Cooresby Ltd κ.α. ν. Astroplus Limited κ.α., Αρ. Αίτησης: 377/2017, 18/7/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2017:A194 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν. Γιαπανά, Π.Ε.Δ. Αρ. Αίτησης: 377/2017 Αναφορικά με τον περί Διεθνούς Εμπορικής Διαιτησίας Νόμο του 1987 (Ν.101/87) - και - Αναφορικά με τη Διαιτησία που πρόκειται να καταχωρηθεί στο Ινστιτούτο Διαιτησίας του Εμπορικού Επιμελητηρίου της Στοκχόλμης (Arbitration Institute at the Stockholm Chamber of Commerce) μεταξύ των:
(1)Cooresby Ltd,
(2)Draegan Assets Ltd v.
(1)Astroplus Limited,
(2)Vybrant Business Ltd - και - Αναφορικά με την Αίτηση μεταξύ των:
- Cooresby Ltd
- Draegan Assets Ltd Αιτητριών και
- Astroplus Limited κ.ά. Καθ' ων η Αίτηση Αίτηση ημερομηνίας 28 Ιουνίου 2017 18 Ιουλίου,
- Για τους Εναγόμενους 1 και 3 - Αιτητές: κ. Στ. Παύλου μαζί με κα Ε. Χριστοφή Για τους Ενάγοντες Καθ΄ ων η αίτηση: κα Χατζησωτηρίου, για Μεν. Κυπριανού ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Επίδικο θέμα της παρούσας διαδικασίας είναι η τροποποίηση εκδοθέντων μονομερώς διαταγμάτων, ώστε να εξαιρεθούν διάφορα ποσά από τα διατάγματα παγοποίησης και αφορά δυο κονδύλια. Ένα για τα τρέχοντα έξοδα των εταιρειών και το άλλο, την καταβολή δικηγορικών εξόδων. Οι ενάγοντες καθ' ων η αίτηση έφεραν ένσταση γιατί, κατά την θέση τους, δεν τεκμηριώθηκαν τα διάφορα ποσά και ότι αυτά είναι υπέρογκα και συνεπώς δεν έχουν ικανοποιήσει το δικαστήριο ότι κάθε έξοδο είναι εύλογο και αναγκαίο ώστε να εξαιρεθεί του διατάγματος παγοποίησης. Δια των αγορεύσεων των δυο πλευρών προωθούνται αντιστοίχως οι εκατέρωθεν θέσεις. Ο μεν κ. Παύλου αναφέρεται σε νομολογία επί του θέματος, σύμφωνα με την οποία το αποτέλεσμα ενός διατάγματος δεν μπορεί να οδηγήσει σε κλείσιμο της εταιρείας ή της επιχείρησης. Αντίθετα, η θέση του κ. Κυπριανού είναι ότι τα χρήματα μια εταιρείας δεν πρέπει να ξοδεύονται επί διαφορών μεταξύ των μετόχων της. Η αρχή όπως προκύπτει από την νομολογία συμπυκνώνεται στο ακόλουθο απόσπασμα από το σύγγραμμα των Ερωτοκρίτου, Αρτέμη, Διατάγματα σελ.231, που παρέπεμψε και ο κ. Παύλου στην αγόρευση του: «... Ίσως η πιο συχνή περίπτωση (τροποποίησης διατάγματος) είναι όταν με το διάταγμα δεσμεύεται πλήρως ολόκληρος ο λογαριασμός του εναγομένου, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να ζήσει ή αν είναι επιχείρηση να μην μπορεί να λειτουργήσει. Σε τέτοιες περιπτώσεις μπορεί να ζητηθεί η εξαίρεση συγκεκριμένου ποσού μηνιαίως για έξοδα διαβίωσης, λειτουργικά έξοδα, πρωτίστως όμως δικηγορικά έξοδα τα οποία είναι αναγκαία για την άμεση υπεράσπιση του εναγομένου». Σχετική είναι και η υπόθεση Stavros Hotels Apartments Ltd κ.ά (Αρ.1) 1994
(1)389,
- Προκύπτει συνεπώς ότι ως θέμα νομικής αρχής το αίτημα είναι δικαιολογημένο. Ειδικά επί του θέματος των δικηγορικών εξόδων, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η υπόθεση HM Revenue & Customs v. Begum [2010] EWHC 2186 (ch), ημερ.4.5.10 που παρέπεμψε ο κ. Παύλου. Μεταξύ άλλων υπεδείχθη ότι: « First, neither the claimant nor the court is entitled to control the defendant's choice of solicitors and counsel, and the payment of their proper costs or the way in which they conduct the case». Υπεδείχθη επίσης ότι το δικαστήριο δεν μπορεί να υπεισέλθει στην σχέση μεταξύ πελάτη και δικηγόρου και περαιτέρω ότι, το δικαστήριο, δεν θα λειτουργήσει ως εκτιμητής των δικηγορικών εξόδων (provisional assessor of costs). Τέλος επεξηγήθηκε ότι: « There are both principled and practical considerations running through the court's approach to the defendant's expenditure on legal costs. The frozen assets are his property, which he should be entitled to use to fund his own defence. Control by the claimant or the court of his expenditure on his defence is interference with his right of defence and with the confidential relationship between his legal advisers and himself. It is difficult to see how control can be effectively exercised without the disclosure of privileged information which could, or certainly should, not in my judgment be required». Παρενθετικά να αναφερθεί ότι η παραπομπή εκ μέρους του κ. Κυπριανού στους Halsbury's Laws of England, 4η Έκδοση σελ.667-668 αναφέρεται στα έξοδα του μετόχου που εγείρει παράγωγη αγωγή και όχι τα λειτουργικά έξοδα της εταιρείας, συμπεριλαμβανομένων βεβαίως και των δικηγορικών εξόδων. Η πλευρά των αιτητών, κατόπιν αδείας του δικαστηρίου καταχώρησε συμπληρωματική ένορκη δήλωση στην οποία επισυνάπτονται διάφορα έγγραφα και αποδείξεις ως προς τα απαιτούμενα ποσά. Το ενοικιαστήριο έγγραφο, όπως προκύπτει από το τεκμήριο 1, αφορά και τις δυο εταιρείες και ανέρχεται στο ποσό των €400 μηνιαίως. Από τα συνημμένα έγγραφα, ήτοι συμφωνίες παροχής υπηρεσιών με διοικητικούς συμβούλους, προκύπτει ότι η αιτήτρια 1 εργοδοτεί δυο διοικητικούς συμβούλους με μηνιαίο μισθό €1.500 έκαστος, πλέον κοινωνικές ασφαλίσεις και ασφαλιστική κάλυψη, ήτοι το μισθολόγιο ανέρχεται περίπου στο ποσό των €4.000 μηνιαίως. Η αιτήτρια 3 εργοδοτεί ένα διοικητικό σύμβουλο με μηνιαίο μισθό €1.250, πλέον κοινωνικές ασφαλίσεις και ασφαλιστική κάλυψη, ήτοι το μισθολόγιο ανέρχεται περίπου σε €2.000 μηνιαίως. Υπάρχει επίσης τιμολόγιο των δικηγόρων ύψους €30.551,
- Για την αιτήτρια 1 στον αναλυτικό κατάλογο μηνιαίων εξόδων που ενσωματώνεται στην αίτηση, καταγράφεται επίσης ένα κονδύλι ύψους €500 για εταιρικά έξοδα. Το ίδιο ποσό καταγράφεται και για την αιτήτρια
- Στην βάση των διαφόρων στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον του δικαστηρίου για μεν την αιτήτρια 1 κρίνεται ότι το ποσό των €5.000 μηνιαίως είναι λογικό και δικαιολογημένο για λειτουργικά και άλλα έξοδα καθώς και μισθούς, ώστε να εξαιρεθεί από το εκδοθέν διάταγμα. Για την αιτήτρια αρ.3 για τους ίδιους λόγους, κρίνεται ότι το ποσό των €2.500 δικαιολογείται ώστε να εξαιρεθεί από το εκδοθέν διάταγμα. Αναφορικά με τα δικηγορικά έξοδα υπάρχει ως λέχθηκε τιμολόγιο (request for payment) προς την αιτήτρια 1 για το ποσό των €30.551.
- Στην βάση των αρχών που έχουν αναφερθεί, το ποσό αυτό θα πρέπει να εξαιρεθεί άπαξ από το εκδοθέν διάταγμα προς πληρωμή των δικηγόρων των εναγομένων
- Παραμένει προς εξέταση το θέμα της αμοιβής των δικηγόρων των αιτητριών εταιρειών στο μέλλον. Ο κ. Παύλου ανέφερε ότι ήδη ξεκίνησε η διαδικασία διαιτησίας στην Στοκχόλμη, πέραν των δικηγορικών εξόδων που θα απαιτηθούν στην παρούσα διαδικασία. Στον κατάλογο εξόδων που ενσωματώνεται στην αίτηση καταγράφεται το ποσό των €20.000 ανά εταιρεία. Είναι αντιληπτό ότι στα έξοδα αυτά περιλαμβάνονται και δικηγορικά έξοδα που θα απαιτηθούν για την ρηθείσα διαδικασία διαιτησίας. Στην πιο πάνω υπόθεση HM Revenue γίνεται αναφορά στο πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση Cala Cristal SA v. Al Borno (9 February 1994 (unreported) : «Prima facie the defendant ought to be allowed to choose the legal representatives he thinks best qualified to present his case and to pay to those legal representatives such charges as may be properly be payable as a matter of contract between himself and his representatives». Στην συνέχεια υπεδείχθη ότι το δικαστήριο: « I am not prepared to impose a cap. It seems to me, particularly in this litigation, that it would be a recipe for further applications. I have no clear or cogent basis for deciding what the cap should be and the cases to which I have referred seem to me to militate against the imposition of a cap, albeit that I accept that in an appropriate case, on special facts, it may be right to impose one but not in this case» Κατά συνέπεια και στην βάση των πιο πάνω αρχών, οι οποίες κρίνονται ως ιδιαίτερα χρήσιμες και καθοδηγητικές, κρίνεται ότι ποσό που δεν θα υπερβαίνει τις €20.000 ανά αιτήτρια εταιρεία μηνιαίως, περιλαμβανομένων και των δικηγορικών αμοιβών που θα προκύψουν ως έξοδα στην διαδικασία διαιτησίας στην Στοκχόλμη, θα πρέπει να εξαιρεθεί από το εκδοθέν διάταγμα, ως αμοιβή των δικηγόρων των εναγομένων 1 και 3, τόσο στην εν Κύπρω διαδικασία, όσο και στην διαδικασία Διαιτησίας που άρχισε στην Στοκχόλμη. Συνοψίζοντας, τα εκδοθέντα διατάγματα ημερ.2.6.17 εναντίον των καθ' ων η αίτηση 1 και 3, τροποποιούνται ως ακολούθως: Εκ του εκδοθέντος διατάγματος εναντίον της καθ' ης η αίτηση 1 εξαιρείται άπαξ, ποσό εκ €30.551.35 προς καταβολή δικηγορικών εξόδων που αφορούν την εναγομένη
- Από τις παραγράφους 1 και 3 των ως άνω διαταγμάτων εξαιρείται ποσό €5.000 μηνιαίως για τα λειτουργικά και άλλα έξοδα της αιτήτριας 1 και ποσό €2.500 μηνιαίως για τα έξοδα της αιτήτριας
- Περαιτέρω, εξαιρείται ποσό εκ €20.000 για την αιτήτρια 1 και €20.000 για την αιτήτρια 3, για δικηγορικά έξοδα, συμπεριλαμβανομένων των αμοιβών των δικηγόρων τόσο στην Κύπρο όσο και στην διαδικασία διαιτησίας ενώπιον του Διαιτητικού Δικαστηρίου της Στοκχόλμης. Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ των εναγομένων - αιτητριών 1 και 3 και σε βάρος των εναγόντων - καθ' ων η αίτηση. Θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το δικαστήριο, θα είναι δε καταβλητέα στο τέλος της διαδικασίας. [Υπ.] Ν. Γιαπανάς, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Χ.Θ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο