ΜΑΡΙΑΣ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ ΒΙΟΛΑΡΗ κ.α. ν. ΑΝΔΡΕΑ ΒΙΟΛΑΡΗ, Αρ. Αγωγής: 4649/15, 31/5/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χ.Β. Χαραλάμπους, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 4649/15 Μεταξύ:
- ΜΑΡΙΑΣ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ ΒΙΟΛΑΡΗ
- ΑΒΡΑΑΜ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ Εναγόντων και ΑΝΔΡΕΑ ΒΙΟΛΑΡΗ Εναγομένου Αίτηση ημερ. 29.9.16 υπό Εναγόντων για Συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση Ημερομηνία: 31 Μαΐου 2017 Εμφανίσεις: Για Αιτητές: κα Α. Σάββα για Ελένη Βραχίμη & Σία Για Καθ΄ ου: κ. Χ" Χριστοφή για Μιχάλης Βορκάς & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την ως άνω αίτηση τους οι Ενάγοντες αιτούνται άδειας για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης σε σχέση με την ex parte αίτηση τους ημερ. 28.9.
- Με την παλαιότερη αίτηση ζητείτο προσωρινό διάταγμα μη αποξένωσης μεριδίου ιδιοκτησίας στο Παλιομέτοχο. Το σχετικό ενδιάμεσο διάταγμα είχε εκδοθεί μονομερώς στις 16.10.15, ο Εναγόμενος καταχώρισε ένσταση στις 30.5.16 και έκτοτε εκκρεμεί η ακρόαση του. Βασικά η Ενάγουσα 1 ήταν νυμφευμένη με τον γιό του Εναγομένου και με την αγωγή διεκδικείται μερίδιο ¼ επί του ακινήτου στο οποίο είχε ανεγερθεί η οικία για το ζεύγος ή και αποζημιώσεις ύψους €225.000, στη βάση κατ΄ ισχυρισμόν συνεισφοράς κατά 85% στο κόστος ανέγερσης της. Η παρούσα αίτηση στηρίζεται στη Δ.48 θ.4 και συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της Ενάγουσας 1 στην οποίαν αναφέρει μεταξύ άλλων στις §5, 6 και 7: «
- Η ένσταση περιλαμβάνει σωρεία από ισχυρισμούς και αναφορές τις οποίες εμείς οι ενάγοντες θεωρούμε ανακριβείς, αβάσιμους, αναληθείς ή παραπλανητικούς. Τους ισχυρισμούς αυτούς δεν μπορούσαμε να τους προβλέψουμε και παρουσιάζονται για πρώτη φορά στις ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν την ένσταση του εναγομένου.
- Ως εκ των ανωτέρω είναι απαραίτητο όπως καταχωρήσουμε συμπληρωματικές ενόρκους δηλώσεις ώστε να έχουμε την ευκαιρία να θέσουμε ενώπιον του Δικαστηρίου τη δική μας θέση σε σχέση με τα πιο πάνω ζητήματα.
- Καταθέτω αντίγραφο των συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων που προτιθέμεθα να καταχωρήσουμε ως Τεκμήριο Α'». Σχετικά επισυνάπτει τρεις προτεινόμενες ένορκες δηλώσεις, ήτοι αυτής και του πατέρα της (Εναγόντων), καθώς και του εργολάβου της οικίας Σολωμού Αποστόλου. Ένσταση Ο Εναγόμενος (ασχέτως της εσφαλμένης αρίθμησης) προέβαλε επτά λόγους ένστασης για τους οποίους αιτείται απόρριψη της αίτησης, οι οποίοι συνοψίζονται στο ότι:
- Η αίτηση είναι παράτυπη και ή αστήρικτη.
- Η προσαγωγή πρόσθετης μαρτυρίας στο στάδιο αυτό είναι ανεπίτρεπτη.
- Δεν προκύπτει καλός λόγος για άδεια.
- Οι Αιτητές δεν απέσεισαν το βάρος που έχουν για ύπαρξη καλού λόγου καθότι τα πλείστα εξ όσων επιχειρούν να προσθέσουν ήταν εις γνώσιν τους ενώ άλλα είναι άσχετα.
- Τα όσα επιδιώκουν να προσθέσουν δεν προσθέτουν κάτι ουσιαστικό στην εκδοχή τους.
