← Κύπρος

ΙΩΑΝΝΑ ΛΑΜΠΡΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΗ ν. ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (ΚΥΠΡΟΥ) ΛΤΔ, Αρ. Αγωγής: 3485/16, 26/7/2017

ΙΩΑΝΝΑ ΛΑΜΠΡΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΗ ν. ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (ΚΥΠΡΟΥ) ΛΤΔ, Αρ. Αγωγής: 3485/16, 26/7/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2017:A199 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Χ. Ι. Πογιατζή, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3485/16 ΙΩΑΝΝΑ ΛΑΜΠΡΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΗ ΕΝΑΓΟΥΣΑ -και- ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (ΚΥΠΡΟΥ) ΛΤΔ ΕΝΑΓΟΜΕΝΟΙ ---------------------------------------------------------------------------------- ΑΙΤΗΣΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 18 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ, 2016, ΓΙΑ ΕΝΔΙΑΜΕΣΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ: Ημερομηνία: 26 Ιουλίου, 2017 Εμφανίσεις: Για Αιτήτρια-Ενάγουσα: Ρίκκος Μαππουρίδης για Ρίκκος Μαππουρίδης και Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. Κλεάνθης Δημοσθένους για Αργυρού και Δημοσθένους Δ.Ε.Π.Ε. Για Καθ' ων η Αίτηση-Εναγομένους: Κυριάκος Στυλιανού για Τάσσος Παπαδόπουλος και Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. --------------------------------- Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα Αίτηση, η Αιτήτρια εξαιτείται: (Α) Διάταγμα με το οποίο να αναστέλλεται η εκτέλεση και/ή εκτελεστότητα της Απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας ημερομηνίας 25/10/2010, η οποία εκδόθηκε στα πλαίσια της αγωγής αρ. 4900/06, Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ ν.

  1. Λάμπρος Χριστοφή,
  2. Ιωάννα Λάμπρου Χριστοφή, μέχρι την πλήρη εκδίκαση και αποπεράτωση της διά κλήσεως Αίτησης ημερομηνίας 15/7/2016 για αναστολή της πιο πάνω Απόφασης και/ή μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου. (Β) Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να απαγορεύει και/ή να εμποδίζει τους Καθ' ων η Αίτηση και/ή τους αντιπροσώπους και/ή υπαλλήλους αυτών από του να χρησιμοποιούν και/ή να εκτελούν και/ή να εφαρμόζουν την πιο πάνω απόφαση και/ή να προωθούν οποιαδήποτε μέτρα εκτέλεσης και/ή διαδικασίες, βασιζόμενοι στην εν λόγω Απόφαση, τόσο εντός Κύπρου όσο και σε χώρες κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μέχρι την πλήρη εκδίκαση και αποπεράτωση της διά κλήσεως Αίτησης ημερομηνίας 15/7/2016 για αναστολή της πιο πάνω Απόφασης και/ή μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου. (Γ) Οποιαδήποτε άλλη θεραπεία το Δικαστήριο κρίνει ορθή και δίκαιη υπό τις περιστάσεις. (Δ) Έξοδα. Η Αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.40, θ.θ. 7 και 11, Δ.48, θ.θ. 1-9, στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 6, Άρθρα 4, 5 και 9, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/1960, Άρθρο 32, στον Περί Προστασίας Ορισμένης Κατηγορίας Εγγυητών Νόμο, 197(Ι)/2003, Άρθρα 5 και 12, στον Ε.Κ. 1215/2012, Άρθρα 1, 2, 35, 36, 38-41 και 44, καθώς και στη νομολογία και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η Αίτηση είχε καταχωριστεί μονομερώς, πλην όμως το Δικαστήριο δεν εξέδωσε τα αιτούμενα διατάγματα και έκρινε ορθό όπως η Αίτηση επιδοθεί. Οι Καθ' ων η Αίτηση καταχώρισαν Ένσταση και η διαδικασία οδηγήθηκε σε ακρόαση. Είναι παραδεκτό ότι, στις 25/10/2010, εκδόθηκε εκ συμφώνου Απόφαση στην παρουσία των δικηγόρων των δύο πλευρών στην Αγωγή αρ. 4900/06, Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ ν. Λάμπρος Αναστασίου Χριστοφή,
