LION INVEST & TRADE LIMITED κ.α. ν. Cyprus Popular Bank Public Co Ltd ex Marfin Popular Bank Public Co Ltd κ.α., Αρ.Αγωγής 5743/12, 31/5/2017

(1),2

(2)και

(9)(t) και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η αίτηση συνοδεύεται από την Ένορκη Δήλωσης της Μαρίας Πέτρου η οποία αναφέρει τα ακόλουθα (παρατίθενται αυτολεξεί): «

1. Είμαι δικηγόρος στο δικηγορικό γραφείο Χαβιαράς & Φιλίππου ΔΕΠΕ, που εκπροσωπεί τους Εναγόμενους 8 και 11 (οι «Αιτητές Ασφάλειας») και είμαι εξουσιοδοτημένη από αυτούς να προβώ στην παρούσα ένορκη δήλωση. Οι εναγόμενοι 8 και 11 τυγχάνουν κάτοικοι εξωτερικού και δεν ήτο δυνατό να προσέλθουν οι ίδιοι για να προβούν στην παρούσα.
2. Οι Ενάγουσες είναι εταιρείες εγγεγραμμένες στα νησιά των Βρετανικών Παρθένων Νήσων (British Virgin Islands) χώρα που βρίσκεται έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση και εν πάση περιπτώσει είναι χώρα με την οποία δεν υφίσταται διμερής ή άλλη σύμβαση απαλλαγής από την υποχρέωση παροχής ασφαλείας εξόδων.
3. Οι Εναγόμενοι 8 και 11 για να υπερασπίσουν την εν τίτλω και αριθμώ αγωγή θα υποστούν έξοδα ως ο συνημμένος ως Τεκμήριο 1 υπολογισμός και για τα οποία δικαιούνται ασφάλεια εξόδων. Τυχόν καταδίκη των Εναγουσών σε έξοδα χωρίς την ύπαρξη ασφάλειας εξόδων θα είναι στη πραγματικότητα κενή περιεχομένου αφού δεν διαφαίνεται οι ενάγουσες να έχουν περιουσιακά στοιχεία στην Κύπρο και σε κάθε περίπτωση τα έξοδα εκτέλεσης της στις Βρετανικές Παρθένες Νήσους ή όπου αλλού οι ενάγουσες τυχόν έχουν περιουσία θα είναι πολλαπλάσια.
4. Τονίζεται ότι στην παρούσα αγωγή υπάρχουν 20 εναγόμενοι και αναμένεται ότι η ακροαματική διαδικασία θα είναι εκ των πραγμάτων χρονοβόρα και μακροσκελής.
5. Ως αλήθεια πιστεύω και συμβουλεύομαι οι Ενάγουσες έχουν τη δυνατότητα να παράσχουν την εγγύηση (α) υπό μορφή τραπεζικής εγγύησης ή (β) κατάθεσης στο δικαστήριο ή (γ) με χρήματα στα χέρια των δικηγόρων τους προσδιορισμένα για αυτό τον σκοπό.» Οι Ενάγουσες κατεχώρησαν ένσταση η οποία βασίζεται στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.8 θθ. 1-4, Δ.60 θθ.1-5 στο άρθρο 28 και 30 του Συντάγματος και άρθρα 6 και 14 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης προστασίας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, στη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ε.Ε. 2ο μέρος απαγόρευση των διακρίσεων ιθαγένεια της Ένωσης, άρθρο 18 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ε.Ε 2ο μέρος απαγόρευση των διακρίσεων ιθαγένεια της Ένωσης, στην Αγγλική και Κυπριακή Νομολογία, το κοινοδίκαιο, τις αρχές του δικαίου της επιείκειας (Equity) καθώς και στις συμφυείς και εγγενείς εξουσίες, στη γενική πρακτική και στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Οι λόγοι της ένστασης είναι οι ακόλουθοι:
6. Η Αίτηση υποβλήθηκε με υπέρμετρη καθυστέρηση. Η αγωγή καταχωρήθηκε το 2012 και η υπό εξέταση αίτηση 4 χρόνια αργότερα, χωρίς καμία απολύτως σοβαρή και/ή βάσιμη δικαιολογία για την καθυστέρηση στην υποβολή της αίτησης.
7. Η Αίτηση είναι καταχρηστική κακόπιστη και αποτελεί προϊόν υστεροβουλίας.
8. Με την εν λόγω αίτηση προκαλείται περαιτέρω καθυστέρηση και θα έχει ως αποτέλεσμα τον εκτροχιασμό της αγωγής και το μη προσδιορισμό των δικαιωμάτων των Εναγουσών εντός εύλογου χρόνου.