- Η αίτηση υπεβλήθη καθυστερημένα, είναι κακόπιστη και ή εκδικητική και σκοπεί σε περαιτέρω καθυστέρηση.
- Η ορθή ρύθμιση της διαδικασίας και η αποφυγή αχρείαστης επιχειρηματολογίας και σπατάλης χρόνου επιβάλλει την απόρριψη της αίτησης. Στην υποστηρικτική ένορκη δήλωση του ο υιός του Εναγομένου Μιχάλης Βιολάρης αρνείται τους ισχυρισμούς της Ενάγουσας 1 και βασικά επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης, τους οποίους αναλύει και επεξηγεί. Νομική Πτυχή Η δυνατότητα καταχώρισης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης σε αίτηση προβλέπεται από τη Δ.48 θ.4
(2), η οποία έχει ως εξής: «4
(2)Το Δικαστήριο η Δικαστής, μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα, μπορεί, για καλό λόγο, να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ένορκων δηλώσεων. Η ακρόαση αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Διαταγή 39». Πρόκειται για πρόνοια η οποία εισήχθη το 1999. Η εν λόγω πρόνοια σε συνδυασμό με τη ρύθμιση ότι η ακρόαση αίτησης διεξάγεται πλέον στη βάση των γεγονότων της αίτησης ή των ενόρκων δηλώσεων διατηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης (βάσει της Δ.39) αποσκοπούσε στην εξοικονόμηση χρόνου και εξόδων δια του περιορισμού της προσκόμισης προφορικής μαρτυρίας σε αιτήσεις, των οποίων πολλές φορές η ακρόαση μετατρέπετο σε δίκη επί της ουσίας. Θεσπίζοντας τον εν λόγω κανονισμό το Ανώτατο Δικαστήριο παρέπεμψε το θέμα στην διακριτική ευχέρεια του εκδικάζοντος δικαστηρίου, θέτοντας ουσιαστικά ένα κριτήριο, ήτοι αυτό της ύπαρξης "καλού λόγου" (βλ. υπ. Αναφορικά με αίτηση Φιλόκυπρου Ματθαίου
(2008)1 A 510). Δεν μπορεί βεβαίως εκ προοιμίου να εξαχθεί συμπέρασμα ότι σκοπός ήταν να απαγορευθεί η απάντηση σε ισχυρισμούς της αντίδικης πλευράς, αφού μάλλον στο αντίθετο απέβλεπε η ρύθμιση. Απλώς πλέον δεν απαιτείται όπως το μέρος που έχει το βάρος απόδειξης ενός ισχυρισμού σε αίτηση να το αποσείσει με προφορική μαρτυρία (όπως παλιά), αλλά δύναται να το πράξει με ένορκη δήλωση, (ενώ γενικότερα διατηρεί και το δικαίωμα αντεξέτασης για ισχυρισμούς της άλλης πλευράς). Σχετικά με τον πιο πάνω κανονισμό είναι τα εξής από την Α. Messios & Sons Ltd κ.α. ν. Λεωνίδα,
(2010)1(Α) Α.Α.Δ. 195: «Θεωρούμε ότι η διακριτική ευχέρεια που παρέχεται στο δικαστήριο από τις σχετικές δικονομικές πρόνοιες, είναι ορθό και δίκαιο να ασκηθεί, στην προκείμενη περίπτωση υπέρ των εφεσειόντων-αιτητών. Κατά την εκτίμηση μας τα στοιχεία που επιθυμούν να θέσουν ενώπιον του δικαστηρίου, οι εφεσείοντες-αιτητές, με τις δύο ένορκες δηλώσεις για τις οποίες ζητούν την άδεια του δικαστηρίου να καταχωρήσουν, είναι στοιχεία που σχετίζονται με τους ισχυρισμούς και τις θέσεις που πρόβαλε ο εφεσίβλητος-καθ' ου η αίτηση στην αρχική του ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της ένστασης στην αίτηση επαναφοράς της έφεσης. Δεν πρόκειται, κατά την κρίση μας, για