Ιωάννη Ξυρίχη ν. La Maison Vrachos Wedding Plus (Limassol) Ltd, Αρ. Αγωγής: 1309/16, 12/4/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν. Μαθηκολώνη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1309/16 Μεταξύ: Ιωάννη Ξυρίχη, εκ Λευκωσίας Ενάγοντος και La Maison Vrachos Wedding Plus (Limassol) Ltd Εναγομένων Ημερομηνία: 12/4/2017 Εμφανίσεις: Για ενάγοντα/αιτητή: κα Μάρα Γιώρκα για Χ. Π.Σαββίδης & Συνεργάτες ΔΕΠΕ Για εναγόμενους/καθ' ων η αίτηση: κ. Κ. Πόλεος __________________________ Ενδιάμεση Απόφαση (Αίτηση ημερ. 23/5/2016 για προσωρινό διάταγμα) Με γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα που καταχωρήθηκε στις 10/3/2016 ο ενάγων αιτείται ως ακολούθως: «Α. Δήλωση του δικαστηρίου ότι το πωλητήριο έγγραφο, με ημερομηνία 5/03/2015 υπό τον Φάκελο Κτηματολογίου Υπ' Αριθμό 1/ΠΩΕ/166/2015, μεταξύ του Ενάγοντα και των Εναγομένων έχει τερματιστεί λόγω παραβίασης του από τους Εναγομένους και/ή όχι στερείται νομικής ισχύος. Β. Διάταγμα του Δικαστηρίου διατάττον τους Εναγόμενους όπως αποσύρουν από το Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λευκωσίας το, υπό τον Φάκελο Κτηματολογίου, πωλητήριο Έγγραφο Υπ' Αριθμό 1/ΠΩΕ/166/2015 ως άκυρο και/ή στερούμενο νομικής ισχύος. Γ. Διαζευκτικά ως προς το (Β), Διάταγμα του Δικαστηρίου που να εξουσιοδοτεί τον Ενάγοντα και/ή τον Διευθυντή του Επαρχιακού Κτηματολογίου Λευκωσίας όπως λάβει κάθε απαραίτητο μέτρο, συμπεριλαμβανομένης της υπογραφής πάσης αιτήσεως ή έτερου εγγράφου εκ μέρους και διά λογαριασμό των Εναγομένων διά την απόσυρση από το Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λευκωσίας το, υπό τον Φάκελο Κτηματολογίου, πωλητήριο Έγγραφο Υπ' Αριθμό 1/ΠΩΕ/166/2015 ως άκυρο και/ή στερούμενο νομικής ισχύος. Δ. Διάταγμα του Δικαστηρίου διατάττον τους Εναγόμενους προσωπικά και/ή οποιουσδήποτε υπαλλήλους και/ή υπηρέτες και/ή αντιπροσώπους τους και/ή οποιοδήποτε πρόσωπο ενεργεί εκ μέρους και/ή για λογαριασμό τους όπως παύσουν άμεσα να επεμβαίνουν καθ' οιονδήποτε τρόπο εις το ακίνητο με Αρ.Εγγραφής 12171, Φ/Σχ. 29/48, Τμήμα 0, Τεμάχιο 565, Τοποθεσία Σέργης Αρεδιού Λευκωσία. Ε. Διάταγμα του Δικαστηρίου διατάττον τους Εναγόμενους και/ή οποιουσδήποτε υπαλλήλους και/ή υπηρέτες και/ή αντιπροσώπους τους και/ή οποιοδήποτε πρόσωπο ενεργεί εκ μέρους και/ή για λογαριασμό τους όπως παραδώσουν άμεσα την κατοχή του ακινήτου με Αρ. Εγγραφής 12171, Φ/Σχ. 29/48, Τμήμα 0, Τεμάχιο 565, Τοποθεσία Σέργης Αρεδιού Λευκωσία. Στ. Διάταγμα του Δικαστηρίου διατάττον τους Εναγόμενους προσωπικά και/ή οποιουσδήποτε υπαλλήλους και/ή υπηρέτες και/ή αντιπροσώπους τους και/ή οποιοδήποτε πρόσωπο ενεργεί εκ μέρους και/ή για λογαριασμό τους όπως επαναφέρουν το ακίνητο με Αρ. Εγγραφής 12171, Φ/Σχ. 29/48, Τμήμα 0, Τεμάχιο 565, Τοποθεσία Σέργης Αρεδιού Λευκωσία στην πρότερα, της υπ' αυτών λήψης κατοχής, κατάστασης του, ητοί με περιμετρική περίφραξη, με υπόστεγο 100τ.μ και με 10 ελαιόδεντρα ηλικίας 10 ετών. Ζ. Διαζευκτικά ως προς το (Στ), ειδικές αποζημιώσεις ύψους €50,000.00 που αντιπροσωπεύει το κόστος επαναφοράς του ακινήτου με Αρ. Εγγραφής 12171, Φ/Σχ. 29/48, Τμήμα 0, Τεμάχιο 565, Τοποθεσία Σέργης Αρεδιού Λευκωσία στην πρότερα, της υπό των Εναγομένων λήψης κατοχής, κατάστασης του. Η. Διάταγμα του Δικαστηρίου διατάττον τους Εναγόμενους όπως κατεδαφίσουν κάθε παράνομο και/ή αυθαίρετο κτίσμα και/ή κατασκευή την οποία έχουν ανεγείρει εντός του ακινήτου με Αρ. Εγγραφής 12171, Φ/Σχ. 29/48, Τμήμα 0, Τεμάχιο 565, Τοποθεσία Σέργης Αρεδιού Λευκωσία. Θ. Διαζευκτικά ως προς το (Η), Διάταγμα του Δικαστηρίου που να εξουσιοδοτεί τον Ενάγοντα όπως κατεδαφίσει κάθε παράνομο και/ή αυθαίρετο κτίσμα και/ή κατασκευή την οποία έχουν ανεγείρει οι Εναγόμενοι εντός του ακινήτου με Αρ. Εγγραφής 12171, Φ/Σχ. 29/48, Τμήμα 0, Τεμάχιο 565, Τοποθεσία Σέργης Αρεδιού Λευκωσία και να διατάξει τους εναγομένους όπως καταβάλουν το ποσό 10,000.00 ως το καταβλητέο ποσό περί κατεδάφισης αυτό. I. Ποσό €20,000.00 ως ενδιάμεσα κέρδη ή οφέλη που απεκόμισαν οι Εναγόμενοι εις βάρος του Ενάγοντος και/ή βάσει των αρχών περί αδικαιολόγητου πλουτισμού και/ή ως "Mense profits" και/ή ως οι ανάλογες ή ισόποσες απώλειες και/ή ζημίες και/ή οι απωλεσθείσες πρόσοδοι του Ενάγοντος συνεπεία της στέρησης οιασδήποτε εμπορικής και/ή οικονομικής εκμετάλλευσης του ακινήτου με Αρ. Εγγραφής 12171, Φ/Σχ. 29/48, Τμήμα 0, Τεμάχιο 565, Τοποθεσία Σέργης Αρεδιού Λευκωσία καθ' όλο το χρόνο της κατοχής του από τους Εναγομένους και της δικαιολογημένης και/ή σύννομης εμπιστοσύνης και/ή προσδοκίας του Ενάγοντος προς αυτούς διά την πιστή και εμπρόθεσμη τήρηση των συμβατικών τους υποχρεώσεων. ΙΑ. Γενικές και/ή τιμωρητικές αποζημιώσεις διότι οι Εναγόμενοι δεν εκπλήρωσαν τις συμβατικές τους υποχρεώσεις όπως απορρέουν και/ή ανακύπτουν από τη γραπτή σύμβαση ημερομηνίας 5/3/2015 που αφορά την πώληση του ακινήτου με Αρ. Εγγραφής 12171, Φ/Σχ. 29/48, Τμήμα 0, Τεμάχιο 565, Τοποθεσία Σέργης Αρεδιού Λευκωσία. IB. Οποιαδήποτε άλλη θεραπεία το Δικαστήριο ήθελε κρίνει δίκαια και/ή πρέπουσα και/ή εύλογη. ΙΓ. Νόμιμο τόκο επί του ανωτέρω οφειλόμενου ποσού μέχρι εξοφλήσεως. ΙΔ. Έξοδα πλέον ΦΠΑ (Αρ. ΦΠΑ 10317384Ζ).» Ακολούθως στις 23/5/2016 ο ενάγων/αιτητής (στο εξής καλούμενος ο «αιτητής») καταχώρησε την παρούσα δια κλήσεως αίτησης με την οποία αιτείται ως ακολούθως: «Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου διατάττον τους Εναγόμενους προσωπικά και/ή οποιουσδήποτε υπαλλήλους και/ή υπηρέτες και/ή αντιπροσώπους τους και/ή οποιοδήποτε πρόσωπο ενεργεί εκ μέρους και/ή για λογαριασμό τους όπως παύσουν άμεσα να επεμβαίνουν καθ' οιονδήποτε τρόπο εις το ακίνητο με Αρ. Εγγραφής 12171, Φ/Σχ. 29/48, Τμήμα 0, Τεμάχιο 565, Τοποθεσία Σέργης Αρεδιού Αευκωσία. Β. Διάταγμα του Δικαστηρίου διατάττον τους Εναγόμενους και/ή οποιουσδήποτε υπαλλήλους και/ή υπηρέτες και/ή αντιπροσώπους τους και/ή οποιοδήποτε πρόσωπο ενεργεί εκ μέρους και/ή για λογαριασμό τους όπως παραδώσουν άμεσα την κατοχή του ακινήτου με Αρ.Εγγραφής 12171, Φ/Σχ. 29/48, Τμήμα 0, Τεμάχιο 565, Τοποθεσία Σέργης Αρεδιού Λευκωσία. Γ. Όποιο άλλο Διάταγμα και/ή διαταγή ήθελε κρίνει εύλογη και δίκαιη το Δικαστήριο. Δ. Έξοδα πλέον ΦΠΑ (Αρ. ΦΠΑ 10317384Ζ).» Η αίτηση βασίζεται στα άρθρα 4, 5 και 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6 όπως τροποποιήθηκε, στο άρθρο 43 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148, στα άρθρα 3, 5 και 20 του Περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου Κεφ. 96, στα άρθρα 21, 28 και 37 του Περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας Νόμου του 1972, στο άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν. 14/60 όπως τροποποιήθηκε, στα άρθρα 37, 39 του περί Συμβάσεων Νόμου, Κεφ. 149 όπως τροποποιήθηκε, στη Δ.34, Θ.5, Δ.39, θθ.1, 2, Δ.48, θθ.1-3, 8, 9 των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας, στις γενικές αρχές, την πρακτική και τις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του ίδιου του αιτητή ο οποίος ως αναφέρει έχει προσωπική γνώση των γεγονότων που περιβάλλουν την υπόθεση. Ως αναφέρει καθ' όλον τον ουσιώδη χρόνο για την παρούσα αγωγή ήταν και εξακολουθεί να είναι ο ιδιοκτήτης και/ή ο νόμιμος δικαιούχος του ακινήτου με αρ. εγγραφής 12171, Φ/Σχ. 29/48, Τμήμα Ο, Τεμάχιο 565, Τοποθεσία Σέργης Αρεδιού Λευκωσία (στο εξής καλούμενο «το ακίνητο»). Οι εναγόμενοι/καθ' ων η αίτηση (στο εξής καλούμενοι «οι καθ' ων η αίτηση») κατά πάντα ουσιώδη για την αγωγή χρόνο, ήταν και παραμένουν εταιρεία περιορισμένης ευθύνης δεόντως εγγεγραμμένη, με κύρια δραστηριότητα τη διεξαγωγή δεξιώσεων. Ως ο ομνύων αναφέρει, κατά ή περί τις 5/3/2015, υπογράφηκε σύμβαση πώλησης του ακίνητου (βλ. Τεκμήριο Α), μεταξύ του ίδιου και των καθ' ων η αίτηση, η οποία κατατέθηκε στο Κτηματολόγιο υπό τον Φάκελο Κτηματολογίου υπ' αριθμό 1/ΠΩΕ/166/
- Σύμφωνα πάντα με τον ομνύοντα ήταν ρητοί και/ή εξυπακουόμενοι όροι της σύμβασης πώλησης ότι:
- Ο ίδιος θα πωλούσε στους καθ' ων η αίτηση το ακίνητο για τη τιμή των €80,000,
- Oι καθ' ων η αίτηση όφειλαν να του καταβάλουν το ποσό των €60,000 μέχρι τις 31/7/
- Tο υπόλοιπο ποσό των €20,000, θα του το πλήρωναν με την ταυτόχρονη μεταβίβαση του ακινήτου επ' ονόματι τους,
- Mε την υπογραφή της Σύμβασης Πώλησης οι καθ' ων η αίτηση θα λάμβαναν κατοχή του ακινήτου και θα επιβαρύνονταν με τους πάσης φύσεως φόρους, τέλη και άλλες επιβαρύνσεις που αναλογούν και/ή σχετίζονται καθ' οιονδήποτε τρόπον με το ακίνητο.
- Όλα τα μεταβιβαστικά δικαιώματα και/ή τέλη για την μεταβίβαση του ακινήτου θα βάραιναν αποκλειστικά τους καθ' ων η αίτηση. Ως ο αιτητής περαιτέρω ισχυρίζεται ο ίδιος εκπληρώνοντας πλήρως τις υποχρεώσεις του δυνάμει της ως άνω συμφωνίας παρέδωσε κατοχή του ακινήτου στους καθ' ων η αίτηση κατά ή περί τις 5/3/2015, οι οποίοι το παρέλαβαν και το αποδέχθηκαν ανεπιφύλακτα ως της πλήρους και τελείας αρεσκείας τους. Κατά ή περί τον Ιούνιο 2015, οι καθ' ων η αίτηση, σύμφωνα πάντα με τον ομνύοντα προχώρησαν σε κατεδάφιση υπόστεγου 100τ.μ. το οποίο βρισκόταν εντός του ακινήτου, σε αφαίρεση της περιμετρικής περίφραξης του και αποψίλωσης και/ή αποκοπής 10 ελαιόδεντρων ηλικίας 10 ετών έκαστο. Επισυνάπτει δε σχετικά φωτογραφία από το GOOGLE EARTH όπου, ως ισχυρίζεται, διαφαίνεται η αλλοίωση και/ή αφαίρεση της περιμετρικής περίφραξης από το ακίνητο και η αποψίλωση και/ή αποκοπή 10 ελαιόδεντρων (βλ. Τεκμήριο Β). Περαιτέρω ως υποστηρίζει οι καθ' ων η αίτηση προχώρησαν σε ανέγερση αυθαίρετου και/ή παράνομου κτίσματος 50τ.μ. περίπου, καθώς και σε εργασίες επιχωμάτωσης και/ή επίστρωσης του ακινήτου με ασφαλτικά υλικά και εκμεταλλεύονται πλήρως το ακίνητο προς όφελος της παρακείμενης αίθουσας δεξιώσεων. Επισυνάπτει δε πρόσφατη φωτογραφία από την επίσημη ιστοσελίδα του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, όπου ως υποστηρίζει διαφαίνεται το παράνομα ανεγερθέν κτίσμα επί του ακινήτου (βλ. Τεκμήριο Γ). Περαιτέρω είναι η θέση του ότι κατά ή περί την 31/7/2015, οι καθ' ων η αίτηση δεν του κατέβαλαν, ως όφειλαν δυνάμει της σύμβασης πώλησης, το συμφωνηθέν ποσό των €60,
- Έκτοτε και για διάστημα 3 μηνών περίπου καλούσε, ως υποστήριξε, τους καθ' ων η αίτηση όπως εκπληρώσουν τις συμβατικές τους υποχρεώσεις, αλλά οι τελευταίοι παρέλειψαν και/ή αρνήθηκαν και/ή αμέλησαν να συμμορφωθούν. Ένεκα των συμβατικών του υποχρεώσεων και/ή προς τήρηση των όρων της σύμβασης πώλησης, απέρριπτε υψηλότερες προτάσεις για πώληση του ακινήτου του από άλλους υποψήφιους και ίσως αξιόχρεους αγοραστές. Συνεπεία δε της παράλειψης και/ή άρνησης και/ή αμέλειας των καθ' ων η αίτηση να εκπληρώσουν τις συμβατικές τους υποχρεώσεις, αναζήτησε νομική συμβουλή δυνάμει της οποίας κατά ή περί τις 30/11/2015 επιδόθηκε στους καθ' ων η αίτηση μέσω δικαστικού επιδότη, επιστολή ημερομηνίας 26/11/2015, (βλ. Τεκμήριο Δ) με την οποία οι τελευταίοι καλούνταν να του καταβάλουν το οφειλόμενο ποσό των €60,000 πλέον τόκους. Σύμφωνα πάντα με τον ομνύοντα, οι καθ' ων η αίτηση παρέλειψαν και/ή αρνήθηκαν και/ή αμέλησαν να συμμορφωθούν με την ως άνω ειδοποίηση και ως εκ τούτου οι δικηγόροι του, απέστειλαν κατά ή περί τις 29/2/2016 μέσω δικαστικού επιδότη δεύτερη επιστολή ημερομηνίας 19/2/2016 (βλ. Τεκμήριο Ε) με την οποία οι καθ' ων η αίτηση κλήθηκαν εκ νέου όπως προχωρήσουν άμεσα στην εκπλήρωση των συμβατικών τους υποχρεώσεων. Όπως περαιτέρω αναφέρει συνεπεία της συνεχιζόμενης παράλειψης και/ή άρνησης και/ή αμέλειας των καθ' ων η αίτηση να εκπληρώσουν τις συμβατικές τους υποχρεώσεις, κατά ή περί την 07/03/2016, επιδόθηκε μέσω δικαστικού επιδότη επιστολή των δικηγόρων του προς τους καθ' ων η αίτηση (βλ. Τεκμήριο Στ), με την οποία τους πληροφορούσε ότι τερματίζεται η συμφωνία πώλησης και τους καλούσε όπως του παραδώσουν εντός 24 ωρών ελεύθερη κατοχή του ακινήτου, επιφυλάσσοντας παράλληλα όλα τα δικαιώματα του. Όπως ο ομνύων ισχυρίζεται οι καθ' ων η αίτηση ουδέν έπραξαν για σκοπούς συμμόρφωσης προς την ειδοποίηση του για τερματισμό της συμφωνίας πώλησης και προέβαλε τη θέση στη βάση νομικής συμβουλής που έλαβε ότι έκτοτε οι καθ' ων η αίτηση κατέχουν παράνομα το ακίνητο του και/ή έχουν καταστεί παράνομοι επεμβασίες (trespasser). Ως περαιτέρω αναφέρει μετά την επίδοση της επιστολής Τεκμήριο Στ, οι καθ' ων η αίτηση παράνομα και προκλητικά προέβησαν σε φύτευση 30 δενδρυλλίων περίπου επί του ακινήτου, χωρίς τη συγκατάθεση του και επισυνάπτει προς τούτο φωτογραφία που λήφθηκε από τον ίδιο (βλ. Τεκμήριο Ζ). Ως αναφέρει είναι νυμφευμένος με παιδιά, το επάγγελμα του είναι χαμηλής εισοδηματικής τάξης και ως εκ τούτου έχει αυξημένες οικονομικές υποχρεώσεις οι οποίες, ενόψει της οικονομικής κρίσης, καθιστούν την αξιοποίηση της περιουσίας που έχει αναγκαία. Ως εκ τούτου, ανέφερε ότι ενδιαφέρθηκε να πωλήσει το ακίνητο, προκειμένου να εξασφαλίσει τις σπουδές των παιδιών του και συγκεκριμένα της κόρης του, η οποία ανέμενε την είσπραξη του ποσού της πώλησης από τους καθ' ων η αίτηση, έτσι ώστε να μεταβεί για σπουδές κάτι το οποίο μέχρι και σήμερα δεν έχει πραγματωθεί. Ως δε αναφέρει στη βάση πληροφόρησης που είχε από τους δικηγόρους του, η όλη στάση και συμπεριφορά των καθ' ων η αίτηση είναι εξόφθαλμα παράνομη και καταπατά το συνταγματικό του δικαίωμα στην ιδιοκτησία, καθ΄ότι οι καθ' ων η αίτηση επιχειρούν παράνομα και/ή δόλια να ιδιοποιηθούν και/ή αξιοποιήσουν για τον εαυτό τους το ακίνητο το οποίο ανήκει στον ίδιο και μάλιστα άνευ καταβολής οποιουδήποτε αντιτίμου. Περαιτέρω, αναφέρει οτι είναι πιθανόν να υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά από τις συνεχόμενες επεμβάσεις και/ή αλλοιώσεις, τόσο στη μορφολογία του εδάφους όσο και από τα συνεχόμενα έργα ασφαλτόστρωσης και/ή κτισμάτων στα οποία προβαίνουν και θα εξακολουθούν να προβαίνουν οι καθ' ων η αίτηση στο ακίνητο, αφού μετέτρεψαν το χώρο σε χώρους στάθμευσης χρησιμοποιώντας σκυρόδεμα και/ή άλλα υλικά ασφαλτόστρωσης και επιπλέον ανεγείρουν κτίσματα και/ή οικοδομές και/ή άλλες οικοδομικές εγκαταστάσεις όπου πιθανόν να τον οδηγήσουν προσωπικά ως κατηγορούμενο σε ποινικές διαδικασίες, αφού πρόκειται για πολεοδομικές ατασθαλίες. Είναι επίσης η θέση του ότι δικαιούται στις αιτούμενες θεραπείες διότι δεν είναι ορθό και δίκαιο να διαιωνιστεί μια κατάσταση πραγμάτων κατά παράβαση είτε των συμφωνηθέντων είτε του νόμου. Οι καθ' ων η αίτηση καταχώρησαν ένσταση στην υπό κρίση αίτηση προβάλλοντας τους κάτωθι λόγους ένστασης τους οποίους παραθέτω αυτούσιους για σκοπούς εύκολης αναφοράς: «Α. Δεν υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση για έκδοση προσωρινού Διατάγματος. Β. Δεν υφίσταται η προϋπόθεση του κατεπείγοντος ή άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις για την έκδοση του Αιτούμενου Διατάγματος. Γ. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του Νόμου για την έκδοση του Διατάγματος. Δ. Τυχόν παραβιασθέντα δικαιώματα μπορούν να αναζητηθούν μέσω της Δικαστικής οδού - Ε.Τυχόν πλήρης Δικαιοσύνη, μπορεί να παρασχεθεί και σε μεταγενέστερο στάδιο. Στ. Υπάρχει κατάχρηση της Δικαστικής Διαδικασίας. Ζ. Ο Ενάγοντας κωλύεται στην έκδοση προσωρινού διατάγματος ένεκα συμπεριφοράς. Η. τυχόν έκδοση του παρόντος διατάγματος αποτελεί καθορισμός δικαιωμάτων των διαδίκων στην αγωγή και/ή καθορίζεται επίδικο ζήτημα στην αγωγή. Θ. Τυχόν έκδοση του παρόντος διατάγματος δεν διατηρεί την υπάρχουσα θέση των διαδίκων (status quo) αλλά την μεταβάλει πριν την εκδίκαση της αγωγής.» Η ένσταση στηρίζεται στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6 άρθρα 4-9, στο άρθρο 31 και 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, στον Περί Συμβάσεων Νόμο Κεφ. 149, άρθρο 39, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ. 48, Θ.1-9, Δ.39 Θ. 2- 4 και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η ένσταση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Βραχίμη Μπεϊτη, ο οποίος ως αναφέρει ευρίσκεται στην υπηρεσία των καθ' ων η αίτηση και γνωρίζει πολύ καλά τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης. Ο ομνύσας με την ένορκο του δήλωση υιοθετεί τους λόγους ένστασης. Περαιτέρω αποδέχεται ότι ο αιτητής είναι σήμερα εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του ακινήτου το οποίο πώλησε στους καθ' ων η αίτηση, χωρίς μέχρι σήμερα να έχει μεταβιβασθεί. Επίσης αποδέχεται τους ισχυρισμούς του αιτητή αναφορικά με την υπόσταση των καθ' ων η αίτηση καθώς και τους ισχυρισμούς του αναφορικά με την σύναψη της συμφωνίας και των όρων που αναφέρει. Αρνείται όμως ότι οι καθ' ων η αίτηση παρέλαβαν και αποδέχθηκαν το ακίνητο ως της απολύτου αρκεσκείας τους και ισχυρίζεται ότι οι καθ' ων η αίτηση έλαβαν την κατοχή του ακινήτου το οποίο είχε κτήριο το οποίο ευρίσκετο σε άθλια κατάσταση, ήτοι ερείπιο εγκαταλειμμένο και διάτρηση και αντλία που θα χρησιμοποιείτο από τους καθ' ων η αίτηση για σκοπούς ύδρευσης και η οποία ένεκα αχρησίας δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί, αν και ο ενάγοντας τους παρέστησε πως ήταν σε πλήρως λειτουργήσιμη κατάσταση. Ως δε υποστήριξε η διάτρηση ένεκα αχρησίας δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και κατασκευάστηκε άλλη στη θέση της. Επίσης ο ομνύσας αρνείται τους ισχυρισμούς του αιτητή ότι οι καθ΄ων η αίτηση προέβησαν σε κατεδάφιση υποστέγου, αφαίρεση της περιμετρικής περίφραξης και αποκοπής ελαιόδενδρων και ισχυρίζεται πως καθάρισε το ακίνητο από σκουπίδια και μπάζα και προέβη σε επιχωμάτωση του ακινήτου για να καταστεί αυτό επίπεδο, περαιτέρω δε είναι η θέση του ότι ο αιτητής είχε γνώση για τις αναφερόμενες εργασίες χωρίς να εκδηλώσει οποιοδήποτε παράπονο. Περαιτέρω ο ομνύων αρνείται τους ισχυρισμούς ότι οι καθ' ων η αίτηση ανήγειραν αυθαίρετο ή και παράνομο κτίσμα επί του ακινήτου καθώς και τις άλλες ενέργειες που τους καταλογίζει ο αιτητής με την παρ. 8 της ένορκης του δήλωσης και υποστηρίζει ότι το ακίνητο χρησιμοποιείται ως χώρος στάθμευσης νόμιμα. Επίσης ο ομνύσας αρνείται ότι οι καθ' ων η αίτηση δεν κατέβαλαν ως όφειλαν το ποσό των €60.000 μέχρι τις 31/7/2015 και ισχυρίζεται ότι πριν την σύναψη της σύμβασης 31/7/15 δηλώθηκε πως οι καθ' ων η αίτηση είχαν προβλήματα ρευστότητας και θα έπρεπε ο ενάγων να είναι διαλλακτικός με τις καθορισμένες ημερομηνίες πληρωμής πράγμα το οποίο και έγινε αποδεκτό, εξ ου και κατά τη σύναψη της σύμβασης αγοράς τα μέρη συμβλήθηκαν για ενοικίαση του χώρου για περίοδο ενός έτους για να δικαιολογείται η κατοχή από την εναγόμενη μέχρι την αποπληρωμή του τιμήματος αγοράς. Επισυνάπτει δε τη σχετική σύμβαση ως Τεκμήριο Α. Ως περαιτέρω αναφέρει περί τα τέλη Νοεμβρίου 2015, ο αιτητής αποδέχτηκε παράταση των ημερομηνιών πληρωμής του τιμήματος αγοράς με τους ακόλουθους όρους: "Α) δια μηνιαίων δόσεων ένεκα προβλημάτων ρευστότητας στην εναγόμενη Β) €10,000 προκαταβολή Γ) και τα λοιπά δια μηνιαίων δόσεων εκ €5,000 μέχρι πλήρους εξοφλήσεως." Περαιτέρω ο ομνύσας αρνείται τον ισχυρισμό του αιτητή ότι από τις 31/7/2015 και για διάστημα 3 μηνών καλούσε τους καθ' ων η αίτηση να εκπληρώσουν τις συμβατικές τους υποχρεώσεις και οι ίδιοι αρνήθηκαν ή παρέλειψαν ή και αμέλησαν να συμμορφωθούν και ισχυρίζεται πως οι καθ' ων η αίτηση κάλεσαν τον αιτητή να έρθει για να παραλάβει το ποσό των €10,000 ως είχε συμφωνηθεί, αλλά αυτός αρνήθηκε αποστέλλοντας επιστολή δια δικηγόρου σε πλήρη αγνοία για την μεταγενέστερη συμφωνία που είχε συμφωνηθεί μεταξύ των διαδίκων ανωτέρω και ζητώντας παράνομα τόκους. Όσον αφορά τους ισχυρισμούς περί αποστολής επιστολών ο ομνύσας παραδέχεται μόνο τη λήψη των επιστολών και αρνείται τους λοιπούς ισχυρισμούς που προβάλλονται. Περαιτέρω αρνείται ότι οι καθ' ων η αίτηση ουδέν έπραξαν για σκοπούς συμμόρφωσης προς την ειδοποίηση του για τερματισμό της συμφωνίας και ότι έκτοτε επεμβαίνουν παράνομα στο ακίνητο του και ισχυρίζεται πως πάντοτε ήταν έτοιμοι να τηρήσουν τη συμφωνία ως αυτή τροποποιήθηκε σύμφωνα με τα όσα πιο πάνω αναφέρει. Περαιτέρω παραδέχεται τους ισχυρισμούς για φύτευση δενδρυλλίων, αλλά αρνείται πως αυτή η ενέργεια είναι παράνομη και/ή προκλητική. Περαιτέρω παραδέχεται τους ισχυρισμούς του αιτητή αναφορικά με την οικονομική του κατάσταση και τους λόγους που τον οδήγησαν να προβεί στη συμφωνία πώλησης και αναφέρει ότι αυτοί ήταν και οι λόγοι για τους οποίους οι καθ' ων η αίτηση αποδέχθηκαν να βοηθήσουν τον αιτητή και να αγοράσουν το εν λόγω ακίνητο με τον όρο πως αυτός θα ήταν επιεικής με τις ημερομηνίες αποπληρωμής ένεκα προβλημάτων ρευστότητας. Περαιτέρω αναφέρει στη βάση νομικής συμβουλής που έλαβε πως δεν υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και πως ο αιτητής δεν έχει αποκαλύψει στοιχεία και λεπτομέρειες ως προς το πώς τα κατ' ισχυρισμόν αστικά αδικήματα τον επηρεάζουν, ή τι ζημιά του προκαλούν που δεν μπορεί να αποτιμηθεί σε χρήμα. Περαιτέρω υποστηρίζει ότι δεν συντρέχει το στοιχείο του κατεπείγοντος και ότι η έκδοση μονομερώς προσωρινού διατάγματος συνιστά εξαιρετικό μέτρο το οποίο παρέχεται κατά παρέκκλιση του κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης που αποκλείει την παροχή θεραπείας χωρίς την παροχή ευκαιρίας στον αντίδικο να ακουστεί κατά την εκδίκαση της αγωγής, όπου όλα τα επίδικα ζητήματα θα αποφασιστούν πλήρως και τελικώς. Τυχόν έκδοση του παρόντος διατάγματος υποστηρίζει ότι θα έχει ως αποτέλεσμα ευρήματα για τα τελικά δικαιώματα των διαδίκων, χωρίς να έχουν οι καθ' ων η αίτηση την ευκαιρία να παρουσιάσουν την υπεράσπιση τους και άνευ διεξαγωγής ακροάσεως. Περαιτέρω αρνείται τους ισχυρισμούς με τους οποίους ο αιτητής ισχυρίζεται ότι η συμπεριφορά των καθ' ων η αίτηση είναι εξόφθαλμα παράνομη και ότι ο αιτητής υφίσταται ανεπανόρθωτη ζημιά και αιτείται την απόρριψη της αίτησης με έξοδα εις βάρος του. Μετά την καταχώρηση της ένστασης, δόθηκε άδεια στον αιτητή να καταχωρήσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση κατόπιν σχετικού αιτήματος που υποβλήθηκε και στο οποίο η πλευρά των καθ' ων η αίτηση συναίνεσε. Ως ο αιτητής αναφέρει σε αυτήν, κατά ή περί τις 07/11/2016, η Επαρχιακή Διοίκηση Λευκωσίας του απέστειλε επιστολή ημερομηνίας 01/11/2016, με την οποία τον καλεί όπως εντός 3 μηνών κατεδαφίσει τις, κατόπιν διαπίστωσης Λειτουργού του Γραφείου της, παράνομα ανεγερθείσες οικοδομές εντός του επίδικου ακινήτου (βλ. Τεκμήριο 1). Ως αναφέρει η ξεκάθαρη υποχρέωση που του επιβάλλει η Επαρχιακή Διοίκηση ως ιδιοκτήτη του ακινήτου, για αυθαιρεσίες που διέπραξαν οι καθ' ων η αίτηση, άπτονται, ως υποστηρίζει, της ουσίας της αιτήσεως του και τεκμηριώνουν την αναγκαιότητα επιστροφής του επίδικου ακινήτου στην κατοχή του, προκειμένου να συμμορφωθεί με τις υποδείξεις της Επαρχιακής Διοίκησης Λευκωσίας. Η διαδικασία Και οι δύο πλευρές περιορίστηκαν σε αγορεύσεις με τις οποίες υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις τους με αναφορά στη σχετική νομοθεσία και νομολογία και ουδείς εκ των ενόρκως δηλούντων αντεξετάστηκε. Αναφορά στις θέσεις και εισηγήσεις των δύο πλευρών γίνεται κατωτέρω στα πλαίσια εξέτασης της ουσίας της αίτησης. Νομική Πτυχή Με τον λόγο ένστασης Β οι καθ' ων η αίτηση ισχυρίζονται ότι δεν υφίσταται η προϋπόθεση του κατεπείγοντος ή άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Στην υπόθεση Έλενα Αμβροσιάδου v. Martin Coward Πολ. Έφεση 3/2011 και 4/2011 ημερ. 15/1/2013, αναφέρθηκε ρητώς ότι το ζήτημα του κατεπείγοντος εξετάζεται πρώτο και ανεξάρτητα από την ικανοποίηση των ουσιαστικών προϋποθέσεων του άρθρου 32 του Ν. 14/
- Όμως τέτοιο ζήτημα έχει σημασία μόνο στις περιπτώσεις όπου ένα διάταγμα εκδίδεται μονομερώς κατ' επίκληση του άρθρου 9
(1)του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, οπόταν και πρέπει να καταδειχθεί, ως θέμα δικαιοδοτικό, ότι το ζήτημα είναι κατεπείγον ή ότι συντρέχουν άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις[1]. Η δε έλλειψη αυτού του υποβάρθου αποτελεί ανεξάρτητο λόγο ακύρωσης (βλ. σύγγραμμα «Διατάγματα-Injunctions» Γ. Ερωτοκρίτου και Π. Αρτέμη,
(2016)σελ.19, Stavros Hotel Apartments Ltd κ.α. (Νο. 2)
(1994)1 Α.Α.Δ 836, Αραβής, Πολιτική Αίτηση Αρ. 101/99 ημερ. 4/8/99, Aspis Liberty Life Insurance Public Co Ltd v. Σιακατίδου Πολ. Εφ. 52/10, ημερ. 19/3/2014[2]). Στην προκειμένη περίπτωση όμως η αίτηση καταχωρήθηκε εξ αρχής ως δια κλήσεως και επεδόθη και επομένως το ζήτημα αυτό δεν μπορώ να αντιληφθώ ποια σχέση μπορεί να έχει στα πλαίσια αυτά. Με τους λόγους ένστασης Α, Γ, Ε και Θ οι καθ' ων η αίτηση στην ουσία αμφισβητούν τη συνδρομή των προϋποθέσεων του άρθρου 32 του Ν. 14/60. Οι αρχές που διέπουν το ζήτημα έκδοσης διαταγμάτων δυνάμει του άρθρου 32, έχουν καθορισθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο σε πλειάδα αποφάσεων και είναι πολύ καλά γνωστές (βλ. ενδεικτικά Οδυσσέως v. Πιερής Estates
(1982)1 A.A.Δ. 557, Χρ. Κούνουνα v. C & A Simonos Ltd
(2002)1 (B) A.A.Δ. 1361, Μαίρη Ν. Σεβαστού v. Εμμανουήλ Σεβαστού
(2002)1(Γ) 1980, Papapetrou Bros Ltd v. Παπαπέτρου
(2003)1 Α.Α.Δ. 741, Hellenic Bank Public Company Ltd v. Alpha Panareti Public Limited, Πολιτική Έφεση 145/2011, ημερομηνίας 13/06/2013). Οι τρείς απαραίτητες προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται για να καταστεί δυνατή η επιτυχής επίκληση του άρθρου 32, είναι: (α) να υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση (β) να υπάρχουν πιθανότητες οι αιτητές να δικαιούνται σε θεραπεία και (γ) να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρως δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο σε περίπτωση που δεν εκδοθεί το διάταγμα. Αναλύοντας τις πιο πάνω προϋποθέσεις συνοπτικά και στη βάση πάντα της νομολογίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, θα πρέπει να σημειωθεί ότι η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση δεν εξυπακούει οτιδήποτε περισσότερο από την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τη δύναμη των δικογράφων. Η δεύτερη προϋπόθεση επιβάλλει στον αιτητή να δείξει ότι έχει πιθανότητα επιτυχίας. Η έννοια της πιθανότητας περικλείει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι το μέτρο απόδειξης στις αστικές υποθέσεις. Η πιθανότητα επιτυχίας, μικρή έστω στο βαθμό που να είναι ορατή, πρέπει να αποδειχθεί με τη μαρτυρία που προσάγεται προς υποστήριξη της αίτησης (βλ. Α/φοί Μυλωνά κ.ά. v. Michalakis Avraamides & Co. Ltd,
(1998)1 ΑΑΔ 1513 στη σελίδα 1516[3]). Όπως όμως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην Hellenic Bank Public Company Ltd v. Alpha Panareti (ανωτέρω), το Δικαστήριο δεν απαιτείται, αλλά ούτε και πρέπει, να εξετάζει την ενώπιόν του μαρτυρία και να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με συγκρουόμενα γεγονότα, κάτι που θα έχει το καθήκον να πράξει στο τελικό στάδιο της υπόθεσης. Στο αρχικό αυτό στάδιο πρέπει να περιοριστεί στη διαπίστωση ύπαρξης ή μη κάποιας προοπτικής επιτυχίας. Όπως δε εμφαντικά αναφέρεται υπόθεση Τ. A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1 ΑΑΔ 802 από το Δ. Νικολάου: «Σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξής του. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα των επί του θέματος αποφάσεων μας: βλ. ενδεικτικά τις Constantinides v. Makriyiorghou
(1978)1 C.L.R. 585, Odysseos v. Pieris Estates and Others
(1982)1 C.L.R. 557 κ.ά. και Κυτάλα ν. Χρυσάνθου κ.ά.
(1996)1 Α.Α.Δ. 253. Αυτό συχνά παραγνωρίζεται στα Επαρχιακά Δικαστήρια τόσο από δικηγόρους όσο και από δικαστές με αποτέλεσμα η διαδικασία να γίνεται απαραδέκτως πολύπλοκη και μακρά» (βλ. επίσης και Bacardi and Co Ltd. v. Vimco Ltd
(1996)1 ΑΑΔ 788, Επίσημος Παραλήπτης κ.ά. ν. Nicantony Trading Co. Ltd
(1998)1 C.L.R. 1653, Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co. Ltd κ.ά., Πολιτική Έφεση 11156/19.10.2002) Όσον αφορά την τρίτη προϋπόθεση, αυτή ως έχει νομολογηθεί φέρνει στο προσκήνιο το θέμα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων κάτω από το φως των γεγονότων της υπόθεσης (βλ. Oδυσσέως (πιο πάνω) στη σελίδα 570). Ως ξεκάθαρα σημειώνεται στην Κυπριακός Οργανισμός Τουρισμού v. Αλκιβιάδη Θεωρή
(1989)1(A) Α.Α.Δ. 255 στη σελίδα 258, αν η επιδίκαση αποζημιώσεων υπέρ του ενάγοντα στο τελικό στάδιο, είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του, τότε η έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος δεν είναι απαραίτητη. Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι στην υπόθεση Papapetrou Bros Ltd v. Ανδρούλας Παπαπέτρου
(2003)1Β 741, το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι ορθά το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε ότι δεν υπήρχε ενώπιον του οποιαδήποτε μαρτυρία που να καταδεικνύει ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο ώστε να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ των αιτητών, υπό περιστάσεις όπου στην ένορκο δήλωση που υποστήριζε την αίτηση γινόταν αναφορά ότι, σε περίπτωση μη έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος οι αιτητές θα υποστούν ανυπολόγιστες ζημιές. Θα πρέπει βέβαια να σημειωθεί ότι στην υπόθεση Κυρίσαββα v. Κύζη
(2001)1 Α.Α.Δ. 1245, λέχθηκε ότι «η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο περιλαμβάνει και άλλα μεταβλητά κριτήρια εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη». Στην εν λογω υπόθεση κρίθηκε ότι η τρίτη προϋπόθεση πληρούτο στη βάση του ότι μεταξύ άλλων ο χαρακτήρας του επίδικου κτήματος θα είχε αλλοιωθεί αν αφηνόταν η οικοδομή που (που περιλάμβανε την κατασκευή πεζοδρομίων, χώρου στάθμευσης, πρέμιξ, σιδηρών πασσάλων, πρόνοια όπως ορισμένα τμήματα παραχωρηθούν και εγγραφούν ως δημόσιοι πεζόδρομοι) να τελεσφορήσει (βλ. και Papastratis v. Pierides
(1979)1 C.L.R. 231.) Το θέμα όμως δεν τελειώνει με την εκπλήρωση των πιο πάνω προϋποθέσεων. Όπως υποδεικνύεται στην Οδυσσέως (ανωτέρω), στο τελικό στάδιο το Δικαστήριο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει τέτοιο διάταγμα, ζήτημα το οποίο κρίνεται πάντα με βάση τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. (Βλέπε επίσης την υπόθεση Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Πασχάλη Χ" Βασίλη
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 152 και Θεωρή (ανωτέρω)) Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/1960 περιέχει ουσιαστικό και όχι δικονομικό δίκαιο. Τούτο προκύπτει από την υπόθεση Χάρης Φεσσάς, Αίτηση
(1990)1 Α.Α.Δ. 704, όπου υιοθετήθηκαν τα λεχθέντα στην υπόθεση Heli-Air v. Drescher
(1988)1 C.L.R. 234, στη σελ. 237 στην οποία αναφέρθηκαν τα εξής:- "We have come to the conclusion that section 32 is a section of substantive law and does not prescribe any procedure. The procedure to be followed in invoking its provisions has to be sought in the Civil Procedure Law and the rules made thereunder or any other law or rules prescribing procedures covering such instances." Το δε πρόσωπο που αιτείται την έκδοση του προσωρινού διατάγματος φέρει το βάρος να αποδείξει ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 και σε περίπτωση αμφισβητούμενων γεγονότων η υποχρέωση απόδειξης τους βαρύνει τους αιτητές. (βλ. Iacovou Brothers v. Fashionwise Ltd
(2000)1 (B) A.A.Δ. 1377). Όπως βέβαια έχει ήδη λεχθεί το Δικαστήριο σε αιτήσεις έκδοσης ή οριστικοποίησης προσωρινών διαταγμάτων περιορίζεται στη διαπίστωση του κατά πόσον ικανοποιούνται ή όχι οι προϋποθέσεις που τίθενται από το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60, χωρίς να υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης και χωρίς να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης αφού αυτό εναπόκειται στην κρίση του πρωτόδικου Δικαστηρίου, κατά τη δίκη της ουσίας της υπόθεσης. (βλ. Γρηγορίου κ.α. ν. Χριστοφόρου κ.α.
(1995)1 ΑΑΔ 248, Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 CLR 263). Τούτων λεχθέντων, θα πρέπει να σημειωθεί ότι σίγουρα κάποια αξιολόγηση της προσφερόμενης μαρτυρίας σε σχέση με τη διαπίστωση της ικανοποίησης των τριών κριτηρίων είναι αναγκαία, όπως υπέδειξε και η Οδυσσέως (ανωτέρω), αλλά σε καμία περίπτωση το Δικαστήριο, θα προβεί στο ενδιάμεσο αυτό στάδιο σε τελεσίδικη κρίση επί των ζητημάτων αυτών, αλλά απλώς θα περιοριστεί στη διαπίστωση της παρουσίας ή απουσίας οποιουδήποτε θεμελιακού προβλήματος στο πραγματικό ή νομικό υπόβαθρο της αίτησης που θα άφηναν έκδηλα ανικανοποίητα τα τρία κριτήρια. (βλ. Φαέθων Μιχαηλίδης v. Παπακυριακού
(2004)1 ΑΑΔ 209). Έχοντας κατά νου τις πιο πάνω νομολογιακές αρχές, προχωρώ στην εξέταση των σχετικών προϋποθέσεων. Αναφορικά με την πρώτη προϋπόθεση, σημειώνω πως, ό,τι απαιτείται στο στάδιο αυτό είναι η κατάδειξη απλά μιας συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τα δικόγραφα. Από το κλητήριο ένταλμα είναι σαφές ότι το αγώγιμο δικαίωμα του ενάγοντα στηρίζεται στην ουσία σε παράβαση σύμβασης πώλησης ακίνητης περιουσίας η οποία τερματίστηκε από τον αιτητή καθώς και σε παράνομη επέμβαση η οποία λαμβάνει χώρα από την ημερομηνία του τερματισμού, συνεπεία των οποίων ο αιτητής αξιώνει αριθμό θεραπειών ως ανωτέρω αναφέρθηκαν. Είναι προφανές από τα πιο πάνω ότι καταδεικνύεται συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα δικόγραφα και υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. Άλλωστε και η πλευρά των καθ' ων η αίτηση, δέχθηκε εν τέλει στην αγόρευση της ότι αυτή η προϋπόθεση συντρέχει. Ως προς τη δεύτερη προϋπόθεση, ήτοι την πιθανότητα επιτυχίας, η οποία ως έχει αναφερθεί περικλείει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων, σημειώνω ότι προβαίνω στην κατάληξη μου με βάση το μαρτυρικό υλικό που έχει τεθεί ενώπιον μου, χωρίς να το αξιολογώ και χωρίς να προβαίνω σε ευρήματα για την ουσία της υπόθεσης, αλλά με σκοπό να διαπιστώσω την παρουσία ή απουσία οποιουδήποτε θεμελιακού προβλήματος στο πραγματικό ή νομικό υπόβαθρο της αίτησης που θα άφηνε έκδηλα ανικανοποίητα τα κριτήρια που εφαρμόζονται στη δοσμένη περίπτωση. Πράττοντας τούτο διαπιστώνω ότι εν ολίγοις η μαρτυρία που έθεσε ενώπιον μου ο αιτητής προς κατάδειξη της πιθανότητας επιτυχίας της αγωγής, περιστρέφεται γύρω από το ότι ο ίδιος ως ιδιοκτήτης του επίδικου ακινήτου, προέβη σε συγκεκριμένη συμφωνία (ως το Τεκμήριο Α στην αρχική ένορκη δήλωση του αιτητή) για πώληση του στους καθ' ων η αίτηση, ότι ο ίδιος σύμφωνα με τους όρους της εν λόγω συμφωνίας, παρέδωσε την κατοχή, οι δε καθ' ων η αίτηση παρέλειψαν να συμμορφωθούν με τους όρους του εν λόγω συμβολαίου και συγκεκριμένα παρέλειψαν να του καταβάλουν το ποσό των €60.000 ως όφειλαν κατά την 31/7/2015 και συνεπεία τούτου ο ίδιος, αφότου τους ειδοποίησε επανειλημμένα για να συμμορφωθούν με τους όρους της συμφωνίας και να του καταβάλουν το πιο πάνω ποσό (βλ. επιστολές Τεκμήρια Δ και E) απέστειλε δια των δικηγόρων του την επιστολή Τεκμήριο Στ η οποία επεδόθη στους καθ' ων η αίτηση με ιδιώτη επιδότη, με την οποία τερμάτιζε τη συμφωνία και τους καλούσε να του παραδώσουν κενή και ελεύθερη την κατοχή του ακινήτου εντός 24 ωρών από της λήψεως της επιστολής, αίτημα με το οποίο και πάλιν δεν συμμορφώθηκαν οι καθ' ων η αίτηση, αλλά αντίθετα προέβησαν σε περαιτέρω ενέργειες επί του ακινήτου, με τη φύτευση δενδρυλλίων κλπ. Από την άλλη οι καθ' ων η αίτηση δεν αρνούνται την ύπαρξη της συμφωνίας που επικαλείται ο αιτητής, πλην όμως αρνούνται ότι είχαν υποχρέωση να καταβάλουν το ποσό των €60.000 μέχρι τις 31/7/2015 και ισχυρίζονται ότι πριν την σύναψη της σύμβασης 31/7/15 δηλώθηκε πως οι καθ' ων η αίτηση είχαν προβλήματα ρευστότητας και θα έπρεπε ο ενάγων να είναι διαλλακτικός με τις καθορισμένες ημερομηνίες πληρωμής πράγμα το οποίο και έγινε αποδεκτό, εξ ου και κατά τη σύναψη της σύμβασης αγοράς τα μέρη συμβλήθηκαν για ενοικίαση του χώρου για περίοδο ενός έτους για να δικαιολογείται η κατοχή από την εναγόμενη μέχρι την αποπληρωμή του τιμήματος αγοράς. Επισυνάπτει δε τη σχετική σύμβαση ενοικίασης ως Τεκμήριο Α. Είναι δε περαιτέρω η θέση τους ότι περί τα τέλη Νοεμβρίου 2015, ο αιτητής αποδέχτηκε παράταση των ημερομηνιών πληρωμής του τιμήματος αγοράς με τους ακόλουθους όρους: "Α) δια μηνιαίων δόσεων ένεκα προβλημάτων ρευστότητας στην εναγόμενη Β) €10,000 προκαταβολή Γ) και τα λοιπά δια μηνιαίων δόσεων εκ €5,000 μέχρι πλήρους εξοφλήσεως." Περαιτέρω ισχυρίζονται ότι ήταν πάντοτε και συνεχίζουν να είναι μέχρι και σήμερα έτοιμοι να συμμορφωθούν με τη συμφωνία ως αυτή τροποποιήθηκε. Σίγουρα δεν προτίθεμαι να καταλήξω σε εύρημα επί της ουσίας σε σχέση με τα όσα αντιπαραβάλλονται, αλλά για τους σκοπούς της παρούσας διαδικασίας και μόνο, και προς διαπίστωση του κατά πόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις που εφαρμόζονται στη δοσμένη περίπτωση, σημειώνω τα εξής. Κατ΄ αρχάς είναι κοινώς αποδεκτό ότι τα μέρη σύναψαν τη σύμβαση πώλησης ως το Τεκμήριο Α στην ένορκη δήλωση του αιτητή ημερ. 23/5/
- Δεν φαίνεται επίσης να υπάρχει αμφισβήτηση ότι ο αιτητής παρέδωσε την κατοχή του επίδικου ακινήτου στους καθ' ων η αίτηση ως αναφέρεται στην εν λόγω συμφωνία, δηλαδή από 5/3/2015, ενώ επίσης αποτελεί κοινό τόπο ότι ο αιτητής δεν έχει λάβει μέχρι σήμερα οποιοδήποτε ποσό από τους καθ' ων η αίτηση. Επίσης δεν αμφισβητείται από τους καθ' ων η αίτηση η αποστολή από τους δικηγόρους του αιτητή των επιστολών Τεκμήρια Δ, E, και Στ, στην ένορκη δήλωση του αιτητή ημερ. 23/5/2016, οι οποίες είναι επίσης αποδεκτό ότι παραλήφθηκαν από τους καθ' ων η αίτηση. Ότι στην ουσία προβάλλουν οι καθ' ων η αίτηση προς αντίκρουση των ουσιαστικών αξιώσεων του αιτητή, είναι ότι κατά την 5/3/2015 είχε υπογραφεί και σύμβαση μίσθωσης του ακινήτου, ως το Τεκμηριο 1 στην ένορκη δήλωση του κ. Μπεϊτη που συνοδεύει την ένσταση, ότι δεν είχαν υποχρέωση να καταβάλουν το ποσό των €60.000 μέχρι τις 31/7/2015 αφού πριν την σύναψη της σύμβασης 31/7/15 δηλώθηκε πως οι καθ' ων η αίτηση είχαν προβλήματα ρευστότητας και θα έπρεπε ο ενάγων να είναι διαλλακτικός με τις καθορισμένες ημερομηνίες πληρωμής πράγμα το οποίο και έγινε αποδεκτό και πως εν πάση περιπτώσει υπήρξε αποδοχή από πλευράς αιτητή για τροποποίηση των όρων της σύμβασης πώλησης ημερ. 5/3/2015 περί τον Νοέμβριο του 2015 ως ανωτέρω, λόγω προβλημάτων ρευστότητας που αντιμετώπιζαν οι καθ' ων η αίτηση και για τα οποία ο αιτητής, ως ισχυρίζονται, ήταν γνώστης. Σε σχέση με τις θέσεις που προβάλλουν οι καθ' ων η αίτηση σημειώνω κατ' αρχάς ότι η σύμβαση μίσθωσης που επικαλούνται ήταν για ένα έτος και φέρεται να έληξε στις 6/3/2015, χωρίς να έχει πληρωθεί οποιοδήποτε ποσό και χωρίς να υπάρχει μαρτυρία ενώπιον μου ότι αυτή έχει ανανεωθεί. Όσον αφορά τώρα τον ισχυρισμό ότι δεν είχαν υποχρέωση να καταβάλουν το ποσό των €60.000 μέχρι τις 31/7/2015 επειδή πριν τη σύναψη της σύμβασης 31/7/15 δηλώθηκε πως οι καθ' ων η αίτηση είχαν προβλήματα ρευστότητας και θα έπρεπε ο ενάγων να είναι διαλλακτικός με τις καθορισμένες ημερομηνίες πληρωμής πράγμα το οποίο και έγινε αποδεκτό, σημειώνω ότι με αυτόν είναι προφανές ότι επιχειρείται η εισαγωγή εξωγενούς μαρτυρίας η οποία μάλιστα φαίνεται εκ πρώτης όψεως να αντίκειται σε ρητούς όρους της συμφωνίας (βλ. Πολ.Εφ. 373/2011, Θ. Θεοδώρου v.
- Φ. Βατίστα κ.α., ημερ. 24/3/2017). Ως προς τον ισχυρισμό ότι η συμφωνία 5/3/2015 τροποποιήθηκε ως οι ίδιοι αναφέρουν, σημειώνω ότι η μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου ήταν γενική και αόριστη, αφού δεν προσφέρθηκε καμία λεπτομέρεια ως προς το είδος της συμφωνίας με την οποία έγινε τροποποίηση (π.χ. γραπτή ή προφορική), πότε ακριβώς έγινε, εάν ήταν προφορική ποιο πρόσωπο εκ των καθ' ων η αίτηση προέβη στη συμφωνία αυτή με τον αιτητή, ενώ και αυτή τούτη η αναφορά στους όρους της τροποποίησης είναι γενική και ασαφής αφού δεν καθορίζει καν πότε θα ήταν πληρωτέο το ποσό των €10.
- Εν πάση περιπτώσει εύλογα γεννάται το ερώτημα γιατί εφόσον τα μέρη είχαν προβεί σε αυτή την τροποποιητική συμφωνία ο αιτητής δεν έλαβε ποτέ και εν πάση περιπτώσει μέχρι και τον Φεβρουάριο του 2016 που φέρεται να στάλθηκε η πρώτη επιστολή διά δικηγόρου το ποσό των €10.000 ή και οποιοδήποτε άλλο ποσό δυνάμει της τροποποίησης της συμφωνίας, που σύμφωνα με τους καθ' ων η αίτηση έλαβε χώρα περί τον Νοέμβριο του
- Ως προς τη θέση που προβάλλεται ότι οι καθ' ων η αίτηση κάλεσαν τον αιτητή να παραλάβει το ποσό των €10.000 και πάλιν η θέση προβάλλεται πολύ γενικά και αόριστα αφού δεν αναφέρεται πουθενά πότε κλήθηκε ο αιτητής, από ποιον και αν η κλήση ήταν προφορική ή γραπτή. Επίσης εάν αυτή ήταν συμφωνία των μερών, δεν δόθηκε καμία εξήγηση ως προς το γιατί οι καθ' ων η αίτηση παρόλο που έλαβαν δύο επιστολές με τις οποίες καλούνταν να συμμορφωθούν με τους όρους της συμφωνίας πώλησης 5/3/2015, δεν αντέδρασαν ως θα ήταν αναμενόμενο για να επικαλεστούν την τροποποίηση της συμφωνίας και να απαιτήσουν την εφαρμογή αυτής ή ακόμα και να προσφέρουν τα ποσά που θα ήταν πληρωτέα με βάση αυτήν κατά τον εν λόγω χρόνο. Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψιν το περιεχόμενο των εκατέρωθεν ισχυρισμών που προβάλλονται, δεν μπορώ να θεωρήσω ότι οι ισχυρισμοί που προβάλλουν οι καθ' ων η αίτηση μπορούν να αναιρέσουν την πιθανότητα επιτυχίας της αξίωσης του αιτητή στη βάση των όσων ισχυρίζεται. Σημειώνω βέβαια και επαναλαμβάνω ότι δεν προβαίνω σε οποιοδήποτε τελικό εύρημα επί τούτου, αλλά εξετάζοντας τις εκατέρωθεν θέσεις, κρίνω πως τα όσα αντιπαραβάλλουν οι καθ' ων η αίτηση στο στάδιο αυτό, δεν μπορούν, για τους λόγους που πιο πάνω εξήγησα, να οδηγήσουν στην κατάληξη ότι με τα όσα ο αιτητής ισχυρίζεται στο στάδιο αυτό, δεν έχει καταδείξει πιθανότητα επιτυχίας των όσων προβάλλει στον περιορισμένο μάλιστα βαθμό που απαιτείται στο στάδιο αυτό. Προχωρώντας στην τρίτη προϋπόθεση που απαιτεί το να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρως δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο σε περίπτωση που δεν εκδοθεί το διάταγμα, σημειώνω ότι όπως έχει και πιο πάνω ήδη αναφερθεί και όπως τονίστηκε στην υπόθεση Zena Company Ltd v. Demenian Catering Ltd, Πολ. Εφ. Αρ. 304/2008, ημερομηνίας 21/10/2011, σύμφωνα με τη νομολογία η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο, περιλαμβάνει και διάφορα άλλα μεταβλητά κριτήρια εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά, όπως έχει υποδείξει και η υπόθεση Παπαστράτης ν. Πετρίδης
(1979)1 ΑΑΔ 240 (βλ.επίσης και Παπαπετρου v. Παπαπέτρου
(2003)1Β ΑΑΔ 741). Όπως αναφέρεται στο Σύγγραμμα «Διατάγματα - Injunctions» (ανωτέρω) στη σελίδα 131, με αναφορά στη M & Ch Mitsingas Trading Ltd κ.α. ν. Timberland Co
(1997)1Γ Α.Α.Δ.1791,1799, εν ολίγοις η έννοια της δικαιοσύνης δε συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς, αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου τη θεραπεία. Στην προκειμένη περίπτωση ο αιτητής βασίζει τον ισχυρισμό του περί πρόκλησης ανεπανόρθωτης ζημιάς, στις κατά τον ίδιο συνεχόμενες επεμβάσεις και αλλοιώσεις, τόσο στη μορφολογία του εδάφους όσο και από τα συνεχόμενα έργα ασφαλτόστρωσης και/ή κτισμάτων στα οποία προβαίνουν και θα εξακολουθούν να προβαίνουν οι καθ' ων η αίτηση στο ακίνητο, αφού ως ισχυρίζεται οι καθ' ων η αίτηση μετέτρεψαν το χώρο σε χώρους στάθμευσης χρησιμοποιώντας σκυρόδεμα και/ή άλλα υλικά ασφαλτόστρωσης και επιπλέον ανεγείρουν κτίσματα και οικοδομές και/ή άλλες οικοδομικές εγκαταστάσεις οι οποίες πιθανόν να τον οδηγήσουν προσωπικά ως κατηγορούμενο σε ποινικές διαδικασίες αφού πρόκειται για πολεοδομικές ατασθαλίες (βλ. παρ. 19 της ένορκης δήλωσης ημερ. 23/5/2016). Οι καθ' ων η αίτηση δεν αναφέρουν οτιδήποτε σε σχέση με τους πιο πάνω ισχυρισμούς του αιτητή αφού δεν φαίνεται να απαντάται η εν λόγω παράγραφος της ενόρκου δήλωσης του αιτητή, στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση. Ως προς τον ισχυρισμό του αιτητή που περιέχεται στην παρ. 8 της αρχικής ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση, ότι δηλαδή οι καθ' ων η αίτηση προέβησαν σε ανέγερση παράνομου κτίσματος 50τμ καθώς και σε εργασίες επιχωμάτωσης και επίστρωσης του ακινήτου με ασφαλτικά υλικά, οι καθ' ων η αίτηση αρνούνται τους ισχυρισμούς αυτούς με την παρ. 12 της ενόρκου δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση και ισχυρίζονται πως χρησιμοποιούν το εν λόγω ακίνητο νόμιμα ως χώρο στάθμευσης. Ο αιτητής μετά την καταχώρηση της ένστασης προχώρησε στην καταχώρηση της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, αναφορά στην οποία έγινε και πιο πάνω, με την οποία ισχυρίζεται ότι η Επαρχιακή Διοίκηση του απέστειλε επιστολή με την οποία τον ενημερώνει ότι διαπιστώθηκε ότι στο επίδικο ακίνητο έχουν ανεγερθεί περιμετρικά αυθαίρετα υποστατικά και τον καλεί να κατεδαφίσει εντός 3 μηνών τις πιο πάνω οικοδομές. Επισυνάπτει δε τη σχετική επιστολή, ενώ παράλληλα ισχυρίζεται ότι οι εν λόγω αυθαιρεσίες, διαπράχθηκαν από τους καθ' ων η αίτηση. Οι ισχυρισμοί του αιτητή ως εμφαίνονται στην εν λόγω συμπληρωματική ένορκη του δήλωση δεν αμφισβητήθηκαν ούτε δια απαντητικής ούτε δια αντεξέτασης. Υπό το φως των πιο πάνω και έχοντας κατά νου τα νομολογηθέντα στην Κυρίσσαββα (ανωτέρω) δέχομαι ότι στην προκειμένη περίπτωση και αυτή η προϋπόθεση πληρούται, με την έννοια ότι η ζημιά που επικαλείται ο αιτητής και για την οποία έχει παρουσιάσει εκ πρώτης όψεως ικανοποιητικά στοιχεία, έγκειται στην αλλοίωση του ακινήτου από τους καθ' ων η αίτηση οι οποίοι μάλιστα φαίνεται, εκ πρώτης όψεως και σύμφωνα πάντα με τα μέχρι στιγμής ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία, με τις ενέργειες τους να διαπράττουν ποινικά αδικήματα, καθιστώντας έτσι υπόλογο και τον αιτητή ο οποίος παραμένει ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του ακινήτου. Το επόμενο ερώτημα είναι κατά πόσον, από το σύνολο των περιστάσεων είναι δίκαιο και εύλογο τα να εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα ή και οποιοδήποτε εξ αυτών (βλ. Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Πασχάλης Χατζηβασίλης
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 152). Στα πλαίσια αυτά θα πρέπει να ληφθεί υπόψη η δυσχέρεια που θα προκληθεί στους διαδίκους, από την ύπαρξη ή όχι των διαταγμάτων αντιστοίχως. Το ισοζύγιο της ευχέρειας («balance of convenience») όπως εξηγείται στην Bacardi Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1 Α.Α.Δ. 788 αναφέρεται στο καθήκον του Δικαστηρίου να ισοζυγίσει τον κίνδυνο αδικίας που θα προκύψει αν φανεί ότι η ενδιάμεση απόφαση του είναι εσφαλμένη και να υιοθετήσει εκείνη την πορεία η οποία φαίνεται ότι έχει τους λιγότερους κινδύνους αδικίας. Όπως πολύ χαρακτηριστικά αναφέρθηκε για το "balance of convenience" από το May LJ στην Cayne v. Global Natural Resources plc
(1984)1 ALL ER 225 at 237h «the balance that one is seeking to make is more fundamental, more weighty, than mere 'convenience'. I think it is quite clear . that although the phrase may be substantially less elegant, 'the balance of the risk of doing an injustice' better describes the process involved»( η έμφαση δική μου). Οι παράγοντες που μπορούν να ληφθούν υπόψη στα πλαίσια αυτά είναι πολλοί και εξαρτώνται κάθε φορά από τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Όπως αναφέρεται στην American Cyanamid v. Ethicon
(1975)AC 396 στη σελίδα 408 από το L. Diplock "It would be unwise to attempt even to list all various matters which may need to be taken into consideration in deciding where the balance lies, let alone to suggest the relative weight to be attached to them". Όπως επίσης επισημαίνεται από τον πρώην Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου Κωνσταντινίδη στο άρθρο του «Η εξουσία των Δικαστηρίων για την έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων στην Κύπρο» (σελ. 35), γενικά η έκδοση ή η άρνηση της έκδοσης παρεμπίπτοντος διατάγματος εξαρτάται από τον κεφαλαιώδη γνώμονα των αναγκών της δικαιοσύνης, όπως αυτές αποκαλύπτονται από τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Εκεί δε όπου οι άλλοι παράγοντες φαίνονται να είναι ισοζυγισμένοι, το Δικαστήριο συνήθως θα λάβει τα μέτρα εκείνα που σκοπό έχουν τη διατήρηση του status quo ante bellum[4]. Ερχόμενη τώρα στην εξέταση του ισοζυγίου της ευχέρειας υπό το φως του συνόλου των γεγονότων της παρούσας υπόθεσης, σημειώνω τα εξής. Με το αιτητικό υπό στοιχείο Α ζητείται στην ουσία απαγορευτικό διάταγμα με το οποίο να απαγορεύεται στους καθ' ων η αίτηση να επεμβαίνουν («όπως παύσουν άμεσα να επεμβαίνουν») καθ' οιονδήποτε τρόπο στο υπό εξέταση ακίνητο. Το αιτητικό αυτό ως έχει, είναι κατά την κρίση μου πολύ γενικό και πιο περιοριστικό (για τους καθ' ων η αίτηση) απ' ότι θα εδικαιολογείτο υπό τις περιστάσεις, λαμβανομένου υπόψιν ιδιαίτερα του ότι η ανεπανόρθωτη ζημιά που επικαλείται ο αιτητής και αναγνωρίστηκε ανωτέρω, αφορά στο ζήτημα της αλλοίωσης που επιφέρουν οι καθ΄ων η αίτηση με τις κατ' ισχυρισμόν ενέργειες τους στο ακίνητο είτε λόγω επέμβασης στη μορφολογία του εδάφους είτε λόγω της ανέγερσης κτισμάτων. Εφόσον όμως το σχετικό αιτητικό Α περιοριστεί ώστε να αντανακλά τα πιο πάνω, θεωρώ ότι το ισοζύγιο αδιαμφισβήτητα θα κλίνει υπέρ του αιτητή σε σχέση με αυτό. Και τούτο διότι ενώ ο αιτητής προβάλλει παρουσιάζοντας μάλιστα και στοιχεία ότι οι καθ' ων η αίτηση προχωρούν με την αλλοίωση του χαρακτήρα του ακινήτου με τις διάφορες ενέργειες τους συμπεριλαμβανομένης και της ανέγερσης υποστατικών που εκ πρώτης όψεως φαίνεται να είναι παράνομα, κάνοντας τον έτσι να διατρέχει κίνδυνο να υποστεί και ποινικές διώξεις σε σχέση με τις ενέργειες τους, οι καθ' ων η αίτηση δεν έχουν αναφέρει ούτε και επεξηγήσει καθ' οιονδήποτε τρόπο πως θα επηρεαστούν τα δικαιώματα τους, δεν αμφισβήτησαν ότι απεστάλη η εν λόγω επιστολή από την Επαρχιακή Διοίκηση προς τον αιτητή, και περαιτέρω δεν αμφισβήτησαν ούτε και τους ισχυρισμούς του αιτητή στην παρ.19 της ένορκης δήλωσης ημερ. 23/5/2016. Αντίθετα ισχυρίζονται ότι χρησιμοποιούν το επίδικο ακίνητο ως χώρο στάθμευσης, χωρίς πουθενά να αναφέρουν ότι εάν και εφόσον τους απαγορευθεί να επεμβαίνουν προκαλώντας αλλοιώσεις της φύσεως που επικαλείται ο αιτητής θα επηρεαστούν ανεπανόρθωτα τα δικαιώματα τους ή και οι ουσιαστικές τους εργασίες οι οποίες ως είναι αντιληπτό διεξάγονται σε παρακείμενο υποστατικό. Νοείται βέβαια πως τα όσα προώθησε ο συνήγορος των καθ' ων η αίτηση με την αγόρευση του και τα οποία σχετίζονται ενδεχομένως με το ζήτημα αυτό, και τα οποία όμως δεν περιλήφθηκαν στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, δεν μπορούν να ληφθούν υπόψιν, εφόσον ως είναι πολύ καλά νομολογημένο η αγόρευση δεν αποτελεί μέσο για προσαγωγή μαρτυρίας (βλ. Νεοκλέους ν. Αλλαγιώτη
(2007)1(Α) Α.Α.Δ. 561, 563). Ως προς τους λόγους ένστασης Δ και Η με τους οποίους οι καθ' ων η αίτηση ισχυρίζονται ότι με την έκδοση τέτοιου διατάγματος στην ουσία παρέχονται θεραπείες που αξιώνονται με την αγωγή και πως με αυτό καθορίζονται τα δικαιώματα των διαδίκων στην αγωγή, χωρίς να έχει προηγηθεί η δίκη, η θέση αυτή δεν με βρίσκει σύμφωνη εφόσον το διάταγμα αυτό είναι απαγορευτικό, με αυτό διατηρείται το status quo ante bellum και δεν αποφασίζεται ποιος τελικά είναι ο δικαιούχος του ακινήτου που είναι η ουσία της διαφοράς και θα ισχύει μέχρι την εκδίκαση της αγωγής με την οποία ζητούνται και σωρεία άλλων θεραπειών. Εν πάση περιπτώσει αναφέρω ότι δεν αποκλείεται η παραχώρηση διαταγμάτων αντίστοιχων με την τελική θεραπεία, εφόσον τα γεγονότα το επιτρέπουν (βλ. Avila Management Services κ.α. ν. Frantisek Stepanek κ.α.
(2012)1(Β) ΑΑΔ 1403, στις Πολιτικές Εφέσεις 319/11 και 320/11 Penderhill Holdings Penderhill Holdings Ltd κ.α. ν. Darya Abramchyk κ.α. ημερ. 13.1.2014., Πολ. Εφ. 85/2010, Αβερκίου ν. ΘΕΟ Κτηματική Λτδ κ.α., ημερ. 31.1.2013). Άλλωστε, όπως έχει υποδειχθεί στην T.A. Micrologic Computer Cosnultants Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1 ΑΑΔ 1802, 1809, οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας παρέχουν στον κάθε διάδικο μηχανισμούς αντίδρασης σε περίπτωση αδιαφορίας. Όσον αφορά τώρα το αιτητικό υπό στοιχείο Β είναι σαφές ότι με αυτό ζητείται καθαρό προστατικό διάταγμα με το οποίο μάλιστα διαγιγνώσκεται και το ουσιαστικότερο μέρος της αξίωσης του ενάγοντα με την αγωγή και μάλιστα κατά τρόπο που μεταβάλλεται το status quo ante bellum, ενώ εάν η κατοχή δοθεί στον αιτητή υπάρχει σοβαρότατος κίνδυνος να δημιουργηθούν τετελεσμένα εις βάρος των καθ' ων η αίτηση, εφόσον ο αιτητής θα έχει κάθε δικαίωμα να πράξει ό,τι επιθυμεί με το ακίνητο το οποίο θα ευρίσκεται στην κατοχή του μέχρι να εκδικασθεί η ουσία της αγωγής. Το ότι αυτή η διάσταση, θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψιν πολύ σοβαρά προτού εκδοθεί ένα διάταγμα που έχει τέτοιες επιπτώσεις προκύπτει ξεκάθαρα από τη νομολογίας μας. Σχετικά παραπέμπω στην υπόθεση Κατερίνα Τσιερκέζου v. Dragon Tourist Enterprises Ltd
(2009)1Α Α.Α.Δ 734 όπου λέχθηκαν τα εξής: «Τη διάσταση αυτή παρέλειψε να εντοπίσει το πρωτόδικο Δικαστήριο, το οποίο εξέδωσε στην ουσία ένα προστακτικό διάταγμα το οποίο με βάση διαχρονική νομολογία σπάνια εκδίδεται και αυτό μόνο όταν από την απαίτηση φανερώνεται μια ασυνήθιστα δυνατή και καθαρή περίπτωση. (Shepherd Homes v. Sandham [1971] Ch. 340 και David Bean: Injunctions, 8η Έκδοση, σελ. 35-37, παρ. 3.33-3.37). Περαιτέρω είναι φανερό ότι με την έκδοση του επίδικου διατάγματος το πρωτόδικο Δικαστήριο στην πράξη εκδίκασε και την ουσία της αγωγής, κάτι το οποίο είναι άκρως ανεπιθύμητο και αντίθετο με την ανάγκη έκδοσης προσωρινού και μόνο μέτρου.» Οι ίδιες αρχές επαναλήφθηκαν και πιο πρόσφατα στην υπόθεση Αναφορικά με την Starport Nominees Ltd, 2. Usarel Investments Ltd (αρ. 1)
(2010)1Β Α.Δ.Δ. 1271, και στην Κωνσταντίνου Λόρδος κ.α. v. Πέτρου Σιακόλα κ.α. Πολ. Εφ. Ε143/15 ημερ. 24/3/2017, όπου τονίστηκε και πάλιν ότι προστακτικά διατάγματα δίδονται σπάνια, με φειδώ και εξαιρετική περίσκεψη. Οι καθ' ων η αίτηση εγείρουν το ζήτημα αυτό με τους λόγους ένστασης Δ και Η και στην προκειμένη περίπτωση λαμβανομένης της φύσεως του διατάγματος που ζητείται ως την έχω προδιαγράψει πιο πάνω φαίνεται ότι η επί του προκειμένου ένσταση τους θα πρέπει να επιτύχει. Και τούτο χωρίς βέβαια να παραγνωρίζω το ότι ο αιτητής επικαλείται ως ουσιαστικότερο λόγο για την έκδοση του διατάγματος της παρ. Β, το ότι επιθυμεί να λάβει την κατοχή για να συμμορφωθεί με τις υποδείξεις της Επαρχιακής Διοίκησης και να αποφύγει τυχόν ποινική δίωξη. Παρά ταύτα όμως και λαμβάνοντας υπόψιν το ότι με την έκδοση διατάγματος ως η παρ. Β αποφασίζεται στην πράξη η ουσία της αγωγής, ανατρέπεται το status quo, ελλοχεύει ο κίνδυνος δημιουργίας τετελεσμένων εις βάρος των καθ' ων η αίτηση, χωρίς μάλιστα η παρούσα να μπορεί να καταταχθεί στις σπάνιες περιπτώσεις που αναγνωρίζει η νομολογία όπου φανερώνεται μια ασυνήθιστα δυνατή και καθαρή περίπτωση, (προϋπόθεση η οποία είναι βέβαια εντελώς διαφορετική από το ζήτημα της εκπλήρωσης της δεύτερης προϋπόθεσης του άρθρου 32), καταλήγω ότι το ισοζύγιο δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι κλίνει υπέρ του αιτητή σε σχέση με το αιτητικό της παραγράφου Β. Με το λόγο ένστασης Στ οι καθ' ων η αίτηση επικαλούνται κατάχρηση της διαδικασίας. Αυτός ο λόγος ένστασης δεν έχει προωθηθεί ούτε και επεξηγήθηκε με ποιο τρόπο ο αιτητής καταχράται τη διαδικασία. Στο βαθμό δε που ο λόγος αυτός μπορεί να διασυνδέεται με το ζήτημα του ότι με την υπό εξέταση αίτηση επιζητούνται εν μέρει θεραπείες που ζητούνται και με την αγωγή, τούτο έχει εξεταστεί ανωτέρω και κρίθηκε ότι τέτοιο ζήτημα δεν μπορεί να οδηγήσει στην απόρριψη της αίτησης σε σχέση με το αιτητικό Α, όσον δε αφορά το αιτητικό Β είναι προφανές υπό το φως των όσων έχουν αναφερθεί ότι αυτό ούτως ή άλλως είναι απορριπτέο, έτσι που παρέλκει η ανάγκη για να λεθχεί οτιδήποτε περισσότερο. Κατάληξη Συνεπώς και υπό το φως των πιο πάνω κρίνω ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έκδοση διατάγματος ως η παρ. Α της αίτησης περιοριζομένου όμως ανάλογα ούτως ώστε να αντανακλά τα όσα πιο πάνω αναφέρθηκαν, όχι όμως διατάγματος ως η παράγραφος Β. Εκδίδεται συνεπώς διάταγμα απαγορεύον στους εναγόμενους και/ή οποιουσδήποτε υπαλλήλους και/ή υπηρέτες και/ή αντιπροσώπους τους και/ή οποιοδήποτε πρόσωπο ενεργεί εκ μέρους και/ή για λογαριασμό τους, από του να αλλοιώνουν και/ή επεμβαίνουν καθ' οιονδήποτε τρόπο στη μορφολογία του εδάφους ή και όπως προβούν ή συνεχίσουν οποιαδήποτε έργα ασφαλτόστρωσης ή και στην ανέγερση ή στη συνέχιση ανέγερσης οποιουδήποτε υποστατικού, ή και κτίσματος ή και οικοδομής στο ακίνητο με αρ. Εγγραφής 12171, Φ/Σχ. 29/48, Τμήμα Ο, Τεμάχιο 565, Τοποθεσία Σέργης, Αρεδιού, Λευκωσία, μέχρι της εκδικάσεως της παρούσας αγωγής ή και μέχρι νεωτέρων οδηγιών του Δικαστηρίου. Νοείται ότι οι καθ΄ων η αίτηση θα είναι ελεύθεροι να προβούν στις οποιεσδήποτε απόλυτα απαραίτητες ενέργειες προς συμμόρφωση με τις οποιεσδήποτε τυχόν υποδείξεις της Επαρχιακής Διοίκησης ή άλλης αρμοδίας αρχής της Δημοκρατίας ή και του Δικαστηρίου σε σχέση με τυχόν παράνομα υποστατικά ή και οικοδομές ή και κτίσματα που ευρίσκονται εντός του πιο πάνω αναφερόμενου ακινήτου. Το αιτητικό Β απορρίπτεται. Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπερ του αιτητή/ενάγοντα και εναντίον των εναγομένων/καθ' ων η αίτηση ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας. ...................................................... Ν. Μαθηκολώνη, Ε. Δ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ [1] Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου
(1998)1 Α.Α.Δ. 598, Ελληνική Τράπεζα Δημόσια Εταιρεία v. Χαμπή Βάσου Χάμπου κ.α
(2007)1Β Α.Α.Δ 879. [2] Στην υπόθεση Aspis λέχθηκαν συγκεκριμένα τα εξής: «Ένα διάταγμα υπόκειται σε ακύρωση όταν το στοιχείο του κατεπείγοντος απουσιάζει, εφόσον κατά πάγια νομολογία απουσιάζει κατ' αναλογίαν το δικαιοδοτικό βάθρο και η εξουσία του Δικαστηρίου για την έκδοση του στην απουσία του αντιδίκου (Stavros Hotel Apartments Ltd (Νο. 2)
(1994)1 Α.Α.Δ. 836, 841, Babel Boutique Ltd
(1995)1 A.A.Δ. 947, 954, Ιερά Μητρόπολη Πάφου ν. Aristo Developers Ltd
(2011)1 Α.Α.Δ. 1377 και Έλενα Αμβροσιάδου ν. Martin Coward, Έφεση αρ. 3/2011, ημερομηνίας 15.1.2013). [3] Αναφέρθηκαν τα ακόλουθα στη σελίδα 1516: «Ερμηνευτική των προϋποθέσεων, που θέτει το Άρθρο 32 του Ν. 14/60, για τη χορήγηση ενδιάμεσης θεραπείας, είναι η Odysseos v. Pieris Estates Ltd and Others
(1982)1 C.L.R. 557, στην οποία παραπέμπει το πρωτόδικο Δικαστήριο. Ενώ, όπως εξηγεί στην απόφαση του, η αποκάλυψη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση κρίνεται αντικειμενικά, με αναφορά στη διατυπωθείσα από τον εφεσείοντα θέση στην αγωγή του, η πιθανότητα επιτυχίας μικρή έστω στο βαθμό που είναι ορατή, πρέπει να αποδειχθεί με τη μαρτυρία που προσάγεται προς υποστήριξη της αίτησης.» [4] Βλ. Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita-Aluminium Co Ltd κ.α.
(2002)1(Γ) ΑΑΔ 2015, όπου το Δικαστήριο υιοθέτησε αποσπάσματα από το σύγγραμμα Copinger and Skone James on Copyright, 12η έκδοση, παρ. 624 και 625.