9. Σε καμία περίπτωση δε συντρέχουν οι προϋποθέσεις έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος. Σε καμία περίπτωση δεν έχει καταδειχθεί ούτε προκύπτει καλή Υπεράσπιση των Εναγομένων. Οι Ενάγουσες είναι εταιρείες περιορισμένης ευθύνης δεόντως εγγεγραμμένες στις Βρετανικές Παρθένες Νήσους αλλά είναι αξιόχρεες και φερέγγυες. Το γεγονός ότι είναι εταιρείες εγγεγραμμένες στο εξωτερικό δεν αποτελεί λόγο έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος.
10. Τυχόν έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων θα προκαλέσει δυσμενή διάκριση έναντι των Εναγουσών αφού θα υποχρεωθούν να καταβάλουν ασφάλεια εξόδων ενώ εάν οι Ενάγουσες ήταν εταιρείες εγγεγραμμένες στη Κύπρο, δε θα χρειαζόταν να καταβάλουν οποιοδήποτε ποσό για ασφάλεια εξόδων. Σε μια τέτοια περίπτωση όπου γίνεται διάκριση μεταξύ Κύπριων και μη Κύπριων υπηκόων καθώς επίσης εταιρειών εγγεγραμμένων στη Κύπρο και εγγεγραμμένων στο εξωτερικό, παραβιάζεται η αρχή της ίσης μεταχείρισης όπου υπήκοοι ενός κράτους μέλους ή ακόμη και υπήκοοι χώρας μη κράτους μέλους που διεξάγουν οικονομική δραστηριότητα σε άλλο κράτος μέλος να εμποδίζονται να προωθούν δικαστικές διαδικασίες στα Δικαστήρια του κράτους μέλους επί ίσοις όροις με τους υπηκόους του εν λόγω κράτους μέλους για θέματα που αφορούν την οικονομική τους δραστηριότητα που διεξάγουν. Συνεπώς ένα κράτος μέλος δεν δικαιούται να απαιτεί την παροχή ασφάλειας για τα έξοδα από ένα νομικό πρόσωπο εγκατεστημένο σε άλλο κράτος μέλος ή από υπήκοο άλλου κράτους μέλους, ακόμη και αν το πρόσωπο φυσικό ή νομικό είναι επίσης υπήκοος χώρας μη μέλος, στο οποίο αυτός ή αυτή είναι κάτοικος ο οποίος άσκησε προσφυγή στα δικαστήρια κάποιου κράτους μέλους κατά ενός από τους υπηκόους του που είναι εγκατεστημένοι στο έδαφος του, και όπου γι' αυτούς δεν μπορεί να απαιτείται εγγύηση για τα έξοδα τους.
11. Τυχόν έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων θα παραβιάσει την αρχή της Δίκαιας Δίκης όπως καθορίζεται και διασφαλίζεται από το Άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Άρθρο 30 του Συντάγματος ως και την αρχή της ίσης μεταχείρισης Αρθρο 28 του Συντάγματος και Άρθρο 14 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
12. Η αίτηση είναι εσφαλμένη και το αιτητικό γενικό και αόριστο αφού δεν προσδιορίζει το λόγο που ζητείται η ασφάλεια εξόδων.
13. Το ποσό που διεκδικείται ως ασφάλεια εξόδων είναι υπέρογκο και αδικαιολόγητο. Σε καμία περίπτωση δε θα επιδικάζονταν έξοδα, του ύψους των 36 163,59.» Η ένσταση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της κας Μαρίας Ψάλτη, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τις Ενάγουσες στη οποία υιοθετεί και εξειδικεύει τους λόγους ένστασης. Στα πλαίσια της ακρόασης της παρούσας αίτησης και οι δύο πλευρές περιορίσθηκαν σε γραπτές αγορεύσεις υποστηρίζοντας τις εκατέρωθεν θέσεις τους με παραπομπή και σε σχετική νομολογία. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Η Δ.60 Θ. 1 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, στην οποία βασίζεται η υπό κρίση αίτηση, προνοεί τα ακόλουθα: «Ο Ενάγοντας ... ο οποίος διαμένει μόνιμα εκτός Κύπρου ή εκτός κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης δύναται, σε οποιοδήποτε στάδιο της αγωγής, να διαταχθεί να δώσει ασφάλεια για έξοδα, έστω και αν διαμένει προσωρινά στην Κύπρο ή σε κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.» Στην υπόθεση Alahmari v. Alia Airline

(1990)1 Α.Α.Δ. 434, ερμηνεύοντας την πιο πάνω διάταξη αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Το θέμα ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου όπως υποδηλώνει ο όρος «may» (δύναται) που απαντάται στο πλαίσιο της Δ.60 κ.1, που ασκείται δικαστικά. Το ίδιο υποστηρίζεται και από την Αγγλική Πρακτική όπως συνοψίζεται στους Halsbury's Laws of England (4th Ed., vol. 37, pp 384-385). Όταν τεθεί το θεμέλιο για την άσκηση της δικαιοδοσίας, με τη διαπίστωση ότι ο Ενάγων (εφεσείων) έχει τη συνήθη κατοικία του στο εξωτερικό, οι παράγοντες οι οποίοι λαμβάνονται υπόψη στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του πρωτόδικου δικαστηρίου είναι κατ' εξοχή δύο, η κατοχή εκ μέρους του Ενάγοντα περιουσίας και ιδίως ακίνητης (που δεν μετακινείται εύκολα) στην Κύπρο, και η ισχύς της υπόθεσης του.» (Βλ. επίσης Charalambous-Stejaru v. Iωάννου

(2002)1(Β) Α.Α.Δ. 906). Στην υπόθεση Sally Line Ltd v. Greenmar Nav. Ltd κ.ά.

(1993)1 Α.Α.Δ. 633, αναφέρθηκε ότι όταν ο Ενάγοντας είναι αλλοδαπός και δεν έχει περιουσιακά στοιχεία στην Κύπρο τα οποία μπορούν να εκποιηθούν για την κάλυψη των εξόδων του Εναγόμενου, το Δικαστήριο συνήθως αποκλίνει υπέρ της έκδοσης διαταγής για παροχή ασφάλειας για τα έξοδα του Εναγόμενου, εκτός αν ειδικές περιστάσεις της υπόθεσης καθιστούν άδικη την έκδοση τέτοιας διαταγής. Επίσης στη ίδια υπόθεση αναφέρθηκε ότι η ασφάλεια που θα διαταχθεί μπορεί να καλύπτει έξοδα που έχουν προκύψει μέχρι τη δεδομένη στιγμή και ακόμα μελλοντικά έξοδα δεν πρέπει να είναι ούτε φανταστικά ούτε καταπιεστικά, με την έννοια ότι απαγορεύουν ουσιαστικά την προσφυγή στο Δικαστήριο. (βλ. Standard Ltd κ.ά. v. Gold Seal Ship. Co Ltd

(1993)1 Α.Α.Δ. 121). Σχετικός επίσης είναι και ο χρόνος υποβολής τέτοιας αίτησης (βλ. Union Des Cooperatives Agricoles De Cereales De Semences v. Apak Agro Industries Ld. & Άλλοι (Αρ. 2)

(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 1170). Στη παρούσα αίτηση, δεν αμφισβητείται ότι οι Ενάγουσες είναι εταιρείες εγγεγραμμένες στα νησιά των Παρθένων Νήσων χώρα έξω από τη Ευρωπαϊκή Ένωση και ότι αυτές στερούνται ακίνητης ιδιοκτησίας στην Κύπρο. Είναι η θέση των Εναγουσών ότι διεξάγουν επιχειρήσεις και είναι αξιόχρεες και φερέγγυες για να καλύψουν τυχόν έξοδα ήθελαν επιδικαστεί εναντίον τους. Iσχυρίζονται περαιτέρω ότι με την έκδοση διαταγής για ασφάλεια εξόδων παραβιάζεται το δικαίωμα πρόσβασης τους στο Δικαστήριο και ότι τέτοια διαταγή είναι αντίθετη στο πνεύμα του άρθρου 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Eίναι επίσης ισχυρισμός τους ότι δεν έχει αποδειχθεί οποιαδήποτε Υπεράσπιση των Εναγομένων στη Αγωγή και έτσι δεν μπορεί να εκδοθεί τέτοιο διάταγμα. Επιπλέον, οι Ενάγουσες επικαλούνται καθυστέρηση στην καταχώρηση της υπό κρίση αίτησης, καθότι αυτή υποβλήθηκε μετά από τέσσερα χρόνια από την καταχώρηση της αγωγής. Η θέση των Εναγουσών ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να ικανοποιηθεί για την ισχύ της υπόθεσης των Εναγομένων εναντίον των Εναγουσών ευσταθεί. Έχοντας υπόψη τα γεγονότα που αναφέρονται στη ένορκο δήλωση της κας Ψάλτη παράγραφοι 8i - viii τα οποία θεμελιώνουν την απαίτηση των Εναγουσών θα αναμένετο από τους Αιτητές-Εναγόμενους 8 και 11 ενόψει του ότι δεν έχουν καταχωρήσει την Υπεράσπισης τους, να αναφέρουν την Υπεράσπισης που διαθέτουν μέσα από τη ένορκο δήλωση που συνοδεύει την ένσταση. Καμιά όμως αναφορά στη ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση τους γίνεται στην υπεράσπιση των Εναγομένων 8 και 11 ούτε από το σύνολο της δικογραφίας φαίνεται η υπεράσπιση τους. Ως προκύπτει από την Έκθεση Απαίτησης οι Εναγόμενοι 8 και 11 ενάγονται υπό την ιδιότητα τους ως Διοικητικοί Σύμβουλοι της Εναγόμενης 1, ως εξηγείται πιο πάνω, αποκαλύπτεται το αγώγιμο δικαίωμα των Εναγόντων αναφορικά με τους Εναγόμενους 8 και 11. Με αυτά τα δεδομένα και χωρίς ίχνος μαρτυρίας εκ μέρους των Εναγομένων 8 και 11 ως προς την Υπεράσπιση τους δεν έχει αποδειχθεί ότι οι Εναγόμενοι έχουν ισχυρή υπόθεση σε σχέση με την απαίτηση των Εναγουσών. Εν όψει των πιο πάνω η παρούσα Αίτηση δεν μπορεί να πετύχει. Καταληκτικά δεν ικανοποιούμαι ότι στην υπό κρίση υπόθεση συντρέχουν οι προϋποθέσεις που να δικαιολογούν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για την έκδοση διαταγής για παροχή ασφάλειας για τα έξοδα των Εναγομένων 8 και 11. Εν όψει της πιο πάνω κατάληξης δεν είναι αναγκαία η ενασχόληση του Δικαστηρίου με τους υπόλοιπους λόγους ένστασης. Ως εκ τούτου η παρούσα αίτηση αποτυγχάνει και απορρίπτεται. Τα έξοδα της παρούσας αίτησης, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ των Καθ΄ων η Αίτηση Εναγόντων και εναντίον των Αιτητών -Εναγομένων 8 και 11 ως θα υπολογισθούν από το Πρωτοκολλητή και θα είναι εισπρακτέα στο τέλος της διαδικασίας στην παρούσα Αγωγή. (Υπ)........... Γ.Κυριακίδου, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΣΗ