ΓΕΩΡΓΙΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ν. ΑΛΕΞΙΑ ΚΑΦΕΤΖΗ, Αρ. Αγωγής: 4515/10, 13/6/2017

ΓΕΩΡΓΙΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ν. ΑΛΕΞΙΑ ΚΑΦΕΤΖΗ, Αρ. Αγωγής: 4515/10, 13/6/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2017:A134 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Δ. Θεοδώρου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 4515/10 ΓΕΩΡΓΙΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ, από τη Λευκωσία Ενάγουσα -και- ΑΛΕΞΙΑ ΚΑΦΕΤΖΗ, από τη Λευκωσία Εναγόμενης Hμερομηνία: 13 Ιουνίου 2017 Eμφανίσεις: Για Ενάγουσα: κ. Τσολακίδης Για Εναγόμενη: κ. Παπαντωνίου ΑΠΟΦΑΣΗ Η Αγωγή Με βάση τη γενική οπισθογράφηση της υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγής, η Ενάγουσα, επιδιώκει την έκδοση απόφασης εναντίον της Εναγόμενης για το ποσό των €55.529,55 (Λ.Κ.32.500,00), ως ποσό που της απέσπασε, διά δόλου και/ή διά απάτης και/ή ψευδών παραστάσεων και/ή ως ποσό, για το οποίο η Εναγόμενη εξέδωσε σχετική επιταγή, η οποία επεστράφη απλήρωτη λόγω παγοποίησης του τραπεζικού λογαριασμού της. Με την Έκθεση Απαίτησης, ως λόγος για τον οποίο η Ενάγουσα επιδιώκει τη έκδοση της πιο πάνω απόφασης, προστέθηκε και το ότι, η Εναγόμενη, συνεπεία της απόσπασης του ρηθέντος χρηματικού ποσού, κατέστη πλουσιότερη εις βάρος της Ενάγουσας. Η ακροαματική διαδικασία Δια ζώσης, ενώπιον του Δικαστηρίου, κατέθεσαν η Ενάγουσα και η Εναγόμενη, έκαστη για να υποστηρίξει την εκδοχή της. Προτού προχωρήσω στην αξιολόγηση της ενώπιον μου μαρτυρίας, κρίνω ορθότερο, στο σημείο αυτό, να παραθέσω τα κοινώς αποδεχτά γεγονότα, ως τούτα προκύπτουν, είτε από κοινές, είτε από αναντίλεκτες θέσεις των διάδικων. Οι οποίες αναφορές στην παρούσα απόφαση σε χρηματικά πόσα, συνεπεία του χρόνου που έλαβαν χώρα οι επίδικες συναλλαγές, θα αφορούν σε Λίρες Κύπρου. Εκεί που θα κριθεί αναγκαίο να μετατραπεί ένα ποσό σε Ευρώ, τούτο θα γίνει. Κοινώς αποδεκτά γεγονότα Κατά τον ουσιώδη για την παρούσα αγωγή χρόνο, η Εναγόμενη εργαζόταν σε γνωστό όμιλο εταιρειών και γνωρίστηκε με την Ενάγουσα (ως προς τις συνθήκες κάτω από τις οποίες γνωρίστηκαν, οι διάδικοι προώθησαν διαφορετικούς ισχυρισμούς). Μετά τη γνωριμία τους, μεταξύ τους αναπτύχθηκε κάποια στενότερη σχέση. Υπό περιστάσεις, που επίσης οι δύο πλευρές διαφωνούν, σε διάφορα χρονικά σημεία, μεταξύ των ετών 2003 - 2004, κατόπιν παρακλήσεων της Εναγόμενης, η Ενάγουσα κατέβαλε προς την τελευταία διάφορα χρηματικά ποσά υπό μορφή δανείου. Ως προς το συνολικό ποσό που η Ενάγουσα δάνεισε στην Εναγόμενη, αν και προωθήθηκαν διαφορετικοί, από την κάθε πλευρά, σχετικοί ισχυρισμοί, εντούτοις, και οι δύο πλευρές συμφωνούν ότι τούτο, δεν είναι μικρότερο των Λ.Κ.27.000,

1. Σε κάποιες περιπτώσεις, πάντα όμως σε σχέση με το εκάστοτε οφειλόμενο υπόλοιπο της εναγόμενης, η τελευταία εξέδιδε προς την Ενάγουσα επιταγές και/ή υπέγραφε και παρέδιδε προς αυτή, διάφορα έγγραφα, με τα οποία αναγνώριζε ότι της οφείλει συγκεκριμένα ποσά (σχετικά είναι τα Τεκμήρια 1, 2, 3, 4, 5 και 6). Ως προς τις συνθήκες κάτω από τις οποίες τα εν λόγω έγγραφα και/ή επιταγές εκδίδονταν, και/ή τις προθέσεις της Εναγόμενης καθ' ον χρόνο συνέτασσε και/ή εξέδιδε τούτα, επίσης οι δύο πλευρές διαφωνούν. Σε κάποιο χρονικό σημείο, η Ενάγουσα επισκέφθηκε την Αστυνομία Κύπρου και κατάγγειλε προφορικά την Εναγόμενη σε σχέση με τα κατά καιρούς δανεικά χρήματα που της έδιδε. Στα πλαίσια της ρηθείσας καταγγελίας, ο αξιωματικός της Αστυνομίας Κύπρου ΄Αλκης Αλκιβιάδης, επικοινώνησε τηλεφωνικά με την Εναγόμενη, η οποία, αφού αρχικά αναγνώρισε την οφειλή της, δεσμεύτηκε ότι, εντός μικρού χρονικού διαστήματος, θα εξοφλούσε την Ενάγουσα. Η τελευταία φορά που η Ενάγουσα δάνεισε την Εναγόμενη, ήταν κατά το έτος 2004 και αφορούσε στο χρηματικό ποσό των Λ.Κ.9.000,
2. Τα μόλις πιο πάνω αναφερόμενα γεγονότα καθίστανται πλέον ευρήματα του Δικαστηρίου. Οι εκδοχές των δύο πλευρών Στο σημείο αυτό κρίνω επίσης ορθό να παραθέσω με συνοπτικό τρόπο τις εκδοχές των δύο πλευρών, ως τούτες προκύπτουν από τη μαρτυρία έκαστης διαδίκου. Η εκδοχή της Ενάγουσας Κατά την Ενάγουσα, με εξαίρεση κάποια μικρά χρηματικά ποσά, τα οποία κατά καιρούς δάνεισε την Εναγόμενη και τα οποία της τα επέστρεψε μετά πάροδο κάποιου χρόνου, η τελευταία της οφείλει ακόμα το συνολικό ποσό των Λ.Κ.29.532,00[1] πλέον τόκο επί του εν λόγω ποσού. Πιο συγκεκριμένα, κατά την Ενάγουσα, τα αρχικά χρήματα που δάνεισε την Εναγόμενη ανέρχοντο στο ποσό Λ.Κ.20.532,00, το οποίο ποσό, δόθηκε τοις μετρητοίς. Η δε Εναγόμενη, υπέγραψε και σχετική βεβαίωση, τόσο περί της οφειλής της, όσο και περί του ότι τα χρήματα θα επιστρέφοντο μέχρι τις 03.09.
3. Πρόκειται για το Τεκμήριο 1 ενώπιον του Δικαστηρίου. Προς εξασφάλιση της Ενάγουσας, για το ρηθέν συνολικό ποσό των Λ.Κ.20.532,00, η Εναγόμενη παράδωσε στην πρώτη και δύο επιταγές, μια εκ ποσού Λ.Κ.2.000,00 και μια για Λ.Κ.18.532,00, οι οποίες, όμως, επιταγές, αφού παρουσιάστηκαν στην Τράπεζα για εξαργύρωση, επιστράφηκαν απλήρωτες. Σχετικά είναι τα έντυπα κατάθεσης, Τεκμήριο 3, καθώς επίσης και τα έντυπα απόδειξης επιστροφής των ρηθέντων επιταγών ως απλήρωτες, Τεκμήριο
4. Όταν στις 03.09.03 η Ενάγουσα απαίτησε από την Εναγόμενη την επιστροφή του πιο πάνω χρηματικού ποσού, η τελευταία ετοίμασε το Τεκμήριο 2, το οποίο και παρέδωσε προς την Ενάγουσα, αναφέροντας της ότι με το εν λόγω έντυπο θα μπορούσε να επισκεφθεί υποκατάστημα της Τράπεζας με την οποία διατηρούσε λογαριασμό και να απαιτήσει όπως της καταβληθεί το συνολικό ποσό των Λ.Κ.21.000,00[2]. Η καταγραφή στο Τεκμήριο 2 του ποσού των Λ.Κ.21.000,00 (αντί του ποσού των Λ.Κ.20.532,00), ως οφειλόμενο, έγινε κατόπιν πρωτοβουλίας της Εναγόμενης, η οποία το κατέγραψε λέγοντας στην Ενάγουσα ότι αναγνωρίζει ότι θα πρέπει να της καταβληθούν και σχετικοί τόκοι. Ακολούθως, η Ενάγουσα επισκέφθηκε συγκεκριμένο υποκατάστημα της Τράπεζας, στο οποίο διατηρούσε προσωπικό λογαριασμό η Εναγόμενη, και όταν υπέδειξε το Τεκμήριο 2 στον ταμία του υποκαταστήματος και ζήτησε όπως της καταβληθεί το ποσό των Λ.Κ.21.000,00, έτυχε χλευασμού από τους υπαλλήλους της Τράπεζας, οι οποίοι και της εξήγησαν ότι, με το εν λόγω έντυπο δεν ήταν δυνατό να ικανοποιηθεί το αίτημα της. Πάρα τη μη εξόφληση των οφειλόμενων από αυτήν ποσών, η Εναγόμενη, κατά το έτος 2004, και με τη δικαιολογία ότι, αν δεν τη δάνειζε η Ενάγουσα με περαιτέρω χρήματα, κινδύνευε να καταστραφεί επαγγελματικά, και με την υπόσχεση ότι θα εξοφλούσε ολόκληρο το οφειλόμενο ποσό καθότι ανέμενε να εισπράξει και η ίδια χρήματα που της οφείλοντο από τρίτους, έπεισε την τελευταία και τη δάνεισε το επιπλέον ποσό των Λ.Κ.9.000,
