as they or he may think fit.
  3. The application shall be supported by such evidence as the Court or Judge may require.
  4. The Court or Judge shall not be bound to determine any such question of construction if in their or his opinion it ought not to be determined on originating summons.» Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Wortham κ.ά ν. Τσίμον κ.ά.
(2001)1(Β) Α.Α.Δ. 1442, 1447: «Οι εφεσείοντες δεν αμφισβήτησαν τελικά την ορθότητα της προσέγγισης του πρωτόδικου δικαστηρίου σε σχέση με την εμβέλεια της Δ.55 θ
  1. Δέχτηκαν, δηλαδή, πως η υποβολή πρωτογενούς αίτησης δυνάμει της πρέπει κατ' ανάγκην να αποβλέπει στην επίλυση θέματος ερμηνείας εγγράφου ή διαθήκης. Δέχονται επίσης πως το αίτημα για καθορισμό μεριδίων, πράγματι δεν διέρχεται μέσα από τέτοια ερμηνεία. Ό,τι καταλογίζουν είναι λάθος αναφορικά με το ποιά ήταν στην πραγματικότητα η νομική του βάση.» Εδώ, οι θεραπείες υπό «α» - «δ» δεν αφορούν σε ερμηνεία εγγράφου ή διαθήκης, αλλά σε ερμηνεία Νόμου. Τα Δικαστήρια εκδικάζοντας συγκεκριμένες υποθέσεις εφαρμόζουν και ερμηνεύουν τους Νόμους που αφορούν στα επίδικα θέματα των συγκεκριμένων υποθέσεων. Γενικά και αφηρημένα δεν ερμηνεύουν Νόμους. Αν έπρατταν και αυτό, δεν θα έμενε χρόνος για να εκδικάσουν τις πολλές υποθέσεις που εκκρεμούν, ορισμένες για αρκετά χρόνια, ενώπιον τους. Περαιτέρω, όπως ορθά υπέδειξαν οι ευπαίδευτοι συνήγοροι της Καθ΄ ης η Αίτηση, οι Αιτητές 2, 3 και 4 δεν έχουν υποθηκεύσει οποιανδήποτε περιουσία τους και συνεπώς αυτό το γεγονός συνιστά ανεξάρτητο λόγο για να απορριφθεί η Αίτηση που αυτοί καταχώρισαν. Όσον αφορά στη θεραπεία υπό «ε», σημειώνω ότι δεν ζητείται από το Δικαστήριο να ερμηνεύσει συγκεκριμένο έγγραφο που αφορά σε υποθήκευση. Τουναντίον, αξιώνεται συγκεκριμένη θεραπεία-δήλωση του Δικαστηρίου. Περαιτέρω, με ποίον τρόπο η Καθ΄ ης η Αίτηση «εδέχθη εμπράγματον εξασφάλισιν δι΄ υποθήκευσιν ακινήτου ιδιοκτησίας της Αιτήτριας υπ΄ αρ. 1», δεν διευκρινίζεται. Όπως ορθά ανέφεραν οι ευπαίδευτοι συνήγοροι της Καθ΄ ης η Αίτηση, δεν έχει προσκομισθεί έγγραφο για να ερμηνευθεί αφού η Αίτηση δεν υποστηρίζεται από μαρτυρία. Ούτε βεβαίως ζητήθηκαν τέτοιες οδηγίες κατ΄ επίκληση του Θεσμού 3 της Δ.
  2. Τέλος, η θεραπεία υπό «ε» είναι παραδεκτό από τους Αιτητές ότι αξιώνεται και στην Αγωγή 2283/16 (η οποία εκκρεμεί), που οι Αιτητές έχουν καταχωρίσει εναντίον της Καθ΄ ης η Αίτηση. Στην Αρχιεπίσκοπος Κύπρου (αρ. 2)
(1993)1 Α.Α.Δ. 248 λέχθηκαν τα ακόλουθα στη σελ. 250: «Παρόλο που τα επίδικα θέματα της έφεσης δεν είναι επάλληλα με εκείνα της παρούσας διαδικασίας, είναι γεγονός ότι και τα δύο ένδικα μέσα αποβλέπουν στην επίτευξη του ίδιου αντικειμενικού στόχου, δηλαδή στον παραμερισμό και ακύρωση της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου. .............. Η επιδίωξη όμοιων σκοπών με την υιοθέτηση παράλληλων ένδικων μέσων, ελέγχεται από το Δικαστήριο όπως και γενικότερα η πολλαπλότητα των διαδικασιών για την επίτευξη του ίδιου στόχου.» Στην Beogradska
(1996)1 (Β) Α.Α.Δ. 911 διαπιστώθηκε ότι οι δύο εφέσεις που είχαν καταχωριστεί είχαν τον ίδιο σκοπό. Θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω το σχετικό απόσπασμα από τη σελίδα 923: «Έχουμε διαπιστώσει ότι οι δύο εφέσεις έχουν τον ίδιο σκοπό. Τον παραμερισμό της απόφασης ημερ. 22.4.94 στη μονομερή αίτηση καθώς και τον παραμερισμό της απόφασης ημερ. 10.3.
  1. Οι λόγοι έφεσης και στις δύο εφέσεις, παρόλον ότι δεν έχουν διατυπωθεί με το ίδιο λεκτικό, δεν διαφέρουν καθόλου στην ουσία τους. Αντιμετωπίζουν, επομένως, οι εφεσίβλητοι, δύο παράλληλες διαδικασίες, ανεξάρτητες δικονομικά αλλά όμοιες ως προς το αντικείμενο τους.» Το Εφετείο στη συνέχεια απέρριψε την μεταγενέστερη Έφεση. Για τους πιο πάνω σύντομους λόγους, καταλήγω, χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία, ότι η Αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Πριν αποφασίσω κατά τον πιο πάνω τρόπο, έλαβα υπόψη μου πως με την απόρριψη ουδόλως παραβλάπτονται ή επηρεάζονται τα δικαιώματα των Αιτητών και ειδικότερα της Αιτήτριας
  2. Ως ελέχθη, οι Αιτητές έχουν καταχωρίσει στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας την Αγωγή 2283/16 στην οποία θα εξεταστεί, ανάμεσα σε άλλα, κατά πόσο η υποθήκευση ακίνητης ιδιοκτησίας εκ μέρους της Αιτήτριας 1 προς όφελος της Καθ΄ ης η Αίτηση, είναι έγκυρη. Η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της Καθ΄ ης η Αίτηση και εναντίον των Αιτητών, όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............. Ι. Ιωαννίδης, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής ΓΓ/

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.