ανεπίτρεπτη μαρτυρία ούτε για επανάληψη των αρχικών ισχυρισμών των εφεσειόντων, αλλά για διευκρινίσεις και ισχυρισμούς που είναι επιθυμητό να επιτραπεί στους εφεσείοντες-αιτητές να προβάλουν, ώστε το δικαστήριο να έχει ενώπιον του ολοκληρωμένη και σφαιρική εικόνα των γεγονότων». Να σημειωθεί πως στην πιο πάνω υπόθεση επιτράπηκε η καταχώριση δύο συμπληρωματικών δηλώσεων εκ των οποίων η μια προερχόμενη από άλλο πρόσωπο και όχι την αρχικώς ενόρκως δηλούντα. Υποστηρίχθηκε από τον Εναγόμενο πως δεν επιτρέπεται καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης σε περιπτώσεις που το δικαστήριο έχει δώσει θεραπεία μονομερώς. Θα πρέπει να σημειωθεί πως, η δυνατότητα αυτή και σε τέτοιου είδους αιτήσεις έχει, ως θέμα αρχής, αναγνωριστεί στην Κουππά ν. Πουλλάς Τσαδιώτης Λτδ κ.α., Πολ. Έφ. 312/10, ημ. 17.7.14, (η οποία, μεταξύ άλλων, αφορούσε έφεση εναντίον μη οριστικοποίησης μονομερώς εκδοθέντος απαγορευτικού διατάγματος μη αποξένωσης περιουσίας), αν και το Εφετείο εξέφρασε τη θέση πως δεν μπορούσε να αντιληφθεί «. πώς η αντίκρουση ισχυρισμών που προβάλλονται για ακύρωση διατάγματος που χορηγήθηκε μονομερώς θα μπορούσε να τεκμηριώσει «καλό λόγο»». Συνεκτιμώντας όλα τα πιο πάνω και εξετάζοντας το ειδικότερο αυτό ζήτημα, δηλαδή το κατά πόσον η εν λόγω Δ.48 θ.4
(2)δεν τυγχάνει εφαρμογής σε περιπτώσεις εκδοθέντος ex parte ενδιάμεσου διατάγματος έχω την άποψη ότι δεν μπορεί να τεθεί τέτοιος κανόνας και ότι υπό όρους είναι επιτρεπτή η προσαγωγή συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης για τους εξής λόγους: i. Καταρχάς εάν ήταν αυτή η πρόθεση του Ανωτάτου Δικαστηρίου κατά τη θέσπιση του κανονισμού θα αναμένετο να συμπεριληφθεί ρητώς στις πρόνοιες του μια τέτοια εξαίρεση, ιδιαίτερα ενόψει της παλαιότερης νομολογίας που δεν επέτρεπε την προσαγωγή πρόσθετης ή απαντητικής μαρτυρίας (Vuitton ν. Δερμοσακ Λτδ κ.α
(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 1453). Κάτι τέτοιο δεν έγινε. Άρα ευλόγως εκλαμβάνεται ότι ο κ.4
(2)αφορά όλες τις ενδιάμεσες αιτήσεις. ii. Πριν την τροποποίηση του 1999, σε παρόμοιες αιτήσεις, όταν εξασφαλίζετο το διάταγμα μονομερώς και στη συνέχεια καταχωρείτο ένσταση από τον καθ' ου και πάλιν επιτρέπετο (ή μάλλον επιβάλλετο) να παρουσιαστεί προφορική μαρτυρία για να αποσείσει το δικό του βάρος απόδειξης ο αιτητής. Όπως είχε κριθεί στη Vuitton (άνω), η οποία αφορούσε ενδιάμεσο διάταγμα εκδοθέν μονομερώς, εφόσον αμφισβητούνται τα γεγονότα που στοιχειοθετούν μια ενδιάμεση αίτηση επιβάλλεται η απόδειξη τους από τον διάδικο που φέρει το βάρος απόδειξης σύμφωνα με τη Δ.48 θ.4. Όπως αναφέρθηκε, το αποδεικτικό μέσο ήταν (τότε) η προφορική μαρτυρία. iii. Η κατάσταση ως προς το βάρος απόδειξης σε παρόμοιες αιτήσεις (αλλά και γενικότερα) παραμένει η ίδια και μετά την τροποποίηση της Δ.48, δηλαδή το βάρος ανήκει στον αιτητή να ικανοποιήσει τις προϋποθέσεις χορήγησης ενδιάμεσου διατάγματος (Σεβαστού ν. Σεβαστού
