ΑΙΤΗΣΗ ΤΩΝ ΒΑΣΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΛΤΔ ν. ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ KETHAMAR LIMITED, Αρ. Αίτησης: 777/2014, 30/6/2017

(3)εβδομάδων από την πιο πάνω επίδοση η Καθ' ης η αίτηση Εταιρεία μέχρι σήμερα αμέλησε και παρέλειψε να εξοφλήσει με οποιονδήποτε τρόπο την οφειλή της προς τους Αιτητές». Έγιναν δημοσιεύσεις της αίτησης κανονικά και δεν έχει εμφανισθεί κανένας πιστωτής ή ενδιαφερόμενος. Η καθ' ης η αίτηση εταιρεία έχει καταχωρήσει ένσταση στην αίτηση η οποία συνοδεύεται με ένορκη δήλωση. Η καθ' ης η αίτηση εταιρεία δεν αρνείται το περιεχόμενο της παραγράφου 5 της αίτησης, δηλαδή της έκδοσης της Δικαστικής Απόφασης και το γεγονός ότι η Δικαστική Απόφαση που εκδόθηκε εναντίον της εταιρείας δεν έχει πληρωθεί μέχρι σήμερα. Αρνείται γενικά ότι έγινε επίδοση απαίτησης χρέους Δικαστικής Απόφασης δυνάμει του άρθρου 212(α) του περί Εταιρειών Νόμου. Δεν έχει παραθέσει κανένα συγκεκριμένο και θετικό γεγονός για να αντικρούσει τον θετικό ισχυρισμό ότι έγινε επίδοση κανονικά στην εταιρεία της απαίτησης πληρωμής χρέους δυνάμει του άρθρου 212(α) της αίτησης. Είναι επίσης θέση της εταιρείας ότι είναι φερέγγυα και είναι σε θέση να εξοφλήσει τα χρέη της. Περαιτέρω, οι καθ' ων η αίτηση δηλώνουν ότι η εταιρεία διαθέτει ικανοποιητική περιουσία προς εξασφάλιση του επίδικου χρέους. Κατά την ακροαματική διαδικασία έγινε κοινά αποδεκτό ότι η απαίτηση πληρωμής επιδόθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 2014, στον Νίκο Κληρίδη, διευθυντή της καθ' ης η αίτηση εταιρείας. Αντίγραφο της απαίτησης πληρωμής μαζί με την Δικαστική Απόφαση είναι καταχωρημένη στον δικογραφικό φάκελο της υπόθεσης. Με βάση τις αντίστοιχες πραγματικές παραστάσεις των μερών προκύπτει ότι υπάρχουν δύο ζητήματα προς επίλυση, ως ακολούθως: 1. Εγείρεται ζήτημα κατά πόσο επιδόθηκε κανονικά η απαίτηση χρέους, ώστε οι αιτητές να δικαιούνται να ζητούν την εκκαθάριση της καθ' ης η αίτηση εταιρείας με βάση τις πρόνοιες του άρθρου 212(α) του Κεφ. 113. 2. Στην περίπτωση που το Δικαστήριο αποφασίσει ότι η απαίτηση χρέους έγινε κανονικά σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 212(α) εγείρεται θέμα κατά πόσο αυτό το γεγονός από μόνο του δικαιολογεί την εκκαθάριση της εταιρείας οι καθ' ων η αίτηση ισχυρίζονται ότι η εταιρεία είναι σε θέση να πληρώνει τα χρέη της. A. Το πραγματικό πλαίσιο που θεμελιώνει την αίτηση. Οι καθ' ων η αίτηση θεωρούν ότι οι αιτητές δεν έχουν αποδείξει την υπόθεσή τους επειδή δεν προσκόμισαν προφορική μαρτυρία την ημέρα της ακρόασης της αίτησης. Το δικονομικό μέτρο με το οποίο προωθείται εκκαθάριση εταιρείας είναι εναρκτήρια αίτηση που συνοδεύεται με ένορκη δήλωση. Οι πραγματικές παραστάσεις των μερών καταγράφονται στις αντίστοιχες ένορκες δηλώσεις. Οι πρόνοιες του άρθρου 211 του περί Εταιρειών Νόμου προβλέπουν ότι εταιρεία μπορεί να διαλυθεί από το Δικαστήριο εάν δεν είναι σε θέση να πληρώνει τα χρέη της. Το άρθρο 212(α) προνοεί ότι μία εταιρεία θεωρείται ότι δεν μπορεί να πληρώνει τα χρέη της εάν διαδικασία εκτέλεσης που θεμελιώνεται σε δικαστική απόφαση η διαταγή του Δικαστηρίου υπέρ του πιστωτή διεκπεραιωθεί χωρίς να ικανοποιηθεί ο πιστωτής είτε για όλο το ποσό ή μέρος του ποσού. Το άρθρο 218 του Κεφ. 113 προνοεί ότι πιστωτής δύναται να αιτηθεί για την διάλυση της οφειλέτριας εταιρείας με εναρκτήρια αίτηση (petition). Ο κανονισμός 92 των Company (Winding

1. up)rules του 1933 που έχουν εφαρμογή παραπέμπουν στους θεσμούς της πολιτικής δικονομίας ως δικονομικό πλαίσιο για ζητήματα που μπορεί να προκύψουν στην διαδικασία διάλυσης εταιρείας. Όμως, ο κ.92 προνοεί ότι οι θεσμοί της πολιτικής δικονομίας εφαρμόζονται μόνο στο βαθμό που δεν έρχονται σε αντίθεση με τους Company (Winding
2. up)rules. (βλ. KMC Motors Ltd. V Jorephanco Trading and Contracting Co[1]). Στην περίπτωση που γίνει αίτηση για την διάλυση εταιρείας, είναι φανερό ότι το δικονομικό μέτρο που εφαρμόζεται με βάσει τις πρόνοιες του Περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113 είναι εναρκτήρια αίτηση (petition) επομένως. Δεν έχει εφαρμογή η Δ.48 διότι υπάρχει συγκεκριμένη νομοθετική πρόνοια που προβλέπει την διαδικασία με την οποία πιστωτής θα ζητήσει από το Δικαστήριο να εκδώσει διάταγμα για την εκκαθάριση της οφειλέτριας εταιρείας. Oι αιτητές στηρίζονται στις πρόνοιες του άρθρου 212(α) του Κεφ. 113 Περί Εταιρειών Νόμου για να ζητήσουν εκκαθάριση της εταιρείας ως ακολούθως: «Ορισμός ανικανότητας πληρωμής των χρεών 212. Εταιρεία λογίζεται ότι είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της- (α) αν πιστωτής, με εκχώρηση ή διαφορετικά, που του χρωστεί η εταιρεία ποσό που υπερβαίνει τις πέντε χιλιάδες ευρώ (€5.000), επέδωσε στην εταιρεία παραδίνοντας στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας απαίτηση η οποία απαιτεί από την εταιρεία να καταβάλει το ποσό που οφείλεται με τον τρόπο αυτό, και η εταιρεία για τις επόμενες τρεις εβδομάδες αμέλησε να καταβάλει το ποσό ή να εξασφαλίσει ή να το διευθετήσει προς εύλογη ικανοποίηση του πιστωτή ή ...». Με βάση τις πρόνοιες του άρθρου 212(α) οι αιτητές πρέπει να αποδείξουν ότι το εκκαθαρισμένο χρέος που οφείλεται υπερβαίνει το ποσό των €5.000,00 και ότι έχει απαιτηθεί. Πρέπει να αποδειχθεί ότι, έχουν παρέλθει τουλάχιστον 21 ημέρες από την καθορισμένη από τον νόμο απαίτηση πληρωμής και ότι το χρέος εξακολουθεί να οφείλεται. Οι καθ' ων η αίτηση δεν έχουν αμφισβητήσει την ύπαρξη της Δικαστικής Απόφασης η οποία θεμελιώνει το χρέος αλλά και ούτε έχουν αμφισβητήσει ότι το χρέος αυτό παραμένει απλήρωτο. Περαιτέρω, κατά την ακροαματική διαδικασία οι καθ' ων η αίτηση αποδέχθηκαν ότι επιδόθηκε η απαίτηση πληρωμής της οφειλής με βάση την Δικαστική Απόφαση στις 10 Φεβρουαρίου 2014, στον διευθυντή της εταιρείας. Μόνο ζήτημα που αμφισβητείται είναι η κανονικότητα της επίδοσης της απαίτησης της πληρωμής. Οι αιτητές οφείλουν στον βαθμό που ουσιώδη γεγονότα αμφισβητούνται να ζητήσει να προσφέρει προφορική ή έτερη μαρτυρία ώστε να αποσείσουν το αποδεικτικό βάρος που εναποτίθεται στους ώμους τον αιτητών, ώστε να δικαιούνται να ζητούν την εκκαθάριση της εταιρείας με βάση τις πρόνοιες του άρθρου 212(α) του Κεφ. 113. Κατά την εναρκτήρια αίτηση το Δικαστήριο οφείλει να κάνει ευρήματα γεγονότων και στο βαθμό που τα γεγονότα είναι αντικρουόμενα ή ελλειπείς ο αιτητής οφείλει να τα αποδείξει με πρόσθετη μαρτυρία ή με αντεξέταση των μαρτύρων που αντικρούουν τα γεγονότα της αίτησης. Στη υπόθεση Αναφορικά με την αίτηση του κ. Σάββα Ιωάννη Κασπάρη για άδεια και καταχώρηση αίτησης για έκδοση εντάλματος της φύσης Certiorari[2], η Δικαστής Σταματίου επεξήγησε ότι στα πλαίσια εναρκτήριων αιτήσεων η μαρτυρία της υπόθεσης περιορίζεται συνήθως στις αντίστοιχες ένορκες δηλώσεις της αίτησης και ένστασης, αλλά εκεί όπου υπάρχουν αντικρουόμενα γεγονότα σημαντικά για την επίλυση των σημαντικών ζητημάτων, το Δικαστήριο πάντοτε διατηρεί την εξουσία να επιτρέψει την λήψη και προφορικής μαρτυρίας. «Η υπό κρίση απόφαση δόθηκε στα πλαίσια αίτησης για εκκαθάριση εταιρείας. Όπως ορθά υπέδειξε ο κ. Παπαπέτρου κατά την αγόρευσή του ενώπιόν