GLUCKNESS LIMITED ν. PALM-MOUNT HOLDINGS LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής : 4780/14, 19/5/2017

GLUCKNESS LIMITED ν. PALM-MOUNT HOLDINGS LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής : 4780/14, 19/5/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον : Δ. Θεοδώρου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής : 4780/14 Μεταξύ : GLUCKNESS LIMITED Ενάγοντες και PALM-MOUNT HOLDINGS LIMITED Εναγόμενοι ΩΣ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΔΥΝΑΜΕΙ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 9.11.2015 GLUCKNESS LIMITED Ενάγοντες και

1. PALM-MOUNT HOLDINGS LIMITED
2. ΑΘΩΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ ΜΙΛΛΙΝΓΚΤΟΝ ΓΟΥΟΡΤ
3. ΜΑΡΙΝΑ ΜΙΛΛΙΝΓΚΤΟΝ ΓΟΥΟΡΤ
4. ΣΟΦΙΑ ΜΙΛΛΙΝΓΤΟΝ ΤΟΥΟΡΤ
5. ΔΗΜΟΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Εναγόμενων Ημερομηνία: 19 Μαΐου,
6. Εμφανίσεις: Για τους Ενάγοντες: κα Μ. Αγαθοκλέους. Για τους Εναγόμενους: κ. Κ.Ορφανίδης. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η Αγωγή Στις 28.8.2014, οι υπό τον ως άνω τίτλο ενάγοντες, καταχώρησαν την παρούσα αγωγή, με γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο, με βάση το οποίο διεκδικούν, εναντίον των εναγομένων 1[1], τις ακόλουθες θεραπείες: «Α. Δήλωση του Δικαστηρίου ότι η Ενάγουσα είναι η νόμιμη κάτοχος και/ή το πρόσωπο που δικαιούται να κατέχει και/ή χρησιμοποιεί τον χώρο πλάτους 1,20μ που βρίσκεται εντός της Στοάς Κλόκκαρη και εφάπτεται του καταστήματος στην οδό Λήδρας 205, Λευκωσία, και αποτελεί μέρος του τεμαχίου υπ' αρ. εγγραφής 1/1939, Φ/Σχ.21/460512, Τμήμα 1, Τεμάχιο 98, ενορία Τρυπιώτη, Λευκωσία. Β. Δήλωση του Δικαστηρίου ότι η Εναγόμενη επεμβαίνει παράνομα επί του χώρου πλάτους 1,20μ που βρίσκεται εντός της Στοάς Κλόκκαρη και εφάπτεται του καταστήματος στην οδό Λήδρας 205, Λευκωσία, και αποτελεί μέρος του τεμαχίου υπ' αρ. εγγραφής 1/1939, Φ/Σχ.21/460512, Τμήμα 1, Τεμάχιο 98, ενορία Τρυπιώτης, Λευκωσία. Γ. Δήλωση του Δικαστηρίου ότι η Εναγόμενη χρησιμοποιεί τον χώρο πλάτους 1,20μ που βρίσκεται εντός της Στοάς Κλόκκαρη και εφάπτεται του καταστήματος στην οδό Λήδρας 205, Λευκωσία, και αποτελεί μέρος του τεμαχίου υπ' αρ. εγγραφής 1/1939, Φ/Σχ.21/460512, Τμήμα 1, Τεμάχιο 98, ενορία Τρυπιώτη, Λευκωσία, παράνομα και κατά τρόπο που προκαλεί οχληρία στην Ενάγουσα. Δ. Απόφαση και/ή διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να διατάσσει την Εναγόμενη και/ή τους υπαλλήλους και/ή αντιπροσώπους και/ή αξιωματούχους της να παύσουν να επεμβαίνουν παράνομα και/ή να χρησιμοποιούν τον χώρο πλάτους 1,20μ που βρίσκεται εντός της Στοάς Κλόκκαρη και εφάπτεται του καταστήματος στην οδό Λήδρας 205, Λευκωσία, τον οποίο δικαιούται να κατέχει και/ή χρησιμοποιεί η Ενάγουσα και αποτελεί μέρος του τεμαχίου υπ' αρ. εγγραφής 1/1939, Φ/Σχ.21/460512, Τμήμα 1, Τεμάχιο 98, ενορία Τρυπιώτη, Λευκωσία. Ε. Ειδικές και Γενικές Αποζημιώσεις για παράνομη επέμβαση και/ή οχληρία και/ή άλλως πως. ΣΤ. Τόκους. Ζ. Έξοδα πλέον Φ.Π.Α». Ως προκύπτει και από το λεκτικό των πιο πάνω, υπό στοιχεία Α - Δ, αιτούμενων θεραπειών, η παρούσα αγωγή, προωθείται με σκοπό να επιλυθούν οι διαφορές των εναγόντων και των εναγομένων 1, σε σχέση με τον τρόπο χρήσης συγκεκριμένου μέρους της Στοάς Κλόκκαρη, η οποία βρίσκεται μεταξύ του καταστήματος που ενοικιάζουν οι ενάγοντες και εντός του οποίου διεξάγουν επιχείρηση πώλησης τιμαλφών, πολύτιμων λίθων και γενικά επιχείρηση χρυσοχοείου, και του καταστήματος που ενοικιάζουν οι εναγόμενοι, το οποίο και λειτουργούν ως καφεστιατόριο (στο εξής «Η Στοά»). Το βασικό παράπονο των εναγόντων (ως το προς το πώς προκύπτει τούτο, θα γίνουν ειδικές αναφορές κατωτέρω) εστιάζεται στο ότι, οι εναγόμενοι 1, τοποθετούν τραπεζάκια, καρέκλες και γενικά έπιπλα εντός όλης της επιφάνειας της Στοάς, περιλαμβανομένου και του μέρους, πλάτους 1.20μ., που βρίσκεται ακριβώς έξω από το κατάστημα των εναγόντων. Πάντα κατά τους ενάγοντες, για το συγκεκριμένο χώρο, δικαίωμα χρήσης και κατοχής έχουν οι ενάγοντες και όχι οι εναγόμενοι
7. Αρχική Αίτηση για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων Κατά την ημέρα καταχώρησης της αγωγής, και δη στις 28.8.2014, οι ενάγοντες καταχώρησαν και μονομερή αίτηση για εξασφάλιση προσωρινών διαταγμάτων, για την οποία, όμως, το Δικαστήριο, κατόπιν προκαταρτικής μελέτης της, διέταξε την επίδοση της προς τους εναγόμενους 1 (στο εξής «η αρχική αίτηση»). Με τη ρηθείσα αρχική αίτηση τους, οι ενάγοντες επιδίωκαν την έκδοση των 3 ακόλουθων διαταγμάτων: «Α. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου το οποίο να διατάσσει την Εναγόμενη και/ή τους αντιπροσώπους και/ή τους υπαλλήλους και/ή τους αξιωματούχους της όπως παύσουν άμεσα και/ή εντός προθεσμίας που θα καθορίσει το Δικαστήριο, να επεμβαίνουν στο χώρο πλάτους 1,20μ που βρίσκεται εντός της Στοάς Κλόκκαρη και εφάπτεται του καταστήματος που ενοικιάζει η Ενάγουσα στην οδό Λήδρας 205, στην Λευκωσία, και σημειώνεται με κίτρινο χρώμα στο αντίγραφο του αρχιτεκτονικού σχεδίου που επισυνάπτεται ως Παράρτημα Α στην αίτηση, και αποτελεί μέρος του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 1/1939, Φ/Σχ.21/460512, Τμήμα 1, Τεμάχιο 98, ενορία Τρυπιώτη, Λευκωσία, και τον οποίο δικαιούται να κατέχει και/ή να χρησιμοποιεί η Ενάγουσα, μέχρι τελικής εκδίκασης της παρούσας αγωγής και/ή μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Β. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου το οποίο να απαγορεύει στην Εναγόμενη και/ή τους αντιπροσώπους και/ή τους υπαλλήλους και/ή τους αξιωματούχους της να τοποθετούν έπιπλα και ειδικότερα τραπεζάκια, καρέκλες, καναπέδες, πολυθρόνες και παγκάκια στο χώρο πλάτους 1,20μ που βρίσκεται εντός της Στοάς Κλόκκαρη και εφάπτεται του καταστήματος που ενοικιάζει η Ενάγουσα στην οδό Λήδρας 205, στην Λευκωσία, και σημειώνεται με κίτρινο χρώμα στο αντίγραφο του αρχιτεκτονικού σχεδίου που επισυνάπτεται ως Παράρτημα Α στην αίτηση, και αποτελεί μέρος του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 1/1939, Φ/Σχ.21/460512, Τμήμα 1, Τεμάχιο 98, ενορία Τρυπιώτη, Λευκωσία, και τον οποίο δικαιούται να κατέχει και/ή να χρησιμοποιεί η Ενάγουσα, μέχρι τελικής εκδίκασης της παρούσας αγωγής και/ή μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Γ. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου το οποίο να διατάσσει την Εναγομένη και/ή τους αντιπροσώπους και/ή τους υπαλλήλους και/ή τους αξιωματούχους της όπως τοποθετήσουν και/ή μετακινήσουν στο χώρο που υποδεικνύεται στην πολεοδομική άδεια που εξέδωσε ο Δήμος Λευκωσίας και σημειώνεται με πράσινο χρώμα στο συνημμένο Παράρτημα Α, τα τραπεζάκια και τις καρέκλες που βρίσκονται τοποθετημένα στο χώρο πλάτους 1,20μ που βρίσκεται εντός της Στοάς Κλόκκαρη και εφάπτεται του καταστήματος που ενοικιάζει η Ενάγουσα στην οδό Λήδρας 205, στην Λευκωσία, και σημειώνεται με κίτρινο χρώμα στο αντίγραφο του αρχιτεκτονικού σχεδίου που επισυνάπτεται ως Παράρτημα Α στην αίτηση, και αποτελεί μέρος του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 1/1939, Φ/Σχ.21/460512, Τμήμα 1, Τεμάχιο 98, ενορία Τρυπιώτη, Λευκωσία, και τα οποία επεμβαίνουν παράνομα στο χώρο που δικαιούται να κατέχει και/ή να χρησιμοποιεί η Ενάγουσα καθώς και στο χώρο μπροστά από την είσοδο στης Στοάς Κλόκκαρη, μέχρι τελικής εκδίκασης της παρούσας αγωγής και/ή μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου». Οι εναγόμενοι 1, καταχώρησαν ένσταση στην αρχική αίτηση, και κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας, και αφού στο μεταξύ με βάση άλλη ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου επετράπη η καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης από πλευράς των εναγόντων, εκδόθηκε, στις 15.12.2014, ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου με την οποία απερρίφθη η ρηθείσα αίτηση των εναγόντων. Στα πλαίσια της εν λόγω απόφασης του, το Δικαστήριο κατέληξε ότι οι ενάγοντες δεν ικανοποίησαν καμία εκ των 3 προϋποθέσεων του άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/
8. Πιο συγκεκριμένα, με δεδομένη την επικαλούμενη θέση των εναγόντων ότι δικαιούνται να κατέχουν μέρος του χώρου της Στοάς (τον χώρο πλάτους 1.20μ. ακριβώς μπροστά από το κατάστημα τους), το Δικαστήριο έκρινε ότι οι ενάγοντες δεν κατάφεραν να αποδείξουν, στον απαραίτητο βαθμό, ότι κατέχουν και/ή ότι έχουν δικαίωμα σε μια τέτοια κατοχή του εν λόγω χώρου. Υπέδειξε σχετικά, μεταξύ άλλων, ότι με βάση συγκεκριμένο όρο του ενοικιαστηρίου συμβολαίου που υπέγραψαν οι ενάγοντες με τους ιδιοκτήτες του καταστήματος, όφειλαν να διατηρούν το συγκεκριμένο χώρο της Στοάς, «ελεύθερο και καθαρό», συμπεριλαμβανομένης και της μη τοποθέτησης επίπλων, σε αντιδιαστολή με τα όσα ισχύουν για τους εναγόμενους 1, στους οποίους, με βάση συγκεκριμένο όρο του δικού τους σχετικού ενοικιαστηρίου εγγράφου, δίδεται δικαίωμα χρήσης μέρους της Στοάς. Όσο δε αφορά στον τρόπο διαρρύθμισης των τραπεζιών και καρεκλών που τοποθετούσαν οι εναγόμενοι 1 εντός της Στοάς και παραπλεύρως των βιτρινών του καταστήματος των εναγόντων, το Δικαστήριο κατέληξε ότι οι εν λόγω βιτρίνες δεν ήταν απροσπέλαστες και γενικά η επιβίωση της επιχείρησης των εναγόντων δεν στηρίζεται, αλλά ούτε και στηριζόταν στο παρελθόν στον τρόπο χρήσης της Στοάς. Έκτοτε, και δη από την έκδοση της ρηθείσας απόφασης του Δικαστηρίου και μετά, οι ενάγοντες, κατόπιν σχετικής αίτησης τους (ως εξ άλλου σημειώθηκε και ανωτέρω υπό μορφή υποσημείωσης), πέτυχαν την τροποποίηση του τίτλου της αγωγής δια της προσθήκης των εναγομένων 2, 3, 4 και 5 και ακολούθησε η καταχώρηση του τροποποιημένου, ως προς τον τίτλο και μόνο, γενικώς οπισθογραφημένου Κλητηρίου Εντάλματος, καθώς επίσης και η επίδοση της αγωγής στους εναγόμενους 2 -
9. Στις 3.3.2016, οι ενάγοντες καταχώρησαν νέα μονομερή αίτηση, την οποία όμως ζήτησαν άδεια και απέσυραν κατά τις 7.3.2016, όταν και τούτη είχε οριστεί από το Πρωτοκολλητείο. Η επίδικη αίτηση Στις 7.3.2016, καταχωρήθηκε νέα μονομερής αίτηση, η οποία ορίστηκε αυθημερόν, και με την οποία οι ενάγοντες επεδίωξαν την έκδοση των ακόλουθων 3 προσωρινών διαταγμάτων (στο εξής «η αίτηση»). «Α. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου το οποίο να διατάσσει την Εναγόμενη 1 και/ή τους αντιπροσώπους και/ή τους υπαλλήλους και/ή τους αξιωματούχους της όπως παύσουν άμεσα και/ή εντός της προθεσμίας που θα καθορίσει το Δικαστήριο, να επεμβαίνουν και/ή παρεμβαίνουν παράνομα και/ή ενοχλούν και/ή παρεμποδίζουν με οποιοδήποτε τρόπο την Ενάγουσα, από την ελεύθερη και ανενόχλητη απόλαυση, της κατοχής και χρήσης του καταστήματος που ενοικιάζει η Ενάγουσα στην οδό Λήδρας 205, στη Λευκωσία, και ειδικότερα επί της πλευράς του εν λόγω καταστήματος που βρίσκεται εντός της στοάς Κλόκκαρη, μέχρι τελικής εκδίκασης της παρούσας αγωγής και/ή μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Β. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου το οποίο να διατάσσει την Εναγόμενη 1 και/ή τους αντιπροσώπους και/ή τους υπαλλήλους και/ή τους αξιωματούχους της όπως μετακινήσουν και/ή αφαιρέσουν άμεσα και/ή εντός προθεσμίας που θα καθορίσει το Δικαστήριο τις σιδηροκατασκευές και/ή οποιασδήποτε μορφής και φύσεως κατασκευές και/ή προσθήκες που έχουν τοποθετήσει και/ή προσαρμόσει μπροστά από τις γυάλινες πόρτες πλαισιωμένες από ξύλο των βιτρινών του καταστήματος που ενοικιάζει η Ενάγουσα στην οδό Λήδρας 205, στην Λευκωσία και οι οποίες βρίσκονται εντός της Στοάς Κλόκκαρη, μέχρι τελικής εκδίκασης της παρούσας αγωγής και/ή μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Γ. Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να απαγορεύει στην Εναγόμενη 1 και/ή τους αντιπροσώπους και/ή τους υπαλλήλους και/ή τους αξιωματούχους της να επανατοποθετήσουν και/ή τοποθετήσουν και/ή προσθέσουν και/ή προσαρμόσουν σιδηροκατασκευές και/ή οποιασδήποτε μορφής και φύσεως κατασκευές και/ή προσθήκες μπροστά από τις γυάλινες πόρτες πλαισιωμένες από ξύλο των βιτρινών του καταστήματος που ενοικιάζει η Ενάγουσα στην οδό Λήδρας 205, στην Λευκωσία και οι οποίες βρίσκονται εντός της Στοάς Κλόκκαρη, μέχρι τελικής εκδίκασης της παρούσας αγωγής και/ή μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου». Το Δικαστήριο, κατόπιν εξέτασης της αίτησης, εξέδωσε μονομερώς τα υπό στοιχεία Β και Γ, πιο πάνω, διατάγματα, ενώ αναφορικά με το υπό στοιχείο Α διάταγμα, έδωσε οδηγίες όπως η αίτηση επιδοθεί στους εναγόμενους
10. Κατά την ημέρα που ορίστηκαν τα εκδοθέντα προσωρινά διατάγματα ως επιστρεπτέα, δηλώθηκε στο Δικαστήριο, από αμφότερες τις πλευρές, ότι οι εναγόμενοι 1 συμμορφώθηκαν με το υπό στοιχείο Β εκδοθέν διάταγμα. Ο συνήγορος των εναγομένων 1, ωστόσο, δήλωσε ότι οι πελάτες του δεν θα αποδεχθούν, οποιοδήποτε εκ των εκδοθέντων διαταγμάτων, να καταστεί απόλυτο, και ζήτησε χρόνο για να καταχωρήσει ένσταση, τόσο αναφορικά με τη συνέχιση της ισχύος των εκδοθέντων προσωρινών διαταγμάτων, όσο και αναφορικά με το δικαιολογημένο ή μη της έκδοσης του υπό στοιχείο Α αιτούμενου διατάγματος. Η ένσταση στην επίδικη αίτηση Στις 27.4.2016, καταχωρήθηκε Ειδοποίηση περί Προθέσεως Ένστασης των εναγομένων 1 (στο εξής «η ένσταση»). Στο κυρίως σώμα της, ως λόγους ένστασης, αναφέρει τους ακόλουθους: «Α) Η αιτήτρια δεν είναι νόμιμος κάτοχος και/ή δεν διατηρεί οποιοδήποτε δικαίωμα στην Στοά Κλόκκαρη και δεν νομιμοποιείται να αξιώνει τα αιτούμενα διατάγματα. Β) Η αιτήτρια δεν νομιμοποιείται και/ή δεν έχει έννομο συμφέρον και/ή δικαίωμα να αιτείται τις επίδικες θεραπείες. Γ) Η αιτήτρια απέκρυψε από το Σεβαστό Δικαστήριο γεγονότα και/ή μαρτυρία ουσίας που σχετίζεται με την παρούσα αίτηση και/ή διαδικασία και/ή δεν προσήλθε με καθαρά χέρια. Δ) Η αίτηση στηρίζεται σε λανθασμένη νομική βάση και/ή στηρίζεται σε μη ορθή νομική βάση και/ή δεν εξειδικεύεται που στηρίζεται η αίτηση και/ή είναι αντίθετη με τη Νομολογία. Ε. Κανένα δικαίωμα και/ή συμφέρον της αιτήτριας δεν θίγεται και ουδεμία ζημία δεν έχει και/ή θα υποστεί από τη μη έκδοση των αιτούμενων Διαταγμάτων. Στ) Η αιτήτρια με την παρούσα Αίτηση, αιτείται όμοια και/ή την ίδια θεραπεία με την θεραπεία που αιτείται στην ουσία της υπόθεσης. Ζ) Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που τάσσει ο νόμος και η νομολογία που απαιτούνται για να εκδοθούν τέτοιας φύσεως διατάγματα. Η) Δεν υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και/η η Αιτήτρια δεν έχει καταδείξει ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. Θ) Η Αιτήτρια δεν έχει παρουσιάσει μαρτυρία που να δεικνύει ότι έχει πιθανότητα επιτυχίας και/ή να δικαιούται σε θεραπεία και/ή δεν αποκαλύπτει αγώγιμο δικαίωμα. Ι) Η Αιτήτρια δεν έχει αποδείξει ότι σε περίπτωση επιτυχίας της δεν θα μπορέσει να ικανοποιήσει τυχόν απόφαση υπέρ της και/ή δεν αποδεικνύει ότι θα εμποδιστεί από το να ικανοποιήσει τυχόν απόφαση που θα εκδοθεί υπέρ της. Κ) Η Αιτήτρια με την παρούσα αίτηση επιχειρεί με διαφορετικό λεκτικό να ανατρέψει ενδιάμεση απόφαση του Σεβαστού Δικαστηρίου ημερομηνίας 15/12/
11. Λ) Η Αιτήτρια με την παρούσα αίτηση υποβάλλει παρόμοιο και/ή το ίδιο αίτημα που υπέβαλε στην αίτηση ημερομηνίας 28/08/
12. Μ) Η Αιτήτρια δεν είναι κάτοχος και/ή νομιμοποιημένος κάτοχος και/ή έχει με οποιοδήποτε τρόπο δικαίωμα κατοχής της Στοάς Κλόκκαρη.» Την ένσταση συνοδεύει ένορκη δήλωση του Αντώνη Κουππαρή, διευθυντή των εναγομένων 1, ο οποίος, ούτε λίγο, ούτε πολύ, επαναλαμβάνει, πλην όμως με περισσότερη λεπτομέρεια και επιχειρηματολογία, τους πιο πάνω αναφερόμενους λόγους ένστασης. Οι ισχυρισμοί που κατέχουν δεσπόζουσα θέση στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, είναι οι ακόλουθοι: · Μοναδικοί δικαιούχοι να κατέχουν και να εκμεταλλεύονται τη Στοά, σε όλο της το πλάτος, είναι οι εναγόμενοι
13. Για σκοπούς υποστήριξης της θέσης τους αυτής, ο εκ μέρους τους ομνύοντας, προωθεί πολλούς και διάφορους ισχυρισμούς και/ή επιχειρήματα που καταδεικνύουν κατά τον ίδιο, ότι, οι ιδιοκτήτες της Στοάς επέτρεψαν και αναγνώρισαν και αναγνωρίζουν ακόμα μια τέτοια κατοχή και εκμετάλλευση από πλευράς τους. Επίσης, προωθεί και τη θέση ότι, η εν λόγω πραγματική κατοχή και εκμετάλλευση από τους εναγόμενους 1, προκύπτει και από τις, κατά καιρούς, ενέργειες τους (χωρίς την οποιαδήποτε διαμαρτυρία των εναγόντων και/ή των προκατόχων τους) εντός του χώρου της Στοάς. · Οι ενάγοντες έχουν δικαίωμα κατοχής και εκμετάλλευσης μόνο του υποστατικού στην οδό Λήδρας αρ.205 και όχι και του χώρου της Στοάς που φέρει αριθμό 207, στην ίδια οδό. · Αρκετά από τα επίδικα, στην υπό εξέταση αίτηση, θέματα, έτυχαν εξέτασης και κρίθηκαν με την απόφαση του δικαστηρίου ημερομηνίας 15.12.2014, η οποία εκδόθηκε στα πλαίσια της αρχικής αίτησης των εναγόντων (επίσης για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων) και ως εκ τούτου, η υπό εξέταση αίτηση προωθείται ως συγκεκαλυμμένη έφεση στην μόλις αναφερθείσα προηγούμενη κρίση του Δικαστηρίου. · Στα πλαίσια των διαφόρων οικοδομικών εργασιών που εκτελέστηκαν με πρωτοβουλία των εναγομένων 1 ώστε να γίνει δυνατή η έναρξη των εργασιών της επιχείρησης τους ως καφετέριας, τοποθετήθηκε και συγκεκριμένη πέτρα επί της εξωτερικής επιφάνειας του τοίχου του υποστατικού των εναγόντων (του τοίχου στην πλευρά της Στοάς), με αποτέλεσμα, οι εναγόμενοι 1 να νομιμοποιούνται να κατέχουν και να εκμεταλλεύονται και την επιφάνεια του συγκεκριμένου τοίχου. · Οι σιδηροκατασκευές, σκοπό είχαν να αποτελέσουν την βάση για να αναρριχηθούν καλλωπιστικά φυτά, τα οποία θα αποτελέσουν μέρος τη επιθυμητής από τους εναγομένους 1 διακόσμησης του χώρου της Στοάς, στον οποίο και σερβίρονται οι πελάτες τους. Προσδιορισμός των επιδίκων θεμάτων Ως αβίαστα προκύπτει από το περιεχόμενο της ενόρκου δηλώσεως που συνοδεύει την αίτηση, αλλά και το ίδιο το λεκτικό των αιτούμενων διαταγμάτων, τούτη (η αίτηση) προωθήθηκε και προωθείται ώστε να εξασφαλιστούν προσωρινές θεραπείες σε σχέση με συγκεκριμένες ενέργειες των εναγομένων 1, οι οποίες λάμβαναν χώρα κατά τον χρόνο που καταχωρήθηκε η αίτηση, και δη στις αρχές Μαρτίου
14. Πιο συγκεκριμένα, οι ενάγοντες, με την αίτηση, επεδίωξαν, μέσω της έκδοσης προσωρινών διαταγμάτων, τον τερματισμό της τοποθέτησης συγκεκριμένων σιδηροκατασκευών, που οι εναγόμενοι εφάρμοζαν και/ή εγκαθιστούσαν, κατά τον εν λόγω χρόνο, επί του εξωτερικού τοίχου και/ή των ξύλινων θυρών του καταστήματος των εναγόντων, στην πλευρά της Στοάς. Ήταν αυτές οι ενέργειες των εναγομένων 1, που αποτέλεσαν το μόνο λόγο καταχώρησης της αίτησης, ώστε, αφενός, να διαταχθεί η απομάκρυνση των εν λόγω σιδηροκατασκευών, και αφετέρου να διαταχθούν οι εναγόμενοι, όπως μέχρι και την περάτωση της παρούσας αγωγής, να μην τοποθετήσουν και/ή εγκαταστήσουν εκ νέου τις εν λόγω σιδηροκατασκευές (υπό στοιχεία Β και Γ εκδοθέντα προσωρινά διατάγματα). Είναι δε στα πλαίσια αυτών των γεγονότων, που επιζητήθηκε και η έκδοση του υπό στοιχείο Α αιτούμενου διατάγματος, θεωρώντας, προφανώς, οι ενάγοντες ότι, με την εν λόγω ενέργεια τους (τοποθέτηση και εφαρμογή σιδηροκατασκευών), οι εναγόμενοι 1 επενέβαιναν παράνομα και/ή τους ενοχλούσαν και/ή τους παρεμπόδιζαν στην «ελεύθερη και ανενόχλητη απόλαυση της κατοχής και χρήσης του καταστήματος» που διαχειρίζονται, «και ειδικότερα επί της πλευράς του εν λόγω καταστήματος που βρίσκεται εντός της στοάς Κλόκκαρη»[2]. Ενδεικτικό της μόλις εκφρασθείσας κρίσης του Δικαστηρίου αναφορικά με το λόγο για τον οποίο καταχωρήθηκε και προωθείται η αίτηση, είναι και το γεγονός ότι στην ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει, απουσιάζει οποιοσδήποτε ισχυρισμός που να συναρτά την κρίση του Δικαστηρίου, επί της αίτησης, με τον τρόπο που οι εναγόμενοι 1 χρησιμοποιούν τη Στοά γενικότερα (όπως π.χ. στο που και πως τοποθετούν τα τραπεζάκια και τις καρέκλες τους). Η οποιαδήποτε αναφορά των εναγόντων, στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, στο γεγονός ότι οι εναγόμενοι 1 τοποθετούν καρέκλες και τραπέζια σε όλη την επιφάνεια της Στοάς μέχρι και ακριβώς έξω από τις βιτρίνες και γενικά την τοιχοποιία του καταστήματος των εναγόντων, τίθεται υπό μορφή υποβάθρου και/ή στα πλαίσια της πλήρους αποκάλυψης των προηγηθέντων, της αίτησης, γεγονότων, και με σκοπό να επεξηγηθεί η ενέργεια των εναγόντων, να επιχειρήσουν στο παρελθόν (κατά την ημέρα καταχώρησης της αγωγής) να εξασφαλίσουν προσωρινά διατάγματα για άρση των εν λόγω ενεργειών των εναγομένων
15. Εξ ου, και αμέσως μετά τη σχετική αναφορά του ομνύοντα της ενόρκου δηλώσεως που συνοδεύει την αίτηση, ακολουθεί η αναφορά του ότι στις 28.8.2014 (ημερομηνία καταχώρησης της αγωγής), επιδιώχθηκε η έκδοση προσωρινών διαταγμάτων σε σχέση με την τοποθέτηση των τραπεζιών και των καρεκλών από τους εναγόμενους 1 σε όλη την επιφάνεια της Στοάς και ότι, κατόπιν σχετικής ακροαματικής διαδικασίας, η ρηθείσα αίτηση των εναγόντων απερρίφθη. Οι αμέσως επόμενες αναφορές του ομνύοντα της ενόρκου δηλώσεως που συνοδεύει την αίτηση, μέχρι και την τελευταία παράγραφο της, καταπιάνονται και αφορούν στα όσα συνέβησαν στις 2.3.2016, και συγκεκριμένα στο γεγονός ότι οι εναγόμενοι 1, κατά εκείνη την ημέρα, παράνομα, αιφνιδίως, και απροειδοποίητα τοποθέτησαν «μπροστά από τις γυάλινες πόρτες πλαισιωμένες από ξύλο των βιτρινών» του καταστήματος των εναγόντων «σιδηροκατασκευές και/ή κάγκελα, κατά τρόπο που οι γυάλινες πόρτες βιτρινών να μη μπορούν να ανοίξουν προς τα έξω και οι βιτρίνες του καταστήματος να παραμένουν κλειστές και μη προσβάσιμες, καθώς επίσης τα εκτιθέμενα σε αυτές κοσμήματα και/ή διαφημίσεις και/ή εκπτωτικές προσφορές να παρεμποδίζονται και/ή μη γίνονται ορατά από τους περαστικούς»[3]. Δεν είναι τυχαίο, κατά τη γνώμη μου, και το γεγονός ότι, τόσο στα υπό στοιχεία Β και Γ εκδοθέντα προσωρινά διατάγματα, όσο και στο υπό στοιχείο Α αιτούμενο προς έκδοση διάταγμα, δεν γίνεται επίκληση δικαιώματος των εναγόντων να χρησιμοποιούν οποιοδήποτε μέρος της Στοάς και τούτο προφανώς, ως απόρροια του σεβασμού της σχετικής κρίσης του Δικαστηρίου στην απόφαση του ημερομηνίας 15.12.2014, με την οποία απέρριψε την αίτηση των εναγόντων ημερομηνίας 28.8.2014, στα πλαίσια της οποίας προωθήθηκε ο ισχυρισμός των τελευταίων περί δικαιώματος χρήσης του συγκεκριμένου χώρου της Στοάς. Είναι ξεκάθαρο, τόσο από το κυρίως σώμα της αίτησης, όσο και από την ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει, ότι, αυτό για το οποίο παραπονούνται οι ενάγοντες, είναι ότι η τοποθέτηση και εφαρμογή των σιδηροκατασκευών, είναι γενικά παράνομη και αδικαιολόγητη, ως ενέργεια, και ειδικότερα ότι απολήγει στο να παρενοχλεί και/ή παρεμβαίνει και/ή παρεμποδίζει τους ενάγοντες από το να ελέγχουν ελεύθερα και ανενόχλητα την κατοχή και χρήση του καταστήματος τους (και όχι όποιου μέρους της Στοάς). Διαφορετική αντίκριση του θέματος, θα απέληγε στο να θεωρηθεί ότι, οι ενάγοντες, με την ενδιάμεση, αυτή, αίτηση τους, επιδιώκουν την ανατροπή της κρίσης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 15.12.2014, πράγμα, εντελώς ανεπίτρεπτο. Αν αξίζει δε κάτι να σημειωθεί και τούτο για σκοπούς πληρότητας και μόνο, είναι ότι, αφενός, τίποτε δεν τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, στα πλαίσια της υπό εξέταση αίτησης, που να αποδεικνύει και/ή έστω να υπονοεί ότι η διαρρύθμιση των τραπεζιών, καρεκλών και γενικά επίπλων που χρησιμοποιούν οι εναγόμενοι 1 επί της επιφάνειας της Στοάς, άλλαξε και/ή διαφοροποιήθηκε, καθ' οιονδήποτε τρόπο, από ότι ίσχυε κατά τον χρόνο της κρίσης του Δικαστηρίου (ημερομηνίας 15.12.2014), και αφετέρου, που να διαφοροποιεί τη βάση επί της οποίας οι ενάγοντες στηρίζουν τη θέση τους ότι έχουν δικαίωμα κατοχής μέρους της Στοάς. Νομική Πτυχή Οι αρχές που διέπουν την έκδοση ενδιάμεσων διαταγμάτων τίθενται στο άρθρο 32 του Ν.14/60 και είναι οι ακόλουθες: (α) η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, (β) η ύπαρξη πιθανότητας ότι ο Ενάγοντας δικαιούται σε θεραπεία ή ότι έχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας και (γ) ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε κατοπινό στάδιο εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Παράλληλα το Δικαστήριο στο τελικό στάδιο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει και το κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει τέτοιο διάταγμα. Για σκοπούς ικανοποίησης της πρώτης προϋπόθεσης, της ύπαρξης δηλαδή σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, είναι αρκετό αν αποκαλύπτεται με βάση τα δικόγραφα συζητήσιμη υπόθεση. Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, αυτή δηλαδή της ύπαρξης πιθανότητας επιτυχίας, είναι αρκετό για το Δικαστήριο να ικανοποιηθεί με βάση τη μαρτυρία που έχει προσαχθεί ότι υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας του Ενάγοντα στην αγωγή. Η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν.14/60 συναρτάται με τα συγκεκριμένα γεγονότα της κάθε υπόθεσης, το ζήτημα δε της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων εξετάζεται μέσα στα πλαίσια της προϋπόθεσης αυτής. Όσο απομακρύνεται η πιθανότητα να συνιστά η θεραπεία των αποζημιώσεων επαρκή θεραπεία, τόσο ενισχύεται η πιθανότητα να πληρούται η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν.14/
16. Αν η υπόθεση, ως εκ της φύσεώς της, δεν επιδέχεται τη θεραπεία των αποζημιώσεων, ή ο υπολογισμός των αποζημιώσεων θα είναι αδύνατος, τότε εύκολα μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μελλοντικό στάδιο εκτός αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Η δυσκολία όμως υπολογισμού των αποζημιώσεων, αυτή καθεαυτή, δεν οδηγεί κατ΄ ανάγκη στο συμπέρασμα ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο στο μέλλον να απονεμηθεί δικαιοσύνη. Ο σκοπός ενός παρεμπίπτοντος διατάγματος που εκδίδεται με βάση τις πρόνοιες του άρθρου 32 του Ν.14/60, είναι βασικά η διατήρηση της κατάστασης πραγμάτων ως αυτή είχε κατά το χρόνο που προέκυψε η υπό εκδίκαση διαφορά ενόσω εκκρεμεί η εκδίκαση της αγωγής. Αναφορικά με το άρθρο 4 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6 περιορίζομαι να επισημάνω πως οι πρόνοιες του ρυθμίζουν ειδικά τις καταστάσεις στις οποίες αναφέρονται. Δεν αφαιρούν τίποτα από τις πρόνοιες του άρθρου 32 του Ν.14/60 που προσδιορίζει το γενικό πλαίσιο της δικαιοδοσίας των Δικαστηρίων στην έκδοση παρεπιπτόντων διαταγμάτων (Βλέπε Odysseos v. Pieris Estates