  3. Ιωάννα Λάμπρου Χριστοφή. Η εν λόγω Απόφαση είχε ως ακολούθως: «Της αγωγής αυτής παρουσιασθείσης προς ακρόαση στην παρουσία των κ.κ. Τάσσος Παπαδόπουλος και Συνεργάτες Δικηγόρων ενάγοντος και των κ.κ. Κ. Καλλή & Δ. Καλλή Δικηγόρων εναγομένων 1 + 2 και αφού ακούσθη παν ό,τι ελέχθη υπό των πιο πάνω διαδίκων, ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΕΚ ΣΥΜΦΩΝΟΥ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ ΚΑΙ ΕΠΙΔΙΚΑΖΕΙ όπως ο εναγόμενος αρ. 1 πληρώσει στον ενάγοντα το ποσό των €2.874.588 πλέον τόκο 11.5% ετησίως από 22/12/05 μέχρι εξοφλήσεως με κεφαλαιοποίηση των τόκων ή/και ανατοκισμό δύο φορές ετησίως. ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ όπως η εναγόμενη αρ. 2 πληρώσει αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα με τον εναγόμενο αρ. 1 στον ενάγοντα το ποσό των €2.221.181,90σ. πλέον τόκο 8% ετησίως από 4/09/02 μέχρι 21/12/05 και τόκο 11,5% από 22/12/05 μέχρι εξοφλήσεως με κεφαλαιοποίηση των τόκων ή/και ανατοκισμό δύο φορές ετησίως. ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ την πώληση με δημόσιο πλειστηριασμό του δυνάμει υποθήκης υπ' αρ. Υ7973/02 ημερ. 4/9/02, του Επαρχιακού κτηματολογίου Λευκωσίας ενυπόθηκου ακινήτου της Εναγομένης 2, με αρ. εγγραφής 04/1790 (ημερ. 28/5/01) Φύλλο/Σχέδιο 21/53W2, τμήμα 4, τεμάχιο 1703, χωράφι κείμενο στην Έγκωμη, Λευκωσία, μερίδιο όλο, η οποία έχει εγγραφεί προς όφελος των Εναγόντων, το δε προϊόν της πώλησης διατεθεί προς ή/και έναντι κάλυψης των απαιτήσεων πλέον τα έξοδα των Εναγόντων στην παρούσα αγωγή για το ποσό των ΛΚ1.300.000 πλέον τόκους προς 11,5% από 22/12/05 μέχρι εξοφλήσεως με κεφαλαιοποίηση των τόκων 2 φορές ετησίως. ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ όπως οι εναγόμενοι 1 + 2 πληρώσουν στον ενάγοντα έξοδα όπως αυτά υπολογίστηκαν από τον πρωτοκολλητή και εγκρίθηκαν από το Δικαστήριο στο ποσό των €12.443 με νόμιμο τόκο 8% ετησίως από 21/7/06 μέχρι 14/10/08 και νόμιμο τόκο 5,5% ετησίως από 15/10/08 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον €102,00 έξοδα της απόφασης αυτής, πλέον €1.783,56σ. ΦΠΑ. Θα υπάρχει αναστολή εκτέλεσης όλων των πιο πάνω μέχρι την 30/4/11 οπότε εάν οι εναγόμενοι ή ένας εξ αυτών πληρώσει το ποσό των €3.519.770,96σ. πλέον έξοδα θα θεωρείται ότι η όλη απόφαση και διάταγμα έχουν πλήρως εξοφληθεί. Η ενάγουσα είναι ελεύθερη κατά το χρόνο της αναστολής να εγγράψει ΜΕΜΟ επί τυχόν περιουσίας των εναγομένων 1 + 2». Ισχυρισμοί Αιτήτριας Πέραν των πιο πάνω, η Αιτήτρια στην Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την Αίτησή της, ισχυρίζεται τα ακόλουθα:
  4. Οι Καθ' ων η Αίτηση, μετά την εξασφάλιση της πιο πάνω απόφασης, προέβησαν αρχικά στη λήψη μέτρων εκτέλεσης της εντός της Κυπριακής δημοκρατίας και, συγκεκριμένα, ήγειραν διαδικασίες εκποίησης του ενυπόθηκου ακινήτου το οποίο η Αιτήτρια είχε υποθηκεύσει ως εξασφάλιση στα πλαίσια Συμφωνίας Δανείου ημερομηνίας 4/9/2002, το οποίο είχε συνάψει ο σύζυγός της, Λάμπρος Χριστοφή, με τους Εναγομένους και τον οποίο η Αιτήτρια είχε εγγυηθεί προσωπικά.
  5. Οι Καθ' ων η Αίτηση, μετά την έκδοση της πιο πάνω Απόφασης προφανώς λαμβάνοντας γνώση ότι η Αιτήτρια διαθέτει ακίνητη περιουσία στην Αγγλία, προέβησαν σε ανάλογα διαβήματα προς το σκοπό εγγραφής της Απόφασης και εκεί, για τη λήψη μέτρων εκτέλεσης. Η απόφαση ενεγράφη στην Αγγλία στις 14/5/
  7. Η Αιτήτρια όμως, με την παρούσα αγωγή, αμφισβητεί τις συνθήκες έκδοσης της πιο πάνω Απόφασης καθώς και το ύψος των ποσών που επιδικάσθηκαν.
  8. Συγκεκριμένα, οι αξιώσεις της Αιτήτριας εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση, επικεντρώνονται στο γεγονός ότι η εκδοθείσα Απόφαση, εκδόθηκε συνεπεία δόλου, απάτης και ψευδών παραστάσεων από μέρους των Καθ' ων η Αίτηση.
  9. Η παρούσα αγωγή εδράζεται, μεταξύ άλλων, στο γεγονός ότι, κατά την έκδοση της Απόφασης, ουδέποτε συμπεριλήφθηκε προς όφελος του πρωτοφειλέτη και της Αιτήτριας, ως εγγυήτριας, το ποσό των €626.256,42σ. πλέον τόκοι, το οποίο προήλθε από την πώληση μέρους των ενεχυριασμένων μετοχών, ήτοι 1.221.772 με αποτέλεσμα οι Καθ' ων η Αίτηση να έχουν επωφεληθεί ουσιωδώς και να έχουν εξασφαλίσει Απόφαση για ποσό πολύ μεγαλύτερο του πραγματικά οφειλόμενου.
  10. Η Αιτήτρια, στα πλαίσια της αγωγής 4900/06 καταχώρισε στις 15/7/2016, Αίτηση διά κλήσεως για αναστολή εκτέλεσης της επίδικης Απόφασης.
  11. Επιπρόσθετα, αμφισβητεί δικαστικώς τις διαδικασίες εκτέλεσης που έλαβαν οι Καθ' ων η Αίτηση στην Αγγλία.
  12. Σε περίπτωση που δεν εκδοθεί το αιτούμενο Διάταγμα, υπάρχει κίνδυνος οι 2 κατοικίες της Αιτήτριας στην Αγγλία να εκποιηθούν, προτού προλάβει να εκδικαστεί η Αίτηση στην 4900/06 που περιγράφεται πιο πάνω, εξέλιξη που θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στην Αιτήτρια. Η Ένσταση Με την Ένστασή τους οι Καθ' ων η Αίτηση ισχυρίζονται ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έκδοση των αιτουμένων Διαταγμάτων και με την Ένορκη Δήλωση του Κωνσταντίνου Κωνσταντίνου ο οποίος είναι στην υπηρεσία τους στο Τμήμα Διαχείρισης Οριστικών Καθυστερήσεων που τη συνοδεύει, προβάλλουν τους ακόλουθους ισχυρισμούς:
  13. Κατά την έκδοση της εκ συμφώνου Απόφασης στις 25/10/2010, τόσο η Αιτήτρια, όσο και ο σύζυγός της Λάμπρος Χριστοφή, αποδέχθηκαν την ορθότητα των εγειρόμενων στην απαίτηση ισχυρισμών και ενεργειών των Καθ' ων η Αίτηση, των οποίων οι ενέργειες ήταν έννομες και εντός των πλαισίων των αρμοδιοτήτων τους.
  14. Όσα εγείρει σήμερα η Αιτήτρια ήταν εν γνώσει της κατά την έκδοση της εκ συμφώνου Απόφασης, ενώ η παρούσα περίπτωση καλύπτεται από δεδικασμένο, αφού όφειλε να εγείρει τα όσα ισχυρίζεται σήμερα, στα πλαίσια προηγούμενων αγωγών, ήτοι των 4730/14 και 4529/
  16. Η Αιτήτρια, πέραν από γενικόλογους και αόριστους ισχυρισμούς, δεν έχει προσκομίσει οποιοδήποτε αποδεικτικό στοιχείο για να αποσείσει το βάρος απόδειξης που φέρει αναφορικά: (α) με την ύπαρξη των πραγματικών περιστατικών επί των οποίων βασίζει την απαίτησή της, (β) με την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση και ορατής πιθανότητας επιτυχίας στην αγωγή, (γ) με την ύπαρξη επείγουσας κατάστασης, η οποία να δικαιολογεί την έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος, (δ) με το ενδεχόμενο να υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά εάν δεν εκδοθεί το αιτούμενο Διάταγμα, (ε) με το γεγονός ότι θα είναι αδύνατον να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, (στ) με το ότι θα είναι αδύνατον να καταβληθεί χρηματική αποζημίωση στην Αιτήτρια, σε περίπτωση που δικαιωθεί. Νομική Πτυχή - Συμπεράσματα Καταρχήν εκείνο που διαπιστώνεται είναι ότι με την παρούσα αγωγή, η Αιτήτρια ως Ενάγουσα επιδιώκει την ακύρωση και/ή παραμερισμό δικαστικής Απόφασης η οποία είχε εκδοθεί εκ συμφώνου, στις 25/10/2010 στην αγωγή αρ. 4900/
  17. Ως λόγο ακύρωσης επικαλείται απάτη και/ή δόλο και/ή ψευδείς παραστάσεις. Η δικονομική οδός που έχει ακολουθήσει η Αιτήτρια είναι η ορθή. Η Δ.33 θ.15 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, προνοεί ρητά ότι «απόφαση που λήφθηκε δια δόλου δύναται κατόπιν αγωγής που θα εγερθεί υπό οιουδήποτε προσώπου είτε μέρους, είτε όχι, να παραμερισθή ως προς το πρόσωπο που διέπραξε ή προήγαγε τον δόλο αλλά αυτός ο περιορισμός δεν θα ισχύει σε μια αγωγή για παραμερισμό απόφασης παραχωρούσης επικύρωση διαθήκης.» Στην Μαρία Ιακώβου ν. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ

(2004)1(Β) ΑΑΔ 992, αποφασίστηκε ότι σύμφωνα με την από μακρού χρόνου θεμελιωμένη πρακτική του Δικαστηρίου, η ορθή μέθοδος αμφισβήτησης απόφασης για το λόγο ότι λήφθηκε με δόλο είναι με αγωγή στην οποία, όπως σε άλλη αγωγή που βασίζεται σε δόλο, οι λεπτομέρειες του δόλου πρέπει να δίδονται επακριβώς και οι ισχυρισμοί να αποδεικνύονται με την αυστηρή απόδειξη που απαιτείται από μια τέτοια κατηγορία. Αναφέρθηκαν συγκεκριμένα στις σελ. 1000-1002: «Στην Karim v. Κονιδάρη
(1995)1 Α.Α.Δ. 145, 148 (απόφαση Πική, Δ., όπως ήταν τότε) το θέμα του παραμερισμού απόφασης για το λόγο ότι είχε εκδοθεί με δόλο τέθηκε ως εξής: «Η Αρχή, η οποία ενσωματώνεται στην Δ.33 θ.15, πηγάζει από την απόφαση του Αγγλικού Εφετείου στην Birch v. Birch [1902] P. 62 στην οποία διακηρύχθηκε ότι συνιστά θεμελιωμένη αρχή δικαίου ότι απόφαση η οποία εκδίδεται με δόλο μπορεί να παραμεριστεί σε αγωγή η οποία υποβάλλεται από διάδικο ή τρίτο πρόσωπο. Πρόκειται για αρχή δικαίου που με μια εξαίρεση, αποφάσεις κυρωτικές διαθήκης, τυγχάνει καθολικής εφαρμογής. Η αρχή αυτή, όπως επισημαίνεται, έχει βαθιές ρίζες στο Αγγλικό δίκαιο (Βλ. Barnsly v. Powel [1749] 1 Ves. Sen. 287 και Wyatt v. Palmer [1899] 2 Q.B. 106). ......................... Στην ιρλανδική υπόθεση Nixon v. Loundes [1909] 2 Ir.R. 1 αναγνωρίστηκε ότι το δικαστήριο έχει σύμφυτη δικαιοδοσία για τον παραμερισμό δικαστικής απόφασης για το λόγο ότι αυτή είναι το προϊόν συμπαιγνίας και δόλου. Και η κυπριακή νομολογία αναγνωρίζει την ύπαρξη ανάλογων αρχών δικαίου με εκείνες οι οποίες απαντώνται στην Birch και Nixon (ανωτέρω) (Βλ. Savva v. Hadjichristodoulou II C.L.R. 3 και Hassan v. Yiarim, XI C.L.R. 96).» Στους Halsbury's Laws of England, Third Ed., Vol. 22, παραγ. 1669, υποδεικνύεται ότι απόφαση που έχει ληφθεί με δόλο είτε ενώπιον του δικαστηρίου ή με δόλο των διαδίκων μπορεί να αμφισβητηθεί με αγωγή και ότι σε τέτοια αγωγή δεν είναι αρκετό απλώς να υπάρχει ισχυρισμός για δόλο χωρίς να δίνονται λεπτομέρειες. Υποδεικνύεται, επίσης, ότι ο δόλος πρέπει να σχετίζεται με ζητήματα τα οποία εκ πρώτης όψεως θα αποτελούσαν λόγο για παραμερισμό της απόφασης εάν αποδεικνύοντο με μαρτυρία και όχι με ζητήματα τα οποία είναι απλώς δευτερεύοντα. Περαιτέρω υποδεικνύεται ότι πρέπει να αποδεικνύεται ισχυρή υπόθεση προτού το Δικαστήριο επιτρέψει τον παραμερισμό απόφασης λόγω δόλου. Τέλος υποδεικνύεται ότι εκτός αν ο κατ' ισχυρισμό δόλος εγείρει εύλογη προοπτική επιτυχίας και έχει αποκαλυφθεί μετά την έκδοση της εκκαλούμενης απόφασης, η αγωγή θα ανασταλεί ή απορριφθεί ως ενοχλητική. Στην Jonesco v. Beard [1930] A.C. 298, 300 (H.L.) λέχθηκε ότι σύμφωνα με την από μακρού χρόνου θεμελιωμένη πρακτική του Δικαστηρίου η ορθή μέθοδος αμφισβήτησης απόφασης για το λόγο ότι λήφθηκε με δόλο είναι με αγωγή στην οποία, όπως σε κάθε άλλη αγωγή που βασίζεται σε δόλο, οι λεπτομέρειες του δόλου πρέπει να δίδονται επακριβώς και οι ισχυρισμοί να αποδεικνύονται με την αυστηρή απόδειξη που απαιτείται από μια τέτοια κατηγορία. Λέχθηκε, επίσης, (βλ. σελ. 301, 302) ότι «ο δόλος αποτελεί μια ύπουλη ασθένεια και αν αποδειχθεί καθαρά ότι έχει χρησιμοποιηθεί για να εξαπατηθεί το Δικαστήριο επεκτείνεται και μολύνει το όλο σώμα της απόφασης. Αν υποθέσουμε ότι η διαδικαστική δυσκολία έχει ξεπερασθεί, το ερώτημα που εγείρεται είναι κατά πόσο ο δόλος έχει προσδιορισθεί και αποδειχθεί». Η Jonesco (πιο πάνω) υιοθετήθηκε στην Ampthill Peerage Case [1976] 2 All E.R. 411, 419. Λέχθηκε ότι οι αυθεντίες σε σχέση με τις αποφάσεις το κάμνουν ξεκάθαρο ότι ένας που επιθυμεί να αμφισβητήσει απόφαση για το λόγο ότι λήφθηκε με δόλο πρέπει να προβάλει τους ισχυρισμούς του με πλήρη λεπτομέρεια και πρέπει να είναι διατεθειμένος να αποδείξει αυτά που ισχυρίζεται με αυστηρό τρόπο. Στην Birch v. Birch [1894] 86 L.T. 364 λέχθηκε: «Όπου μια αγωγή είναι μια ανεξάρτητη διαδικασία για παραμερισμό απόφασης για το λόγο ότι λήφθηκε με δόλο αυτή μπορεί να εξεταστεί για το λόγο ότι έχει εξασφαλισθεί με το δόλο διαδίκου στην αγωγή. Πλην όμως ένας απλός γενικός ισχυρισμός για δόλο χωρίς λεπτομέρειες δεν είναι αρκετός».» Φυσικά τα πιο πάνω λέχθηκαν σε σχέση με την εκδίκαση της κύριας αγωγής, ενώ στην παρούσα περίπτωση πρόκειται για διαδικασία ενδιάμεσης αίτησης. θεωρώ όμως ότι κάποιες από τις πιο πάνω αρχές είναι συνυφασμένες με τις 2 προϋποθέσεις που θέτει το Άρθρο 32
(1), του Περί Δικαστηρίων Νόμου, 14/60, ήτοι την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση και την πιθανότητα ο αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία. Οι γενικόλογες τοποθετήσεις της Αιτήτριας που αναφέρονται πιο πάνω, δεν είναι αρκετές για να ικανοποιήσουν τις εν λόγω προϋποθέσεις. Οι ισχυρισμοί που προβάλλει ως προς τις συνθήκες που εξασφαλίστηκε η εκ συμφώνου Απόφαση στην 4900/06, δεν ικανοποιούν, κατ' ελάχιστο, τα στοιχεία του δόλου. Χρειάζονται περισσότερες λεπτομέρειες αφού, παραμένει ανοικτό το ενδεχόμενο αντί δόλου, να υπήρξε αμέλεια ή παράλειψη. Όσον αφορά στο γεγονός ότι έχει καταχωριστεί η Έκθεση Απαιτήσεως, θεωρώ ότι αυτή δεν μπορεί να καλύψει τα κενά που παρατηρούνται. Η Δ.48 θ.4
(2)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, αναφέρει ρητά ότι η ακρόαση αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις. Δέχομαι ότι μπορεί από τα δικόγραφα να προκύπτει η ύπαρξη καλής βάσης αγωγής που να ικανοποιεί την πρώτη προϋπόθεση. Hellenic Bank Public Company Ltd v. Alpha Panareti Public Ltd
(2013)1(B) ΑΑΔ 1235. Στην ίδια όμως υπόθεση λέχθηκε ότι η γενικολογία ως προς την ύπαρξη δόλου δεν ήταν αρκετή. Με βάση όλα τα πιο πάνω, καταλήγω ότι δεν έχει αποδειχθεί στο βαθμό που απαιτείται η ύπαρξη των 2 πρώτων προϋποθέσεων, γι' αυτό και η Αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Με βάση την εξέλιξη αυτή, θεωρώ περιττό όπως το Δικαστήριο προβεί στην εξέταση των υπόλοιπων λόγων ένστασης. Ως αποτέλεσμα των πιο πάνω, η Αίτηση απορρίπτεται με Έξοδα υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση και σε βάρος της Αιτήτριας όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. [Υπ.) Χ. Ι. Πογιατζής, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΗ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.