5. Η Ενάγουσα, ωστόσο, απαίτησε από την Εναγόμενη να της εκδώσει σχετική επιταγή προς εξασφάλιση. Παρά το ότι με τις επιπρόσθετες, αυτές, Λ.Κ.9.000,00, η συνολική πραγματική οφειλή της Εναγόμενης ανήρχετο στις Λ.Κ.29.532,00, η Εναγόμενη, με δική της και πάλι πρωτοβουλία, εξέδωσε την επιταγή Τεκμήριο 5 (πρόκειται για αντίγραφο της ρηθείσας επιταγής), για το ποσό των Λ.Κ.31.500,00, λέγοντας εκ νέου στην Ενάγουσα ότι, το αναγραφόμενο επ' αυτής ποσό, είναι προς κάλυψη και των τόκων που δικαιούται η τελευταία. Η Ενάγουσα, όταν μέχρι και την αναγραφόμενη, επί της επιταγής (Τεκμήριο 5) ημερομηνία, δεν έλαβε τα οφειλόμενα από την Εναγόμενη χρήματα, παρουσίασε την εν λόγω επιταγή στην Τράπεζα προς εξόφληση και εκεί ενημερώθηκε ότι τούτη (η επιταγή), δεν ήταν δυνατό να τιμηθεί, καθότι ο σχετικός λογαριασμός της Εναγόμενης είχε παγοποιηθεί. Ακολούθως, και συνεπεία των πιο πάνω, η Ενάγουσα απευθύνθηκε στην Εναγόμενη και απαίτησε να της καταβάλει τα οφειλόμενα χρήματα. Η τελευταία, αναγνωρίζοντας εκ νέου την οφειλή της, της παρέδωσε έτερη, ήδη συμπληρωμένη επιταγή (από τον τραπεζικό της λογαριασμό από τον οποίο και εξέδωσε και την επιταγή Τεκμήριο 5), επί της οποίας, ως δικαιούχος, αναγράφετο κάποια Χριστίνα Γεωργίου και ως ποσό της επιταγής το ποσό των Λ.Κ.43.000,00 και αφού προηγουμένως διόρθωσε, τόσο ολογράφως, όσο και αριθμητικά το αναγραφόμενο επί της ρηθείσας επιταγής ποσό μετατρέποντας το σε Λ.Κ.32.500,00, ζήτησε από την Ενάγουσα να επισκεφθεί την Χριστίνα Γεωργίου (την οποία γνώριζε η τελευταία), και να της ζητήσει όπως οπισθογραφήσει τούτην, ώστε ακολούθως να καταστεί δυνατή η εξαργύρωση της από την ίδια την Ενάγουσα. Πρόκειται για το Τεκμήριο
6. Η Ενάγουσα ενήργησε ως η υπόδειξη της Εναγόμενης, και με τη συνοδεία της Εναγόμενης, έχοντας ήδη εξασφαλίσει την οπισθογράφηση της επιταγής από την Γεωργίου, επισκέφθηκε το υποκατάστημα της Τράπεζας, στην οποία, η εναγόμενη, διατηρούσε το σχετικό λογαριασμό της, και επιχείρησε να εξαργυρώσει την επιταγή. Εκεί, ο ταμίας της Τράπεζας αρνήθηκε να εξαργυρώσει την επιταγή, επικαλούμενος, αρχικά, τις διάφορες διορθώσεις που έγιναν επ' αυτής. Η Εναγόμενη, με τη δικαιολογία ότι το συγκεκριμένο φύλλο επιταγής αποτελούσε το τελευταίο από το σχετικό βιβλιάριο επιταγών που κατείχε, παρακάλεσε τον ταμία να αποδεχτεί την εξαργύρωση, πλην όμως το αίτημα της δεν έγινε δεχτό. Ο ταμίας, ακολούθως, σφράγισε την εν λόγω επιταγή με την ένδειξη «Ο ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ ΠΑΓΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ‑ ΚΑΠ» και αρνήθηκε να την εξαργυρώσει. Έκτοτε, η Ενάγουσα αρκετές φορές επικοινώνησε με την Εναγόμενη και απαιτούσε από την τελευταία να της καταβάλει τα οφειλόμενα χρήματα. Όταν σε κάποιο στάδιο, με γνώμονα τη όλη συμπεριφορά της Εναγόμενης, έκρινε ότι αυτή δεν σκόπευε να την εξοφλήσει, και σχημάτισε και την εικόνα ότι, ανέκαθεν οι προθέσεις της Εναγόμενης ήταν δόλιες και ότι σκοπός της ήταν να την ξεγελάσει και να της αποσπάσει χρήματα, επισκέφθηκε την Αστυνομία Κύπρου και συνομίλησε με τον αξιωματικό Άλκη Αλκιβιάδη, υποβάλλοντας προφορικά σ' αυτόν το σχετικό παράπονο της. Της υποβολής του ως άνω παραπόνου της, ακολούθησε η τηλεφωνική επικοινωνία του ρηθέντος αξιωματικού με την Εναγόμενη, στα πλαίσια της οποίας η τελευταία, αφού αναγνώρισε την οφειλή της, υπεσχέθη στον κύριο Αλκιβιάδη ότι εντός συγκεκριμένου χρονικού διαστήματος θα εξοφλούσε την Ενάγουσα. Η Ενάγουσα δεν προώθησε επισήμως την καταγγελία της, κατόπιν προτροπής και του συγκεκριμένου αξιωματικού, ο οποίος της πρότεινε να αναμένει ώστε να διαφανεί κατά πόσον η υπόσχεση της ενάγομενης θα υλοποιείτο. Αφού παρήλθε το συγκεκριμένο χρονικό περιθώριο και η Εναγόμενη δεν κατέβαλε τα οφειλόμενα προς αυτήν ποσά, η Ενάγουσα έδωσε οδηγίες στους δικηγόρους της, οι οποίοι και καταχώρησαν την υπό εξέταση αγωγή. Πριν την καταχώρηση της αγωγής και αφού η Εναγόμενη έμαθε ότι η Ενάγουσα επισκέφθηκε τον δικηγόρο, κύριο Κιτρομηλίδη, και τούτο κατά το έτος 2009, απέστειλε δύο μηνύματα στο κινητό τηλέφωνο της Ενάγουσας, με τα οποία παραπονείτο προς την τελευταία για την ενέργεια της να ζητήσει νομική βοήθεια από τον εν λόγω δικηγόρο. Με τα εν λόγω μηνύματα, η Εναγόμενη δεν αμφισβήτησε την οφειλή της προς την Ενάγουσα. Τέλος, η Ενάγουσα ισχυρίστηκε ότι, τα εν λόγω μηνύματα είναι αποθηκευμένα στη μνήμη του παλαιού της τηλεφώνου. Η εκδοχή της εναγόμενης Στην αντίπερα όχθη, η Εναγόμενη προώθησε τη θέση ότι το αρχικό δανειζόμενο, προς την ίδια, ποσό, ανέρχετο στις Λ.Κ.18.000,00 εκ των οποίων, Λ.Κ.9.000,00, επέστρεψε λίγες μέρες αργότερα κατόπιν σχετικής απαίτησης της Ενάγουσας. Το επιστραφέν αυτό ποσό των Λ.Κ.9.000,00, σταδιακά, το δανείστηκε, εκ νέου από τη ενάγουσα (βλ. 6η γραμμή από το τέλος της παραγράφου 9 της γραπτής της δήλωση). Ισχυρίστηκε ακόμα ότι, περί τα μέσα του 2004, ζήτησε από την Ενάγουσα να την δανείσει με ένα επιπρόσθετο ποσό εκ Λ.Κ.9.000,00, ποσό που όντως της κατέβαλε η Ενάγουσα και το οποίο αποτελούσε το τελευταίο ποσό που δανείστηκε από την τελευταία. Προώθησε και τον ισχυρισμό ότι, σε κάποιο στάδιο, περί τα έτη 2006 ‑ 2007, επικοινώνησε μαζί της ο αξιωματικός της αστυνομίας ΄Αλκης Αλκιβιάδης, ο οποίος την ενημέρωσε ότι η Ενάγουσα υπέβαλε εναντίον της παράπονο σε σχέση με τα κατά καιρούς δανεικά προς αυτήν χρήματα. Αυτή ανέφερε στον εν λόγω αξιωματικό ότι επέκειτο πώληση ακίνητης ιδιοκτησίας της μητέρας της και ότι εντός συγκεκριμένου χρονικού διαστήματος θα εξοφλούσε την τελευταία, και η συζήτησή τους δεν επεκτάθηκε περαιτέρω. Κατά την Εναγόμενη, τρεις περίπου μήνες αργότερα, κατόπιν πώλησης συγκεκριμένης ακίνητης περιουσίας της μητέρας της, ως οικογένεια, εισέπραξαν, ως προκαταβολή, το χρηματικό ποσό των Λ.Κ.50.000,00, εκ των οποίων, Λ.Κ.25.000,00, τοις μετρητοίς, κατέβαλε στην Ενάγουσα προς πλήρη εξόφληση όλων των οφειλών της. Ως ισχυρίστηκε, αν και μέχρι εκείνην τη στιγμή η Ενάγουσα κατείχε και την τελευταία εκδοθείσα από αυτή (την Εναγόμενη), επιταγή των Λ.Κ.32.500,00, διαπραγματεύτηκε μαζί της, για σκοπούς εξόφλησης των οφειλών της, προωθώντας σχετικά τη θέση ότι, το ποσό των Λ.Κ.32.500,00 δεν αντικατόπτριζε την πραγματική οφειλή της και ότι, σ' αυτό περιλαμβάνοντο εντελώς αδικαιολόγητοι και παράνομοι τόκοι που απαιτούσε η Ενάγουσα. Κατά την Εναγόμενη, το προσφερόμενο από αυτή ποσό των Λ.Κ.25.000,00 κάλυπτε πλήρως, το ολικό δανειζόμενο ποσό, περιλαμβανομένων και των τόκων στους οποίους δικαιούτο η Ενάγουσα. Η τελευταία, αποδεχόμενη το δικαιολογημένο του αιτήματος της Εναγόμενης, και με γνώμονα τη δυνατότητα να λάβει άμεσα, τοις μετρητοίς, το ποσό των Λ.Κ.25.000,00, απεδέχθη να εισπράξει τούτα προς πλήρη εξόφληση όλων των οφειλών της Εναγόμενης. Τούτη (η εξόφληση), έλαβε χώρα στις 17.07.
7. Με την καταβολή του εν λόγω ποσού, το όλο θέμα περί οφειλών της Εναγόμενης προς την Ενάγουσα είχε λήξει και ήταν ξεκάθαρο μεταξύ των δύο πλευρών ότι δεν όφειλε πλέον οποιαδήποτε χρήματα προς αυτήν. Ήταν δε ακριβώς η θέση της Εναγόμενης ότι, το εντελώς αδικαιολόγητο της παρούσας αγωγής και η απόδειξη περί του ότι η Ενάγουσα ψεύδεται αναφορικά με τους ισχυρισμούς που προώθησε στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας, προκύπτει αβίαστα από το γεγονός ότι, ενώ η υποβολή του παραπόνου της προς την Αστυνομία έγινε κάποιους μήνες πριν τις 17.07.07, ημέρα κατά την οποία έλαβε και τις Λ.Κ.25.000,00, η Ενάγουσα ανέμενε τρία ολόκληρα χρόνια, εντελώς αδικαιολόγητα, να προωθήσει την παρούσα αγωγή. Αξιολόγηση Μαρτυρίας Η Ενάγουσα Η Ενάγουσα μου έκανε καταπληκτική εντύπωση ως μάρτυρας. Δεν έχω καμία απολύτως αμφιβολία ότι στο Δικαστήριο είπε όλη την αλήθεια αναφορικά με τα γεγονότα που περιβάλλουν την υπό εξέταση υπόθεση. Πάρα της αντεξέτασης που έτυχε, η αξιοπιστία της δεν κλονίστηκε. Οι δε κάποιες μικροαντιφάσεις που παρουσιάζει η μαρτυρία της, κρίνονται εντελώς επουσιώδεις και δεν μπορούν, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, να αποτελέσουν τη βάση για ανατροπή της πιο πάνω εκφρασθείσας αξιολόγησης της μαρτυρίας της. Καθ' όλον τον χρόνο που τούτη κατέθετε ενώπιον του Δικαστηρίου, ήταν έκδηλη η ειλικρινής πικρία που ένιωθε λόγω της μη εξόφλησής της από την Εναγόμενη. Έκδηλη ήταν και η απόγνωση της, πηγάζουσα από το γεγονός ότι τα χρήματα που δάνεισε προς την Εναγόμενη αφορούσαν στις αποταμιεύσεις της, απότοκο των κόπων μιας ολόκληρης ζωής. Το αξιόπιστο ή μη ενός μάρτυρα, δεν εξετάζεται σε συνάρτηση με το πώς κάποιο άλλο τρίτο πρόσωπο θα ενεργούσε υπό τις ίδιες περιστάσεις, αλλά με το κατά πόσον ο ενώπιον του Δικαστηρίου μάρτυρας έπεισε για την αλήθεια των διαφόρων ισχυρισμών του. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η Ενάγουσα, αποδεχόμενη τις κατά καιρούς υποσχέσεις της Εναγόμενης και/ή τους λόγους που η τελευταία προέβαλε ως ανάγκη για να τύχει δανεισμού από αυτή, υπέκυπτε στις απαιτήσεις της Εναγόμενης και δάνειζε τούτην με διάφορα χρηματικά ποσά. Τούτο εξάλλου δεν αμφισβητείται από την Εναγόμενη. Ας μην λησμονείται, επίσης, ότι η Εναγόμενη, κατά καιρούς, παρέδιδε στην Ενάγουσα, είτε έγγραφα με τα οποία αναγνώριζε την εκάστοτε οφειλή της, είτε ακόμα και επιταγές, και δη έγγραφα αρκούντως αποδεικτικά της όποιας τέτοιας οφειλής της. Ήταν και αυτά, ακριβώς, μέρος των δεδομένων που η Ενάγουσα συνυπολόγιζε για να αποδεχτεί να δανείσει την Εναγόμενη τα χρήματα που της ζητούσε. Η Ενάγουσα, σε κάθε προσπάθεια του συνηγόρου της Εναγόμενης να αμφισβητήσει την ορθότητα και αλήθεια των ισχυρισμών της, έδιδε πειστικές εξηγήσεις για τους λόγους που ενήργησε ως ενήργησε. Ενδεικτική ήταν ακριβώς και η θέση της ότι κατά το έτος 2009 η Εναγόμενη της απέστειλε μηνύματα, τα οποία έχει ακόμα αποθηκευμένα στο κινητό της τηλέφωνο, με τα οποία, όχι απλά δεν αμφισβητούσε την οφειλή της, αλλά, αποδεχόμενη, προφανώς, τούτη, κάκιζε την Ενάγουσα για την ενέργειά της να ζητήσει τη συμβουλή δικηγόρου χωρίς προηγουμένως να διαβουλευθεί μαζί της. Σημειώνεται στο σημείο αυτό ότι, η ρηθείσα θέση της Ενάγουσας δεν αμφισβητήθηκε από τον συνήγορο Υπεράσπισης, ούτε και η Εναγόμενη αρνήθηκε ότι απέστειλε μηνύματα κατά το 2009 προς τη Ενάγουσα. Τουναντίον (θέμα με το οποίο θα καταπιαστώ ειδικότερα κατά το στάδιο της αξιολόγησης της μαρτυρίας της Εναγόμενης), η τελευταία προώθησε εντελώς συγκεχυμένους και γενικούς ισχυρισμούς με έκδηλη την προσπάθεια να μη συσχετιστεί η εν λόγω επικοινωνία τους με την εκκρεμούσα, τότε, οφειλή της προς την Ενάγουσα. Δεν θεωρώ άσχετο με την ειλικρίνεια της Ενάγουσας το γεγονός ότι, καθ' ον χρόνο απαντούσε σε ερώτηση του συνηγόρου της αναφορικά με το γιατί παρά τη μέχρι τότε μη εξόφληση των λοιπών οφειλόμενων της Εναγόμενης, προχώρησε και δάνεισε την τελευταία με περαιτέρω Λ.Κ.9.000,00, δεν άντεξε και ξέσπασε σε κλάματα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Ενάγουσα είναι ένα αφελές πρόσωπο, ευκολόπιστο και έτοιμο να αποδεχτεί την όποια δικαιολογία της έδιδε η Εναγόμενη. Ενδεικτικό της αφέλειας της είναι και το γεγονός ότι πίστεψε ότι μπορούσε με τη χρήση του Τεκμηρίου 2 να εισπράξει από την Τράπεζα, στην οποία διατηρούσε λογαριασμό η Εναγόμενη, το οφειλόμενο προς αυτήν ποσό. Υπενθυμίζω, στο σημείο αυτό, ότι για την ενέργειά της αυτή (η οποία δεν αμφισβητήθηκε), έτυχε του χλευασμού των υπαλλήλων της Τράπεζας. Επίσης, ενδεικτικό και πάλι της αφέλειας και ευπείθειας που χαρακτηρίζει την Ενάγουσα, ήταν και η αποδοχή, ως μέσο είσπραξης χρημάτων, της τελευταίας εκδοθείσας από την Εναγόμενη επιταγής, επί της οποίας η τελευταία προέβη σε διορθωτικές συμπληρώσεις, τόσο επί του ολογράφως αναγραφόμενου ποσού, όσο και επί του αριθμητικού ποσού, εις τρόπο που ο οποιοσδήποτε πολίτης που γνώριζε απλά τα βασικά περί των οικονομικών συναλλαγών που διενεργούνται μέσω επιταγών, θα αντιλαμβανόταν ότι ήταν αδύνατο, με την εν λόγω επιταγή, να εισπραχθούν τα οφειλόμενα προς αυτήν χρήματα. Επί του προκειμένου, τονίζεται στο σημείο αυτό ότι, η Εναγόμενη, όχι απλά δεν αμφισβήτησε ότι εξέδωσε την εν λόγω επιταγή για, αλλά επιπροσθέτως, παραδέχθηκε, αφενός ότι είναι η ίδια που προχώρησε και στις διάφορες επ' αυτής διορθώσεις, και, αφετέρου ότι συνόδευσε την Ενάγουσα κατά την επίσκεψη της στην Τράπεζα για να την εξαργυρώσει. Επίσης, ενδεικτικό της ειλικρίνειας της Ενάγουσας, είναι και το γεγονός ότι, μέσω του συνηγόρου της, πλην όμως, προφανώς, με τη δική της συγκατάθεση και εντολή, περιόρισε το ποσό της απαίτησης της, παρά το γεγονός ότι, για το αρχικά απαιτούμενο ποσό των ΛΚ32.500,00, κατείχε, ως αποδεικτικό μέσο, τη μόλις πιο πάνω αναφερόμενη επιταγή που εξέδωσε η Εναγόμενη (Τεκμήριο 6). Τη μαρτυρία της Ενάγουσας την αποδέχομαι στο σύνολό της. Η Εναγόμενη Όσον αφορά στην Εναγόμενη, αυτή μου έκανε τη χείριστη των εντυπώσεων. Η μαρτυρία της παρουσιάζει ουσιώδεις αντιφάσεις και σε κάποια σημεία της συγκρούεται και με την κοινή λογική. Χαρακτηρίζεται δε από υπεκφυγές στο να τοποθετηθεί, ειδικά, επί των θέσεων που της υποβάλλοντο και τούτο, χωρίς καμία αμφιβολία, με μόνο σκοπό να αποφύγει να προωθήσει οποιανδήποτε θέση εναντίον των συμφερόντων της. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι η Εναγόμενη είναι ένα ευφυές άτομο και καλός χρήστης της ελληνικής γλώσσας, που δυστυχώς όμως χρησιμοποίησε τα δύο αυτά προτερήματά της με σκοπό να προωθήσει ψευδείς και αναληθείς ισχυρισμούς ενώπιον του Δικαστηρίου, ώστε να αποφύγει την έκδοση απόφασης, εναντίον της. Για σκοπούς αιτιολογίας της μόλις πιο πάνω εκφρασθείσας κρίσης μου, σημειώνω τα εξής: Θεωρώ εντελώς αδιανόητο, η Εναγόμενη να γνωρίζει περί του ότι η Ενάγουσα, λίγους μήνες πριν τις 17.07.07, την έχει καταγγείλει στην Αστυνομία, και στις 17.07.07, να παραδίδει στην Ενάγουσα Λ.Κ.25.000,00, προς εξόφληση των οφειλών της και να μην αναζητεί και/ή απαιτεί και/ή ενεργεί με τρόπο ώστε να λάβει κάποιας μορφής απόδειξη καταβολής των εν λόγω χρημάτων ή έστω έγγραφη αναγνώριση από την Ενάγουσα ότι οι οποιεσδήποτε οφειλές της έχουν εξοφληθεί, πόσο μάλλον όταν, η ενάγουσα, κατείχε διάφορα έγγραφα, που ετοίμασε η εναγόμενη, με τα οποία αναγνώριζε την οφειλή της προς αυτή. Θεωρώ επίσης εντελώς αδικαιολόγητο, η Εναγόμενη να συνεχίζει να έχει επικοινωνία με την Ενάγουσα μετά τις 17.07.07, πάντα σε σχέση με τα δανεικά προς αυτή χρήματα, αν, όντως όπως ισχυρίζεται, την μόλις πιο πάνω αναφερόμενη ημερομηνία, εξόφλησε πλήρως την Ενάγουσα. Ποιος ο λόγος να συνεχίσει η Ενάγουσα να επικοινωνεί μαζί της αναφορικά με τα χρήματα που την δάνεισε, κάτω από αυτές τις περιστάσεις; Επί του προκειμένου, υπενθυμίζω στο σημείο αυτό ότι, είναι η ίδια η Εναγόμενη που ισχυρίστηκε ότι, μέχρι και την καταχώρηση της αγωγής, είχε επικοινωνία με την Ενάγουσα σε σχέση με τα κατά καιρούς δανεικά προς αυτή χρήματα. Πιο συγκεκριμένα, κατά το στάδιο της αντεξέτασής της, της υπεβλήθη ότι κατά το έτος 2009, και σε συνάρτηση με το γεγονός ότι η Ενάγουσα ζήτησε τις υπηρεσίες δικηγόρου για τα οφειλόμενα από την Εναγόμενη χρήματα, απέστειλε γραπτά μηνύματα στο κινητό τηλέφωνο της Ενάγουσας και ότι, σε επικοινωνία που είχε με την τελευταία, εκδήλωσε την πρόθεση της να εξοφλήσει τα οφειλόμενα προς αυτήν ποσά. Ως προς το θέμα των μηνυμάτων, η Εναγόμενη περιορίστηκε απλά στο να αναφέρει ότι όντως συνέχισε η επικοινωνία μεταξύ των διάδικων μέχρι και την καταχώρηση της υπό εξέταση αγωγής, ενώ αναφορικά με την εκδήλωση της πρόθεσης της να εξοφλήσει το οφειλόμενο ποσό, με εντελώς μη πειστικό τρόπο και με ξεκάθαρη την προσπάθεια υπεκφυγής, ισχυρίστηκε ότι δεν κατανόησε τι της υποβαλλόταν. Κάτι άλλο που δεικνύει ξεκάθαρα το αναληθές των θέσεων της Εναγόμενης, είναι και ο ισχυρισμός της ότι, κατά τις 17.07.07, το πραγματικό ποσό που όφειλε στην Ενάγουσα ανέρχετο στις Λ.Κ.25.000,00, που εν τέλει της κατέβαλε προς εξόφληση, στο οποίο ποσό συμπεριλαμβάνονταν και οι τόκοι στους οποίους δικαιούτο η Ενάγουσα. Και τούτο γιατί, όχι απλά δεν έδωσε επαρκή εξήγηση για το πώς προκύπτει το ποσό των Λ.Κ.25.000,00, αλλά, τουναντίον, με τα όσα η ίδια ανέφερε σχετικά, ο ρηθείς ισχυρισμός της, καταρρίπτεται. Υπενθυμίζω ότι, κατά την Εναγόμενη, μετά τον αρχικό δανεισμό των Λ.Κ.18.000,00, και την, εντός ολίγων ημερών, επιστροφή των Λ.Κ.9.000,00 εξ αυτών, η Ενάγουσα, σταδιακά, τη δάνεισε εκ νέου με το συνολικό ποσό των Λ.Κ.9.000,00, και ακολούθως, ο τελευταίος δανεισμός αφορούσε, επίσης σε ποσό Λ.Κ.9.000,00 που δόθηκε κατά το έτος
8. Επομένως, στην καλύτερη, για την Εναγόμενη, των περιπτώσεων, η οφειλή της, χωρίς να συνυπολογίζονται οι όποιοι τόκοι, ανέρχετο στις Λ.Κ.27.000,
9. Ούτε η λοιπή ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία, ως τούτη προκύπτει από το περιεχόμενο των διαφόρων εγγράφων και/ή επιταγών που η ίδια η Εναγόμενη συνέταξε και/ή εξέδωσε, συμβαδίζουν ή υποστηρίζουν αυτήν την εντελώς γενική θέση της Εναγόμενης. Είναι ξεκάθαρο, από το περιεχόμενο των σχετικών Τεκμηρίων, ότι αρχικά η Ενάγουσα τη δάνεισε με το ποσό των Λ.Κ.20.532,00 (βλέπε τεκμήρια 1,3 και 4) και ότι, κατά το 2004, η Εναγόμενη, αναγνώρισε ότι το χρέος της μετατράπηκε σε Λ.Κ.31.000,00 και/ή Λ.Κ.32.500,00 (βλέπε Τεκμήρια 5 και 6). Εκείνο που χωρίς καμία αμφιβολία μπορεί να ειπωθεί, είναι ότι, το περιεχόμενο όλων αυτών των τεκμηρίων, συνηγορεί και/ή ενισχύει και/ή ακόμα αποδεικνύει το αληθές των σχετικών ισχυρισμών της Ενάγουσας και όχι της Εναγόμενης, τους οποίους και καταρρίπτει. Σε συνάρτηση με την μόλις πιο πάνω ανάλυση, και αναφορικά με τις συνθήκες και λόγους για τους οποίους η Εναγόμενη εξέδιδε τις διάφορες επιταγές και/ή συνέτασσε τα διάφορα έγγραφα αναγνώρισης χρέους, η θέση της ήταν ότι, κάθε φορά που η Ενάγουσα τη δάνειζε χρήματα, απαιτούσε από αυτή, είτε να της υπογράψει κάποιο έγγραφο με το οποίο να αναγνωρίζει την εκάστοτε οφειλή της, είτε να της εκδίδει σχετική επιταγή. Ήταν δε ο ισχυρισμός της, ως σημειώθηκε και ανωτέρω, ότι, πέραν του αρχικού δανείου των Λ.Κ.18.000,00, και του τελικού, εκ Λ.Κ.9.000,00, στο μεσοδιάστημα, η Ενάγουσα σταδιακά, τη δάνεισε και με άλλα χρηματικά ποσά συνολικού ύψους Λ.Κ.9.000,
10. Πώς συνάδουν οι πιο πάνω θέσεις της Εναγόμενης με το γεγονός ότι τέτοια έγγραφα αναγνώρισης χρέους και/ή επιταγές συντάχθηκαν και/ή εκδόθηκαν μόνο για τον αρχικό δανεισμό και την τελική οφειλή της; Πώς και η Ενάγουσα δεν απαίτησε παρόμοια κατοχύρωση για τις λοιπές Λ.Κ.9.000,00 που τάχα τη δάνεισε στο μεσοδιάστημα; Ως προς τον ισχυρισμό της Εναγόμενης ότι λίγες μέρες μετά τον αρχικό δανεισμό της, επέστρεψε στην Ενάγουσα Λ.Κ.9.000,00, με γνώμονα τη λοιπή σχετική ενώπιον μου μαρτυρία, προκύπτει το εξής λογικό ερώτημα: Πώς είναι δυνατόν, κατά τον Αύγουστο του 2003, (η Εναγόμενη αποδέχθηκε, σχετική με τον χρόνο, υποβολή του συνηγόρου της Ενάγουσας), να δανείστηκε το αρχικό ποσό, (είτε τούτο ήταν Λ.Κ.18.000,00, ως ισχυρίστηκε η Εναγόμενη, είτε Λ.Κ.20.532,00, ως ισχυρίστηκε η Ενάγουσα), λίγες μέρες αργότερα, πλην όμως εντός του Αυγούστου του 2003 (σχετικό είναι το περιεχόμενο της παραγράφου 4 της γραπτής της δήλωσης, και η σχετική διευκρίνιση που έδωσε κατά το στάδιο της αντεξέτασής της), να επιστρέφει Λ.Κ.9.000,00 εξ αυτών, και στις 09.09.03, προς εξασφάλιση της Ενάγουσας, να συντάσσει το Τεκμήριο 2 με το οποίο δίδει δήθεν οδηγίες, προς την Τράπεζα της να καταβάλει από τον λογαριασμό της, προς την Ενάγουσα, το χρηματικό ποσό των Λ.Κ.21.000,00; Αν όντως επέστρεψε εντός του Αυγούστου του 2003 τις Λ.Κ.9.000,00, τότε η οφειλή της προς την Ενάγουσα κατά τις 09.09.03 που συνέταξε το Τεκμήριο 2, θα ανερχόταν, σύμφωνα πάντα με τα δικά της λεγόμενα, σε Λ.Κ.9.000,00, και όχι Λ.Κ.21.000,00 που κατέγραψε επί του Τεκμηρίου
11. Τέλος, μεγάλο μέρος των ισχυρισμών της Εναγόμενης, προωθήθηκαν υπό μορφή αντικρουστικής (ως προς τους σχετικούς ισχυρισμούς της Ενάγουσας) μαρτυρίας, οι οποίοι τέθηκαν για πρώτη φορά μέσω της δια ζώσης μαρτυρίας της, χωρίς προηγουμένως να τεθούν, είτε δικογραφικά, είτε δια σχετικών υποβολών και/ή θέσεων προς την Ενάγουσα, κατά το στάδιο που αντεξεταζόταν. Τούτο είχε ως αποτέλεσμα, για τους εν λόγω ισχυρισμούς της Εναγόμενης, να μην δοθεί η ευκαιρία στην Ενάγουσα να τοποθετηθεί και/ή εν πάση περιπτώσει να εκφράσει σχετική θέση. Ως αναφέρθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο (βλέπε Frederickou School Co. Ltd κ.α. ν Acuac Inc.