(2002)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1980). Γενικότερα τα αμφισβητούμενα γεγονότα επιβάλλεται να αποδεικνύονται από το διάδικο που τα επικαλείται (Thinking Steel International BV ν. Caramondani Bros Public Co Ltd,
(2012)1(Β) Α.Α.Δ. 1460). Όπως λέχθηκε στην Fashion Box S.P.A. v. Ferro Fashions Ltd
(1999)1(Γ) Α.Α.Δ. 1858 «. αν υπάρχει διάσταση ως προς τα γεγονότα, μεταξύ του αιτητή και οποιουδήποτε προσώπου που καταθέτει ειδοποίηση ένστασης, ο αιτητής ή ο ενιστάμενος θα πρέπει κατά την ακρόαση της αίτησης να είναι έτοιμος να αποδείξει τα γεγονότα επί των οποίων βασίζεται, στο βαθμό που το βάρος απόδειξης τον βαραίνει». iv. Όπως προκύπτει από την Ανδρέου ν. Colossos Signs Ltd
(2009)1(Β) Α.Α.Δ. 1040 ιδιαίτερα στις περιπτώσεις απαγορευτικών διαταγμάτων που έχουν εκδοθεί ex parte η υποχρέωση απόδειξης αμφισβητούμενων γεγονότων υφίσταται και διατηρείται σε όλη τη διάρκεια της διαδικασίας στους ώμους του αιτητή. Συνάγεται πως ο εκάστοτε αιτητής δεν έχει άλλα μέσα στη διάθεση του για να αποσείσει το αναλογούν βάρος απόδειξης εκτός από τα προβλεπόμενα στη Δ.48 κ.4, δηλαδή είτε την προσκόμιση συμπληρωματικής δήλωσης, είτε την αντεξέταση. Είναι για αυτό που αν παραλείψει να το πράξει, τότε το δικαστήριο δικαιούται να εκλάβει ότι κάποιοι από τους ισχυρισμούς του ενιστάμενου παρέμειναν αναπάντητοι η αναμφισβήτητοι, στα πλαίσια πάντα της αίτησης βεβαίως. Το συμπέρασμα είναι πως δεν απαγορεύεται η προσκόμιση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης του αιτητή ακόμα και μετά την ένσταση της άλλης πλευράς. Παράλληλα όμως θα πρέπει να τονιστεί πως αυτό το δικαίωμα θα πρέπει να ασκείται εν σχέσει με κρινόμενα ως αναγκαία στοιχεία, διευκρινίσεις, ισχυρισμούς και θέματα τα οποία προέβαλε ο ενιστάμενος στην ένσταση του και κυρίως για αμφισβητούμενα ζητήματα, με σκοπό να δοθεί η σφαιρική εικόνα και να υποστηριχθεί ότι το εκδοθέν διάταγμα πρέπει να οριστικοποιηθεί. Βέβαια σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να καταστρατηγείται μέσω αυτού του δικαιώματος η άλλη υποχρέωση, του εκάστοτε αιτητή σε ex parte αίτηση, προς πλήρη αποκάλυψη κάθε ουσιώδους γεγονότος. Εννοείται συναφώς πως ακόμα και αν μετά την καταχώριση συμπληρωματικής δήλωσης διαπιστωθεί (κατά την εξέταση της διατήρησης ή όχι σε ισχύ του εκδοθέντος διατάγματος) ότι υπήρξε απόκρυψη ουσιώδους γεγονότος, το δικαστήριο διατηρεί την ίδια εξουσία για ακύρωση του διατάγματος ακόμα και μόνο για αυτό τον λόγο (Demstar ν. Zim Israel Navigation Co Ltd
(1996)1 A.A.Δ. 597). Εν πάση δε περιπτώσει η προτεινόμενη να παρουσιαστεί με συμπληρωματική ένορκη δήλωση μαρτυρία δεν θα πρέπει να είναι ανεπίτρεπτη ή αχρείαστη μαρτυρία ή επανάληψη αρχικών ισχυρισμών ή να επιχειρείται η επανόρθωση παράλειψης πρωθύστερα κατά τρόπο που να μεταβάλλεται ή αλλοιώνεται η εικόνα που δόθηκε πρωταρχικά στο Δικαστήριο (Stavros Georgiou & Son (Scrap Metals) Ltd v. Του Πλοίου Lipa
(2000)1(Γ) Α.Α.Δ. 1976). Στην παρούσα περίπτωση επιζητείται να προσκομιστούν συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις των αρχικώς δηλούντων, δηλαδή των Εναγόντων, καθώς και μια του εργολάβου της επίδικης οικίας, Σολωμού Αποστόλου. Προτεινόμενη Ένορκη Δήλωση Μαρίας Βιολάρη (Ενάγουσας 1) Παρατηρείται σε σχέση με την προτεινόμενη ένορκη δήλωση της Ενάγουσας 1 πως το μόνο νέο στοιχείο το οποίο επιθυμεί να θέσει υπόψιν του δικαστηρίου είναι τη θέση της ότι κάποιες καταγγελίες στις οποίες είχε προβεί ο Εναγόμενος εναντίον της, τις είχε αποσύρει αργότερα με επιστολή του ημερ. 16.11.10 την οποίαν η ίδια τώρα θέλει να επισυνάψει ως Τεκμήριο Α. Συνάγεται πως πρόκειται για παράπονα προς την Τράπεζα και καταγγελίες του Εναγομένου προς την Αστυνομία εναντίον της Ενάγουσας 1 για (κατ΄ ισχυρισμόν του) «παράνομες» μεταφορές χρημάτων από κοινούς λογαριασμούς του ζεύγους προς λογαριασμό των γονέων της Ενάγουσας
- Είναι προφανές πως πρόκειται για διαδραματισθέντα πάρα πολλά χρόνια μετά την ανέγερση της επίδικης οικίας και πάντως δεν φαίνεται να σχετίζονται με τον βασικό ισχυρισμό και αξίωση των Εναγόντων ότι κατά την ανέγερση της ο Ενάγων 2 συνεισέφερε «πέραν του 80% της αξίας της». Εκτιμάται ότι δεν είναι ζήτημα για το οποίο είναι απαραίτητο να επεκταθεί σε τέτοιο βαθμό η μαρτυρία σε αυτό το στάδιο και δεν βλέπω λόγο να επιτραπεί η §4 της προτεινόμενης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Οι υπόλοιπες παράγραφοι της προτεινόμενης δήλωσης της Ενάγουσας 1 αναμφίβολα αποτελούν επαναλήψεις ή επαναβεβαιώσεις της αρχικής ένορκης της δήλωσης ή παραπομπές στην αρχική ή την προτεινόμενη ένορκη δήλωση του πατέρα της, Ενάγοντος
- Είναι προς τούτο ενδεικτικές οι επαναλαμβανόμενες φράσεις της «[Ό]πως αναφέρει ο πατέρας μου στην ένορκη δήλωση του.», «.όπως ήδη αναφέρω στην ένορκη δήλωση μου ημερομηνίας 28 Σεπτεμβρίου 2015.» και «[Ό]πως εξηγώ στην ένορκη δήλωση μου.». Προτεινόμενη Ένορκη Δήλωση Αβραάμ Περικλέους (Ενάγοντος 2) Στη δική του προτεινόμενη ένορκη δήλωση ο Ενάγων 2, εκτός από την εισαγωγική παράγραφο, στις §2, 6, 7 απλώς διαψεύδει ή αρνείται θέσεις που προέβαλε ο Εναγόμενος στην ένσταση του, στοιχείο βεβαίως αχρείαστο και περιττό. Πέραν αυτού, κρίνεται ότι με τις §3, 4 και 5 επιθυμεί ουσιαστικά, προς αντίκρουση του ισχυρισμού ότι δεν συνεισέφερε στην ανέγερση της οικίας να παρουσιάσει ως τεκμήρια: α) Αντίγραφα από βιβλίο στο οποίο κατ΄ ισχυρισμόν του κατέγραφε όλα τα έξοδα με σύνολο ΛΚ29.
- β) Αντίγραφο του συμφωνητικού εγγράφου με τον εργολάβο στο κάτω μέρος του οποίου υπογράφει ο ίδιος ως ιδιοκτήτης. γ) - Δέσμη αποδείξεων για μέρος των πληρωμών στις οποίες προέβη. - Αντίγραφα στελεχών επιταγών του στα οποία κατέγραφε στοιχεία δικαιούχων κατά τις πληρωμές, συνολικού ύψους ΛΚ21.
- - Πίνακα πληρωμών με επιταγές. Έχει επανειλημμένως τονιστεί πως το δικαστήριο δεν εξετάζει σε αυτό το στάδιο την αίτηση με στόχο την εξαγωγή τελικών συμπερασμάτων είτε επί του πραγματικού είτε επί του νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Η ενδιάμεση διαδικασία δεν πρέπει να μετατρέπεται σε πρόωρη δίκη επί της ουσίας και το δικαστήριο θα πρέπει να αποφεύγει να προβαίνει σε τελικά συμπεράσματα τα οποία δυνατόν να αποβούν βλαπτικά για τα δικαιώματα των διαδίκων (Recnex Trading Ltd κ.α. ν. Τράπεζα Πειραιώς (Κύπρου) Λτδ, Πολ. Έφ. 71/11, ημ. 16.4.14). Ο Ενάγων 2 είχε ήδη προβάλει στην αρχική ένορκη του δήλωση τον ισχυρισμό ότι κατέβαλε το συνολικό ποσό των ΛΚ30.000 για την ανέγερση της οικίας, χωρίς τότε να κριθεί αναγκαία η παρουσίαση οποιωνδήποτε δικών του εγγράφων, σημειώσεων ή υπογραφών, τα οποία προφανώς και πρέπει να ήταν στην κατοχή του από τότε. Είναι σαφές πως στην πραγματικότητα, τα επιχειρούμενα να παρουσιαστούν, συνιστούν μαρτυρία στα πλαίσια του αρχικού ισχυρισμού, προτεινόμενα βασικά προς στοιχειοθέτηση του, εγχείρημα όμως που δεν εντάσσεται στο στάδιο της ενδιάμεσης διαδικασίας. Υπό τις περιστάσεις αυτές και ιδιαίτερα επειδή πρόκειται για θέση η οποία καλύπτεται ήδη από την αρχική ένορκη δήλωση του Ενάγοντος 2, δεν συμφωνώ ότι συντρέχει καλός λόγος για να επιτραπεί η παρουσίαση των επιμέρους αυτών εγγράφων. Προτεινόμενη Ένορκη Δήλωση Σολωμού Αποστόλου (Εργολάβου) Ο Σολωμός Αποστόλου αναφέρεται ως ο εργολάβος ο οποίος ανέλαβε την ανέγερση της επίδικης οικίας κατά το
- Στην προτεινόμενη δήλωση του καταγράφεται ότι την εργασία τού την είχε αναθέσει ο Ενάγων 2 και στη βάση του Συμφωνητικού Εγγράφου το συνολικό συμφωνηθέν κόστος ήταν ΛΚ4.780 το οποίο το εισέπραξε από τον Ενάγοντα
- Επιθυμεί να επισυνάψει: - Το Συμφωνητικό Έγγραφο με υπογραφή του Ενάγοντος 2 - Ορισμένες από τις αποδείξεις είσπραξης που είχε εκδώσει ο ίδιος Ισχύουν και για αυτό το θέμα τα προαναφερθέντα. Στην αρχική του ένορκη δήλωση ο Ενάγων 2 στα πλαίσια της θέσης του ότι κατέβαλε το συνολικό ποσό των ΛΚ30.000, προέβαλε από τότε και ότι τα χρήματα αυτά τα είχε πληρώσει σε διάφορους μεταξύ άλλων και προς τον κύριο εργολάβο ή τους διάφορους υπεργολάβους. Θεωρώ ότι καλύπτεται το θέμα αυτό. Εν πάση περιπτώσει η προσπάθεια παρουσίασης μαρτυρίας ενός τρίτου προσώπου σε αυτό το στάδιο θωρώ ότι είναι ανεπίτρεπτη προσπάθεια προσθήκης μαρτυρίας, ιδιαίτερα όταν κατά την καταχώριση της αρχικής αίτησης δεν είχε κριθεί αναγκαία η παρουσίαση οποιωνδήποτε εγγράφων. Κατάληξη Για όλους τους πιο πάνω λόγους και στα πλαίσια της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου καταλήγω ότι δεν συντρέχει καλός λόγος για να επιτραπεί η προσκόμιση οποιασδήποτε από τις προτεινόμενες ένορκες δηλώσεις ή οποιουδήποτε μέρους κάποιας από αυτές. Κατά συνέπειαν η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του Εναγομένου ως θα υπολογιστούν συν Φ.Π.Α. και θα είναι πληρωτέα στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) .................. Χ.Β. Χαραλάμπους, Α.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής ./ΚΚ