← Κύπρος

ELITE CONSTRUCTION LTD ν. ΙΦΙΓΕΝΕΙΑΣ ΠΑΠΑΖΑΧΑΡΙΟΥ κ.α., Αρ.Αγωγής: 5301/2013, 31/7/2017

ELITE CONSTRUCTION LTD ν. ΙΦΙΓΕΝΕΙΑΣ ΠΑΠΑΖΑΧΑΡΙΟΥ κ.α., Αρ.Αγωγής: 5301/2013, 31/7/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2017:A206 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Γ.Κυριακίδου, Α.Ε.Δ. Αρ.Αγωγής: 5301/2013 Μεταξύ: ELITE CONSTRUCTION LTD Ενάγουσας και

  1. ΙΦΙΓΕΝΕΙΑΣ ΠΑΠΑΖΑΧΑΡΙΟΥ
  2. ΙΩΑΝΝΑΣ ΠΑΠΑΖΑΧΑΡΙΟΥ Εναγομένων Αίτηση ημερομηνίας 30.03.2017 Ημερομηνία: 31.07.2017 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Αιτήτρια-Ενάγουσα: κα Χαραλάμπους Για Καθ' ων η αίτηση-Εναγόμενες: κα Σκαρπάρη ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα αίτηση η Αιτήτρια-Ενάγουσα επιζητεί: Α. Διάταγμα ακύρωσης και/ή παραμερισμού και/ή αποκλεισμού και/ή διαγραφής της Ανταπαίτησης. Β. Διαζευκτικά, Διάταγμα ακύρωσης και/ή παραμερισμού και/ή αποκλεισμού και/ή διαγραφής της Ανταπαίτησης με βάση το Άρθρο 36 της Συμφωνίας ημερ. 12.10.
  3. Γ. Διαζευκτικά, Διάταγμα για απόρριψη και/ή αποκλεισμό και/ή διαγραφή της Ανταπαίτησης λόγω του ότι δεν είναι πρόσφορο (expedient) να εκδικαστεί μαζί η Απαίτηση και η Ανταπαίτηση και/ή η Ανταπαίτηση θα καθυστερήσει και/ή θα περιπλέξει την όλη διαδικασία και/ή θα προκαλέσει δυσχέρεια (inconvenience) στη διεκδίκηση των δικαιωμάτων της Ενάγουσας. Δ. Διαζευκτικά, Διάταγμα αναστολής κάθε διαδικασίας που αφορά την Ανταπαίτηση γιατί το Δικαστήριο δεν είναι το πλέον κατάλληλο και αρμόδιο για εκδίκαση της Ανταπαίτησης. Ε. Διαζευκτικά, Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσεται η διαγραφή και/ή απόρριψη της Ανταπαίτησης λόγω του ότι δεν αποκαλύπτει οιανδήποτε εύλογη αιτία αγωγής και/ή απαίτησης (reasonable cause of action) και/ή δεν συνδέεται με τα επίδικα θέματα και/ή δεν ενδείκνυται να εκδικαστεί στα πλαίσια της παρούσης αγωγής και/ή είναι αχρείαστη και/ή επιπόλαια και/ή εκδικητική (frivolous or vexatious) και τείνει στην καθυστέρηση της δίκαιης εκδίκασης της Αγωγής. Η Αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.19 Θ.3,4 και 26, Δ.21 ΘΘ. 1-15, Δ.26, Δ.27 Θ.1,2 και 3, Δ.48 ΘΘ. 1- 9, Δ.49, Δ.57, Δ.64, στα άρθρα 1,2,3,6,7,8,10,11,12,13,14,19,20 κι 26 του Περί Διαιτησίας Νόμου, Κεφ.4, στα Άρθρα 28 και 30 του Συντάγματος, στα άρθρα 6,13 και 14 του ΕΣΔΑ και στην ακολουθούμενη πρακτική, στις γενικές και συμφυείς εξουσίες και νομολογία του Δικαστηρίου. Οι Καθ' ων η Αίτηση-Εναγόμενες 1 και 2 καταχώρησαν ένσταση η οποία στηρίζεται στους εξής λόγους ένστασης οι οποίοι περιέχονται στο σώμα της (παρατίθενται αυτούσιοι):
  4. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις επιτυχίας της επίδικης Αίτησης.
