PEPPIS CO. LTD ν. CYTA, Γεν. Αίτηση αρ: 335/11, 6/7/2017

(4). Η Α.Τ.Η.Κ διατείνεται συναφώς ότι η παράταση που δόθηκε στην απουσία της και χωρίς να ακουστεί η άποψη της, παραβιάζει τα εχέγγυα της δίκαιης Δίκης. Αυτό με δεδομένο ότι παρόμοια αίτηση παράτασης του χρόνου εκδίκασης της διαιτησίας που έγινε δια κλήσεως από την Peppis Co Ltd, απορρίφθηκε με ενδιάμεση απόφαση της Λ. Δημητριάδου Π.Ε.Δ. Στα πλαίσια της πιο πάνω αίτησης για ακύρωση της παράτασης που δόθηκε μονομερώς, η Α.Τ.Η.Κ πέτυχε με μονομερή αίτηση, την έκδοση συντηρητικού διατάγματος με το οποίο αναστέλλεται η διαιτητική διαδικασία μέχρι την πλήρη εκδίκαση της κυρίως αίτησης για ακύρωση του διατάγματος παράτασης. Αντικείμενο της παρούσας διαδικασίας, είναι η οριστικοποίηση ή όχι του πιο πάνω προσωρινού διατάγματος. Ένσταση στην οριστικοποίηση του, κατεχώρησε όχι μόνον η διαιτητής Άννα Στυλιανού αλλά και η καθ' ης η αίτηση εταιρεία Peppis Co Ltd. Αγορεύσεις Ο συνήγορος της αιτήτριας Α.Τ.Η.Κ στην αγόρευση του, αναφέρθηκε στο πιο πάνω ιστορικό της υπόθεσης. Στη συνέχεια, απέρριψε τον ισχυρισμό των καθ' ων η αίτηση για καθυστέρηση στην υποβολή του αιτήματος για συντηρητικό διάταγμα. Ισχυρίστηκε ότι οι 12 ημέρες από την καταχώρηση της αρχικής αίτησης δεν δικαιολογούν το επιχείρημα για καθυστέρηση. Ανέφερε περαιτέρω ότι η αναγκαιότητα για την έκδοση συντηρητικού διατάγματος, διαφάνηκε από το γεγονός ότι η διαιτητής δεν ήταν πρόθυμη να αναβάλει την διαιτησία, μέχρι την εκδίκαση της αίτησης για ακύρωση της παράτασης που επιτεύχθηκε μονομερώς. Η λογική των πραγμάτων κατά τον συνήγορο θα ήταν οι καθ' ων η αίτηση να αναμένουν την έκβαση της κυρίως αίτησης και να συνεργαστούν στη σύντομη διεκπεραίωση της και όχι να επιδιώξουν να ξεκινήσει η ακρόαση της διαιτησίας, εκκρεμούσης της πιο πάνω αίτησης. Το επείγον στοιχειοθετείται κατά τον συνήγορο από το γεγονός ότι η διαιτητής καθόρισε την έναρξη της διαιτησίας στις 30.5.17, παραβλέποντας ότι εκκρεμούσε αίτημα για ακύρωση της παράτασης του χρόνου που η ίδια πέτυχε μονομερώς στις 12.4.

1. Στη συνέχεια, ο συνήγορος αναφέρθηκε με παραπομπή σε νομολογία, στην εξουσία του Δικαστηρίου να εκδίδει συντηρητικά διατάγματα δυνάμει του άρθρου 32 του Ν.14/
2. Στην παρούσα υπόθεση, η πιθανότητα κατά τον συνήγορο να παραμερισθεί το διάταγμα ημερομηνίας 12.4.17, είναι ορατή. Τούτο γιατί εκδόθηκε χωρίς να ειδοποιηθεί η Α.Τ.Η.Κ και χωρίς να ακουστεί κατά παράβαση του άρθρου 30 του Συντάγματος και των κανόνων φυσικής δικαιοσύνης. Μάλιστα, τούτο έγινε μετά που η Α.Τ.Η.Κ προέβαλε επιτυχώς ένσταση σε ταυτόσημο αίτημα της εταιρείας Peppis Co Ltd για παράταση του χρόνου εκδίκασης της διαιτησίας. Ήταν η θέση του συνηγόρου ότι με βεβαιότητα θα επιτύχει η κυρίως αίτηση αφού οι καθ' ων η αίτηση δεν αμφισβητούν το δικαίωμα της Α.Τ.Η.Κ να ακουστεί, αλλά απλά αποδίδουν άσκηση διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, να εκδώσει μονομερώς το διάταγμα παράτασης. Όμως, ο συνήγορος απέρριψε την θέση για άσκηση διακριτικής ευχέρειας αφού η μονομερής αίτηση της διαιτητού, παράβαινε στην ουσία την απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 22.2.17, η οποία απέρριψε το ίδιο αίτημα παράτασης σε αίτηση δια κλήσεως. Ο συνήγορος ισχυρίστηκε στη συνέχεια ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Πέραν των εξόδων που θα απωλεσθούν αν ξεκινήσει η διαιτησία, θα χαθεί και το όποιο δικονομικό πλεονέκτημα αναφορικά με τη μαρτυρία. Η ανάγκη για σύντομη διεκπεραίωση της διαιτησίας που επικαλούνται οι καθ' ων η αίτηση, προϋποθέτει κατά τον συνήγορο, την νομιμότητα της διαιτησίας και των διαδικασιών που πρέπει να διεξάγονται στην παρουσία και των δύο μερών. Για τους πιο πάνω λόγους, ο συνήγορος εισηγήθηκε την οριστικοποίηση του διατάγματος, επιφυλάσσοντας ταυτόχρονα τα δικαιώματα της Α.Τ.Η.Κ που πηγάζουν από την κατ' ισχυρισμόν συμπεριφορά της διαιτητού. Ο συνήγορος της καθ' ης η αίτηση εταιρείας Peppis Co Ltd, αναφέρθηκε στην κατά την άποψη του μεγάλη καθυστέρηση στη διεκπεραίωση της διαιτησίας λόγω των ενστάσεων και συμπεριφορών της Α.Τ.Η.Κ. Χρειάστηκε να καταχωρηθεί η αίτηση 335/11 από την εταιρεία Peppis Co Ltd για να αποφασιστεί από το Δικαστήριο, το όνομα της διαιτητού. Η Α.Τ.Η.Κ κατά τον συνήγορο αντί να συμμορφωθεί με την πιο πάνω διαταγή του Δικαστηρίου, με διάφορα προσχήματα και αιτήσεις, επεδίωξε να τορπιλίσει τη διαδικασία ενώπιον της διαιτητού. Έγινε αναφορά επί του προκειμένου στην έφεση εναντίον της απόφασης για διορισμό διαιτητού, αλλά και στο αίτημα για αναστολή της διαιτησίας, το οποίο απορρίφθηκε τόσο από το Επαρχιακό Δικαστήριο όσον και από το Εφετείο. Στη βάση των πιο πάνω, είναι εμφανές κατά τον συνήγορο ότι δεν ευσταθεί το κατεπείγον που ισχυρίστηκε η Α.Τ.Η.Κ, προκειμένου να πετύχει τη μονομερή έκδοση συντηρητικού διατάγματος. Ούτε θα δημιουργείτο τέτοια βλάβη στην Α.Τ.Η.Κ εάν ξεκινούσε η διαιτησία. Ήταν η θέση του συνηγόρου ότι το Δικαστήριο ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια, έκαμε αποδεκτό το μονομερές αίτημα της διαιτητού για παράταση του χρόνου. Η Α.Τ.Η.Κ ενημερώθηκε για αυτή την εξέλιξη αφού κλήθηκε από την διαιτητή στις 24.4.17 με σχετική οδηγία. Η υπό κρίση αίτηση ακύρωσης της παράτασης, καταχωρήθηκε στις 11.5.
3. Στα πλαίσια αυτής, η Α.Τ.Η.Κ δεν ζήτησε σε αρχικό στάδιο την έκδοση συντηρητικού διατάγματος. Όταν όμως στις 29.5.17 οι καθ' ων η αίτηση δήλωσαν ότι θα ενστούν στο αίτημα για ακύρωση της παράτασης, η Α.Τ.Η.Κ αυθημερόν ζήτησε και πέτυχε μονομερώς την έκδοση του υπό κρίση συντηρητικού διατάγματος. Ο συνήγορος ισχυρίστηκε ότι τα όσα αναφέρονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση για προσωρινό διάταγμα δεν δικαιολογούν τη έγκριση του αιτήματος της Α.Τ.Η.Κ. Επιπλέον, η αίτηση είναι καταχρηστική αφού απεκρύβησαν σημαντικά γεγονότα από το Δικαστήριο και από τα γεγονότα που υπήρχαν στο φάκελο δεν προκύπτει το στοιχείο του κατεπείγοντος. Στη συνέχεια, ο συνήγορος με παραπομπή σε νομολογία, ισχυρίστηκε ότι δεν συντρέχει καμία από τις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60 για την έκδοση συντηρητικού διατάγματος. Ως εκ τούτου, το εκδοθέν μονομερώς συντηρητικό διάταγμα θα πρέπει να ακυρωθεί. Όλες οι διαφορές των μερών, παραπέμφθηκαν κατά τον συνήγορο σε διαιτησία, η οποία θα πρέπει το συντομότερο να ολοκληρωθεί όπως αναφέρεται και στις σχετικές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Ο συνήγορος για την διαιτητή στη δική του αγόρευση, έκανε αναφορά στο άρθρο 47 του Ν.14/60, αλλά και στη Δ.40 θ.θ 7 & 11 που καθορίζουν την εξουσία του Δικαστηρίου για αναστολή εκτέλεσης απόφασης. Η Δ.40 θ.7 δεν ισχύει στην παρούσα περίπτωση αφού κατά τον συνήγορο, αφορά ειδικά και περιοριστικά αναστολή αποφάσεων για συγκεκριμένο ποσό. Το ίδιο ισχύει για τη Δ.40 θ.11 που αφορά αναστολή εκτέλεσης απόφασης, εκκρεμούσης έφεσης. Επίσης το άρθρο 47 του Ν.14/60, αφορά σε τελικές αποφάσεις και όχι σε ενδιάμεσα διαβήματα πριν την ολοκλήρωση της διαδικασίας. Γίνεται ως εκ τούτου φανερό κατά τον συνήγορο ότι η νομική βάση της αίτησης με αναφορά στα πιο πάνω άρθρα δεν παρέχει την δυνατότητα για θεραπεία συντηρητικού διατάγματος. Περαιτέρω, καμιά αναφορά δεν υπάρχει στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση που να δικαιολογεί την μονομερή έκδοση του διατάγματος. Αντιθέτως, θα έπρεπε κατά τον συνήγορο να διαταχθεί η επίδοση της μονομερούς αίτησης στην διατητή. Στη συνέχεια, ο συνήγορος ισχυρίστηκε ότι η Α.Τ.Η.Κ απέκρυψε ουσιαστικά γεγονότα από το Δικαστήριο κατά τη μονομερή έκδοση του διατάγματος, παραπλανώντας για την πραγματική εικόνα της υπόθεσης. Συγκεκριμένα, απουσιάζει το όλο ιστορικό της υπόθεσης με τις διαδοχικές διαδικασίες ενώπιον του Δικαστηρίου αλλά και της διαιτητού. Ακολούθως, ο συνήγορος ισχυρίστηκε ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας γέρνει ενάντια στη Α.Τ.Η.Κ αφού θα πρέπει να μην ανασταλεί η διαιτητική διαδικασία και να προχωρήσει απρόσκοπτα όπως υπέδειξε και το Εφετείο. Ήταν η θέση του συνηγόρου με παραπομπή σε σχετική νομολογία ότι στις περιπτώσεις διαιτησίας, το Δικαστήριο επεμβαίνει μόνο προς υποβοήθηση του έργου του διαιτητή. Όσον αφορά την καθυστέρηση, ο συνήγορος ισχυρίστηκε ότι δεν υπήρξε καμία δικαιολογία από πλευράς Α.Τ.Η.Κ για την αδράνεια της να ζητήσει θεραπεία προσωρινού διατάγματος μόλις ήρθε σε γνώση της, η παράταση του χρόνου εκδίκασης της διαιτησίας. Νομική Πτυχή. Η αίτηση στηρίζεται στην Δ.40 θ.θ 7 & 11, στα άρθρα 3 έως 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου (Κεφ. 6) καθώς και στα άρθρα 32 και 47 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/
4. Το άρθρο 4 του Κεφ. 6, αφορά την δέσμευση ακίνητης περιουσίας που είναι το αντικείμενο της αγωγής και δεν έχει σχέση με τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης. Ομοίως δεν εφαρμόζεται στην παρούσα, το άρθρο 5 του Κεφ. 6, που αφορά δέσμευση ακινήτου περιουσίας εναγομένου προς το σκοπό εκτέλεσης απόφασης που ήθελε πετύχει ο ενάγοντας. Το ίδιο ισχύει και για το άρθρο 47 του Ν.14/60 που αφορά αναστολή εκτέλεσης απόφασης, εκκρεμούσης έφεσης. Υπενθυμίζεται ότι με το υπό κρίση προσωρινό διάταγμα δεν ανεστάλη η μονομερής απόφαση του Δικαστηρίου για παράταση της διαιτησίας λόγω εκκρεμούσης έφεσης. Αντιθέτως, διατάχθηκε η αναστολή του διατάγματος παράτασης μέχρις ότου εκδικαστεί η αίτηση για ακύρωση του, η οποία υποβλήθηκε δυνάμει της Δ.48 θ.9

