Συλβάνας Ελευθεριάδου ν. Τράπεζας Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, Αρ. Αγωγής: 183/15, 27/6/2017

Συλβάνας Ελευθεριάδου ν. Τράπεζας Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, Αρ. Αγωγής: 183/15, 27/6/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2017:A156 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Αλ. Παναγιώτου, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 183/15 Μεταξύ: Συλβάνας Ελευθεριάδου, από την Λευκωσία Ενάγουσας και Τράπεζας Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, από Λευκωσία Εναγομένης Αίτηση ημερ. 31.1.17 υπό εναγομένης - αιτήτριας για καταχώρηση περαιτέρω υπεράσπισης Ημερομηνία: 27 Ιουνίου 2017 Για εναγομένη - αιτήτρια: κα Κλειώ Πολυβίου Για ενάγουσα - καθ' ης η αίτηση: κος Μάριος Χριστοφόρου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η ενάγουσα ήταν καταθέτης στην Λαϊκή Τράπεζα για το ποσόν των €2.116.603,

1. Είναι η θέση της όπως προκύπτει από την έκθεση απαίτησης ότι στις 14.3.13 έδωσε εντολές στην Λαϊκή Τράπεζα για μεταφορά του εν λόγω ποσού σε άλλο λογαριασμό ιδιοκτησίας της, στην Ελληνική Τράπεζα. Παρόλα αυτά, η Λαϊκή Τράπεζα αμέλησε να πράξει κάτι τέτοιο. Στην συνέχεια, εκδόθηκε το διάταγμα εξυγίανσης της Λαϊκής Τράπεζας δυνάμει του Περί Εξυγίανσης Πιστωτικών και Άλλων ιδρυμάτων Νόμου 17Ι(Ι)/ 2013 με αποτέλεσμα το εν λόγω ποσόν να δεσμευθεί και να μην δύναται να μεταφερθεί στην Ελληνική Τράπεζα. Η ενάγουσα καταχώρησε στην συνέχεια στις 4.4.13, την αγωγή 2213/13 στο Ε.Δ Λευκωσίας εναντίον της Λαϊκής Τράπεζας, επικαλούμενη μεταξύ άλλων αντισυμβατική συμπεριφορά και πρόκληση ζημιάς από την πιο πάνω παράλειψη. Στα πλαίσια της πιο πάνω αγωγής, η ενάγουσα εξασφάλισε μονομερώς προσωρινό διάταγμα με το οποίο δεσμεύθηκε το εν λόγω ποσόν και απαγορεύτηκε η αποξένωση του, μέχρι νεότερής διαταγής του Δικαστηρίου. Στην συνέχεια, η ενάγουσα καταχώρησε την παρούσα αγωγή εναντίον της εναγομένης Τράπεζας Κύπρου που είναι το αποκτών πρόσωπο των τραπεζικών εργασιών της Λαϊκής Τράπεζας, δυνάμει του πιο πάνω Νόμου 17(Ι)/
2. Πέραν του πιο πάνω ποσού, η ενάγουσα αιτείται μεταξύ άλλων δήλωση του Δικαστηρίου ότι ο επίδικος λογαριασμός ανήκει στην ίδια και στον οποίο πρέπει να έχει πλήρη πρόσβαση. Αιτείται επίσης γενικές και παραδειγματικές αποζημιώσεις για παράβαση συμφωνίας. Στο μεταξύ, αίτηση για έκδοση προσωρινού διατάγματος στην παρούσα αγωγή για δέσμευση του εν λόγω ποσού, εκδικάστηκε και απορρίφθηκε από το Δικαστήριο. Η έκθεση απαίτησης καταχωρήθηκε στις 25.4.16 και η υπεράσπιση στις 5.9.
3. Με την υπεράσπιση της, η εναγομένη ισχυρίζεται ότι η υπό κρίση απαίτηση της ενάγουσας δεν εμπίπτει στις υποχρεώσεις που η ίδια ανέλαβε ως αποκτών πρόσωπο της Λαϊκής Τράπεζας. Επιπλέον, το υπό κρίση ποσό ουδέποτε μεταβιβάστηκε στην εναγομένη τράπεζα. Σύμφωνα με την Κ.Δ.Π 104/13, οι μοναδικές υποχρεώσεις της Λαϊκής Τράπεζας που μεταβιβάστηκαν στην εναγομένη, είναι αυτές που αναφέρονται στο Παράρτημα ΙΙΙ του διατάγματος, καθώς και οι υποχρεώσεις οποιουδήποτε προσώπου που δεν υπερβαίνουν τις €100.000,
4. Παρόλα αυτά ούτε το πιο πάνω εγγυημένο ποσό έχει δοθεί στην ενάγουσα λόγω του ότι αυτή εξασφάλισε στην αγωγή 2213/13, προσωρινό διάταγμα εναντίον της Λαϊκής Τράπεζας για δέσμευση ολόκληρου του ποσού του επίδικου λογαριασμού. Αναφέρεται επιπλέον στην υπεράσπιση ότι η εναγομένη δεν είχε οποιαδήποτε επιλογή από το να συμμορφωθεί και να εφαρμόσει πλήρως τις πρόνοιες της Κ.Δ.Π 104/2013 καθώς και της ευρύτερης νομοθεσίας, δυνάμει της οποίας ο πιο πάνω κανονισμός έχει εκδοθεί. Ακολούθησε στη συνέχεια, η καταχώρηση της παρούσας αίτησης από την εναγομένη με την οποία αιτείται διάταγμα για καταχώρηση περαιτέρω υπεράσπισης. Η αίτηση στηρίζεται στη Δ.23 Θ.2 και συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της Γεωργίας Μαλέκου, δικηγόρου στο γραφείο των συνηγόρων της εναγομένης. Στην πιο πάνω ένορκη δήλωση, η ομνύουσα αφού προβαίνει σε αναφορά στο ιστορικό της υπόθεσης, ισχυρίζεται στην συνέχεια ότι μετά την καταχώρηση της έκθεσης υπεράσπισης και συγκεκριμένα στις 23.1.17, η εναγομένη έλαβε γνώση ότι κατά ή περί στις 18.10.16, το Δικαστήριο στην αγωγή 2213/13 της ενάγουσας εναντίον της Λαϊκής Τράπεζας, ακύρωσε το προσωρινό διάταγμα που είχε εξασφαλιστεί μονομερώς, αναφορικά με την δέσμευση του επίδικου λογαριασμού. Με την εν λόγω απόφαση, έχει αποδεσμευθεί κατά την ομνύουσα ο επίδικος λογαριασμός και ως εκ τούτου μπορεί και πρέπει να τύχει, της απομείωσης που έτυχαν και οι υπόλοιποι καταθετικοί λογαριασμοί που διατηρούνταν στη Λαϊκή Τράπεζα. Για τους πιο πάνω λόγους, είναι αναγκαία κατά την ομνύουσα η καταχώρηση περαιτέρω υπεράσπισης. Επιπρόσθετα, η ενάγουσα παρέλειψε εσκεμμένα να αποκαλύψει στο Δικαστήριο ότι έχει λάβει από τις 20.6.13, το εγγυημένο ποσό των €100.000,00 από άλλο λογαριασμό λόγω του ότι ο επίδικος λογαριασμός ήταν δεσμευμένος. Ενόψει των πιο πάνω γεγονότων, είναι η θέση της ομνύουσας ότι η εναγομένη δεν έχει πλέον οποιαδήποτε σχέση ή σύνδεση με την ενάγουσα και τους λογαριασμούς που αυτή διατηρούσε στη Λαϊκή Τράπεζα. Είναι ως εκ τούτου αναγκαία η περαιτέρω υπεράσπιση για να μπορεί η εναγόμενη να προβάλει τους ισχυρισμούς της ενώπιον του Δικαστηρίου και να τεκμηριώσει τη θέση της ότι η ενάγουσα δεν έχει πλέον οποιοδήποτε αγώγιμο δικαίωμα εναντίον της. Θα δοθεί έτσι η ευκαιρία στην εναγομένη να προβάλει τους ισχυρισμούς της ενώπιον του Δικαστηρίου, ενώ από την άλλη η ενάγουσα δεν θα υποστεί καμία ζημιά. Τέλος, επισυνάπτεται στην εν λόγω ένορκη δήλωση η περαιτέρω υπεράσπιση που επιδιώκει να καταχωρήσει η εναγομένη. Η ενάγουσα καταχώρησε ένσταση στην έγκριση του αιτούμενου διατάγματος. Στους λόγους ένστασης, αναφέρεται μεταξύ άλλων ότι η αίτηση γίνεται με μεγάλη καθυστέρηση, καταχρηστικά και δεν είναι γνήσια με την έννοια ότι δεν γίνεται καλόπιστα προς κάλυψη πραγματικής ανάγκης για δίκαιη εκδίκαση της υπόθεσης. Περαιτέρω, η ένορκη δήλωση που την συνοδεύει είναι παράτυπη γιατί γίνεται από δικηγόρο που εργάζεται στο γραφείο των συνηγόρων της εναγομένης. Αναφέρεται ακόμα στους λόγους ένστασης ότι η προσθήκη περαιτέρω υπεράσπισης δεν δικαιολογείται υπό τας περιστάσεις και δεν θα ήταν ορθό να επιτραπεί σε αυτό το στάδιο. Εντούτοις, στην περίπτωση που το αίτημα γίνει αποδεκτό, τα έξοδα πρέπει να επιβαρύνουν την εναγομένη. Αγορεύσεις Η συνήγορος της εναγομένης-αιτήτριας στην αγόρευση της, αναφέρθηκε στη Δ.23 Θ.2, η οποία δίδει εξουσία στο Δικαστήριο να εκδώσει διάταγμα για καταχώρηση περαιτέρω υπεράσπισης. Ήταν η θέση της ότι όπως προκύπτει από τη νομολογία, η Δ.23 δεν υπόκειται στους ίδιους περιορισμούς που τίθενται με την Δ.
5. Το λεκτικό της Δ.23 είναι πιο απλό και με σαφήνεια αποκαλύπτει ότι οι μόνες προϋποθέσεις για την εφαρμογή της, είναι ο χρόνος κατά τον οποίο προέκυψαν τα γεγονότα και πότε τέτοιο πρόσθετο δικόγραφο καταχωρείται. Με παραπομπή σε νομολογία και συγγράμματα, η συνήγορος ισχυρίστηκε ότι γνώμονας εφαρμογής της Δ.23 Θ.2 δεν είναι ο χρόνος στον οποίο τα γεγονότα περιήλθαν στη γνώση του εναγομένου, αλλά πότε αντικειμενικά αυτά προέκυψαν. Επιτρέπεται δε η χρήση της Δ.23 Θ.2 όταν τα γεγονότα προέκυψαν μετά την καταχώρηση της υπεράσπισης. Τα μόνα στοιχεία που το Δικαστήριο θα εξετάσει, είναι αν το γεγονός προέκυψε μετά την υπεράσπιση και αν αυτό αποτελεί βάση υπεράσπισης. Αν όμως τα γεγονότα προέκυψαν πριν την υπεράσπιση τότε το αίτημα μπορεί να επιδιωχθεί μόνο δυνάμει της Δ.25 που ρυθμίζει γενικά την τροποποίηση δικογράφων. Η συνήγορος ανέφερε στη συνέχεια ότι στην παρούσα περίπτωση, ικανοποιούνται όλες οι προϋποθέσεις για την καταχώρηση περαιτέρω υπεράσπισης. Η αρχική υπεράσπιση καταχωρήθηκε στις 5.9.16 ενώ τα όσα επιζητούνται να δικογραφηθούν με την περαιτέρω υπεράσπιση, ήτοι η ακύρωση του συντηρητικού διατάγματος στην αγωγή 2213/13, επεσυνέβη στις 18.10.
6. Είναι συνεπώς προφανές ότι τα νέα γεγονότα προέκυψαν μεταγενέστερα της καταχώρησης υπεράσπισης. Η δε εναγομένη έλαβε γνώση για αυτά, πολύ μεταγενέστερα κατά τις 23.1.
7. Πέραν τούτου, όσα επιχειρούνται να δικογραφηθούν συνιστούν βάση για υπεράσπιση στην παρούσα αγωγή. Συγκεκριμένα, με την απόρριψη του προσωρινού διατάγματος στην αγωγή 2213/13, προχώρησε η απομείωση του επίδικου λογαριασμού δυνάμει του Νόμου. Κατά συνέπεια, η εναγομένη έχει απαλλαγεί από οποιανδήποτε πλέον σχέση με την ενάγουσα και τους λογαριασμούς που διατηρούσε στη Λαϊκή Τράπεζα. Ήταν επιπλέον η θέση της συνηγόρου ότι η ουσία της περαιτέρω υπεράσπισης δεν θα εξεταστεί στο παρόν στάδιο. Αυτό που καλείται να εξετάσει το Δικαστήριο στην παρούσα αίτηση, είναι κατά πόσον η περαιτέρω υπεράσπιση σχετίζεται με τα επίδικα θέματα. Το στοιχείο αυτό κατά τη συνήγορο, έχει αποδειχθεί από πλευράς της εναγομένης. Στη συνέχεια, η συνήγορος αναφέρθηκε ξεχωριστά σε όλους τους λόγους ένστασης. Ισχυρίστηκε ότι αυτοί είναι αβάσιμοι και κάλεσε το Δικαστήριο να τους απορρίψει. Από την άλλη πλευρά, ο συνήγορος της ενάγουσας-καθ' ης η αίτηση στην δική του αγόρευση, έκανε επίσης εκτενή αναφορά στη Δ.23 Θ.2 και σε σχετική νομολογία που την ερμηνεύει. Ήταν περαιτέρω η θέση του, ότι τα γεγονότα που επιχειρούνται να προβληθούν με την περαιτέρω υπεράσπιση δεν εμπίπτουν σε αυτά που καθορίζει η Δ.23 Θ.
8. Ισχυρίστηκε επί του προκειμένου ότι η εναγομένη γνώριζε για την ύπαρξη του προσωρινού διατάγματος στην αγωγή 2213/
9. Θα μπορούσε ως εκ τούτου με ευχέρεια να αναφέρει στην αρχική υπεράσπιση ότι σε περίπτωση ακύρωσης του προσωρινού διατάγματος θα πρέπει να προχωρήσει η απομείωση του επίδικου λογαριασμού. Το γεγονός ότι έπαυσε η ισχύς του προσωρινού διατάγματος δεν σημαίνει ότι η εναγομένη δεν μπορούσε να προβάλει την πιο πάνω θέση στην αρχική της υπεράσπιση. Ο συνήγορος ισχυρίστηκε περαιτέρω ότι τα επίδικα θέματα της αγωγής 2213/13, είναι διαφορετικά από αυτά της παρούσας αγωγής. Στην αγωγή 2213/13 εναντίον της Λαϊκής Τράπεζας, η ενάγουσα αιτείται αποζημιώσεις για αντισυμβατική συμπεριφορά και παράβαση καθήκοντος λόγω παράλειψης μεταφοράς του επίδικου ποσού στην Ελληνική Τράπεζα. Η παρούσα αγωγή που καταχωρήθηκε σε μεταγενέστερο στάδιο, έχει άλλους διαδίκους και διαφορετικά επίδικα θέματα. Στη συνέχεια, ο συνήγορος ισχυρίστηκε ότι στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, κατατίθενται αντιφατικοί ισχυρισμοί σε σχέση με τα γεγονότα. Αυτοί σχετίζονται με το κατά πόσον ο επίδικος λογαριασμός μεταφέρθηκε ή όχι στο σύνολο του, στην εναγομένη τράπεζα. Ούτε εξηγείται κατά τον συνήγορο πώς μπορεί να γίνει η απομείωση του ποσού αναδρομικά. Ήταν η θέση του ότι η απομείωση έπρεπε να γίνει όταν ήταν σε ισχύ ο Περί Εξυγίανσης Πιστωτικών και Άλλων Ιδρυμάτων Νόμος του
10. Επιπλέον, η απομείωση έπρεπε να γίνει από την Αρχή Εξυγίανσης και όχι από την εναγομένη. Παρόλα αυτά, η εναγομένη ισχυρίζεται αναδρομική απομείωση του επίδικου λογαριασμού παρά το γεγονός ότι σύμφωνα με τη δική της θέση, ποτέ δεν της έχει μεταβιβαστεί το εν λόγω ποσό. Ο συνήγορος αρνήθηκε επίσης τον ισχυρισμό ότι η ενάγουσα έχει αποκρύψει την εκ μέρους της παραλαβή του ποσού των €100.000,
11. Έγινε επί του προκειμένου ρητή αναφορά στο δικόγραφο της απάντησης της υπεράσπισης αλλά και σε ένορκη δήλωση της ενάγουσας στα πλαίσια του αιτήματος για συμπληρωματική ένορκη δήλωση. Τέλος, ο συνήγορος επανέλαβε τους ισχυρισμούς για κατάχρηση της διαδικασίας από την ενάγουσα και προσπάθεια επιβράδυνσης της εκδίκασης της ουσίας της υπόθεσης. Νομική πτυχή Η αίτηση στηρίζεται στην Δ.23 Θ.2 των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία έχει ως ακολούθως: «
12. Where any ground of defence arises after the defendant has delivered his defence, or after the time limited for his doing so has expired, the defendant may, and where any ground of defence to counter-claim, or after the time limited for delivering such defence has expired, the plaintiff may, within fifteen days after such ground of defence has arisen or at any subsequent time by leave of the Court or a Judge, deliver a further defence as the case may be, setting forth the same» Σε αντίθεση με την Δ.25 η οποία ρυθμίζει γενικά την τροποποίηση δικογράφων, η Δ.23 δεν αφορά την τροποποίηση της υπεράσπισης αλλά νέα βάση υπεράσπισης (new ground of defense). Η νομική σχέση της πιο πάνω διαταγής με την Δ.25, αναλύθηκε στην υπόθεση Famiro Spinning v. Ami Knitting