μου προς υποστήριξη της αίτησης, με αναφορά στην απόφαση του Πλήρους Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας στην Εταιρική Αίτηση 259/89 επί της αφορώσι την εταιρεία D.J. Demades & Sons Ltd[3], η ακρόαση τέτοιων αιτήσεων γίνεται κατά κανόνα στη βάση των ενόρκων δηλώσεων που καταχωρούνται. Το απόσπασμα από την πιο πάνω απόφαση στο οποίο με παρέπεμψε, με το οποίο συμφωνώ αναφέρει τα εξής: «Μια Εταιρική Αίτηση ακολουθεί, κατά κανόνα, τους θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας όταν δεν γίνεται εξειδικευμένη πρόνοια στους περί Εταιρειών (Διάλυσις) Κανονισμούς του 1933-38 (δέστε τον Κανονισμό 92 και την υπόθεση KMC Motors Ltd v. JosephancoTrading and Contracting Company[4] ). Η ιδιαιτερότητα μιας Εταιρικής Αίτησης έγκειται στο μηχανισμό παρουσίασης της με βάση τις πρόνοιες του περί Εταιρειών Νόμου ΚΕΦ 113 και τους περί Εταιρειών Κανονισμούς του 1951. Η εκδίκαση γίνεται κατά κανόνα με βάση τα γεγονότα που στηρίζουν την Αίτηση και Ένσταση αντίστοιχα όπως πιστοποιούνται από τις Ένορκες Δηλώσεις που τις συνοδεύουν.» Περαιτέρω, στο σύγγραμμα του Pennington Company Law, 4η Έκδοση, σελ. 698, αναφέρεται: «The hearing of a winding up petition is held in open court by one of the judges of the Companies Court. The evidence on the hearing consists of the affidavits filed in support of and against the petition, unless the court permits testimony to be given orally. The affidavit verifying the petition is prima facie proof of the facts alleged by it and suffices to prove the petitioner´s case unless there are affidavits filed in opposition.» Στην παρούσα περίπτωση τα γεγονότα επιβεβαιώνονται με αντίστοιχες ένορκες δηλώσεις. Λίγα είναι τα αμφισβητούμενα γεγονότα ώστε να έχει καταστεί ανάγκη η παράθεση προφορικής ή έτερης μαρτυρίας προς υποστήριξη της αίτησης εκκαθάρισης. Το μόνο γεγονός που έχει αμφισβητηθεί είναι η κανονικότητα της επίδοσης. Κατά την ακρόαση της υπόθεσης τα μέρη από κοινού κατέθεσαν την ένορκη δήλωση του επιδότη μαζί με την επιστολή απαίτησης πληρωμής, ως τεκμήριο, και που ήδη βρισκόταν στον δικογραφικό φάκελο της υπόθεσης. Συνεπώς, το γεγονός της επίδοσης της απαίτησης πληρωμής είναι κάτι που έχει αποδειχθεί με θετική μαρτυρία, και παραμένει μόνο νομικό ζήτημα προς επίλυση κατά πόσο η απαίτηση πληρωμής έγινε σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 212(α). Β. Η απαίτηση πληρωμής ήταν κανονική. Οι αιτητές έχουν επιδώσει απαίτηση πληρωμής στην καθ' ης η αίτηση εταιρεία δυνάμει της διαδικασίας που προβλέπεται στο άρθρο 212(α) του Κεφ. 113. Το χρέος υπερβαίνει το ποσό των €5.000,00 και πρόκειται για εκκαθαρισμένη οφειλή που προέκυψε δυνάμει δικαστικής απόφασης που εκδόθηκε εναντίον της καθ' ης η αίτηση εταιρείας στις 16 Οκτωβρίου 2012. Επομένως, το χρέος οφείλεται καθότι το ποσό δεν έχει ακόμη πληρωθεί. Το θέμα για την ορθή επίδοση σε εταιρικό πρόσωπο διέπεται από το άρθρο 372 του Κεφ. 113 αλλά και από την Δ.2 κ.5 των θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας. Αναφορικά με δικαστικά έγγραφα το Εφετείο στην απόφαση Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού ν Chr. Michaelides (Εstates) Ltd.[5] επεξήγησε ότι αυτές οι διατάξεις πρέπει να διαβασθούν και να ερμηνευθούν με αναφορά του άρθρου 30 του Συντάγματος ώστε να κατοχυρωθεί το δικαίωμα του διάδικου να λάβει γνώση της διαδικασίας που εκκρεμεί εναντίον του. «Το επίμαχο άρθρ. 372, το οποίο βασικά επικαλείται η εφεσείουσα για να αποδείξει τη νομιμότητα της επίδοσης, προβλέπει ότι: «Έγγραφο δύναται να επιδοθεί σε εταιρεία με την άφεση του ή με την αποστολή του ταχυδρομικώς στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας». Η διάταξη αποτελεί αντιγραφή του άρθρ. 437

(1)του ομώνυμου αγγλικού νόμου του

1. Η λέξη document (έγγραφο), που απαντάται στο άρθρο αυτό, περιλαμβάνει, σύμφωνα με την ερμηνεία που δόθηκε από τα αγγλικά δικαστήρια και κλητήριο ένταλμα αγωγής (Βλ. Halsbury's Laws of England, 3η έκδοση, τόμος 6, παραγρ. 275 στη σελ. 131). Διευκρινίστηκε περαιτέρω από την αγγλική νομολογία ότι η επίδοση είναι νομότυπη έστω και αν δεν καθορίστηκε σε ποιόν αφέθηκε το κλητήριο (βλ. Annual Practice 1958, σελ. 115, το στοιχείο "Proof of Service"). Ο δικηγόρος της Ιεράς Μητρόπολης Λεμεσού (εφεσείουσας) πρόβαλε ακριβώς τα ισχύοντα στο αγγλικό δίκαιο για να προωθήσει τη θέση του ότι έχουν εκπληρωθεί, στην προκείμενη περίπτωση, οι προϋποθέσεις νομιμότητας της επίδοσης, που περιέχει η πανομοιότυπη διάταξη 372 του ημεδαπού εταιρικού δικαίου. Ο πρωτόδικος δικαστής κατέληξε ότι, προκειμένου για επίδοση κλητηρίου σε νομικό πρόσωπο, πρέπει να εγχειρίζεται το κλητήριο στον κατά τις διατάξεις της Δ.5, θ.7 εκπρόσωπο του νομικού προσώπου, όπως τον πρόεδρο ή άλλο ψηλόβαθμο αξιωματούχο του. Το ουσιαστικό μέρος της Δ.5, θ.7 έχει ως εξής: "Ιn the absence of any statutory provision regulating service of process upon a corporate body, service of an office copy of a writ of summons or other process on the president or other head officer, or on the treasurer or secretary of such body, or delivery of such copy at the office of such body, shall be deemed good service;" Είναι σημαντικό ότι ο δικαστής προέβη σε εύρημα, με βάση το υλικό που του προσκομίστηκε, χωρίς τούτο να αμφισβητηθεί με την έφεση, ότι πράγματι η εφεσίβλητη δε γνώριζε για την αγωγή που κατατέθηκε εναντίον της. Το πληροφορήθηκε όταν πήρε επιστολή του δικηγόρου της Μητρόπολης που την καλούσε να εξοφλήσει το εξ αποφάσεως χρέος της. Γι' αυτό λοιπόν ο πρωτόδικος δικαστής συμπέρανε ότι η απόφαση ήταν ακυρωτέα ex debito justitie "λόγω κακής επίδοσης και παράβασης των συνταγματικών δικαιωμάτων των εναγομένων να πληροφορηθούν για τη διαδικασία που εγέρθηκε εναντίον τους." .s. 372 providing "a document may be served on a company by leaving it or sending it by post to the registered office of the company." It is doubtful whether this rule applies to service of judicial proceedings. If that were the case it would appear to me to fall short of complying with the provisions of Article 30.3 (a)." Tο ίδιο πνεύμα επικράτησε και στην υπόθεση Lexicon, ανωτέρω. Στην Balm Maritime Co., η επίδοση έγινε σύμφωνα με τη διάταξη
2. Το ναυτοδικείο εντούτοις ακύρωσε την απόφαση, που λήφθηκε ερήμην των εναγομένων, καθοδηγούμενο από τη συνταγματική αρχή του άρθρ. 30.3.(α). Δεν αμφιβάλλουμε για την ορθότητα των παραπάνω πρωτόδικων αποφάσεων και ότι το ζήτημα της κανονικής επίδοσης κλητηρίου σε αγωγή βάσιμα έχει συσχετισθεί με το άρθρ. 30.3(α) και (β), θα προσθέταμε, του Συντάγματος. Η καλή επίδοση συνδέεται αναπόφευκτα με τη δυνατότητα του ενδιαφερομένου να γνωρίζει τους λόγους για τους οποίους εγκαλείται στο δικαστήριο. Τότε μόνο του παρέχεται η δυνατότης να υπερασπισθεί. Πρόκειται για δικαίωμα που έχει αναχθεί σε θεμελιώδες ατομικό δικαίωμα. Το άρθρ. 30.3(α) και (β) περιλαμβάνεται στο χάρτη των "θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών" του Συντάγματος». Η καταχώρηση αίτησης διάλυσης γίνεται με εναρκτήρια αίτηση η νομική βάση της οποίας θεμελιώνεται στο άρθρο 213 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ.