  5. Έγκριση της παρούσας Αίτησης αποσκοπεί στα πιο κάτω: (α) να προδικάσει το αποτέλεσμα της Έφεσης υπ' αριθμό 25/15 την οποία ήγειρε η Ενάγουσα στα πλαίσια της παρούσας αγωγής και/ή (β) να μετατρέψει το πρωτόδικο Δικαστήριο σε Εφετείο και/ή (γ) η παρούσα Αίτηση καταχωρήθηκε με αλλότριους σκοπούς, ήτοι την προώθηση της έφεσης 25/15 η οποία καταχωρήθηκε εναντίον απόφασης του παρόντος Δικαστηρίου υπό διαφορετική σύνθεση με βάση την οποία απερρίφθη αίτηση της Ενάγουσας για συνοπτική απόφαση.
  6. Η παρούσα Αίτηση αποτελεί πρόδηλη κατάχρηση διαδικασίας αφού προωθείται με σκοπό (α) την προώθηση παράλληλης διαδικασίας διορισμού διαιτητή για θέματα που είναι αλληλένδετα με την παρούσα Αγωγή και (β) την καθυστέρηση προγενέστερης Αίτησης ημερομηνίας 16/01/2017 την οποία προωθούν οι Εναγόμενες για αναστολή της εν λόγω διαδικασίας.
  7. Τυχόν επιτυχία της παρούσας Αίτησης θα καταστρατηγήσει και/ή θα είναι αντίθετη με προηγούμενη απόφαση του παρόντος Δικαστηρίου υπό διαφορετική σύνθεση και/ή θα αποτελεί υπέρβαση δικαιοδοσίας και/ή θα αποτελεί αναθεώρηση προηγούμενης απόφασης του παρόντος Δικαστηρίου υπό διαφορετική σύνθεση και/ή τα θέματα που εγείρονται στην παρούσα Αίτηση αποτελούν ζητήματα τα οποία είναι δεδικασμένα με βάση την αρχή του issue estoppel.
  8. Η παρούσα Αίτηση προβάλλεται με υπέρμετρη καθυστέρηση πέραν των 2 ετών αφότου έκλεισαν τα δικόγραφα.
  9. Διαγραφή της Ανταπαίτησης αποτελεί εξαιρετικό μέτρο το οποίο εφαρμόζεται εφόσον το δικόγραφο κριθεί ανυπόστατο και περαιτέρω θα προκαλέσει υπέρμετρη αδικία στις Εναγόμενες.
  10. Με την καταχώρηση της Υπεράσπισης στην Ανταπαίτηση η Αιτήτρια αποδέχθηκε ανεπιφύλακτα την δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου αναφορικά με τα οποιαδήποτε θέματα αναφέρονται στην Ανταπαίτηση και ως εκ τούτου το άρθρο 36 της Συμφωνίας δεν τυγχάνει εφαρμογής. Κατά την ακροαματική διαδικασία οι ευπαίδευτοι συνήγοροι με τις εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις τους υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις των διαδίκων. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Εξετάζοντας τα αιτητικά υπό στοιχεία Α, Γ και Ε σημειώνεται ότι ζήτημα παραμερισμού ή διαγραφής ενός δικογράφου, όπως η Ανταπαίτηση στην παρούσα που αφορούν τα πιο πάνω αιτητικά εγείρεται όταν το δικόγραφο δεν αποκαλύπτει καλή βάση αγωγής ή η αγωγή είναι ενοχλητική ή σκανδαλώδης. H Δ.27 θ.3 στην οποία, μεταξύ άλλων, στηρίζεται η αίτηση προβλέπει ότι: «Το Δικαστήριο μπορεί να διατάξει όπως οιονδήποτε δικόγραφο διαγραφεί για το λόγο ότι δεν περιέχει λογικό αγώγιμο δικαίωμα ή απάντηση και σε τέτοια περίπτωση ή σε περίπτωση που η αγωγή ή η υπεράσπιση φανεί από τα δικόγραφα ότι είναι μηδαμινή ή ενοχλητική, το Δικαστήριο μπορεί να διατάξει όπως η αγωγή ανασταλεί ή απορριφθεί, ή να εκδώσει απόφαση που θα είναι δίκαια.» Σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.27 θ.3, όταν η βάση της αγωγής ή υπεράσπισης που αποκαλύπτεται με τα δικόγραφα δεν έχει βάση συζήτησης, ή στην περίπτωση που φαίνεται ότι είναι επιπόλαιη ή ενοχλητική, το Δικαστήριο έχει τη διακριτική ευχέρεια να απορρίψει την απαίτηση ή την υπεράσπιση. Η επιλογή των προνοιών της πιο πάνω διάταξης είναι κατάλληλη μόνο σε περιπτώσεις που είναι απλές, προφανείς και ξεκάθαρες. Όπου η διάγνωση του ζητήματος απαιτεί πολλή εξέταση, επιχειρηματολογία και περίσκεψη ή λήψη μαρτυρίας, δεν εφαρμόζονται. (βλ. Βιομηχανία Χαρ. Αλωνεύτης Λτδ κ.α. ν. Alpha Bank Ltd

(2003)1 ΑΑΔ 990, Δημοκρατία ν. Γεωργίου
(2003)1 ΑΑΔ 704). Η πιο πάνω θεσμική διάταξη θα τίθετο σε εφαρμογή μόνο σε μια προφανή και ξεκάθαρη υπόθεση που δεν είναι η παρούσα. Εν όψει των πιο πάνω, δεν δικαιολογείται η διαγραφή της Ανταπαίτησης. Όπως ήδη αναφέρθηκε η αίτηση βασίζεται επίσης στη Δ.19 θ.2, 4 και 26. Ο θ.4 σε δική μου μετάφραση αναφέρει ότι κάθε δικόγραφο θα περιέχει και περιέχει μόνο έκθεση σε συνοπτική μορφή των ουσιωδών γεγονότων πάνω στα οποία ο διάδικος στηρίζει την απαίτηση του ή την υπεράσπιση του και δεν θα περιέχει μαρτυρία με την οποία τα γεγονότα αυτά αποδεικνύονται. Εξ άλλου ο θ.26 αναφέρει ότι το Δικαστήριο μπορεί σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας να διατάξει τη διαγραφή ή την τροποποίηση οποιασδήποτε οπισθογράφησης ή δικογράφων τα οποία δυνατό να είναι μη αναγκαία ή σκανδαλώδη ή τα οποία τείνουν να επηρεάσουν ή να θέσουν σε αμηχανία ή να καθυστερήσουν τη δίκαιη διεξαγωγή της αγωγής. Οι πρόνοιες της Δ.19 θ.26, είναι πανομοιότυπες με αυτές της Δ.19 θ.27 του Supreme Court Practice του 1959, της Αγγλίας (βλ. The Annual Practice 1959 p. 477). Οι πρόνοιες του αγγλικού κανονισμού υπήρξαν το αντικείμενο ερμηνείας σε σωρεία αποφάσεων. Όπως αναφέρεται σε σχόλιο στο The Annual Practice (ανωτέρω) στη σελ. 477, η διατύπωση (language) του κανόνα είναι ευρεία αλλά η εφαρμογή του περιορίστηκε σε κάποια έκταση με τις αποφάσεις που δόθηκαν σε σχέση μ' αυτόν. Θα έλεγα δε ότι η γενική εφαρμογή του κανόνα καθορίζεται με την απόφαση του Bowen L.J. στην υπόθεση Knowies v. Roberts 38 Ch D. 270, όπου αναφέρεται ότι το Δικαστήριο δεν θα πρέπει να υπαγορεύει στα μέρη πως να συντάσσουν τα δικόγραφα και ότι αυτός ο κανόνας θα πρέπει να τηρείται σαν ιερός. Από την άλλη όμως ο κανόνας αυτός υπόκειται στον περιορισμό ότι τα μέρη δεν πρέπει να παραβιάζουν τους κανόνες ετοιμασίας των δικογράφων και αν κάποιος διάδικος εισάγει δικόγραφο που είναι αχρείαστο, και τείνει να επηρεάσει δυσμενώς και να καθυστερήσει την εκδίκαση της αγωγής, τότε το δικόγραφο αυτό είναι πέραν των δικαιωμάτων του. Όσον αφορά ειδικότερα την έννοια του αχρείαστου δικογράφου σε σχόλιο στο Annual Practice του 1959 και πάλι στη σελ. 477 αναφέρεται ότι το γεγονός και μόνο ότι το δικόγραφο του αντιδίκου περιέχει κάποια αχρείαστα θέματα δεν είναι ικανοποιητικός λόγος για αίτηση σύμφωνα με τον κανονισμό αυτό. Κάποια δήλωση δεν διαγράφεται απλά και μόνο επειδή είναι αχρείαστη, εφόσον κατά τα άλλα είναι αβλαβής. Έτσι, αν ουσιώδη γεγονότα διατυπώνονταν με αχρείαστη μακρηγορία ή με αχρείαστη λεπτομέρεια, το δικόγραφο δεν θα διαγραφεί. Αν όμως εντελώς επουσιώδη θέματα καταγράφονται με τέτοιο τρόπο ώστε ο αιτητής να πρέπει να απαντήσει σ' αυτά και με αυτό τον τρόπο εγείρονται άσχετα θέματα τα οποία θα καταλήξουν στην πρόκληση εξόδων, ταλαιπωρίας και καθυστέρησης, τότε αυτά θα διαγραφούν γιατί θα επηρεάσουν τη δίκαιη εκδίκαση της υπόθεσης. Με τη Δ.21 θ.10 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας στην οποία επίσης στηρίζεται η αίτηση παρέχεται εξουσία στο Δικαστήριο να διατάξει αποκλεισμό ή διαγραφή Ανταπαίτησης όταν ο Ενάγων ισχυρίζεται ότι θα έπρεπε να εγερθεί άλλη αγωγή για τα ζητήματα που η Ανταπαίτηση αφορά. Παρά το ότι η Δ.21 Θ10 δεν καθορίζει τα κριτήρια για αποκλεισμό μιας Ανταπαίτησης αυτά πηγάζουν από τη νομολογία (βλ. Σιακόλας ν Federal Bank of Lebanon (SAL)
(1992)1 AAΔ 710 και Athina Learthergoods Ltd v Ιωακείμ Χαραλάμπους κ.α.
(2001)1 ΑΑΔ 787, 804), στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα: «Καθώς έχει προαναφερθεί το θέμα διέπεται από το θ.10 της Δ.21. Ο τελευταίος έχει ερμηνευθεί στην Σιακόλας ν. Federal Bank of Lebanon (SAL)
(1992)1 Α.Α.Δ 710, 714, στην οποία οι σχετικές αρχές έχουν επεξηγηθεί ως εξής: «
(1)Παρέχεται διακριτική ευχέρεια στο δικαστήριο να αποκλείσει τη συνεκδίκαση της ανταπαίτησης με την αγωγή εφόσον τούτο κρίνεται πρέπον.
(2)Η σχετική εξουσία του Δικαστηρίου είναι συνυφασμένη με την καλή απονομή της δικαιοσύνης η οποία συναρτάται άμεσα με την απρόσκοπτη κατά το δυνατό διεκπεραίωση της δίκης.
(3)Η Αγγλική Νομολογία, ερμηνευτική των αντίστοιχων αγγλικών δικονομικών προνοιών στις οποίες η Δ.21,θ.10 είναι προσαρμοσμένη αναγνωρίζει ευρεία διακριτική ευχέρεια στο δικαστήριο να αποκλείσει ανταπαίτηση οποτεδήποτε κρίνεται ότι συνεκδίκαση της με την αγωγή δεν είναι πρόσφορος (expedient) ή θα προκαλέσει δυσχέρεια (inconvenience) στη διεκδίκηση των δικαιωμάτων του ενάγοντος.
(4)Ενδεχόμενο πρόκλησης σημαντικής καθυστέρησης στην εκδίκαση της αγωγής συνιστά δυσχέρεια που παρέχει έρεισμα για τον αποκλεισμό της ανταπαίτησης.
(5)Το κυριαρχικό στοιχείο στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου είναι το πρόσφορο της εκδίκασης της ανταπαίτησης συγχρόνως με την αγωγή και η πιθανότητα πρόκλησης δυσχέρειας στον ενάγοντα απ' αυτό το ενδεχόμενο.» Όπως προκύπτει η Ανταπαίτηση αφορά κακοτεχνίες, ελαττωματικές εργασίες και πληρωμές υπεργολάβων από τις Eναγόμενες που άπτονται του ΕΠ18 που αφορά την απαίτηση. Από τα πιο πάνω προκύπτει συνάφεια των επίδικων θεμάτων η ανταπαίτηση αφορά το ίδιο σύμπλεγμα γεγονότων όπως και η απαίτηση. Με βάση τα πιο πάνω κρίνω ότι η συνεκδίκαση είναι αναγκαία. Λαμβάνοντας εξάλλου υπόψη ότι η Υπεράσπιση των Εναγομένων δεν διαφέρει από την Ανταπαίτηση δεν θεωρώ ότι ενδέχεται να προκληθεί καθυστέρηση ούτε περιπλοκή ή σύγχυση στη διεξαγωγή της δίκης. Εν όψει των πιο πάνω, ασκώντας την διακριτική μου ευχέρεια, κρίνω ότι δεν πρέπει να αποκλειστεί η συνεκδίκαση της Ανταπαίτησης στην παρούσα υπόθεση. Η Αιτήτρια ζητά επίσης με το αιτητικό Δ αναστολή κάθε διαδικασίας γιατί το Δικαστήριο δεν είναι το πλέον κατάλληλο και αρμόδιο για εκδίκαση της Ανταπαίτησης. Η Αιτήτρια βασίζει το αίτημα της σε ρήτρα παραπομπής της διαφοράς σε διαιτησία. Η αίτηση στηρίζεται επίσης στο άρθρο 8 του περί Διαιτησίας Νόμου, Κεφ.4 το οποίο έχει ως εξής: «Αv oπoιoσδήπoτε συμβαλλόμεvoς σε συvυπoσχετικό ή oπoιoδήπoτε πρόσωπo πoυ πρoβάλλει αξίωση μέσω τoυ ή βάσει oδηγιώv τoυ, αρχίζει oπoιαδήπoτε διαδικασία εvώπιov Δικαστηρίoυ κατά oπoιoυδήπoτε άλλoυ πρoσώπoυ πoυ είvαι συμβαλλόμεvoς στo συvυπoσχετικό ή κατά oπoιoυδήπoτε πρoσώπoυ πoυ πρoβάλλει αξίωση μέσω ή βάσει oδηγιώv τoυ, αvαφoρικά με oπoιoδήπoτε από τα θέματα πoυ συμφωvήθηκε vα παραπεμφθoύv σε διατησία, τότε oπoιoσδήπoτε από τoυς διαδίκoυς στηv εv λόγω διαδικασία δύvαται oπoτεδήπoτε μετά τηv εμφάvιση, και πριv παραδώσει oπoιεσδήπoτε γραπτές πρoτάσεις ή πρoβεί σε oπoιoδήπoτε άλλo στάδιo της διαδικασίας, vα απoταθεί στo Δικαστήριo για αvαστoλή της διαδικασίας και τo Δικαστήριo δύvαται vα εκδώσει διάταγμα για αvαστoλή της διαδικασίας αv ικαvoπoιηθεί ότι δεv υπάρχει λόγoς πoυ vα δικαιoλoγεί τη μη παραπoμπή τoυ θέματoς σε διαιτησία σύμφωvα με τo συvυπoσχετικό και ότι o αιτητής ήταv, όταv άρχισε η διαδικασία, και εξακoλoυθεί vα είvαι έτoιμoς και πρόθυμoς vα πράξει oτιδήπoτε τo αvαγκαίo για τηv καvovική διεξαγωγή της διατησίας.» Προκύπτει από τα πιο πάνω και από σχετική νομολογία (βλ. Προοδευτική Ασφαλιστική Εταιρεία Λτδ ν. Στέλιου Κουρουκλίδη κ.α.
(2002)1Β Α.Α.Δ. 1374) ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου για αναστολή της διαδικασίας και παραπομπής της διαφοράς σε διαιτησία ασκείται εφόσον συντρέχουν οι πιο κάτω προϋποθέσεις:
  1. Ύπαρξη έγκυρης συμφωνίας για παραπομπή της διαφοράς σε διαιτησία,
  2. Έναρξη διαδικασίας ενώπιον του δικαστηρίου από πρόσωπο που προσδιορίζεται στη σχετική πρόνοια,
  3. Η αίτηση υποβάλλεται το ταχύτερο δυνατόν και προτού ληφθούν νέα διαβήματα από τον αιτητή,
  4. Η δικαστική διαδικασία αφορά ζητήματα που σχετίζονται με τη ρήτρα διαιτησίας,
  5. Ο αιτητής είναι έτοιμος και πρόθυμος να πράξει οτιδήποτε είναι αναγκαίο για την κανονική διεξαγωγή της διαιτησίας. Η θέση των Καθ' ων η αίτηση ότι η Αιτήτρια έχει λάβει τέτοια βήματα στη διαδικασία που στερείται του δικαιώματος να υποβάλει το πιο πάνω αιτητικό ευσταθεί. Σύμφωνα με τα γεγονότα της υπόθεσης, όπως προκύπτει από το φάκελο, η παρούσα αγωγή καταχωρήθηκε στις 07.08.
  6. Στις 04.11.2013 καταχωρήθηκε σημείωμα εμφάνισης από τις Εναγόμενες 1 και
  7. Η Ενάγουσα στις 15.01.2014 καταχώρησε αίτηση για έκδοση απόφασης λόγω μη καταχώρισης Υπεράσπισης. Στις 24.03.2013 καταχωρείται Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση των Εναγομένων 1 και
  8. Στις 16.05.2014 η Ενάγουσα καταχώρησε αίτηση για συνοπτική απόφαση στην οποία οι Εναγόμενες καταχώρησαν ένσταση στις 17.09.2014, στην οποία εκδόθηκε απόφαση στις 03.12.2014 με την οποία απερρίφθη και εναντίον της οποίας η Ενάγουσα καταχώρησε έφεση. Στις 08.12.2014 η Ενάγουσα καταχώρησε αίτηση ορισμού και αφού η υπόθεση ορίστηκε για οδηγίες και ακρόαση επανειλημμένα, στις 16.01.2017 οι Εναγόμενες καταχώρησαν αίτηση με την οποία ζητούσαν, μεταξύ άλλων, την απαγόρευση και παρεμπόδιση της προώθησης οποιασδήποτε διαδικασίας διαιτησίας, στην οποία καταχώρησε και η Ενάγουσα ένσταση στις 30.03.2017 και την ίδια μέρα καταχώρησε και την παρούσα αίτηση. Στην υπόθεση Vector Onega A.G. v. Του Πλοίου M/N Girvas και άλλου,
(1999)1 Α.Α.Δ. σελ. 1 κρίθηκε πως η εμφάνιση Αιτητών κατά την ημερομηνία της πρώτης εμφάνισης στην Αγωγή και η λήψη οδηγιών για καταχώρηση Υπεράσπιση, η αποστολή επιστολής προς τους δικηγόρους των Εναγόντων με την οποία τους ζητούσαν να καταχωρήσουν την αναφορά τους, η εμφάνιση τους στο Δικαστήριο και η λήψη νέας προθεσμίας και οδηγιών για καταχώρηση της Υπεράσπισης τους καθώς και η εμφάνιση τους στο Δικαστήριο για παράταση χρόνου, αποτελούσαν νέα βήματα στην Αγωγή και τους απέκλειαν από του να ζητούν αναστολή της διαδικασίας. Επίσης εμφάνιση ενώπιον Δικαστού και αίτημα για καταχώρηση Υπεράσπισης το οποίο έγινε με ένορκο δήλωση στην υπόθεση Pitchers Ltd v. Plaza (Queensbury) Ltd
(1940)1 All E.R. 151 κρίθηκε ότι αποτελούσε νέο βήμα στη διαδικασία. Έχοντας υπόψη τα διαδικαστικά διαβήματα που λήφθηκαν από την Ενάγουσα τα οποία αποτελούν νέα βήματα στη διαδικασία της Ανταπαίτησης, κρίνω ότι με τον τρόπο που ενήργησε η Αιτήτρια-Ενάγουσα δεν δικαιολογεί αίτημα της για αναστολή της διαδικασίας, αίτημα το οποίο θα πρέπει να απορριφθεί. Παρά τα πιο πάνω, κρίνω ότι το πιο πάνω αιτητικό δεν θα μπορούσε να πετύχει και για τον επιπρόσθετο λόγο ότι η Ενάγουσα παρά το ότι είχε το βάρος να αποδείξει ότι υπήρχε έγκυρη συμφωνία για παραπομπή της διαφοράς σε διαιτησία και ότι η δικαστική διαδικασία αναφέρεται σε διαφορά η οποία συμφωνήθηκε ότι θα παραπεμφθεί σε διαιτησία, παρέλειψε να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου το λεκτικό της σχετικής ρήτρας διαιτησίας για να εξετασθούν οι πιο πάνω προϋποθέσεις. Όπως αναφέρεται στην υπόθεση Οterom Ltd v. Χριστοδουλίδη
(2002)1 (Β) Α.Α.Δ. 1081: «Το γεγονός ότι οι πρόνοιες της ρήτρας διαιτησίας καλύπτουν "οποιαδήποτε διαφορά", δεν εξυπακούει κατ' ανάγκη ότι οποιαδήποτε αξίωση, έστω και αν αυτή πηγάζει από τη μη τήρηση των όρων της συμφωνίας, συνιστά και "διαφορά" η οποία να καλύπτεται από τις πρόνοιες της ρήτρας διαιτησίας. Για να υπάρχει "διαφορά" αυτή πρέπει να αφορά είτε στα γεγονότα τα οποία στοιχειοθετούν την ευθύνη, ή την υποχρέωση, είτε στις νομικές επιπτώσεις των εν λόγω γεγονότων.» Καταληκτικά εν όψει των πιο πάνω διαπιστώσεων και συμπερασμάτων, η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Εναγομένων 1 και 2 και σε βάρος της Ενάγουσας-Αιτήτριας όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, τα οποία θα είναι εισπρακτέα στο τέλος της Αγωγής. (Υπ.) ............ Γ. Κυριακίδου, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΣΗ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.