(4)που δίνει την δυνατότητα ακύρωσης διατάγματος που εκδόθηκε μονομερώς. Στα πλαίσια δε της αίτησης δυνάμει της Δ.48 θ.9

(4), η Α.Τ.Η.Κ πέτυχε την έκδοση προσωρινού διατάγματος για αναστολή της παράτασης της διαιτησίας, μέχρι την εκδίκαση της κυρίως αίτησης της. Ενόψει τούτου, δεν ευσταθεί η επιχειρηματολογία του συνηγόρου για την διαιτητή, ο οποίος έκανε εκτεταμένη αναφορά στην Δ.40 θ.θ 7 & 11 και σε σχετική νομολογία, αναφορικά με την αναγκαιότητα επίδοσης αίτησης που αποσκοπεί στην αναστολή εκτέλεσης απόφασης. Αντιθέτως, από το υλικό που τέθηκε ενώπιον μου, κρίνω ότι το δικαιοδοτικό πλαίσιο εξέτασης της παρούσας, είναι αποκλειστικά το άρθρο 32 του Ν.14/60 επί του οποίου επίσης στηρίζεται η αίτηση και του οποίου οι πρόνοιες, έχουν ευρύτερη εφαρμογή στην έκδοση συντηρητικού διατάγματος. Οι τρεις βασικές προϋποθέσεις για την έκδοση διατάγματος δυνάμει του άρθρου 32 του Ν.14/60 είναι: • Ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. • Ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας. • Ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Η έννοια του σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, απαιτεί από τον αιτητή να δείξει με την αγωγή του συζητήσιμο θέμα που πρέπει να αποφασιστεί από το Δικαστήριο. Η έννοια του ορατού ενδεχομένου επιτυχίας, περικλείει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα αλλά και κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι το μέτρο απόδειξης στις αστικές υποθέσεις (βλ. μεταξύ άλλων Πουργουρίδης ν. Μέζου

(1994)1 ΑΑΔ 201). Σε τελικό στάδιο, το Δικαστήριο θα πρέπει πρόσθετα να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Στην υπόθεση Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου

(1995)1 ΑΑΔ 248, λέχθηκε ότι στη διαδικασία προσωρινού διατάγματος, το έργο του Δικαστηρίου είναι περιορισμένο στην διαπίστωση κατά πόσο πληρούνται οι τρεις βασικές προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60. Το Δικαστήριο δεν αποφασίζει την ουσία της υπόθεσης και πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε συμπεράσματα, αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης (βλ. επίσης Adidas v. Jonitexo

(1984)1 CLR 263). Προκύπτει από τα πιο πάνω ότι η έννοια του ενδιάμεσου διατάγματος είναι υπό συνήθεις συνθήκες, η διατήρηση του status quo ante μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης και όχι η προκατάληψη της έκβασης της υπόθεσης επί της ουσίας. Σχετική είναι και η υπόθεση Κοσμά ν Χ¨Κυπρή κ.α

(2000)1 Α.Α.Δ. 169 στην οποία λέχθηκαν μεταξύ άλλων τα εξής στην σελ. 176: «Δεν αποκλείεται βέβαια η έκδοση ενδιάμεσου απαγορευτικού διατάγματος αντίστοιχου προς τη θεραπεία που ζητείται με την αγωγή (ιδέ: Jonitexo Ltd v. Adidas Sportschuhfabriken Adi Dassler KG

(1984)1 CLR 263). Όπως όμως δείχνει καθαρά η υπόθεση Michael v. Brevinos

(1969)1 CLR 578, εκτός ίσως σε ξεκάθαρες υποθέσεις, αυτό δεν μπορεί να γίνει με τρόπο που να ανατρέπει το status quo ante, και μάλιστα προς ουσιαστική ικανοποίηση της κυρίως θεραπείας που ζητείται με την αγωγή.» Η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Νόμου 14/60, απαιτεί από τον αιτητή να αποδείξει ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Το άρθρο 32 είναι διατυπωμένο με ευρύτητα και δεν περιορίζεται στην εκτέλεση απόφασης αλλά αναφέρεται σε δυσκολία ή αδυναμία απονομής δικαιοσύνης (βλ. Η εξουσία των Δικαστηρίων στην έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων στην Κύπρο, υπό Γ.Κ. Κωνσταντινίδη, CORPUS DE JURE CYPRII, τεύχος 1, σελ. 179,202). Στην έννοια της τρίτης προϋπόθεσης του άρθρου 32, αναφέρεται η απόφαση M & Ch Mitsingas Trading Ltd κ.α ν. The Timberland Co.

(1997)1 Α.Α.Δ 1791. Η υπόθεση αφορούσε ενδιάμεσο διάταγμα που εκδόθηκε στα πλαίσια αγωγής για αθέμιτο ανταγωνισμό. Λέχθηκε ότι η έννοια της απονομής δικαιοσύνης δεν συναρτάται με την στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτητή. Περαιτέρω, στην Highgate Primary School Ltd κ.α. v. Στέλιος Φυλακτίδης κ.α

(2009)1A Α.Α.Δ 317, λέχθηκε ότι: «Η έννοια της απονομής πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι ταυτόσημη με την αποκατάσταση μόνο της υλικής ζημιάς, αλλά είναι ευρύτερη και σε αυτήν περιλαμβάνεται και η προστασία των δικαιωμάτων των αιτητών. Το γεγονός δηλαδή ότι οι εφεσείοντες μπορεί να είναι σε οικονομική κατάσταση που τους επιτρέπει να αποζημιώσουν τους εφεσίβλητους σε περίπτωση επιτυχίας των εφεσίβλητων στην αγωγή, δεν εξυπακούει αυτόματα ότι δεν θα προκληθεί οποιαδήποτε αδικία στους εφεσίβλητους - ενάγοντες, υπό την ευρύτερη έννοια». Αναφορικά με τους ισχυρισμούς για απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων, η νομολογία καθορίζει ότι η διαδικασία σε μονομερή αίτηση, επιβάλλει στον αιτητή να αποκαλύψει στο Δικαστήριο, όλα τα ουσιαστικά γεγονότα που μπορεί να ασκήσουν επιρροή στη δικαστική κρίση. Η αίτηση αυτή είναι υψίστης πίστεως. Ως εκ τούτου, ο αιτητής έχει καθήκον να φέρει σε γνώση του Δικαστηρίου οποιαδήποτε γεγονότα γνωρίζει ή που με εύλογη επιμέλεια θα εγνώριζε, τα οποία μπορεί να είναι ευνοϊκά για τον απόντα διάδικο και μπορεί να ασκήσουν επιρροή στην κρίση του Δικαστηρίου. Όπως τονίζεται τόσο στην Αγγλική όσο και στην Κυπριακή νομολογία, οι αρχές για πλήρη αποκάλυψη εφαρμόζονται στις περιπτώσεις όπου ο διάδικος καταχωρεί μονομερή αίτηση και αιτείται στην απουσία του αντιδίκου του, κάποια θεραπεία. Σε τέτοιες περιπτώσεις, ο αιτητής έχει υποχρέωση να προβεί σε πλήρη αποκάλυψη όχι μόνον όλων των ουσιωδών γεγονότων της υπόθεσης αλλά να αναφερθεί και σε τυχόν υπεράσπιση που ο αιτητής ενδεχομένως να έχει λόγο να πιστεύει ότι μπορεί να προβάλει η άλλη πλευρά. Έτσι όπου ο αιτητής εξασφαλίσει όφελος από την απόκρυψη γεγονότων στην μονομερή του αίτηση, το Δικαστήριο σε μεταγενέστερο στάδιο θα ακυρώσει οποιοδήποτε διάταγμα έχει εκδώσει σε μια προσπάθεια να του στερήσει αυτό το όφελος. Αυτό γιατί παράλειψη παρουσίασης ουσιαστικών γεγονότων στην μονομερή αίτηση, θεωρείται ως είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου, το οποίο ακυρώνει τη διαταγή που έδωσε χωρίς να εξετάσει την ουσία της υπόθεσης. Τα γεγονότα όμως, πρέπει να είναι ουσιώδη για την απόφαση του Δικαστηρίου στην μονομερή αίτηση (βλ. μεταξύ άλλων, Gircotis & Achilleos Limited v. Chr. M. Sarlis & Co. M.S. κ.α

(1992)1A ΑΑΔ 360 και Χριστιάνα Στυλιανού v. Ανδρέα Στυλιανού

(1992)1Α ΑΑΔ 583). Η μη αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων δεν είναι αναγκαίο να συνοδεύεται από πρόθεση εξαπάτησης. Ότι ανατρέπει την βάση του διατάγματος, είναι η μη αποκάλυψη γεγονότων εξ' αντικειμένου ουσιαστικής σημασίας για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου (Βλ Resola Cyprus Ltd v. Χρίστου

(1998)1 Α.Α.Δ 598 και Ahmet Zein κ.α. v. Παράσχος Καμπανέλλας Λτδ

(2000)1 Α.Α.Δ 606). Στην Αγγλική υπόθεση Brink's Mat Ltd v. Elcombe

(1988)3 ALL E.R 188 ο Δικαστής Gibson, αναφέρει ότι η υποχρέωση της πλήρους αποκάλυψης δεν καλύπτει μόνο ουσιώδη γεγονότα που είναι γνωστά στον αιτητή, αλλά και εκείνα που μπορούσε να ανακαλύψει με εύλογη έρευνα. Το Δικαστήριο κρίνει αν το γεγονός που παραλείφθηκε είναι ουσιαστικό και αν δεν ήταν γνωστό στον αιτητή ή δεν μπορούσε εύλογα να γίνει γνωστό. Τα πιο πάνω ενέχουν ουσιαστική βαρύτητα αλλά δεν είναι και οι μόνοι αποφασιστικοί παράγοντες. Τελικά, το Δικαστήριο σύμφωνα με την πιο πάνω απόφαση, έχει διακριτική ευχέρεια παρόλη την απόδειξη μη αποκάλυψης ουσιαστικών γεγονότων που δικαιολογεί την άμεση ακύρωση του διατάγματος, να διατάξει την συνέχιση της ισχύος του ή να εκδώσει νέο διάταγμα υπό όρους. Συμπεράσματα Το πρώτο στοιχείο που θα με απασχολήσει, είναι οι ισχυρισμοί για απόκρυψη ουσιαστικών γεγονότων στην μονομερή έκδοση του διατάγματος. Αυτό γιατί σε περίπτωση που γίνουν αποδεκτοί οι εν λόγω ισχυρισμοί, το διάταγμα θα ακυρωθεί χωρίς να εξεταστούν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις οριστικοποίησης του. Οι καθ' ων η αίτηση, επικαλέστηκαν την απόκρυψη εκ μέρους της Α.Τ.Η.Κ, του ιστορικού της υπόθεσης και ειδικά την έφεση εναντίον του διορισμού της διαιτητού αλλά και τις αποφάσεις με τις οποίες απορρίφθηκαν αιτήματα της Α.Τ.Η.Κ για αναστολή της διαιτησίας μέχρι την εκδίκαση της πιο πάνω έφεσης. Η πιο πάνω θέση για απόκρυψη ουσιαστικών γεγονότων δεν ευσταθεί. Η Α.Τ.Η.Κ στην κυρίως αίτηση ημ. 11.5.17 με την οποία ζητά την ακύρωση του διατάγματος παράτασης της διαιτησίας, αναφέρεται στην απόφαση για τον διορισμό της διαιτητού. Επισυνάπτει την απόφαση ημ. 25.2.16 (τεκμ.1) με την οποία αποφασίστηκε ο διορισμός της κας Στυλιανού ως διαιτητού αλλά και την απόφαση ημ. 22.2.17 με την οποία απορρίφθηκε το αίτημα της Peppis Co Ltd για παράταση του χρόνου εκδίκασης της διαιτησίας (τεκμ.2). Ιδιαίτερα στο τεκμήριο 2, που επισυνάπτεται στην κυρίως αίτηση, το Δικαστήριο προβαίνει σε εκτενή αναφορά στο κεφάλαιο με τίτλο «γεγονότα», σε όλο το ιστορικό της υπόθεσης, συμπεριλαμβανομένης και της απόρριψης του αιτήματος της Α.Τ.Η.Κ για αναστολή της διαιτητικής διαδικασίας, εκκρεμούσης της έφεσης για διορισμό της διαιτητού. Ανεξαρτήτως τούτου, τα γεγονότα που η διαιτητής και η Peppis Co Ltd ισχυρίζονται ότι δεν αποκαλύφθηκαν δεν είναι τέτοια που θα επηρέαζαν σημαντικά την κρίση του Δικαστηρίου στην μονομερή έκδοση του διατάγματος. Υπενθυμίζω ότι βασικό επιχείρημα της Α.Τ.Η.Κ, είναι ότι δεν της επιδόθηκε η αίτηση της διαιτητού για παράταση χρόνου, την στιγμή μάλιστα που παρόμοιο αίτημα είχε απορριφθεί από το Δικαστήριο σε προγενέστερη αίτηση δια κλήσεως μετά από ένσταση της Α.Τ.Η.Κ. Ενόψει των πιο πάνω δεν ευσταθεί ο ισχυρισμός ότι η Α.Τ.Η.Κ απέκρυψε ουσιαστικά γεγονότα της υπόθεσης ώστε να δικαιολογείται η ακύρωση του προσωρινού διατάγματος από αυτό το στάδιο. Αλλά ούτε και η θέση για καθυστερημένη προώθηση του αιτήματος για συντηρητικό διάταγμα ευσταθεί. Όπως προκύπτει από το υλικό που τέθηκε ενώπιον μου, η Α.Τ.Η.Κ προχώρησε άμεσα στο αίτημα για λήψη συντηρητικών μέτρων, μόλις διαπιστώθηκε ότι τόσον η διαιτητής όσον και η Peppis Co Ltd, επιθυμούσαν την προώθηση της διαιτητικής διαδικασίας, παρά την αίτηση της Α.Τ.Η.Κ για ακύρωση του διατάγματος παράτασης. Ενόψει των πιο πάνω διαπιστώσεων θα προχωρήσω στην εξέταση του κατά πόσον πληρούνται οι ουσιαστικές προϋποθέσεις για οριστικοποίηση του διατάγματος, δυνάμει του άρθρου 32 του Ν.14/60. Μελέτησα με πολύ προσοχή όλο το υλικό που τέθηκε ενώπιον μου, ιδιαίτερα τις αντίστοιχες ένορκες δηλώσεις αλλά και τις εμπεριστατωμένες αγορεύσεις των τριών συνηγόρων. Έχω ικανοποιηθεί ότι αποδείχθηκε η πρώτη προϋπόθεση του άρθρου 32 για σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. Η Α.Τ.Η.Κ επικαλείται επί του προκειμένου, παρατυπία στην όλη διαδικασία έγκρισης του αιτήματος για παράταση της διαιτητικής διαδικασίας. Αυτό, γιατί παρότι είχε ένσταση στην παράταση του χρόνου, παραβιάσθηκε το δικαίωμα της να ακουστεί δεδομένου ότι το διάταγμα δόθηκε μονομερώς. Πρόκειται κατά την κρίση μου για ένα σοβαρό ζήτημα για το οποίο το Δικαστήριο καλείται να αποφασίσει, μετά την επί της ουσίας εκδίκαση της κυρίως αίτησης. Η δεύτερη προϋπόθεση για ορατή πιθανότητα επιτυχίας της κυρίως αίτησης, έχει επίσης στον απαιτούμενο βαθμό αποδειχθεί. Η διαπίστωση αυτή προκύπτει από το σύνολο του υλικού που τέθηκε ενώπιον μου. Σημειώνεται ότι η πρόθεση της Α.Τ.Η.Κ να αμφισβητήσει την παράταση του χρόνου, ήταν γνωστή στην διαιτητή αφού είχε σε προηγούμενο στάδιο απορριφθεί με ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου, παρόμοια αίτηση που έγινε δια κλήσεως από την Peppis Co Ltd (τεκμ.2). Η διαιτητής όμως, επέλεξε να προχωρήσει σε μονομερή αίτηση για παράταση του χρόνου, παραβλέποντας την πιο πάνω θέση της Α.Τ.Η.Κ. Εδώ οφείλω να σημειώσω και μια αντίφαση στις θέσεις της διαιτητού. Από την μια παραπονείται ότι το υπό κρίση συντηρητικό διάταγμα εκδόθηκε μονομερώς χωρίς να της επιδοθεί η αίτηση ενώ από την άλλη, η ίδια παρότι γνώριζε την ένσταση της Α.Τ.Η.Κ για παράταση του χρόνου της διαιτησίας, επέλεξε να υποβάλει το σχετικό αίτημα παράτασης μονομερώς. Είναι βέβαια σαφές ότι το Δικαστήριο είχε διακριτική ευχέρεια να εκδώσει το πιο πάνω διάταγμα μονομερώς. Όμως το γεγονός αυτό δεν στερεί από την Α.Τ.Η.Κ, το δικαίωμα να αμφισβητήσει την μονομερή έκδοση του, δυνάμει της Δ.48 θ.9

(4). Υπό τας περιστάσεις και χωρίς να αποφαίνομαι επί της ουσίας της κυρίως αίτησης, κρίνω ότι η Α.Τ.Η.Κ έχει στον απαιτούμενο βαθμό αποδείξει και την δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν.14/60 για ορατή πιθανότητα επιτυχίας της κυρίως αίτησης, με την οποία ζητά την ακύρωση του διατάγματος παράτασης της διαιτησίας που εκδόθηκε στην απουσία της. Τονίζω όμως ταυτόχρονα ότι με τις πιο πάνω διαπιστώσεις, σε καμία περίπτωση δεν αποφαίνομαι στο στάδιο αυτό, για τα επίδικα ζητήματα της κυρίως αίτησης όπως είναι το κατά πόσον το διάταγμα για παράταση του χρόνου θα έπρεπε να εκδοθεί μονομερώς ή όχι. Η επίλυση των πιο πάνω θεμάτων και του κατά πόσον η Α.Τ.Η.Κ δικαιούται ή όχι στις αιτούμενες με την κυρίως αίτηση της θεραπείες, θα γίνει μόνον με την εκδίκαση της ουσίας της κυρίως αίτησης και την τελική αξιολόγηση των εκατέρωθεν θέσεων των διαδίκων. Όμως, για σκοπούς έκδοσης του υπό κρίση συντηρητικού διατάγματος, κρίνω για τους λόγους που ανέφερα πιο πάνω ότι η Α.Τ.Η.Κ έχει αποδείξει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και ορατή πιθανότητα επιτυχίας της κυρίως αίτησης της. Απομένει να εξεταστεί η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Η διερεύνηση του κριτηρίου αυτού, συναρτάται σύμφωνα με την πιο πάνω νομολογία και με την διατήρηση της υπάρχουσας κατάστασης πραγμάτων (status quo) καθώς και με την ταλαιπωρία που θα υποστεί ο κάθε διάδικος από την έγκριση ή όχι του διατάγματος. Εξετάζοντας με την δέουσα προσοχή το σύνολο του υλικού που τέθηκε ενώπιον μου, κρίνω ότι έχει αποδειχθεί και η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Νόμου 14/

1. Είναι σαφές ότι στην περίπτωση που μετά την έναρξη της διαιτησίας, γίνουν αποδεκτοί οι ισχυρισμοί της Α.Τ.Η.Κ στην παρούσα για παραβίαση του δικαιώματος της να ακουστεί, θα απωλεσθεί χρόνος και έξοδα αφού η μέχρι τότε διαδικασία διαιτησίας θα ακυρωθεί. Επιπλέον σύμφωνα με την προαναφερθείσα νομολογία, η έννοια της απονομής δικαιοσύνης δεν συναρτάται με την στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτητή. Κρίνω ως εκ τούτου ότι είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης όπως διατηρηθεί η υπάρχουσα κατάσταση πραγμάτων (status quo) με την αναστολή των επίδικων διαδικασιών διαιτησίας μέχρι την εκδίκαση της αίτησης για ακύρωση του διατάγματος παράτασης που η διαιτητής πέτυχε μονομερώς. Είναι κατά την γνώμη μου δίκαιο υπό τας περιστάσεις, όπως εκδικαστεί πρώτα η υπό κρίση αίτηση της Α.Τ.Η.Κ, προτού προχωρήσει η διαιτητική διαδικασία. Δεν μου διαφεύγει της προσοχής ότι η διαιτητική διαδικασία από την φύση της, αποσκοπεί στην εξοικονόμηση δικαστικού χρόνου και ως εκ τούτου θα πρέπει να ολοκληρώνεται σε σύντομο χρονικό διάστημα. Από την άλλη όμως, η πιο πάνω αρχή δεν μπορεί να εφαρμοστεί κατά παράβαση του δικαιώματος της Α.Τ.Η.Κ να ακουστεί πρώτα η αίτηση της για ακύρωση του διατάγματος παράτασης, προτού προχωρήσει η διαιτητική διαδικασία. Το Δικαστήριο στα πλαίσια αυτά, θα ορίσει την εκδίκαση της κυρίως αίτησης πολύ σύντομα ώστε να ολοκληρωθούν οι υπό κρίση διαδικασίες, στο συντομότερο δυνατόν χρονικό διάστημα. Ενόψει όλων των πιο πάνω, το συντηρητικό διάταγμα που εκδόθηκε στις 29.5.17, καθίσταται οριστικό μέχρι πλήρους εκδίκασης της κυρίως αίτησης της Α.Τ.Η.Κ ημ. 11.5.17, με την οποία αιτείται την ακύρωση του μονομερούς διατάγματος ημ. 12.4.17, σύμφωνα με το οποίο παρατάθηκε ο χρόνος ολοκλήρωσης, της υπό κρίση διαιτητικής διαδικασίας. Τα έξοδα της παρούσας αίτησης όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ της αιτήτριας Α.Τ.Η.Κ και εναντίον των καθ' ων η αίτηση Peppis Co Ltd και της διαιτητού Άννας Στυλιανού. Τα εν λόγω έξοδα να πληρωθούν μετά την εκδίκαση της κυρίως αίτησης ημ. 11.5.
2. ............. Αλέξανδρος Α. Παναγιώτου Π.Ε.Δ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο