← Κύπρος

ΡΕΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ κ.α. ν. ALPHA BANK CYPRUS LTD, Γενική Αίτηση/Έφεση: 318/2017, 9/6/2017

ΡΕΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ κ.α. ν. ALPHA BANK CYPRUS LTD, Γενική Αίτηση/Έφεση: 318/2017, 9/6/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2017:A127 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Χ. Ι. Πογιατζή, Π.Ε.Δ. Γενική Αίτηση/Έφεση: 318/2017 Αναφορικά με τον Περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμο, 9/1965, όπως τροποποιήθηκε - και - Αναφορικά με τον Περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμος, Κεφ. 224, όπως τροποποιήθηκε -------------------------------------------------------------------------------

  1. ΡΕΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ,
  2. ΙΛΟΝΑ ΦΩΤΙΑΔΟΥ ΜΙΧΑΗΛΙΔΟΥ,
  3. ΦΩΤΟΣ ΦΩΤΙΑΔΗΣ & ΣΙΑ ΛΤΔ, ΕΦΕΣΕΙΟΝΤΕΣ/ΑΙΤΗΤΕΣ - και - ALPHA BANK CYPRUS LTD, ΕΦΕΣΙΒΛΗΤΟΙ/ΚΑΘ΄ ΩΝ Η ΑΙΤΗΣΗ ------------------------------------------------------------------------------- Ημερομηνία: 9 Ιουνίου, 2017 Εμφανίσεις: Για Εφεσείοντες/Αιτητές: Κυριάκος Μιχαηλίδης, Μαρίνα Κατσελλή για Κυριάκος Μιχαηλίδης & Σία Για Εφεσιβλήτους/Καθ΄ ων η Αίτηση: Στέλλα Πολυβίου για Χρυσαφίνης & Πολυβίου Δ.Ε.Π.Ε Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα Έφεση, οι Εφεσείοντες επιδιώκουν την ακύρωση και/ή τον παραμερισμό των Ειδοποιήσεων κατά τον Τύπο ΙΑ, ημερομηνίας 16.3.2017 που επιδόθηκαν στους μεν Εφεσείοντες 1 και 2 στις 17.3.2017, στη δε Εφεσείουσα 3 στις 20.3.
  4. Η παρούσα Έφεση βασίζεται στον Περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Νόμο, 9/1965, όπως τροποποιήθηκε, Άρθρα 44Γ

(2), 44Γ
(3), 44ΙΓ και 44ΙΕ, στον Περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμο, Κεφ. 224, Άρθρο 80, στους Περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κανονισμούς του 1956, Καν. 5, 7, 8, 9, 14, 15 και 17, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.48, θθ. 1-3, καθώς και στις συμφυείς εξουσίες και την πρακτική του Δικαστηρίου. Οι Εφεσείοντες προβάλλουν συνολικά έξι λόγους για τους οποίους ισχυρίζονται ότι οι Ειδοποιήσεις Τύπου ΙΑ θα πρέπει να παραμεριστούν, μεταξύ των οποίων, κατάχρηση διαδικασίας από πλευράς Εφεσιβλήτων καθώς και παρατυπίες εκ μέρους τους. Οι Εφεσίβλητοι ανταπαιτούν ισχυριζόμενοι κατάχρηση διαδικασίας από την πλευρά των Εφεσειόντων και όχι της δικής τους πλευράς, ενώ επιπρόσθετα αναφέρουν ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για ακύρωση των Ειδοποιήσεων Τύπου ΙΑ. Στο σημείο αυτό, πρέπει να αναφέρω ότι, από μεν πλευράς Εφεσειόντων ανέπτυξαν τις θέσεις τους τόσο ο κ. Κ. Μιχαηλίδης, όσο και η κα Μ. Κατσελλή, από δε πλευράς Εφεσιβλήτων η κα Στ. Πολυβίου. Αμφότερες οι πλευρές ήγειραν πλείστα ενδιαφέροντα σημεία, νομικά και επί γεγονότων, τα οποία όμως, λόγω της στενότητας του χρόνου (η απόφαση πρέπει να δοθεί εντός τριών ημερών από την επιφύλαξή της) θα αναπτυχθούν μόνο στο βαθμό που κρίνονται αναγκαία για την έκβαση της παρούσας Έφεσης. Επίδικα Γεγονότα Επιβάλλεται καταρχήν μία καταγραφή παραδεκτών γεγονότων που αφορούν στην πορεία της υπόθεσης και που παρατίθενται χρονολογικά:
  1. Στις 27.1.2017, οι Εφεσίβλητοι εξέδωσαν Ειδοποιήσεις Τύπου ΙΑ προς τους Εφεσείοντες αναφορικά με το επίδικο χρέος και ακίνητα, ειδοποιώντας τους ότι στις 12.6.2017 στο Στάδιο ΓΣΠ (Συνεδριακό) θα προχωρήσει διαδικασία πλειστηριασμού των ενυπόθηκων ακινήτων τους.
  2. Στις 2.2.2017, έγινε επίδοση των εν λόγω Ειδοποιήσεων.
  3. Στις 2.3.2017, οι Εφεσείοντες καταχώρισαν την Έφεση 147/17, επιζητώντας παραμερισμό των πιο πάνω Ειδοποιήσεων.
  4. Στις 16.3.2017, οι Εφεσίβλητοι εξέδωσαν νέες Ειδοποιήσεις Τύπου ΙΑ προς τους Εφεσείοντες, πανομοιότυπες προς τις προηγούμενες, ήτοι για το ίδιο ποσό και ακίνητα, καθώς και ημερομηνία πλειστηριασμού. Η μόνη αλλαγή ήταν στον τόπο που θα διεξαγόταν ο πλειστηριασμός που μετατέθηκε στο Κατάστημα, 28 Λεωφόρος Μακαρίου ΙΙΙ, Κάτω Λακατάμια, 2324, καθώς και στην ώρα του πλειστηριασμού που μετατέθηκε από τις 9.00 π.μ. στις 10.30 π.μ.
  5. Οι νέες Ειδοποιήσεις Τύπου ΙΑ, επιδόθηκαν στους μεν Εφεσείοντες 1 και 2 στις 17.3.2017 και στην Εφεσείουσα 3 στις 20.3.
  7. Στις 13.4.2017 οι Εφεσείοντες καταχώρισαν την παρούσα Έφεση επιδιώκοντας τον παραμερισμό των πιο πάνω Ειδοποιήσεων.
  8. Στις 25.5.2017, ο Αδελφός Πρόεδρος κ. Αλ. Παναγιώτου, εξέδωσε την Απόφασή του στην Έφεση 147/
  9. Με την εν λόγω Απόφαση αποφάνθηκε ότι οι επίδικες σε εκείνη την Έφεση Ειδοποιήσεις Τύπου ΙΑ, είχαν ακυρωθεί με την επίδοση των νέων Ειδοποιήσεων στις 17.3.
  10. Ως εκ τούτου, κατέληξε ότι η εν λόγω Έφεση, κατέστη άνευ αντικειμένου και την απέρριψε.
  11. Στις 6.6.2017, επιφυλάχθηκε η Απόφαση στην παρούσα Έφεση αφού εν τω μεταξύ τέθηκε υπ΄ όψιν του Δικαστηρίου η πιο πάνω Απόφαση. Κατάχρηση Διαδικασίας: Νομική Πτυχή Όπως αναφέρεται πιο πάνω, αμφότερες οι πλευρές κατά τις αγορεύσεις τους απέδωσαν μεγάλη σημασία στους ισχυρισμούς τους για κατάχρηση διαδικασίας από την αντίδική τους πλευρά. Είναι γεγονός ότι τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης παρουσιάζουν ιδιομορφίες. Γιατί, κατά κανόνα, η εξουσία του Δικαστηρίου να καταστείλει κατάχρηση διαδικασίας, ασκείται σε βάρος εκείνου του διαδίκου ο οποίος έχει προσφύγει στο Δικαστήριο με παράλληλες διαδικασίες για επίτευξη του ίδιου σκοπού. Αναφορικά με την Αίτηση του Πόλυ Μίτσιγκα, Π.Ε. 208/13, ημερομηνίας 13.3.2014 (Απόφαση Ολομέλειας). Στην παρούσα περίπτωση είναι οι Εφεσείοντες που προσέφυγαν στο Δικαστήριο, δύο φορές επιζητώντας τον παραμερισμό των Ειδοποιήσεων ΙΑ, οι οποίες αναφέρονται στον ίδιο πλειστηριασμό. Είναι γι΄ αυτό το λόγο, μεταξύ άλλων που οι Εφεσίβλητοι, επικαλούνται κατάχρηση διαδικασίας εκ μέρους των Εφεσειόντων. Από την πιο πάνω μάλιστα καταγραφή των γεγονότων, φαίνεται ότι οι δύο Εφέσεις, η παρούσα και η 147/17, σε κάποιο χρονικό σημείο συνυπήρχαν. Επιπρόσθετα, οι Εφεσίβλητοι επικαλούνται ακόμη ένα επιχείρημα: σήμερα, εκκρεμεί μόνο μία διαδικασία, η παρούσα και μόνο μία Ειδοποίηση ΙΑ, η επίδικη. Μετά την Απόφαση του Α/φού Προέδρου, δεν τίθεται πλέον θέμα ύπαρξης δύο παράλληλων διαδικασιών προς επίτευξη του ίδιου σκοπού. Ισχυρίζονται επίσης ότι μία Ειδοποίηση ΙΑ είχε εκδοθεί αφού η μεταγενέστερη δεν ήταν άλλη αλλά απλώς άλλαξε το χώρο διεξαγωγής του πλειστηριασμού. Προτού προβώ στα Συμπεράσματα του Δικαστηρίου, θεωρώ ορθό όπως αναφερθώ στη νομική πτυχή του θέματος της κατάχρησης διαδικασίας. Όπως αναφέρθηκε από την Ολομέλεια στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση του Πόλυ Μίτσιγκα, Π.Ε. 208/13, ημερομηνίας 13.3.2014, η κατάχρηση διαδικασίας μπορεί να λάβει πολλές μορφές και να εκδηλωθεί με πολλούς τρόπους. Είναι πολυσχιδής στις εκφάνσεις της, το δε δικαστήριο έχει την εξουσία καταστολής τέτοιας κατάχρησης ως μέρος της αυτονομίας και αυτοτέλειας της δικαστικής λειτουργίας. Έλληνας ν. Δημοκρατίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 149, Γενικός Εισαγγελέας ν. Ευσταθίου
(2009)2 Α.Α.Δ. 501, Αναφορικά με την Αίτηση του Ευάγγελου Εμπεδοκλή (Αρ.3)
(2009)1(Α) Α.Α.Δ. 529, Αναφορικά με την Αίτηση του Τζεννάρο Περέλλα
(1995)1 Α.Α.Δ. 217, (Απόφαση Ολομέλειας), Αναφορικά με την Luchian Marina Tudor
(2011)1(B) A.A.Δ. 1176, Η κλασική διατύπωση των αρχών που διέπουν την άσκηση δικαιοδοσίας για την αποτροπή κατάχρησης της διαδικασίας του Δικαστηρίου έγινε στην υπόθεση Περέλλα
(1995), πιο πάνω, από τον Πική, Δ., και έχει ως ακολούθως: «Η δικαιοδοσία για την παρεμπόδιση, περιστολή, απόρριψη ή αναστολή διαδικασίας που συνιστά κατάχρηση των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου, εκπηγάζει από την ίδια τη φύση της δικαστικής λειτουργίας που έχει ως λόγο το δίκαιο και μέσο τους μηχανισμούς που προάγουν την κατίσχυσή του. Γι΄ αυτό, η δικαιοδοσία για τη χρήση πρόσφορων μέσων για την παρεμπόδιση κατάχρησης των δικαιοδοσιών είναι σύμφυτη, ενυπάρχει σε κάθε Δικαστήριο, απόρροια της κυριαρχίας των Δικαστηρίων στους μηχανισμούς για την απονομή της δικαιοσύνης. Τα μέσα για την αποτροπή της κατάχρησης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, δεν συναρτούνται με οποιοδήποτε συγκεκριμένο διάταγμα ή διατάγματα, μπορεί να προσλάβουν οποιαδήποτε μορφή που επιβάλλει η ανάγκη στη συγκεκριμένη περίπτωση για την περιφρούρηση του σκοπού για τον οποίο παρέχονται οι δικαιοδοσίες του Δικαστηρίου.» Στην υπόθεση Παπόρη ν. Maskinfabriken "Sio" A/S
(1996)1 (B) A.A.Δ. 1037, μάλιστα, το Δικαστήριο προχώρησε ένα βήμα πάρακάτω: ανέφερε ότι χωρίς το όπλο του Δικαστηρίου να αποτρέπει κατάχρηση των διαδικασιών, θα επερχόταν επικίνδυνη υπονόμευση και αποδυνάμωση της κοινωνικής αποστολής της δικαιοσύνης (Νικήτας, Δ., στη σελίδα 1040). Ένα παράδειγμα κατάχρησης αποτελεί η εμμονή στην επιδίωξη σκοπού που δεν εξυπηρετεί πλέον οποιοδήποτε στόχο, εφόσον για το ίδιο θέμα έχει ασκηθεί έφεση Σοφοκλέους ν. Τσεσμελόγλου (Αρ.1)
(2011)1 (Β) Α.Α.Δ. 773. Τα Δικαστήρια δεν ενεργούν επί ματαίω Αναφορικά με την Εμπορική Εταιρεία Λούκος Λτδ
(2001)1(Γ) Α.Α.Δ. 2055. Επιπρόσθετα, έχει παγιωθεί από τη νομολογία ότι η ύπαρξη δύο παράλληλων διαδικασιών που στοχεύουν στο ίδιο αποτέλεσμα, αποτελεί γενικά κατάχρηση Μίτσιγκας
(2014), πιο πάνω, Αναφορικά με την Αίτηση του Τζεννάρο Περέλλα
(1995)1 Α.Α.Δ. 217 (Απόφαση Ολομέλειας), Αναφορικά με την Αίτηση της Beogradska D.D.
(1996)1(B) A.A.Δ. 911 (Απόφαση Ολομέλειας), Κορακίδης, Διαχειριστής κ.α. ν. Αλέξη, Διαχειρίστριας
(1998)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1534, Δημητρίου ν. Γαβριήλ
(2001)1(Α) Α.Α.Δ.16, Αναφορικά με την Αίτηση του Ανδρέα Νικολάου Χ"Γεωργίου
(2003)1(Α) Α.Α.Δ.159, Τσιακλίδης ν. Ευαγγέλου
(2004)1 (Α) Α.Α.Δ. 119, Larticon Co v. Detergenta Developments Ltd
(2004)1 (B) A.A.Δ. 1121, Γεωργίου κ.α. ν. Ρωτού
(2004)1 (Β) Α.Α.Δ. 377. Στην Wayplay Technologies Ltd v. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας κ.ά., Π.Ε. 43/14 και 44/14, ημερ. 11/5/15 (Απόφαση Ολομέλειας), είχαν υποβληθεί δύο αιτήσεις για παραχώρηση άδειας για έκδοση προνομιακού εντάλματος της φύσης Certiorari. Αμφότερες είχαν απορριφθεί και εναντίον τους είχε καταχωρισθεί έφεση. Επιπρόσθετα εκκρεμούσε έφεση εναντίον ενδιάμεσης απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. Το Ανώτατο Δικαστήριο αφού αποφάνθηκε ότι όλες οι διαδικασίες υπέβαλλαν το ίδιο αίτημα και στόχευαν στο ίδιο αποτέλεσμα ήτοι την ακύρωση της ενδιάμεσης απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας ως λανθασμένης, απέρριψε τις εφέσεις για λόγους κατάχρησης διαδικασίας. Είχε μάλιστα προηγηθεί δήλωση του δικηγόρου της Εφεσείουσας ότι όλες οι διαδικασίες είχαν καταχωριστεί γιατί δεν θα παρέμεινε άπρακτη αναμένοντας το αποτέλεσμα της έφεσης. Στην Beogradska D.D.
(1996), πιο πάνω, λέχθηκε ότι, χωρίς να επιχειρείται η διατύπωση ενός άκαμπτου κανόνα, εκεί που η μεταγενέστερη διαδικασία καλύπτει ουσιωδώς τα ίδια ζητήματα, είναι αυτή που πρέπει να απορρίπτεται. Εκεί δε που καλύπτει ζητήματα τα οποία δεν εγείρονται καθόλου στην προγενέστερη διαδικασία, τότε πρέπει να αναστέλλεται μέχρι την εκδίκαση της προγενέστερης διαδικασίας. Το θέμα της κατάχρησης όμως δεν περιορίζεται μόνο σε παράλληλες δικαστικές διαδικασίες. Προεκτείνεται και σε εξωδικαστικές διαδικασίες και συμπεριφορές. Όπως αναφέρεται πιο πάνω, η κατάχρηση διαδικασίας μπορεί να λάβει πολλές μορφές και να εκδηλωθεί με πολλούς τρόπους είναι δε πολυσχιδής στις εκφάνσεις της. Ούτε είναι πάντα αναγκαία η ύπαρξη δύο διαδικασιών. Στην Larticon Co.
(2004), πιο πάνω, εξετάστηκε το κατά πόσον αποτελεί κατάχρηση η παράλληλη ύπαρξη αγωγής και καταγγελία στην Επιτροπή Προστασίας του Ανταγωνισμού (ΕΠΑ). Αποφασίστηκε ότι δεν υπήρχε κατάχρηση αφού η καταγγελία στην ΕΠΑ λαμβάνει το χαρακτήρα διοικητικής πράξης και δεν μπορεί να εξομοιωθεί με δικαστική διαδικασία. Στην Αναφορικά με την Αίτηση του Γενικού Εισαγγελέως για Απόλυση του Βοηθού Γενικού Εισαγγελέως, Αίτηση 1/15, ημερομηνίας 16.6.2015, η ύπαρξη ταυτόχρονα πειθαρχικής και ποινικής διαδικασίας, δεν θεωρήθηκε κατάχρηση. Ακόμη και σε περιπτώσεις όπου υπάρχει μία μόνο διαδικασία, η συμπεριφορά διαδίκου μπορεί να αποτελέσει κατάχρηση. Ως παράδειγμα μπορεί να αναφερθεί η επί μακρόν χρονικό διάστημα απραξία. Στην Βιολάρης ν. Ηρακλέους κ.α.
(2001)1 (Α) Α.Α.Δ. 61, αίτηση για συνοπτική απόφαση καταχωρισθείσα μετά πάροδο πέντε και πλέον ετών από την καταχώριση εμφάνισης στην αγωγή, θεωρήθηκε κατάχρηση. Είναι επίσης γνωστή η νομολογία όπου η καθυστέρηση στην προώθηση της διαδικασίας μπορεί να αποτελέσει κατάχρηση. Βλ. μεταξύ άλλων, Louis Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ κ.α.
(1992)1 (Β) Α.Α.Δ. 1453, Rousounides & Soteriou Trading Ltd κ.α. ν. ΚΟΤ
(2002)1 (Β) Α.Α.Δ. 1274. Τέλος, πρέπει να γίνει αναφορά στην Alecos Constantinides v. Ekdotiki Eteria Vima Ltd κ.α.
(1983)1 C.L.R. 348, όπου εξωδικαστική συμπεριφορά θεωρήθηκε ως κατάχρηση της διαδικασίας αφού ο εφεσείων εκκρεμούσας δικαστικής διαδικασίας αρθρογραφούσε αμφισβητώντας την αμεροληψία του Δικαστηρίου. Συμπεράσματα Τα πιο πάνω περιγράφουν την πολυμορφία που μπορεί να λάβει το θέμα της κατάχρησης. Έχοντάς τα υπ΄ όψιν προχωρώ να εξετάσω κατά πόσο εφαρμόζονται στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης:
  1. Η έκδοση και επίδοση από πλευράς Εφεσιβλήτων των πρώτων Ειδοποιήσεων ΙΑ ημερομηνίας 27.1.2017, ορθά προκάλεσαν την αντίδραση των Εφεσειόντων με την καταχώριση της Αίτησης/Έφεσης 147/
  3. Τονίζεται ότι αυτές εκδόθηκαν με βάση νέα νομοθεσία, πολύ δραστική, οι πρόνοιες της οποίας δεν διασαφηνίστηκαν ακόμη με σχετική νομολογία, ενώ οι πρωτόδικες αποφάσεις που έχουν εκδοθεί μέχρι σήμερα δεν ξεκαθαρίζουν πλήρως το τοπίο. Τίθενται ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα τόσο για τους διαδίκους, όσο και για το Δικαστήριο και το νέο αυτό πεδίο είναι άγνωστο ακόμη για τους δικηγόρους.
  4. Επομένως, ορθά οι Εφεσείοντες αντέδρασαν με το μοναδικό μέσο που τους παρέχει η σχετική νομοθεσία και που είναι η καταχώριση Αίτησης/Έφεσης με σκοπό τον παραμερισμό των Ειδοποιήσεων ΙΑ.
  5. Ενώ η Αίτηση/Έφεση 147/17 εκκρεμούσε, (από τις 2.3.2017) οι Εφεσίβλητοι εξέδωσαν στις 16.3.2017, τις επίδικες Ειδοποιήσεις ΙΑ.
  6. Η εξέλιξη αυτή ήταν φυσικό να προκαλέσει σύγχυση και οι Εφεσείοντες, για διευκρίνιση του θέματος, απέστειλαν στις 21.3.2017 μέσω των δικηγόρων τους επιστολή προς τους δικηγόρους των Εφεσιβλήτων, επιζητώντας διευκρινήσεις. Η απάντηση των δικηγόρων των Εφεσιβλήτων ημερομηνίας 27.3.2017, δεν φαίνεται να ξεκαθάρισε το θέμα. Δεν διαφάνηκε κατά πόσον οι Εφεσίβλητοι θεωρούσαν τις πρώτες ΙΑ άκυρες ή ότι αντικαταστάθηκαν ή αν ήταν ακόμη σε ισχύ. Απλώς ανέφεραν τις αλλαγές που επέφεραν οι μεταγενέστερες ΙΑ.
  7. Κατά συνέπεια, ως λογική κρίνεται η ενέργεια των Εφεσειόντων να καταχωρίσουν την παρούσα Αίτηση/Έφεση στις 13.4.
  9. Οι Εφεσείοντες δεν αδράνησαν καθ΄ οιονδήποτε τρόπο αφού προέβησαν σε όλες τις πιο πάνω ενέργειες οι οποίες κρίνονται ως λογικές λόγω της αναφερθείσας σύγχυσης που προκαλούν οι νέες καινοτόμες πρόνοιες της νομοθεσίας.
  10. Μάλιστα η δημιουργηθείσα σύγχυση φαίνεται και από την όλη στάση των Εφεσιβλήτων που άφησαν τις εκκρεμότητες που είχαν δημιουργηθεί να επιλυθούν με τις δικαστικές αποφάσεις. Θα μπορούσαν για παράδειγμα να διευκολύνουν την επίλυση των θεμάτων αποσύροντας τις πρώτες ΙΑ και θεωρώντας μόνο τις δεύτερες ως έγκυρες και ως παραμένουσες σε ισχύ. Κάτι τέτοιο δεν το έπραξαν.
  11. Θεωρώ ότι γενεσιουργός αιτία της καταχώρισης των δύο Αιτήσεων/Εφέσεων ήταν οι ενέργειες των Εφεσιβλήτων και η παράλειψή τους να τοποθετηθούν ξεκάθαρα επί του θέματος, κάτι που προκάλεσε σύγχυση, γι΄ αυτό και η αντίδραση των Εφεσειόντων να καταχωρίσουν δύο Αιτήσεις/Εφέσεις, κρίνεται εύλογη.
  12. Στις 25.5.2017, ο Αδελφός Πρόεδρος κ. Αλ. Παναγιώτου εξέδωσε την Απόφασή του στην Αίτηση/Έφεση 147/
  13. Θεωρώντας ότι οι πρώτες ΙΑ ακυρώθηκαν με την επίδοση των δεύτερων στις 17.3.2017, θεώρησε εκείνη τη διαδικασία άνευ αντικειμένου και την απέρριψε. Τονίζεται ότι το αποτέλεσμα εκείνης της Έφεσης δεσμεύει το παρόν Δικαστήριο.
  14. Κατά συνέπεια από τις 17.3.2017 θεωρείται ότι εκκρεμούσαν μόνο οι παρούσες ΙΑ. Αυτό όμως ξεκαθαρίστηκε στις 25.5.2017 ημερομηνία που εκδόθηκε η Απόφαση στην 147/
  15. Σημειώνεται και η δήλωση του κ. Μιχαηλίδη ότι θα εφεσιβάλει την εν λόγω Απόφαση. Δεν το έκανε ακόμη λόγω της στενότητας του χρόνου.
  16. Ακόμη και με βάση το αποτέλεσμα της Απόφασης στην Αίτηση/Έφεση 147/17, υπήρχε κάποιο χρονικό διάστημα όπου υπήρχαν σε ισχύ αμφότερες οι ΙΑ. Αυτό καθορίζεται ως το διάστημα μεταξύ της έκδοσης των επίδικων ΙΑ και της επίδοσής τους που, σημειώνεται ότι στην Εφεσείουσα 3 έγινε στις 20.3.2017, ήτοι 16.3.2017 μέχρι και τις 20.3.
  17. Σύντομο μεν χρονικό διάστημα αλλά που δημιούργησε ακόμη ένα πεδίο σύγχυσης.
  18. Θεωρώ ότι η όλη συμπεριφορά των Εφεσιβλήτων να μην διευκρινήσουν κάποια θέματα ήταν καταπιεστική προς τους Εφεσείοντες και αποτελεί κατάχρηση. Η κατάχρηση επιτελέστηκε με τη σύγχυση που προκάλεσε η συμπεριφορά τους, η μη διευκρίνιση της θέσης τους κάτι που εύλογα ανάγκασε τους Εφεσείοντες να λάβουν δύο παράλληλα δικαστικά διαβήματα. Η παρούσα δεν είναι η περίπτωση κατάχρησης που προκαλείται από την ύπαρξη δύο παράλληλων διαδικασιών για την επίτευξη του ίδιου σκοπού, αλλά περίπτωση σύγχυσης που προκαλείται από την εξωδικαστική συμπεριφορά ενός των διαδίκων.
  19. Το γεγονός ότι η σχετική νομοθεσία (Άρθρο 44Γ
(3)του Ν.9/1965) προνοεί μόνο συγκεκριμένους λόγους για τους οποίους δύνανται να ακυρωθούν οι Ειδοποιήσεις ΙΑ, δεν εμποδίζει το Δικαστήριο από του να τις παραμερίσει σε περίπτωση που διαπιστώσει κατάχρηση διαδικασίας.
  1. Θεωρώ ότι ο παραμερισμός των επιδίκων Ειδοποιήσεων ΙΑ όπως προνοείται από το πιο πάνω εδάφιο είναι η ενδεδειγμένη στην παρούσα περίπτωση. Κατάληξη Ενόψει της πιο πάνω κατάληξης θεωρώ περιττό να εξετάσω τους υπόλοιπους λόγους της Έφεσης και της Ένστασης. Η Αίτηση/Έφεση, επιτυγχάνει. Εκδίδεται Διάταγμα με το οποίο παραμερίζονται οι επίδικες Ειδοποιήσεις Τύπου ΙΑ ημερομηνίας 16.3.
  2. Τα Έξοδα της διαδικασίας επιδικάζονται υπέρ των Εφεσειόντων και σε βάρος των Εφεσιβλήτων όπως θα υπολογιστούν από την Πρωτοκολλητή. [Υπ.) Χ. Ι. Πογιατζής, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /μκστ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.