3. Οι πρόνοιες του άρθρου 213 είναι παρόμοιες με τις πρόνοιες του άρθρου 224 του Αγγλικού Companies Act
4. Με βάση τον κανονισμό 3 των περί Εταιρειών Κανονισμών δύναται να χρησιμοποιείται η γενική πρακτική και διαδικασία που ισχύει στα Δικαστήρια στην Αγγλία εκτός εάν ο Νόμος ή οι κανονισμοί των εταιρειών προνοούν διαφορετικά». Στην υπόθεση Karaoglanian v Karaoglanian[6], ο Δικαστής Γ. Πικής εξέφρασε την άποψη ότι σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να έχουν εφαρμογή οι Αγγλικοί περί Εταιρειών (Εκκαθαρίσεις) Κανονισμοί
5. Σε σχέση με το ζήτημα της επίδοσης ο κανονισμός 29 των Αγγλικών Κανονισμών προνοεί ότι η αίτηση διάλυσης εταιρείας κοινοποιείται στην εταιρεία αφού επιδοθεί στο εγγεγραμμένο της γραφείο της εταιρείας. Σε επεξηγηματικό σημείωμα (Schmitthoff and Thompson, Palmers Company Law[7]) του εν λόγω κανονισμού αναφέρεται ότι στην περίπτωση που το εγγεγραμμένο γραφείο είναι κλειστό ή εάν για κάποιους λόγους είναι αδύνατη η επίδοση της αίτησης στο εγγεγραμμένο γραφείο δύναται η αίτηση να επιδοθεί σε πρόσωπο υπεύθυνο που έχει σχέση με την εταιρεία. Στην περίπτωση που δεν έχει εφαρμογή ο κανονισμός 29 και έχουν εφαρμογή οι διατάξεις των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών (βλ. KMC Motors Ltd. Josephanco Trading[8]), ισχύουν οι πρόνοιες της διαταγής 5, κανονισμός 7 που προβλέπουν ότι επίδοση στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας είναι καλή επίδοση. Με βάση την αξιόπιστη μαρτυρία του δικαστικού επιδότη προκύπτει ότι η επίδοση της απαίτησης έγινε στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας οδός 28 Σοφούλη Διαμ. Γραφείο 212-213, σε αξιωματούχο της εταιρείας, ήτοι Διευθυντή της εταιρείας. Στην συνέχεια έγινε και επίδοση της αίτησης εκκαθάρισης στην ίδια διεύθυνση στον διευθυντή της εταιρείας χωρίς ποτέ να εγερθεί στην διαδικασία ζήτημα για παρατυπία στην επίδοση της απαίτησης ή της αίτησης εκκαθάρισης. Επομένως, η επίδοση της απαίτησης στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας στην παρουσία και εν γνώσει προσώπων που σχετίζονται με την εταιρεία ως αξιωματούχοι της θα πρέπει να θεωρηθεί καλή επίδοση καθώς και κρίνεται ότι έλαβαν γνώση και της απαίτησης. Γ. Κατά πόσο η εταιρεία είναι σε θέση να πληρώνει τα χρέη της. Οι καθ' ων η αίτηση δεν με έχουν πείσει ότι η οφειλέτιδα εταιρεία είναι σε θέση να πληρώνει τις τρέχουσες υποχρεώσεις της. Το άρθρο 212(α) του Κεφ. 113 είναι παρόμοιο με το άρθρο 223 του Αγγλικού Companies Act 1949 στο οποίο απαριθμούνται οι περιπτώσεις βάση των οποίων μία εταιρεία θεωρείται ότι δεν είναι σε θέση να πληρώνει τα χρέη της. Στο σύγγραμμα Palmer's Company Law, σελ. 738[9], επεξηγείται ότι στην περίπτωση που ο αιτητής έχει αποστείλει απαίτηση πληρωμής δυνάμει του άρθρου 223 και η οφειλέτιδα εταιρεία αρνείται ή παραλείπει να πληρώσει το χρέος τεκμαίρεται ότι η εταιρεία δεν είναι σε θέση να πληρώνει τα χρέη της. Η μόνη δικαιολογία για την μη πληρωμή του χρέους είναι μία ουσιαστική και καλόπιστη αμφισβήτηση του χρέους. Εάν δεν αποδείξει η εταιρεία καλόπιστη και ουσιαστική αμφισβήτηση του χρέους είναι μάταιο να αρνηθεί να πληρώσει το χρέος και το Δικαστήριο δεν πρέπει να λάβει υπόψη του αυθαίρετη απόφαση της εταιρείας να μην πληρώσει το χρέος. Στην Κυπριακή απόφαση GIP Constructions v Διευθυντή Τμήματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων[10], το Εφετείο επεξήγησε ότι η αποστολή απαίτησης πληρωμής με βάση το άρθρο 212 του Κεφ. 113 δημιουργεί τεκμήριο αδυναμίας της πληρωμής των χρεών της εταιρείας. Το Εφετείο επεξήγησε περαιτέρω τις νομικές συνέπειες της διαδικασίας που ακολουθούν δυνάμει των συγκεκριμένων προνοιών του άρθρου 212 του Κεφ.
6. Μαρτυρία μπορεί να γίνει αποδεκτή μέσα στα πλαίσια της γενικότερης εξέτασης του κατά πόσο η εφεσείουσα αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της δυνάμει το άρθρου 211 του Κεφ. 113, έστω και αν η μαρτυρία κάλυπτε και μια από τις εξειδικευμένες περιπτώσεις του άρθρου 212 του Νόμου. Η διαφορά μεταξύ των δύο προνοιών συνίσταται στο ότι απόδειξη μιας των εξειδικευμένων περιπτώσεων του άρθρου 212 δημιουργεί τεκμήριο αδυναμίας πληρωμής χρεών, ενώ στην εξέταση με βάση τον γενικό ισχυρισμό του άρθρου 211 το ότι η εταιρεία αδυνατεί να πληρώσει το χρέος της κρίνεται ανάλογα με το πώς θα αξιολογηθούν τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία, περιλαμβανομένων και εκείνων που τυχόν θα προβάλει η εταιρεία. Αίτηση εκκαθάρισης που στηρίζεται μόνο στις πρόνοιες του άρθρου 211 και όχι το άρθρο 212(α) διαφέρει ως προς το αποδεικτικό υλικό που είναι αναγκαίο ο αιτητής να προσκομίσει για να ζητήσει την εκκαθάριση της εταιρείας. Όταν η αίτηση στηρίζεται στο άρθρο 211, πρέπει να αποδειχθεί με βάση τα οικονομικά δεδομένα της καθ' ης η αίτηση εταιρείας ότι αυτή αδυνατεί να πληρώνει τις τρέχουσες υποχρεώσεις της, δηλαδή ότι είναι αφερέγγυα. Επί παραδείγματι στην υπόθεση να C. Phasarías Ltd. Εταιρεία Σκυροποιιας Λεωνικ Λτδ.[11] το Εφετείο αποφάσισε ότι ήταν ανάγκη να αποδειχθεί πέραν της απαίτησης για πληρωμή και το γεγονός ότι η οφειλέτρια εταιρεία ήταν αφερέγγυα. Όμως, σε εκείνη την περίπτωση δεν μπορούσε να προχωρήσει αίτηση εκκαθάρισης δυνάμει του άρθρου 212α επειδή η επίδοση της απαίτησης δεν έγινε στο εγγεγραμμένο γραφείο. Οι πιστωτές αναγκάσθηκαν να προχωρήσουν την αίτηση μόνο στην βάση του άρθρου 212(β) και επί του άρθρου 211(ε). Οπότε εκεί δεν πέτυχε η αίτηση διότι δεν ήταν σε θέση η αιτητές να προσκομίσουν θετική μαρτυρία γενική ότι η εταιρεία δεν ήταν σε θέση να πληρώνει τα χρέη της. Αυτή η αίτηση αφορά απαίτηση για πληρωμή χρέους. Σε τέτοια περίπτωση αποφεύγεται η εκκαθάριση της εταιρείας εάν η οφειλέτιδα εταιρεία εγείρει καλόπιστη αμφισβήτηση του χρέους. Χρέος το οποίο καλόπιστα αμφισβητείται έχει ερμηνευθεί στην Αγγλική υπόθεση In re Gold Mines[12]. Σε εκείνη την υπόθεση η εργοδότηση υπαλλήλου είχε τερματισθεί για λόγους υπαιτιότητας του υπαλλήλου. Ο υπάλληλος απαίτησε πληρωμή για μισθούς διότι τερματίσθηκε η εργοδότηση του χωρίς προειδοποίηση. Η εταιρεία αμφισβητούσε την απαίτηση του υπαλλήλου, η οποία ανερχόταν στο ποσό των 110 Αγγλικών Στερλινών. Ο υπάλληλος καταχώρησε αίτηση για την διάλυση της εταιρείας και ισχυρίσθηκε ότι η εταιρεία δεν ήταν σε θέση να πληρώνει τα χρέη της. Η εταιρεία κατέθεσε το ποσό της απαίτησης σε μετρητά στο Δικαστήριο αφού αμφισβητούσε ότι ο υπάλληλος είχε δικαίωμα σε τέτοιο μισθό. Η πιο πάνω απόφαση δείχνει ότι δεν είναι αρκετό η απαίτηση πληρωμής να αμφισβητείται ότι οφείλεται αλλά η αμφισβήτηση πρέπει να είναι καλόπιστη και ουσιαστική. Οι καθ' ων η αίτηση δεν έχουν προβάλει ουσιαστικό λόγο γιατί αμφισβητούν το χρέος. Αντιθέτως, ως προκύπτει από την παράγραφο 9 της ένορκης δήλωσης προς υποστήριξη της ένστασης, υπάρχει έμμεση παραδοχή των καθ' ων η αίτηση ότι το χρέος που θεμελιώνεται με την έκδοση της Δικαστικής απόφασης δεν έχει ακόμη πληρωθεί. Παραπέμπω στην παράγραφο 9 της ένορκης δήλωσης πιο κάτω: «
7. Δεν είναι δίκαιο να διαλυθεί η Καθ' ης η Αίτηση καθότι η επιδίωξη των Αιτητών είναι να πιέσουν την Καθ' ης η Αίτηση με την παρούσα Διαδικασία Εκκαθάρισης της να πληρώσει το ποσό που κατ' ισχυρισμόν οφείλει, τα οποία εν πάση περιπτώσει η Καθ' ης η Αίτηση δεν είναι ανίκανη». Συνεπώς, το χρέος είναι εκκαθαρισμένο, οφείλεται και οι καθ' ων η αίτηση δεν έχουν παραθέσει καμία μαρτυρία, για να θέσουν υπό αμφισβήτηση την ύπαρξη του χρέους που θεμελιώνεται με Δικαστική Απόφαση. Δεν τεκμηριώνεται καλή τι πίστη αμφισβήτηση του χρέους. Στην Αγγλική υπόθεση In re a Company[13] ο Δικαστής Chadwick είπε τα ακόλουθα σε σχέση με την πρακτική που πρέπει να ακολουθείται όταν το Δικαστήριο διαπιστώσει ότι το χρέος για το οποίο έχει καταχωρηθεί η αίτηση αμφισβητείται: «It is in my view important to re-emphasize that there is no rule of practice in this court that a petition will be struck out or dismissed merely because the company alleges that the debt is disputed. The true rule, which has existed for many years, is the rule of practice that this court will not allow a winding-up petition to be used for the purpose of deciding a substantial dispute raised on bona fide grounds». Ελεύθερη μετάφραση: «Θεωρώ ότι είναι σημαντικό να τονίσω ότι δεν υπάρχει κανόνας πρακτικής της πτωχευτικής διαδικασίας που να καθορίζει ότι αίτηση διάλυσης θα πρέπει να απορριφθεί μόνο επειδή η καθ' ης η αίτηση εταιρεία ισχυρίζεται ότι το χρέος αμφισβητείται. Η πρακτική που ακολουθείται για πολλά χρόνια είναι ότι το Δικαστήριο δεν θα επιτρέψει στη διαδικασία αίτησης διάλυσης της εταιρείας να εγερθούν και να επιλυθούν διάφορα ζητήματα σε σχέση με αξίωση που αμφισβητείται καλόπιστα για λόγους ουσίας». Συνεπώς, το Δικαστήριο έχει την διακριτική εξουσία να εκδώσει διάταγμα για τη εκκαθάριση της εταιρείας, ακόμη και εάν το χρέος που έχει απαιτηθεί αμφισβητείται. Μόνο στην περίπτωση που εγείρεται ζήτημα ουσίας που προκύπτει από καλόπιστη πεποίθηση των καθ' ων η αίτηση ότι δεν οφείλεται το εν λόγω ποσό δικαιολογείται η μη τήρηση των προνοιών του άρθρου 212(α) του Κεφ.
8. Νοείται ότι το Δικαστήριο με βάση τις αρχές της επιείκειας δικαιούται να εξετάσει όλα τα δεδομένα. Δεν περιορίζεται από τις επιφανειακές παραστάσεις των μερών. Οι καθ' ων η αίτηση δεν με έχουν πείσει για το γνήσιο και το καλόπιστο της άρνησης τους και/ή παράλειψης τους να πληρώσουν το εν λόγω ποσό χρημάτων. Επιπρόσθετα, δεν έχω ικανοποιηθεί ότι οι καθ' ων η αίτηση είναι φερέγγυα και που οφείλεται δυνάμει Δικαστικής Απόφασης είναι σε θέση να πληρώνει τα χρέη της. Στην δική μας της περίπτωση οι καθ' ων η αίτηση έχουν ισχυρισθεί γενικά και αόριστα ότι η εταιρεία είναι φερέγγυα και μπορεί να πληρώνει τα χρέη της. Μαρτυρία ότι ο πιστωτής έχει ζητήσει χρέος και δεν έχει πληρωθεί είναι εκ πρώτης όψεως μαρτυρία ότι η εταιρεία δεν μπορεί να πληρώνει τα χρέη της. A winding up petition is a perfectly proper remedy for enforcing payment of a just debt. It is the mode of execution the court gives to a creditor against a company unable to pay its debts. (βλ. PaLMERS Company precedents, stevens seventeenth edition part two winding up forms and practice, Compulsory winding up and right to petition pg. 25) Στην Αγγλική υπόθεση In Re World Industrial Bank[14] το Αγγλικό Δικαστήριο, εξέδωσε διάταγμα εκκαθάρισης εναντίον εταιρείας ακόμη και για μικρή οφειλή, και ακόμη και εάν αποδείχθηκε ότι η εταιρεία είχε τα χρήματα να καλύψει το χρέος επειδή παράλληλα ήταν εύρημα του Δικαστηρίου ότι δεν πλήρωνε το χρέος ετσιθελικά και αυθαίρετα όχι καλή τι πίστη. Η απαίτηση πληρωμής έγινε ,ως ανέφερα πιο πάνω, κανονικά και έτσι έχουν αποδειχθεί όλες οι πρόνοιες του άρθρου 212(α) ώστε να δικαιούνται οι αιτητές την εκκαθάριση της εταιρείας. Θεωρώ αδικαιολόγητη την απόφαση των καθ' ων η αίτηση να μην πληρώσουν το οφειλόμενο χρέος. Οι καθ' ων η αίτηση δεν έχουν προσκομίσει θετική μαρτυρία ότι είναι σε θέση να πληρώσουν το χρέος ή άλλο λόγο γιατί δεν θα πρέπει να εκδώσω διάταγμα εκκαθάρισης. Συνεπώς, επειδή:
9. Το εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας κατά τον επίδικο χρόνο βρίσκεται στην Οδό Σοφουλη 28 Διαμ. /Γραφείο 212-213 Επαρχία Λευκωσίας.
10. Το ονομαστικό Κεφάλαιο της εταιρείας είναι €1.710,00 διαιρεμένο σε 1000 συνήθεις μετοχές αξίας €1,71 έκαστη.
11. Η καθ' ης η αίτηση οφείλει προς τον αιτητή το ποσό των €27.000,00 με τόκο προς 7% από 10.07.2009 και έξοδα της αγωγής 2994/12 €761,00 πλέον τόκο 5.5% από 03.07.2012 δυνάμει δικαστικής απόφασης που εκδόθηκε στις 16.10.
13. Κατά την 10.02.2014 επιδόθηκε προς την καθ' ης η αίτηση Ειδοποίηση Απαίτησης πληρωμής χρέους ημερομηνίας 08.10.
14. Η εν λόγω Ειδοποίηση είναι υπογεγραμμένη από τον αιτητή και με αυτή καλείται η καθ' ης η αίτηση να καταβάλει εντός τριών εβδομάδων από την λήψη της ολόκληρο το οφειλόμενο ποσό. Απευθύνεται προς την καθ' ης η αίτηση στην διεύθυνση του εγγεγραμμένου γραφείου της καθ' ης η αίτηση εταιρεία. Η αίτηση δημοσιεύτηκε σύμφωνα με τις οδηγίες του Δικαστηρίου.
15. Η καθ' ης η αίτηση εταιρεία δεν συμμορφώθηκε με την πιο πάνω Ειδοποίηση, ούτε κατέβαλε οποιονδήποτε ποσό έναντι της εν λόγω οφειλής και εξακολουθεί να οφείλει ολόκληρο το ποσό μέχρι και σήμερα. Εκδίδεται διάταγμα εκκαθάρισης της εταιρείας. Ο Επίσημος Παραλήπτης διορίζεται εκκαθαριστής της περιουσίας της εταιρείας. Η αιτήτρια να διαβιβάσει αντίγραφο του παρόντος διατάγματος στον Έφορο Εταιρειών. Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ της αιτήτριας και εναντίον της καθ' ης η αίτηση όπως αυτά υπολογισθούν από τον πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............ Ν. Ταλαρίδου-Κοντοπούλου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΧΡΓ [1] 1 ΑΑΔ 390

(1984)[2] ημερομηνίας 03.12.2013 [3] ημερομηνίας 28.05.1990 [4]

(1984)1 Α.Α.Δ. 390 [5] 1 ΑΑΔ 43

(2002)[6]

(1976)12 JSC 1656 [7] 21st edition, Stevens & Sons Ltd. 1968, Chapter 74 page 747 [8]

(1984)1 ΑΑΔ 390 [9] Supra note 7 [10]

(1991)1 ΑΑΔ 14 [11] 1Β ΑΑΔ 1457

(2009)[12] 26 C.A. 210 [13]

(1997)BCC 830 [14] [1909] WN 148 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο