INDRANI KUSUMALATHA KODIKEBADE GEDARA ν. ΝΙΚΟΛΑ ΠΡΟΚΟΠΙΟΥ, Αρ. Αγωγής: 423/17, 12/6/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2017:A129 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Θεοκλήτου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 423/17 Μεταξύ: INDRANI KUSUMALATHA KODIKEBADE GEDARA Ενάγουσας και ΝΙΚΟΛΑ ΠΡΟΚΟΠΙΟΥ Εναγομένου --------------------------------------------------------- Ημερομηνία: 12 Ιουνίου, 2017 Εμφανίσεις: Για την ενάγουσα: κ. Λάμπρος Ιωαννίδης Για τον εναγόμενο: Καμία εμφάνιση Α Π Ο Φ Α Σ Η (Αίτηση ημερ. 20.2.17 για απόφαση λόγω παράλειψης καταχώρησης σημειώματος εμφάνισης) Εισαγωγή Η απαίτηση της ενάγουσας είναι για ειδικές και γενικές αποζημιώσεις για τις σωματικές βλάβες που υπέστη κατόπιν τραυματισμού της από σκύλο ο οποίος βρισκόταν κατά τον ουσιώδη χρόνο στην κατοχή και/ή φροντίδα του εναγόμενου. Συγκεκριμένα, είναι η θέση της ενάγουσας ότι κατά ή περί την 12.3.16, και ενώ περπατούσε στην οδό Κολοκοτρώνη στην Αγλαντζιά, σε κατοικημένη περιοχή, μαζί με τον σκύλο Roady (ράτσας poodle-cross), δέχθηκαν επίθεση από ένα μεγαλόσωμο σκύλο ανοικτού χρώματος ο οποίος βγήκε τρέχοντας και γαβγίζοντας από την οικία με αρ. 8 και έτρεξε μέσα στον δρόμο, με αποτέλεσμα να δαγκώσει επανειλημμένα τον σκύλο Roady, τον οποίο έπιασε η ενάγουσα με τα χέρια της για να τον προστατέψει, και την οποία (ο μεγαλόσωμος σκύλος) επίσης δάγκωσε και τραυμάτισε. Ο συγκεκριμένος σκύλος είχε επιδείξει παρόμοια επιθετική συμπεριφορά και στο παρελθόν, γεγονός το οποίο ο εναγόμενος γνώριζε. Ο σκύλος ο οποίος φέρει το όνομα Ραφαέλλο είναι αρσενικό ράτσας Labrador/Retriever, και ο εναγόμενος είχε και έχει την κατοχή και/ή φροντίδα του εν λόγω σκύλου, αφού η εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια του σκύλου (κάποια Julia Rangelova) με την οποία ο εναγόμενος διατηρούσε στο παρελθόν δεσμό και/ή φιλική σχέση, εγκατέλειψε την Κύπρο προ πολλού. Η ενάγουσα ισχυρίζεται ότι για τον τραυματισμό της ευθύνεται ο εναγόμενος ο οποίος παρέβη τις υποχρεώσεις του που απορρέουν από τον νόμο και/ή τους κανονισμούς και/ή το κοινοδίκαιο, καθότι ενώ γνώριζε ή όφειλε να γνωρίζει για τις επιθετικές τάσεις του σκύλου και το γεγονός ότι ήταν επικίνδυνος για ανθρώπους και άλλα ζώα, δεν έλαβε τις δέουσες προφυλάξεις και συγκεκριμένα παρέβη το καθήκον του για επίδειξη επιμέλειας έναντι της ενάγουσας, αφήνοντας τον σκύλο χωρίς να τον έχει δεμένο με λουρί, ελεύθερο στην αυλή η οποία είχε χαμηλή περίφραξη, χωρίς το κάγκελο να είναι κλειστό και/ή κλειδωμένο. Η ενάγουσα παραθέτει στην έκθεση απαίτησης της σχετικές λεπτομέρειες αμέλειας και/ή παράβασης των εκ του νόμου και/ή κανονισμών απορρεόντων καθηκόντων του εναγόμενου. Συνεπεία της επίθεσης προκλήθηκε τραύμα στις πλάγιες επιφάνειες του δεξιού αγκώνα της ενάγουσας με δύο σημεία εισόδου διαμέτρου 2 - 3 εκατοστά και βάθος μέχρι το υποδόριο λίπος. Μεταφέρθηκε στο Τμήμα Πρώτων Βοηθειών στο Αρεταίειο Νοσοκομείο με έντονους πόνους, καθαρίστηκε και περιποιήθηκε η πληγή της από Γενικό Χειρουργό και της έγινε εμβόλιο τετάνου. Της συνεστήθη η λήψη φαρμάκων και μετέβαινε στο Νοσοκομείο για καθαρισμό-περιποίηση και αλλαγή του επιδέσμου στην πληγή τις επόμενες 4 μέρες. Ακολούθως μετέβη στην πατρίδα της για έξι εβδομάδες, όπου κατέφυγε σε ιατρό για περίθαλψη λόγω των συνεχιζόμενων πόνων. Το τραύμα ήταν βαθύ και οδυνηρό και οι πόνοι ήταν έντονοι και παρέμειναν για περίοδο αρκετών ημερών μετά, αργότερα δε υποχώρησαν σταδιακά χωρίς οποιαδήποτε σωματικά κατάλοιπα, πλην των ευδιάκριτων ουλών που παρέμειναν και οι οποίες προκαλούν αρνητικά συναισθήματα στην ενάγουσα. Η ενάγουσα υπέστη σοκ, οδύνη και μεγάλη ταλαιπωρία ως επίσης και ψυχολογικά κατάλοιπα λόγω της τραυματικής εμπειρίας από την άγρια επίθεση που υπέστη τόσο η ίδια όσο και ο Roady, η δε εικόνα του συμβάντος και του Roady που αιμορραγούσε, θα παραμείνει για πάντα χαραγμένη στη μνήμη της. Περαιτέρω, η ενάγουσα υπέστη ειδικές ζημιές ύψους €266,06 που αφορούν πέντε επισκέψεις στο Τμήμα Πρώτων Βοηθειών του Αρεταίειου Νοσοκομείου, επίσκεψη σε ιατρό στο ίδιο Νοσοκομείο και αγορά φαρμάκων, επιδέσμων και άλλων συναφών ειδών. Το ειδικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα επιδόθηκε στον εναγόμενο στις 9.2.17, αυτός παρέλειψε να καταχωρήσει εμφάνιση εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας και ως εκ τούτου καταχωρήθηκε στη συνέχεια η υπό εξέταση αίτηση για απόφαση εναντίον του. Μαρτυρία Προς απόδειξη της υπόθεσης της ενάγουσας μαρτυρία έδωσε η ίδια και ο Αστ. 2687, Νίκος Χριστοδούλου. Η ενάγουσα με τη μαρτυρία της υιοθέτησε το περιεχόμενο της έκθεσης απαίτησης και ανέφερε ότι ο εναγόμενος δεν κατέβαλε οποιοδήποτε ποσό μετά την έγερση της αγωγής. Ανέφερε επίσης ότι ο σκύλος του εναγόμενου βγήκε τρέχοντας και γαβγίζοντας από την οικία με αρ. 8 στην οδό Κολοκοτρώνη, και έτρεξε μέσα στον δρόμο όπου επιτέθηκε και δάγκωσε τον Roady και ακολούθως την ίδια. Η ιδιοκτήτρια του σκύλου Roady (η Μαρία Ζινιέρη), όπως την πληροφόρησε, ρώτησε τον εναγόμενο (ο οποίος μετά τον τραυματισμό βγήκε από την οικία του και τους πλησίασε) σε ποιον ανήκει ο σκύλος και αυτός απάντησε ότι είναι δικός του, και της δικαιολογήθηκε ότι το παιδί άφησε το κάγκελο ανοιχτό, αναφέροντας της παράλληλα ότι δεν δένει τους σκύλους του. Λίγο μετά τον τραυματισμό της ενάγουσας, η Sudar Shani η οποία κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν φροντίστρια ηλικιωμένου ζεύγους σε γειτονική οικία, της ανέφερε ότι ο ίδιος σκύλος του εναγόμενου είχε επιτεθεί σε άλλο πρόσωπο που περπατούσε με τον σκύλο του, κάτι το οποίο η Sudar Shani είδε και ο εναγόμενος γνώριζε. Περαιτέρω, ως ο εναγόμενος παραδέχθηκε τηλεφωνικώς στον δικηγόρο της, ο εναγόμενος γνώριζε για την επιθετική τάση του σκύλου του, εφόσον του παραδέχθηκε ότι ο Ραφαέλλο γίνεται επιθετικός όταν οποιοδήποτε από τα δύο θηλυκά σκυλάκια που έχει στο σπίτι έχουν έμμηνο ρύση. Συγκεκριμένα, ο εναγόμενος είπε στο δικηγόρο της ενάγουσας ότι ο Ραφαέλλο «πελλανίσκει» όταν συμβαίνει αυτό. Κατέθεσε επίσης αριθμό εγγράφων σε σχέση με τις ειδικές ζημιές που διεκδικεί, φωτογραφίες του τραυματισμένου αγκώνα της που λήφθηκαν τέσσερεις ημέρες μετά το επίδικο συμβάν και δύο φωτογραφίες που λήφθηκαν περί τα τέλη Φεβρουαρίου του 2017 που δείχνουν τα σημάδια που παρέμειναν, καθώς και ιατρικό πιστοποιητικό του Δρος Κρίστιαν Φεσά, Πλαστικού Χειρούργου. Κατέθεσε επίσης μία φωτογραφία του σπιτιού του εναγόμενου στην οποία φαίνονται τα κάγκελα που υπήρχαν την ημέρα της επίθεσης, καθώς και η ψηλή περίφραξη την οποία ο Δήμος Αγλαντζιάς τον ανάγκασε να προσθέσει. Κατέθεσε, τέλος, επιστολές του Δήμου Αγλαντζιάς προς τον δικηγόρο της στις οποίες δίδονται πληροφορίες σε σχέση με τον σκύλο που της επιτέθηκε. Εκτός από την ενάγουσα, μαρτυρία έδωσε και ο Αστυφύλακας με αρ. 2687, Νίκος Χριστοδούλου, ο οποίος ανέφερε ότι στις 12.3.16 η Μαρία Ζινιέρη και η ενάγουσα κατήγγειλαν σε αυτόν το επίδικο περιστατικό. Από έρευνες που διενήργησε, επιβεβαίωσε ότι ο εναγόμενος διαμένει στην οδό Κολοκοτρώνη αρ. 8, στην Αγλαντζιά και ότι έχει την ευθύνη του σκύλου Ραφαέλλο ο οποίος τραυμάτισε την ενάγουσα και τον Roady, αφού ήταν ελεύθερος, χωρίς να είναι δεμένος με λουρί. Ο εναγόμενος του παραδέχθηκε ότι είχε αναλάβει την φροντίδα του σκύλου μετά που η ιδιοκτήτρια του έφυγε στο εξωτερικό και ότι γνώριζε για τις επιθετικές τάσεις του σκύλου του, ιδιαίτερα κατά τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο του μήνα που ένα θηλυκό σκυλάκι που έχει στο σπίτι του έχει έμμηνο ρύση γιατί ο σκύλος του, όταν συμβαίνει αυτό, βγαίνει εκτός ελέγχου, «πελλανίσκει», όπως ο εναγόμενος το έθεσε, και γίνεται επιθετικός. Στις 19.5.16, και ενώ ο εναγόμενος είχε προβεί στις πιο πάνω παραδοχές, μίλησε ενόσω βρισκόταν στον Αστυνομικό Σταθμό Λευκωσίας με κάποιο άτομο στο τηλέφωνο και ανακάλεσε τις ως άνω παραδοχές του. Εναντίον του εναγόμενου ασκήθηκε ποινική δίωξη (παράβαση του άρθρου 236(δ) του Ποινικού Κώδικα). Κατά το στάδιο της διερεύνησης περιήλθε εις γνώση του μάρτυρα ότι ο συγκεκριμένος σκύλος επιτέθηκε και σε άλλο σκύλο που συνοδευόταν από κάποιο πρόσωπο. Νομική πτυχή Η αγωγή της ενάγουσας βασίζεται, μεταξύ άλλων, στο αστικό αδίκημα της αμέλειας, ειδικότερα δε σχετική με τα περιστατικά που πλαισιώνουν την αξίωση της ενάγουσας είναι η νομοθετική πρόνοια του άρθρου 54 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148, η οποία προβλέπει τα εξής: «54. Σε αγωγή πoυ εγείρεται σε σχέση με ζημιά, κατά τηv oπoία απoδεικvύεται- (α) ότι η ζημιά πρoκλήθηκε από άγριo ζώo, ή από άλλo ζώo πoυ δεv είvαι άγριo τo oπoίo είχε, όπως γvώριζε o εvαγόμεvoς, ή πρέπει vα θεωρηθεί ότι γvώριζε κατά τεκμήριo, τηv τάση για τηv τέλεση της πράξης από τηv oπoία πρoκλήθηκε η ζημιά͘ και (β) ότι o εvαγόμεvoς ήταv o ιδιoκτήτης ή είχε τηv ευθύvη τoυ ζώoυ αυτoύ, o εvαγόμεvoς φέρει τo βάρoς της απόδειξης τoυ ότι δεv υφίστατo αμέλεια για τηv oπoία αυτός ευθύvεται σε σχέση με τo ζώo αυτό.» Στο σύγγραμμα Αστικά Αδικήματα, Δίκαιο και Αποφάσεις των Αρτέμη και Ερωτοκρίτου, Τόμος 2, υιοθετείται η άποψη ότι η παράγραφος (α) του άρθρου 54 υιοθετεί τη διάκριση του κοινοδικαίου μεταξύ άγριων και ήμερων ζώων. Σύμφωνα με το εν λόγω άρθρο για άγριο ζώο αρκεί να αποδειχθεί, αφενός, ότι το ζώο ήταν τέτοιο, αφετέρου, ότι ο εναγόμενος ήταν ο ιδιοκτήτης ή είχε την ευθύνη του. Ο εναγόμενος πρέπει, τότε, να αποδείξει ότι η ζημιά που προκλήθηκε δεν ήταν λόγω αμέλειάς του. Η ευθύνη για άλλο ζώο βασίζεται στην λεγόμενη αρχή της γνώσης (scienter). Αν ο εναγόμενος γνώριζε ή έπρεπε να γνωρίζει την τάση ζώου για την τέλεση της πράξης από την οποία προέκυψε η ζημιά, τότε, έχει το βάρος να αποδείξει ότι δεν ήταν αμελής. Άγρια είναι τα ζώα που συνήθως δεν έχουν γίνει κατοικίδια, όπως λιοντάρια, τίγρεις, κροκόδειλοι, ελέφαντες, έστω και αν έχουν εξημερωθεί (Βλ. Behrens v. Bertram Mills Circus Ltd
(1957)1 All E R 583 και Theodorou v. The Municipal Corporation of Limassol
(1980)2 JSC 402). Περαιτέρω, στην υπόθεση Ευαγγέλου ν. Χαραλάμπους
(2005)1 Α.Α.Δ. 602, αποφασίστηκαν τα εξής: «Η κατοχή ήμερου ζώου συνεπάγεται, ανάλογα με τη φύση του, προβλεπτούς κινδύνους για την ασφάλεια του γείτονα ενώ παράλληλα επιφορτίζει τον ιδιοκτήτη ή τον κάτοχο του ζώου με το σύνηθες καθήκον επιμέλειας έναντι τρίτου. Στη Fardon v. Harcourt - Rivington [1932] All E.R. Rep. 81 προσδιορίζονται τα όρια του καθήκοντος επιμέλειας του κατόχου σκύλου για την ασφάλεια του γείτονα από κινδύνους που μπορεί να προκύψουν από την κατοχή του ζώου. Σχετική είναι η πιο κάτω περικοπή της απόφασης του Λόρδου Atkin. «But it is also true that, quite apart from the liability imposed upon the owner of animals or the person having control of them by reason of knowledge of their propensities, there is the ordinary duty of a person to take care either that the animal or his chattel is not put to such a use as is likely to injure his neighbour - the ordinary duty to take care in the cases put upon negligence.» ΣΕ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ, «Αλλά είναι επίσης αλήθεια ότι, ανεξάρτητα από την επιβαλλόμενη ευθύνη στον ιδιοκτήτη ζώων ή στο πρόσωπο που έχει τα ζώα υπό τον έλεγχό του, λόγω γνώσης των ροπών τους, υπάρχει και το σύνηθες καθήκον του προσώπου να φροντίζει ώστε το ζώο του ή το κινητό αντικείμενο που ελέγχει να μην τίθεται σε τέτοια χρήση που ενδεχομένως να βλάψει το γείτονα - δηλαδή το σύνηθες καθήκον επιμέλειας που ορίζουν οι αρχές που διέπουν το δίκαιο της αμέλειας.» Στην ίδια απόφαση, Fardon v. Harcourt - Rivington (ανωτέρω) o Λόρδος Dunedin επισημαίνει ότι το καθήκον επιμέλειας απορρέει από τη γνώση για τις κινήσεις του σκύλου, μεταξύ άλλων και από τα πηδήγματά του. Στην Ellis v. Johnstone [1963] 1 All E.R. 286 εξηγούνται οι διαφορές μεταξύ της αυστηρής ευθύνης για τη φύλαξη σκύλου, που, λόγω των γνωστών επιθετικών του τάσεων, εξομοιούται με άγριο ζώο και της ευθύνης του κατόχου ήμερου, κατά τεκμήριο, σκύλου του οποίου οι ενέργειες, είναι τέτοιες που μπορεί να προκαλούν βλάβη στον άνθρωπο οπότε η ευθύνη αποδίδεται σε αμέλεια. Επισημαίνεται επίσης ότι και στην περίπτωση της αμέλειας ίσως απαιτείται κάποια ειδική τάση, η οποία ανάλογα με τον κίνδυνο στον οποίο είναι δυνατό να εκθέσει την ασφάλεια του γείτονα, λαμβάνεται υπόψη στον προσδιορισμό του καθήκοντος επιμέλειας.» Τέλος, σύμφωνα με το σύγγραμμα των Ηλιάδη και Σάντη, Το Δίκαιο της Απόδειξης - Δικονομικές και Ουσιαστικές Πτυχές, 2014, σελ. 200: «Επιπροσθέτως, κατά το άρθρο 54 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148, όταν η ζημιά προκλήθηκε από άγριο ζώο ή από άλλο ζώο, του οποίου ιδιοκτήτης ήταν ο εναγόμενος ή είχε την ευθύνη του και γνώριζε ή μπορούσε να θεωρηθεί ότι γνώριζε ότι το ζώο είχε την τάση να προκαλέσει τη σχετική ζημιά, φέρει το βάρος να αποδείξει ότι δεν ήταν ένοχος αμέλειας (Κωνσταντινίδης ν. Χαραλάμπους κ.α.
(2000)1(Β) Α.Α.Δ. 1299).» Στην προκειμένη περίπτωση, έχει κατ' αρχάς αποδειχθεί μέσω της δοθείσας μαρτυρίας η οποία παρέμεινε αναντίλεκτη το γεγονός ότι ο εναγόμενος είχε κατά πάντα ουσιώδη χρόνο την ευθύνη του σκύλου Ραφαέλλο και ότι διέμενε στην οδό Κολοκοτρώνη αρ. 8, στην Αγλαντζιά. Επίσης έχει αποδειχθεί ότι ο σκύλος δεν ήταν δεμένος, ότι εξήλθε τρέχοντας από την οικία του εναγόμενου μέχρι τον δρόμο στον οποίο περπατούσε η ενάγουσα με τον Roady, και ότι ο Ραφαέλλο επιτέθηκε και δάγκωσε επανειλημμένα τον Roady και ακολούθως την ενάγουσα. Περαιτέρω, αν και δεν έχει δοθεί μαρτυρία ότι σκυλιά ράτσας Labrador/Retriever έχουν γενικά επιθετικές τάσεις ή ότι θεωρούνται επικίνδυνα, με βάση την αναντίλεκτη μαρτυρία που προσφέρθηκε, συνάγεται ότι ο εναγόμενος γνώριζε ότι ο σκύλος του Ραφαέλλο παρουσίαζε επιθετικές τάσεις όταν έτερο σκυλάκι του εναγόμενου, γένους θηλυκού, είχε έμμηνο ρύση, καθώς και το γεγονός ότι ο ίδιος σκύλος επιτέθηκε και σε άλλο σκύλο που συνοδευόταν από κάποιο πρόσωπο. Της εν λόγω γνώσης του εναγόμενου δοθείσας, ο εναγόμενος έφερε το βάρος να αποδείξει ότι δεν ήταν υπό τις περιστάσεις αμελής, κάτι που, δεδομένης της παράλειψης του να εμφανιστεί στην παρούσα διαδικασία, απέτυχε να πράξει. Στη βάση της δοθείσας μαρτυρίας, η ενάγουσα απέδειξε τη διάπραξη του αστικού αδικήματος της αμέλειας από τον εναγόμενο, η οποία εντοπίζεται στο ότι ο εναγόμενος παρέλειψε να λάβει οποιαδήποτε μέτρα και/ή τέτοια μέτρα είτε φύλαξης του σκύλου (π.χ. δέσιμο) είτε ασφαλούς περίφραξης του χώρου διαμονής του σκύλου ούτως ώστε να μην ήταν τόσο εύκολη η έξοδος και διαφυγή του από την οικία και η επίθεση σε περαστικούς όπως η ενάγουσα. Ειδικές Αποζημιώσεις Στη βάση της δοθείσας μαρτυρίας η οποία, ως προαναφέρθηκε, παρέμεινε αναντίλεκτη, και όσον αφορά τις ειδικές ζημιές, σημειώνω ότι η ενάγουσα προσήγαγε αποδείξεις για μίαν έκαστη των αξιούμενων ειδικών ζημιών (μέρος του Τεκμηρίου 1 στην ένορκο της δήλωση ημερ. 1.3.17), τις οποίες και έχει αποδείξει. Συνακόλουθα επιδικάζεται υπέρ της ενάγουσας το ποσό των €266,06 ως ειδικές αποζημιώσεις. Γενικές Αποζημιώσεις Οι αρχές πάνω στις οποίες βασίζεται ο υπολογισμός αποζημιώσεων για σωματικές βλάβες έχουν αναλυθεί σε σωρεία δικαστικών αποφάσεων. Με βάση τις αρχές αυτές, οι αποζημιώσεις θα πρέπει να συνιστούν εύλογη και δίκαιη αποκατάσταση του ενάγοντος (Ioannou and Paraskevaides (Overseas) Ltd and another v. Christofis
(1982)1 C.L.R. 789), αλλά το Δικαστήριο δεν θα πρέπει να αποπειράται να επιδικάσει αποζημιώσεις για το πλήρες ποσό ή να προβεί σε τέλεια χρηματική αποκατάσταση (Paraskevopoullos v. Georghiou
(1970)1 C.L.R. 116 και Xenophontos and another v. Anastassiou
(1981)1 C.L.R. 521). Από την άλλη οι αποζημιώσεις θα πρέπει να είναι κοινωνικά αποδεκτές. Η αποζημίωση επί αδικοπραξιών σκοπό έχει την αποκατάσταση του ζημιωθέντος και όχι την τιμωρία του αδικοπραγούντος (Δημήτρης Κουμπαρή κ.α. ν. Δήμου Χρίστου Φούτρη
(2001)1(Β) Α.Α.Δ. 921). Περαιτέρω, στην υπόθεση Ταμπούρας ν. Κολάνη κ.α.
(2008)1 Α.Α.Δ.384, λέχθηκαν τα ακόλουθα σε σχέση με την επιδίκαση γενικών αποζημιώσεων: «Η απόδοση αποζημιώσεων πρέπει επίσης να αντανακλά και να αντικατοπτρίζει την αγοραστική αξία του χρήματος σε δεδομένη στιγμή, ώστε με εύλογο τρόπο να προσεγγίζεται τουλάχιστο χρηματικά η αποκατάσταση της ζημιάς. (Lankuttis v. Νικόλα
(2002)1 Α.Α.Δ. 1128). Βεβαίως, ορθή είναι και η άλλη διαπίστωση στη νομολογία ότι προηγούμενες αποφάσεις στα θέματα των αποζημιώσεων δεν αποτελούν κατ' ανάγκη δεσμευτικό προηγούμενο (G & L Calibers Ltd v. Λεμεσιανού
(2003)1 Α.Α.Δ. 948), ενώ η αυξητική τάση στις αποζημιώσεις δεν αποτελεί και οδικό χάρτη για αιτιολόγηση παροχής αυξανόμενων ποσών σε κάθε περίπτωση (Σπύρος Μελάς και Ελένη Λτδ ν. Πολίτη
(2003)1 Α.Α.Δ. 590).» Όσον αφορά τις σωματικές βλάβες που η ενάγουσα υπέστη, σημειώνω ότι σύμφωνα με την Ιατρική Βεβαίωση που εκδόθηκε στις 12.3.16 από τον Δρα Κωνσταντίνο Χριστοδουλίδη (μέρος του Τεκμηρίου 1 της ενόρκου δηλώσεως ημερ. 1.3.17), η ενάγουσα υπέστη τραύμα από δήγμα στις πλάγιες επιφάνειες του δεξιού αγκώνα, με δύο σημεία εισόδου (οπές), διαμέτρου 2-3 εκατοστά και βάθους μέχρι και το υποδόριο λίπος, καθώς και συνοδό οίδημα της άρθρωσης του αγκώνα. Έγινε καλός καθαρισμός και περίδεση του τραύματος, η ενάγουσα άρχισε τη λήψη αντιβιοτικής αγωγής, και συνεστήθη καθημερινός καθαρισμός και περίδεση του τραύματος. Περαιτέρω, Ιατρικό Πιστοποιητικό ημερ. 20.3.17 συνέταξε και ο Δρ. Κρίστιαν Φεσσάς (μέρος του Τεκμηρίου 2 στην ένορκο δήλωση ημερ. 30.3.17), ο οποίος σημειώνει ότι κατόπιν εξέτασης του δεξιού χεριού της ενάγουσας, παρατήρησε ένα επιφανειακό γδάρσιμο (scratch marc) μεγέθους 3cm, καθώς και δύο καλά επουλωμένες ουλές (well healed scars) μεγέθους 2cm X 1cm. Οι εν λόγω ουλές (οι οποίες, σημειώνω, φαίνονται στις φωτογραφίες που η ενάγουσα κατέθεσε) είναι απίθανο να βελτιωθούν περαιτέρω. Κατά τα λοιπά το δεξί χέρι της ενάγουσας παρουσιάζει πλήρη λειτουργικότητα και δύναμη, χωρίς περιορισμό στις κινήσεις. Όπως προαναφέρθηκε, ενόψει του αναντίλεκτου της δοθείσας μαρτυρίας γίνεται αποδεκτό ότι η ενάγουσα υπέστη τις πιο πάνω σωματικές βλάβες. Υπό το φως όλων των πιο πάνω, και έχοντας υπόψη τη φύση και έκταση του τραυματισμού της ενάγουσας και λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι τα σημάδια στον δεξιό αγκώνα της ενάγουσας θα είναι μόνιμα, καθώς και τον πόνο και την ταλαιπωρία που αυτή υπέστη, αλλά και το γεγονός ότι το δεξί χέρι της ενάγουσας παρουσιάζει πλήρη λειτουργικότητα, καταλήγω ότι υπό τις περιστάσεις το ορθό και δίκαιο για σκοπούς αποζημίωσης της ενάγουσας ποσό, είναι το ποσό των €2.500. Όσον τώρα αφορά το θέμα του τόκου, σημειώνω ότι το θέμα ρυθμίζεται από το άρθρο 58Α του Κεφ. 148, όπως έχει τροποποιηθεί, καθώς και από σχετική νομολογία (βλ. μεταξύ άλλων, Φοινικαρίδης κ.α. ν. Γεωργίου κ.α.
(1991)1 Α.Α.Δ. 475, Θεοδούλου ν. Α. Panayides Contracting Ltd
(1999)1(Γ) Α.Α.Δ. 2134, Στεφανή ν. Λαμπή
(1999)1(Γ) Α.Α.Δ. 1847, Λεριός ν. Αλεξίου κ.α.
(2000)1(Β) Α.Α.Δ. 1195). Στην προκειμένη περίπτωση, λαμβάνοντας υπόψιν το γεγονός ότι το επίδικο συμβάν έλαβε χώρα στις 12.3.16, το γεγονός ότι σύντομα μετά ακολούθησε αλληλογραφία μεταξύ του δικηγόρου της ενάγουσας και του Δήμου Αγλαντζιάς στην προσπάθεια του πρώτου να λάβει στοιχεία σε σχέση με τον σκύλο που επιτέθηκε στην ενάγουσα (μέρος του Τεκμηρίου 1 στην ένορκο δήλωση της ενάγουσας ημερ. 1.3.17), το γεγονός ότι η αγωγή καταχωρήθηκε στις 30.1.17, με αποτέλεσμα, υπό τις περιστάσεις, να μην παρατηρείται αδικαιολόγητη καθυστέρηση ή ολιγωρία στην καταχώρηση της αγωγής, αλλά και το γεγονός ότι το σύνολο των ειδικών ζημιών της ενάγουσας προέκυψε εντός ολίγων ημερών από το επίδικο συμβάν (μέχρι 17.3.16), θωρώ ορθό όπως ο τόκος τόσο επί των γενικών όσο και επί των ειδικών αποζημιώσεων επιδικαστεί από την ημέρα του συμβάντος. Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα πιο πάνω εκδίδεται απόφαση υπέρ της ενάγουσας και εναντίον του εναγομένου για το ποσό των €266,06 ως ειδικές αποζημιώσεις με νόμιμο τόκο από 12.3.16 μέχρι εξοφλήσεως και για το ποσό €2.500 ως γενικές αποζημιώσεις με νόμιμο τόκο επίσης από 12.3.16 μέχρι εξοφλήσεως. Τα έξοδα της αγωγής επιδικάζονται σε βάρος του εναγόμενου και υπέρ της ενάγουσας όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)............ Μ. Θεοκλήτου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο