Κώστας Πετρίδης ν. Κυριάκος Κυριάκου, Αρ. Αγωγής : 938/15, 12/4/2017

(1995)1 Α.Α.Δ. 217 υπεδείχθησαν τα ακόλουθα: «Η δικαιοδοσία για την παρεμπόδιση, περιστολή, απόρριψη ή αναστολή διαδικασίας που συνιστά κατάχρηση των δικαιοδοσιών του δικαστηρίου εκπηγάζει από την ίδια τη φύση της δικαστικής λειτουργίας που έχει ως λόγο το δίκαιο και το μέσο τους μηχανισμούς που προάγουν την κατίσχυση του. Γι' αυτό, η δικαιοδοσία για τη χρήση πρόσφορων μέσων για την παρεμπόδιση κατάχρησης των δικαιοδοσιών είναι σύμφυτη, ενυπάρχει σε κάθε δικαστήριο, απόρροια της κυριαρχίας των Δικαστηρίων στους μηχανισμούς για την απονομή της δικαιοσύνης. Τα μέσα για την αποτροπή της κατάχρησης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, δε συναρτούνται με οποιοδήποτε συγκεκριμένο διάταγμα ή διατάγματα μπορεί να προσλάβουν οποιαδήποτε μορφή που επιβάλλει η ανάγκη στη συγκεκριμένη περίπτωση για την περιφρούρηση του σκοπού για τον οποίο παρέχονται οι δικαιοδοσίες του Δικαστηρίου» Κατά συνέπεια η μόνη οδός που απομένει, είναι η ανακοπή και η απόρριψη της αίτησης. Απορριπτέα κρίνεται ομοίως γιατί, δεδομένης της καταχώρισης της υπεράσπισης, η αίτηση είναι άνευ αντικειμένου. Αν ήθελε κριθεί εσφαλμένη η πιο πάνω κατάληξη του δικαστηρίου, κρίνεται για τους λόγους που θα εξηγηθούν και θα αναλυθούν στη συνέχεια, ότι η αίτηση είναι απορριπτέα και επί της ουσίας των επιζητούμενων λεπτομερειών. Το νομικό βάθρο τέτοιας αίτησης αποτελεί η Δ.19 Θ.6 που παρέχει την ευχέρεια για την παροχή περαιτέρω και καλύτερων λεπτομερειών επί ουσιωδών γεγονότων επί των οποίων στηρίζεται το δικόγραφο και όχι την μαρτυρία που θα προσκομιστεί για την απόδειξη των γεγονότων. Και ο λόγος, είναι για να γνωρίζει ο αντίδικος ποια υπόθεση μπορεί να αναμένει να παρουσιαστεί στη δίκη για να μην καταληφθεί εξ' απήνης. Είναι ακόμα νομολογημένο ότι ο σκοπός της παροχής λεπτομερειών είναι για να διευκρινιστούν και να εξειδικευτούν τα ισχυριζόμενα ουσιαστικά γεγονότα, και όχι να εκμαιεύσουν ή να αποκαλύψουν την μαρτυρία της άλλης πλευράς. ( Θεμιστοκλέους ν. Χρ. Γεωργιάδη Λτδ

(2001)1 Α.Α.Δ. 157). Βασική αρχή είναι να μην καταλαμβάνεται ο αντίδικος εξαπίνης με την έννοια ότι θα πρέπει να δικογραφούνται όλα τα θέματα και τα ουσιώδη γεγονότα (Λαϊκή Ασφαλιστική Εταιρεία Λτδ ν. Ματσούκα κ.ά, Πολ. Έφεση 91/2010, ημερ.3.7.14). Στην υπόθεση Κυπριακές Αερογραμμές Λτδ ν. Libanais

(1991)1 Α.Α.Δ. 649 εξηγήθηκε ότι ο γενικός κανόνας, όπως προκύπτει από τους θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας και τη Νομολογία, είναι ότι τα δικόγραφα πρέπει να περιέχουν όλες τις αναγκαίες λεπτομέρειες σε σχέση με την απαίτηση, υπεράσπιση, ανταπαίτηση ή οποιοδήποτε άλλο ζήτημα που περιλαμβάνουν, ώστε να μπορεί η άλλη πλευρά να σχηματίζει σαφή και πλήρη εικόνα για την φύση και την έκταση της υπόθεσης την οποία έχει να αντιμετωπίσει στην ακρόαση, να μπορεί να ετοιμάζει τη δική της υπόθεση και να μη βρίσκεται προ εκπλήξεων και τετελεσμένων γεγονότων. Έτσι όταν ο θεμελιώδης αυτός κανόνας παραβιάζεται, η άλλη πλευρά δικαιούται πάντοτε να απευθύνεται στο Δικαστήριο και να επιτυγχάνει την έκδοση διατάγματος που να διατάσσει τον αντίδικο να τον εφοδιάσει με τις απαιτούμενες, κάτω από τις περιστάσεις, λεπτομέρειες. Σύμφωνα με το αιτητικό της αίτησης επιζητούνται λεπτομέρειες αναφορικά με τις παραγράφους 8(β)(ιι), 15, 17(α),(β) και (ε) της εκθέσεως απαιτήσεως. Στην παράγραφο 8(β)(ιι) αναφέρεται ότι ο εναγόμενος καταχράστηκε διάφορα ποσά και/ή περιουσία των εταιρειών, με αποτέλεσμα να επηρεαστούν τα συμφέροντα και τα δικαιώματα του ενάγοντα. Επιζητείται να δοθούν λεπτομέρειες ως προς το ποια είναι τα ποσά αυτά και η περιουσία. Απαντά ο ενάγων, και ορθώς κατά την κρίση του δικαστηρίου, ότι το θέμα αυτό καλύπτεται πλήρως στην παράγραφο 17 (ιβ), όπου καταγράφονται αναλυτικά οι οικειοποιήσεις και/ή υπεξαιρέσεις και/ή καταχρήσεις ποσών του εναγομένου, με την καταγραφή τόσο των προσώπων όσο και των ποσών. Στην παράγραφο 15 ο ενάγων αναφέρεται σε διάφορες εταιρείες στις οποίες είναι διευθυντής ο εναγόμενος, ο οποίος εκμεταλλευόμενος την εμπιστοσύνη του ενάγοντα και το γεγονός ότι στις εταιρείες υπήρχαν 4 διευθυντές, όπου χρειαζόταν 2η υπογραφή χρησιμοποιούσε τους άλλους διευθυντές παρακάμπτοντας τον ενάγοντα. Ζητούνται ποιοι είναι οι 4 διευθυντές και ποιες χρονιές αφορά ο συγκεκριμένος ισχυρισμός. Προβάλλει η πλευρά του ενάγοντα ότι αφενός πρόκειται για ψάρεμα μαρτυρίας και αφετέρου, οι λεπτομέρειες που επιζητούνται είναι σε γνώση του εναγομένου, αφού κατείχε τη θέση του διευθυντή στις εταιρείες και συνεπώς γνώριζε ποιοι είναι οι άλλοι διευθυντές. Το ίδιο θέμα αφορούν και οι αιτούμενες λεπτομέρειες αναφορικά με την παράγραφο 17(α), με την έννοια ποιοι είναι οι διευθυντές που χρησιμοποιούσε την υπογραφή τους ο εναγόμενος. Τέλος στις παραγράφους 17(β) και (ε) της εκθέσεως απαιτήσεως ο ενάγων αναφέρει ότι ο εναγόμενος παράνομα και αντισυμβατικά συνεχίζει να περιλαμβάνει στο μισθολόγιο κάποιων εταιρειών συγγενικά του και άλλα πρόσωπα, ενώ ποτέ δεν εργάστηκαν στις εταιρείες. Επιζητά η πλευρά του εναγόμενου να αναφέρει ο ενάγων ποια είναι τα συγγενικά και/ή άλλα πρόσωπα. Η θέση του ενάγοντα είναι πως πρόκειται και πάλι για ψάρεμα μαρτυρίας, αλλά και για γεγονότα που είναι στην γνώση του εναγομένου. Στην υπόθεση Λαϊκή Ασφαλιστική, ανωτέρω, αναφορικά με την δικογράφηση επεξηγούνται τα πιο κάτω: « . Από την άλλη ο ενάγων, ή, ο εναγόμενος αντίστοιχα, πρέπει να εγείρει µε το δικόγραφο του όλα εκείνα τα θέµατα που καθιστούν την αξίωση ή την ανταξίωση αστήρικτη, ∆.19 θ. 13. Ακόµη και όλα εκείνα τα ζητήματα που αν δεν εγερθούν θα καταλάβουν τον αντίδικο εξαπίνης. Στην Bruce v. Odhams Press Ltd

(1936)1 K.B. 712, όπως υιοθετήθηκε στην Γεωργική Εταιρεία ΠΛΑΤΩΝΙΑ ΛΤ∆ ν. Mohammad Al Sharif, Πολιτική Έφεση Αρ. 358/08, ηµερ. 17.1.2012, ως «ουσιώδες», ορίστηκε εκείνο το αναγκαίο γεγονός που σκοπεί στη διαμόρφωση της αιτίας της αγωγής κατά ολοκληρωμένο τρόπο. Οποιοδήποτε άλλο γεγονός, που δεν είναι απαραίτητο προς απόδειξη της αξίωσης όπως διαγράφεται µε την έκθεση απαίτησης ή της υπεράσπισης αντιστοίχως, δεν απαιτείται να καταγραφεί και µπορεί να παραλειφθεί η δικογράφηση του, εκτός αν καθίσταται φανερό ότι είναι αναγκαίο να δοθεί µαρτυρία προς απόδειξη του (Odgers´ Principles of Pleading and Practice, 21η έκδ. σελ. 87)». Οι ενστάσεις του ενάγοντα κρίνονται ως ορθές. Το δικαστήριο έχει μελετήσει ολόκληρο το δικόγραφο της απαίτησης. Κατ' αρχή, η έκθεση απαιτήσεως περιέχει σαφείς, συγκεκριμένους αλλά και αρκετά λεπτομερείς ισχυρισμούς επί των γεγονότων που περιβάλλουν τις αξιώσεις και τις άλλες απαιτήσεις του ενάγοντα, σε τέτοιο μάλιστα βαθμό που εκ των πραγμάτων, η πλευρά του εναγομένου γνωρίζει κάθε πτυχή της ακριβούς φύσης της υπόθεσης που αντιμετωπίζει. Εξηγείται στο Annual Practice 1958, σελ.450 ότι: «.. It is absolutely essential that the pleading, not to be embarrassing to the defendants, should state those facts which will put the defendants on their guard, and tell them what they will have to meet when the case comes on for trial». Ομοίως στον Odger's On Pleading and Practice 20η εκδ. σελ. 156-157 υποδεικνύεται ότι: « If your opponent has worded his pleading so vaguely that you cannot be sure what his line of attack or defence will be at the trial, it is worthwhile to apply for particulars; even you think you can make a shrewd guess at his meaning. It is safer to pin him down to a definite story, otherwise it will be open at the trial to give evidence as to any fact which tends to support his vague allegation.. ». Αναφορικά με την αποκάλυψη ονομάτων μαρτύρων, το θέμα στο Annual Practice 1958 σελ.461 επεξηγείται ως ακολούθως: « If the only object of the summons be to obtain the names of witnesses or some other clue to the evidence of the other party, it will be dismissed. But where the information asked for is clearly necessary tο enable applicant properly to prepare for trial, on in other respects the application is a proper one, the information must be given, even though it discloses some portion of the evidence on which the other party proposes to rely at the trial. » Η διχογνωμία και ο προβληματισμός που μπορεί να υπάρξει στην περίπτωση αποκάλυψης ονομάτων μαρτύρων, όπως επιζητείται στην παρούσα υπόθεση, αναδύεται ανάγλυφα στην υπόθεση Θεμιστοκλέους ανωτέρω. Επεξηγείται ότι αν οι λεπτομέρειες είναι αναγκαίες για σκοπούς διευκρίνησης της θέσης του αντιδίκου δεν μπορεί να υπάρξει άρνηση στην παραχώρηση τους, μόνο και μόνο γιατί θα έχουν ως επακόλουθο την αποκάλυψη ενεχομένων μαρτύρων. Στην σελ. 167 υποδεικνύονται τα εξής: «Η νομολογία δείχνει ότι η αποκάλυψη του ονόματος ενδεχόμενου μάρτυρα μπορεί να προκύψει όχι αφ΄ εαυτής αλλά μόνο ως επακόλουθο παροχής αναγκαίων λεπτομερειών ως προς ουσιώδες γεγονός, όπως στην περίπτωση της υπεράσπισης της αλήθειας της αναφοράς σε αγωγή για δυσφήμιση, ή της φύσης της ισχυριζόμενης σκληρότητας σε αγωγή διαζυγίου, ή της διασαφήνισης του τρόπου με τον οποίο γίνεται ισχυρισμός ότι ενήργησε ο αντίδικος που ανεφέρθη στην υπόθεση Briton. Ο προσδιορισμός του φυσικού προσώπου που ενήργησε για την εταιρεία δεν συνιστά μέρος του ουσιώδους γεγονότος που αναφέρεται στο δικόγραφο, που είναι τα όσα αποδίδονται στην εφεσίβλητη και των οποίων δεν ζητά περαιτέρω και καλύτερες λεπτομέρειες ακόλουθα των οποίων ενδεχόμενα να αποκαλύπτετο και το φυσικό πρόσωπο που ενήργησε εκ μέρους της. Η προκειμένη υπόθεση θεωρούμε ότι εμπίπτει στα πλαίσια της Τemperton, ανωτέρω, στην οποία η αποκάλυψη των ονομάτων των υπαλλήλων τους οποίους, όπως ισχυρίζετο ο ενάγων, είχαν επηρεάσει οι εναγόμενοι, δεν επιδιώκετο προς διευκρίνιση ισχυρισμού ουσιώδους γεγονότος επί του οποίου εβασίζετο η δικογραφική στοιχειοθέτηση του αγώγιμου δικαιώματος του ενάγοντα αλλά προφανώς προς αποκάλυψη της μαρτυρίας που θα απεδείκνυε την απαίτηση με βάση τη δικογραφία». Είναι σαφές κατά την κρίση του δικαστηρίου, για τους λόγους που έχουν εξηγηθεί, ότι στην παρούσα υπόθεση δεν επιζητούνται λεπτομέρειες επί γεγονότων, ώστε η παροχή τους ενδεχομένως να είχε ως αποτέλεσμα την αποκάλυψη ονομάτων μαρτύρων, αντίθετα όλα τα ουσιώδη γεγονότα καταγράφονται λεπτομερώς, με επάρκεια και με ακρίβεια ως προς το συγκεκριμένο ζήτημα, και εκείνο που επιδιώκεται είναι μόνο η αποκάλυψη των ονομάτων των μαρτύρων. Στην ουσία, γιατί εκεί απολήγει το αίτημα, πρόκειται για προσπάθεια αλίευσης μαρτυρίας και όχι για λεπτομέρειες, ή και διασάφηση γεγονότων. Για τους πιο πάνω λόγους η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του ενάγοντα και σε βάρος του εναγομένου - αιτητή. Θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και θα καταβληθούν στο τέλος. (Υπ.) Ν. Γιαπανάς, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής