SHIREEN MARITIME LTD κ.α. ν. WJ HOLDING LIMITED κ.α., Αρ. Αίτησης: 479/16, 31/7/2017

(1)Τον τραπεζικό λογαριασμό υπ' αριθμό 201100140829, υπ' αριθμό IBAN CY43 0180 0001 0000 2011 0014 0829 και με κωδικό SWIFT EFGBCY2N στη Eurobank Cyprus Ltd. 1. Τα ακόλουθα περιουσιακά στοιχεία των Καθ' ων η Αίτηση 2:

(1)Ακίνητη ιδιοκτησία που βρίσκεται στη Βουδαπέστη, Ουγγαρία, με διεύθυνση 1143 Budapest XIV, Ilka utca 28, Ουγγαρία, Αρ. Τίτλου 32620 και κατέχεται μέσω της BVDH Real Estate Utilization Limited BVDH Ltd, εταιρεία εγγεγραμμένη στην Ουγγαρία, με τοπογραφικό αριθμό ακινήτου 01-09-681183 και αριθμό φορολογικού μητρώου 11837633-2-42.

(2)Ακίνητη ιδιοκτησία που βρίσκεται στη Βουδαπέστη, Ουγγαρία, με διεύθυνση 1143 Budapest XIV, Stefania ut 77, Ουγγαρία, Αρ. Τίτλου 32626 και κατέχεται μέσω της BVDH Real Estate Utilization Limited BVDH Ltd, εταιρεία εγγεγραμμένη στην Ουγγαρία, με τοπογραφικό αριθμό ακινήτου 01-09-681183 και αριθμό φορολογικού μητρώου 11837633-2-42.

(3)Τραπεζικό λογαριασμό υπ' αριθμό 201100092370, υπ' αριθμό IBAN CY03 0180 0001 0000 0009 2370 και με κωδικό SWIFT EFGBCY2N στη Eurobank Cyprus Ltd.

(4)Τραπεζικό λογαριασμό υπ' αριθμό 629806149, υπ' αριθμό IBAN LV86 RTMB 0000 6298 0614 9 και με κωδικό SWIFT RTMBLV2X στην JSC RIETUMU BANK Ρίγας. και

(5)Τις μετοχές και/ή το μετοχικό κεφάλαιο που κατέχει η Καθ' ης η Αίτηση 2 στην εταιρεία BVDH Real Estate Utilization Limited BVDH Ltd, εγγεγραμμένη στην Ουγγαρία, με αριθμό εγγραφής 01-09-681183, αριθμό φορολογικού μητρώου 11837633-2-42 και διεύθυνση 1143 Budapest, Stefania ut

1. iii. Εάν η συνολική καθαρή αξία, εξαιρουμένων υποθηκών και επιβαρύνσεων, των περιουσιακών στοιχείων των Καθ' ων η Αίτηση που βρίσκονται εντός της Κυπριακής Δημοκρατίας («Ελεύθερα Περιουσιακά Στοιχεία») υπερβαίνει τα USD 11,429,776, αυτοί δύνανται να μεταφέρουν οποιαδήποτε από τα εν λόγω περιουσιακά στοιχεία εκτός της Κυπριακής Δημοκρατίας ή δύνανται να τα διαθέσουν ή να τα διαχειριστούν, υπό την προϋπόθεση ότι η συνολική αξία των Ελεύθερων Περιουσιακών Στοιχείων τους εντός της Κυπριακής Δημοκρατίας θα υπερβαίνει την προαναφερόμενη αξία. iν. Εάν η συνολική καθαρή αξία των Ελεύθερων Περιουσιακών Στοιχείων των Καθ' ων η Αίτηση που βρίσκονται εντός της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν υπερβαίνει τα USD 11,429,776, αυτοί δεν δικαιούνται να μεταφέρουν οποιοδήποτε από τα εν λόγω περιουσιακά στοιχεία εκτός της Κυπριακής Δημοκρατίας και δεν δύνανται να διαθέσουν ή να διαχειριστούν οποιοδήποτε από αυτά. Υπό την επιφύλαξη της παραγράφου (ν) κατωτέρω, εάν οι Καθ' ων η Αίτηση έχουν περιουσιακά στοιχεία εκτός της Κυπριακής Δημοκρατίας, αυτοί δύνανται να διαθέσουν ή να διαχειριστούν τα εν λόγω περιουσιακά στοιχεία νοουμένου ότι η συνολική αξία των Ελεύθερων Περιουσιακών Στοιχείων, είτε εντός είτε εκτός της Κυπριακής Δημοκρατίας, παραμένει υπέρ των USD 11,429,
2. ν. Προτού διαθέσουν περιουσιακά στοιχεία ως προβλέπει η παράγραφος (iν) ανωτέρω, οι Καθ' ων η Αίτηση πρέπει να συμμορφωθούν με τις υποχρεώσεις αποκάλυψης όλων των περιουσιακών στοιχειών τους, ως η παράγραφος Γ κατωτέρω. vi. Το παρόν Διάταγμα υπόκειται στους περιορισμούς που σημειώνονται στο Παράρτημα Α του Διατάγματος. vii. Το παρόν Διάταγμα ερμηνεύεται σύμφωνα με τις ερμηνευτικές διατάξεις που σημειώνονται στο Παράρτημα Β του Διατάγματος. B. Υποβοηθητικό Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου που να διατάζει κάθε τράπεζα ή άλλο πιστωτικό ίδρυμα στο οποίο θα επιδοθεί και/ή το οποίο θα λάβει γνώση του Διατάγματος, εντός 7 ημερών από την ημερομηνία επίδοσης και/ή λήψης γνώσης του Διατάγματος, όπως πληροφορήσει τους Αιτητές και/ή τους δικηγόρους των Αιτητών κατά πόσο έχει δεσμευτεί οποιοδήποτε περιουσιακό στοιχείο και/ή τραπεζικός λογαριασμός δυνάμει των διατάξεων της παραγράφου Α ανωτέρω και να δώσει στους Αιτητές και/ή στους δικηγόρους των Αιτητών τα στοιχεία των δεσμευμένων περιουσιακών στοιχείων και/ή τους αριθμούς των δεσμευμένων τραπεζικών λογαριασμών καθώς και τα ονόματα των προσώπων επ' ονόματι των οποίων διατηρούνται τα εν λόγω περιουσιακά στοιχεία και οι εν λόγω λογαριασμοί. Νοείται ότι σε περίπτωση που τράπεζα ή άλλο πιστωτικό ίδρυμα δεν έχει δεσμεύσει οποιοδήποτε περιουσιακό στοιχείο και/ή τραπεζικό λογαριασμό δυνάμει των διατάξεων της παραγράφου Α ανωτέρω, δεν έχει υποχρέωση να πληροφορήσει τους Αιτητές και/ή τους δικηγόρους αυτών. Νοείται επίσης ότι οι Αιτητές θα υποχρεούνται να καταβάλουν οποιαδήποτε εύλογα έξοδα που οποιαδήποτε τράπεζα ή άλλο πιστωτικό ίδρυμα θα υποστεί για σκοπούς της συμμόρφωσης του με τις πρόνοιες της παρούσας παραγράφου ως αυτά θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Γ. Υποβοηθητικό Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου που να διατάζει τους Καθ' ων η Αίτηση, μέσω των διευθυντών τους, όπως εντός 7 ημερών από την ημερομηνία επίδοσης και/ή λήψης γνώσης του παρόντος Διατάγματος, ετοιμάσουν, καταχωρήσουν και επιδώσουν στους δικηγόρους των Αιτητών, ένορκη δήλωση με την οποία να παραθέτουν τις πληροφορίες που αυτοί οφείλουν να αποκαλύψουν δυνάμει του παρόντος Διατάγματος, και που θα επισυνάπτει όλα τα σχετικά έγγραφα και αρχεία που υποστηρίζουν τις πληροφορίες που αυτοί θα αποκαλύψουν:
3. Οι Καθ' ων η Αίτηση πρέπει να αποκαλύψουν όλα τους τα περιουσιακά στοιχεία ανά το παγκόσμιο η αξία των οποίων υπερβαίνει τα ΕΥΡΩ 5.000 ή το ισόποσο σε οποιοδήποτε άλλο νόμισμα, είτε αυτά είναι εγγεγραμμένα επ' ονόματι τους είτε όχι και είτε κατέχονται εξ' ολοκλήρου ή από κοινού με άλλους (solely or jointly owned) είτε το συμφέρον των Καθ' ων η Αίτηση επί αυτών είναι επ' ονόματι τους, είναι ωφέλιμο ή κατέχεται άλλως πως (legally, beneficially or otherwise) συμπεριλαμβανομένου υπό την ιδιότητα τους ως δικαιούχους κάτω από διακριτικό εμπίστευμα (discretionary trust) ή ιδιωτικό ίδρυμα (private foundation), αποκαλύπτοντας την αξία, την τοποθεσία και τις λεπτομέρειες αυτών των περιουσιακών στοιχείων, συμπεριλαμβανομένου της ταυτότητας οποιουδήποτε προσώπου ή οργανισμού που τα κατέχει και τα κρατεί εκ μέρους και προς όφελος των Καθ' ων η Αίτηση.
4. Οι Καθ' ων η Αίτηση πρέπει να αποκαλύψουν όλους τους τραπεζικούς λογαριασμούς που έχουν είτε εξ' ολοκλήρου επ' ονόματι τους ή από κοινού με άλλους (solely or in joint names) και/ή επί των οποίων οι Καθ' ων η Αίτηση έχουν δικαίωμα να υπογράφουν (signatories) και/ή κατέχονται από αντιπρόσωπο εκ μέρους και προς όφελος των Καθ' ων η Αίτηση και/ή επί των οποίων αυτοί με άλλο τρόπο έχουν εξουσία να ελέγχουν μεταφορές από και προς τον λογαριασμό, αποκαλύπτοντας όλες τις λεπτομέρειες συμπεριλαμβανομένων του αριθμού λογαριασμού, του ονόματος του κατόχου του λογαριασμού (account holder), το τραπεζικό ίδρυμα στο οποίο βρίσκεται ο λογαριασμός και το υπόλοιπο του λογαριασμού κατά την ημερομηνία επίδοσης. Νοείται ότι αν οι πιο πάνω πληροφορίες ενδεχομένως να αυτοενοχοποιήσουν τους Καθ' ων η Αίτηση, αυτοί δύνανται να αρνηθούν να παράσχουν τις πληροφορίες, αλλά συνιστάται όπως αυτοί λάβουν νομική συμβουλή πριν αρνηθούν να παράσχουν τις πληροφορίες. Νοείται επίσης ότι αδικαιολόγητη άρνηση να παράσχουν τις πληροφορίες αποτελεί καταφρόνηση Δικαστηρίου και δύναται να οδηγήσει στην επιβολή φυλάκισης, προστίμου ή σε κατάσχεση των περιουσιακών τους στοιχείων. Δ. Οιονδήποτε άλλο διάταγμα και/ή θεραπεία ήθελε κρίνει ορθή και δίκαια το Σεβαστό Δικαστήριο. Ε. Έξοδα πλέον ΦΠΑ.» Πρόκειται για θεραπείες που δεν αφορούν στην ουσία της διαφοράς, η οποία θα εκδικαστεί στο Λονδίνο σύμφωνα με τους Κανόνες του LCIA (London Court of International Arbitration). Η διαφορά είναι εμπορικής φύσεως και στην όλη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου εμπλέκεται και ο Περί Διεθνούς Εμπορικής Διαιτησίας Νόμος του 1987 (Νόμος αρ. 101/87) και ιδιαίτερα το άρθρο 9 του Νόμου, το οποίο προνοεί ότι το Δικαστήριο έχει εξουσία να διατάξει την λήψη συντηρητικών μέτρων οποτεδήποτε πριν από την έναρξη ή κατά την διάρκεια της διαιτητικής διαδικασίας. Σημειώνεται ότι κατά τον χρόνο καταχώρισης της υπό εκδίκαση Αίτησης, η διαδικασία Διαιτησίας δεν είχε ακόμη αρχίσει. Οι Αιτητές στην υπό εκδίκαση Αίτηση, εμφανίστηκαν στη Γενική Αίτηση και καταχώρισαν Ένσταση. Το Δικαστήριο στις 30.3.17, μετά από ακροαματική διαδικασία, εξέδωσε την Απόφασή του. Σύμφωνα με αυτήν: «Εκδίδονται διατάγματα εναντίον των Καθ΄ ων η Αίτηση ως οι παράγραφοι (Α) και (Γ) της Αίτησης. Στο εκδοθέν υπό (Α) διάταγμα δεν θεωρώ σκόπιμο να συμπεριληφθεί τώρα, και δεν συμπεριλαμβάνεται, πρόνοια ότι το εν λόγω διάταγμα «ερμηνεύεται σύμφωνα με συγκεκριμένες διατάξεις» ως το Παράρτημα Β του διατάγματος. Ο χρόνος των 7 ημερών για τον οποίο γίνεται αναφορά στο διάταγμα υπό (Γ) καθορίζεται σε 20 ημέρες. Νοείται ότι τα διατάγματα θα ισχύουν μέχρι πλήρους εκδίκασης της διαιτητικής διαδικασίας ή μέχρι να εκδοθεί άλλη διαταγή του Δικαστηρίου.» Οι Καθ΄ ων η Αίτηση στη Γενική Αίτηση, ως είχαν κάθε δικαίωμα, έχουν εφεσιβάλει την πιο πάνω Απόφαση. Στη συνέχεια καταχώρισαν την υπό εκδίκαση Αίτηση, η οποία καταχωρίστηκε μονομερώς, με την οποία αξιώνουν την ακόλουθη θεραπεία: «(α) Όπως η εκτέλεση της απόφασης ημερομηνίας 30/03/2017 που εκδόθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, στην αίτηση με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο ημερομηνίας 14/11/2016, αναφορικά με το διάταγμα αποκάλυψης και/ή τύπου Norwich Pharmacal όπως η παράγραφος Γ της αίτησης ημερομηνίας 14/11/2016 και του οποίου το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας διέταξε την έκδοση με την απόφαση του ημερομηνίας 30/03/2017, ανασταλεί μέχρι να εκδικαστεί η έφεση των Αιτητών που καταχωρήθηκε στις 12/04/2017 στην απόφαση ημερομηνίας 30/03/2017 και/ή μέχρι vα δοθούν νεώτερες οδηγίες από το Δικαστήριο.» Η Νομική βάση της Αίτησης παρατίθεται αυτολεξεί: «Η αίτηση βασίζεται στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.35, 2, 4, 18 και 19, Δ.40, Θ. 9, Δ.48, Θ. 2, Θ. 8

(1)(ee), στο Άρθρο 47 περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 και στο Άρθρο 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφαλαίου 6, στις αρχές του κοινοδικαίου, στη διακριτική ευχέρεια, στις συμφυείς εξουσίες και στην πρακτική του Δικαστηρίου.» Η Αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του κ. Χρίστου Ηρακλέους, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο Πατρίκιος Παύλου και Συνεργάτες ΔΕΠΕ, που είναι οι δικηγόροι των Αιτητών. Το Δικαστήριο με Ενδιάμεση Απόφασή του έδωσε οδηγίες όπως η Αίτηση γνωστοποιηθεί στην άλλη πλευρά, η οποία εμφανίστηκε και καταχώρισε Ένσταση στις 20.6.17. Η Ένσταση βασίζεται σε επτά λόγους, τους οποίους δεν χρειάζεται να παραθέσω. Υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της κας Ελίνας Νικολαϊδου, δικηγόρου στη δικηγορική εταιρεία των κ.κ. A.G. Erotocritou LLC, η οποία εκπροσωπεί τους Καθ΄ ων η Αίτηση. Ουδείς ενόρκως δηλών αντεξετάστηκε. Αναφέρω από τώρα ότι έχω θέσει ενώπιον μου το περιεχόμενο της Αίτησης, της Ένστασης και του μαρτυρικού υλικού που υποστηρίζει αυτές. Το ίδιο ισχύει για τις εμπεριστατωμένες αγορεύσεις των ευπαίδευτων συνηγόρων, και τη Νομολογία στην οποία με παρέπεμψαν. Νοείται ότι θα εξετάσω τις θέσεις και τα επιχειρήματα της κάθε πλευράς στο βαθμό που απαιτείται για τις ανάγκες της υπόθεσης έχοντας πάντα κατά νου ότι «Δεν αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της αιτιολόγησης δικαστικής απόφασης ειδική αναφορά ή διαπραγμάτευση κάθε επιχειρήματος που προβάλλεται» (Νίκος Οδυσσέα ν. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 490). Για το πώς ασκείται η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου όταν εξετάζεται τέτοιο αίτημα, θα παραπέμψω απλώς στην υπόθεση Penderhill Hold. Ltd κ.ά ν. Κλουκινά κ.ά.

(2011)1(Γ) Α.Α.Δ. 1921, στην οποία έκαναν αναφορά και οι δύο πλευρές. Από τις σελίδες 1932, 1933 διαβάζουμε τα ακόλουθα: «Με βάση τη νομολογία που ερμήνευσε την πιο πάνω διάταξη (βλ. μεταξύ άλλων Katarina Shipping Inc. v. The Cargo on Board the Ship "Poly"

(1978)1 C.L.R. 355, Essex Overseas Trade Services Ltd v. Legend Shipping Co. Ltd. a.o.

(1981)1 C.L.R. 263, "Phoenix" Greek General Insurance Co. S.A. v. Al Khalaf Exhibition

(1981)1 C.L.R. 673, Μavrochanna a.o. v. Μichael

(1984)1 C.L.R. 760, Αristidou v. Αristidou

(1985)1 C.L.R. 649, Ε.Y.R.I.K. a.o. v. Κotsonis

(1986)1 C.L.R. 617, Ιωσηφάκης v. Αριστοδήμου

(1990)1 Α.Α.Δ. 284, Ναυτικός Όμιλος Πάφου v. Αρχής Λιμένων Κύπρου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1147, A.B.P. Holdings Ltd. κ.ά. v. Κιταλίδη κ.ά. (Aρ. 1)

(1994)1 Α.Α.Δ. 287, Θωμά v. Γενικού Εισαγγελέα

(1997)1 Α.Α.Δ. 797 και Σάββα v. Υπουργού Δικαιοσύνης (αρ. 1)

(2002)1 Α.Α.Δ. 195) το όλο θέμα είναι στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η οποία ασκείται δικαστικά και με βάση τους εξής παράγοντες που θα πρέπει να εξισορροπηθούν με γνώμονα τα συμφέροντα της δικαιοσύνης: (α) Ο διάδικος ο οποίος επιτυγχάνει στην υπόθεση του δεν πρέπει να στερείται, χωρίς ουσιαστικό λόγο, του καρπού της επιτυχίας τους. (β) Το ένδικο μέσο της έφεσης, το οποίο ασκείται δικαιωματικά, δεν πρέπει να αποστερείται της αποτελεσματικότητας του. Μεταξύ των κριτηρίων που λαμβάνει υπόψη το δικαστήριο είναι οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης αλλά αυτές είναι μόνο οριακής σημασίας. (Bλ. Ναυτικός Όμιλος Πάφου v. Αρχής Λιμένων Κύπρου, πιο πάνω). Στην υπόθεση Ιωσηφάκη v. Αριστοδήμου, πιο πάνω σελ. 288, ο Δικαστής (όπως ήταν τότε) Πικής διατύπωσε τους πιο κάνω παράγοντες ως εξής: «Δύο είναι οι παράγοντες που κατά κύριο λόγο διέπουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου για την αναστολή πρωτόδικης απόφασης μέχρι την εκδίκαση της έφεσης. Πρώτο, η διασφάλιση της οριστικότητας (finality) των αποφάσεων του πρωτόδικου δικαστηρίου και την παράλληλη κατοχύρωση των δικαιωμάτων του διάδικου υπέρ του οποίου εκδόθηκε η απόφαση και δεύτερο, η εξασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για την άσκηση έφεσης. Οι δυο αυτοί παράγοντες εξισορροπούνται με γνώμονα τα συμφέροντας της δικαιοσύνης.» Στην εν λόγω υπόθεση αναστάληκαν διατάγματα τύπου Norwich Pharmacal και όχι διατάγματα παγοποίησης περιουσιακών στοιχείων. Θα πρέπει εδώ να σημειωθεί πως η Απόφαση Penderhill (πιο πάνω), δεν έχει καθιερώσει γενικό ή πάγιο κανόνα Δικαίου που να επιβάλλει την αναστολή εκτέλεσης διαταγμάτων κάθε φορά που ασκείται Έφεση. Για το θέμα αυτό παραπέμπω στην Ενδιάμεση Απόφαση ημερ. 7.5.14, της κας Τ. Ψαρά-Μιλτιάδου, Π.Ε.Δ. (ως ήταν τότε), που εκδόθηκε στην Αγωγή 4935/13 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού και στην Ενδιάμεση Απόφαση ημερ. 22.2.12, της κας Πούγιουρου, Π.Ε.Δ. (ως ήταν τότε), που εκδόθηκε στην Αγωγή 1043/11 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού. Άλλωστε όπως λέχθηκε στην υπόθεση Penderhill (πιο πάνω) «.. τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης παίζουν ουσιαστικό ρόλο ως προς την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου.». Και οι δύο πλευρές παρέπεμψαν και στην υπόθεση Oneworld Ltd v. OJSC Bank of Moscow, Πολ. Έφεση αρ. Ε32/15, Απόφαση ημερ. 2.2.

1. Η Πλειοψηφία έκανε δεκτή την Έφεση της Εναγομένης και εξέδωσε διάταγμα αναστολής εκτέλεσης του εκδοθέντος διατάγματος τύπου Norwich Pharmacal, αφού προηγουμένως, τόνισε ότι «η αναζήτηση της χρυσής τομής μεταξύ της άμεσης συγκομιδής των καρπών της δικαστικής νίκης και της ανάγκης να μην καταστεί μάταιη η κατ΄ έφεση δικαίωση γίνεται βήμα προς βήμα με οδηγό την παρατήρηση των φαινομένων της δικαστικής ζωής». Σε άλλο μέρος της Απόφασης διαβάζουμε τα ακόλουθα: «Όσον αφορά όλους τους άλλους παράγοντες και γεγονότα της υπόθεσης αφού τους συνεκτιμήσαμε είναι η κατάληξή μας ότι η περίπτωση είναι κατάλληλη για αναστολή. Λάβαμε ιδιαίτερα υπόψιν μας τους κινδύνους που εγκυμονεί τυχόν αναστολή, όπως αυτοί μας υπεδείχθησαν από τον ευπαίδευτο συνήγορό της Εφεσίβλητης, χωρίς όμως να μας διαφεύγει ότι η αίτηση στο Πρωτόδικο Δικαστήριο για αποκάλυψη κατεχωρήθη στις 7.9.12 και συνεπώς λίγο αργότερα περιήλθε σε γνώση της Εφεσίβλητης. Παρήλθαν δηλαδή περισσότερο από τρία χρόνια αφότου η Εφεσείουσα έλαβε γνώση της αίτησης για αποκάλυψη με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Από την άλλη λάβαμε εξίσου σοβαρά υπόψιν ότι τυχόν συμμόρφωση της Εφεσείουσας με το διάταγμα θα έχει ως αναπόφευκτο αποτέλεσμα σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσής της, αυτή να καταστεί άνευ σημασίας και ουσίας με περαιτέρω αποτέλεσμα η ιδέα της Δικαιοσύνης να μένει έκθετη και να χάνει την αξιοπιστία της. Πιστεύουμε ότι στην προκειμένη περίπτωση και με βάση τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, το δεύτερο είναι πολυτιμότερο και άξιον προστασίας από το πρώτο (βλ. The Governor and the Company of the Bank of Scotland (άνω)).» Ως ελέχθη, εναντίον των Αιτητών έχει εκδοθεί το υπό «Α» δραστικό διάταγμα για το οποίο όμως δεν ζητείται αναστολή εκτέλεσης. Το διάταγμα σε σχέση με το οποίο υποβάλλεται η Αίτηση, έχει εκδοθεί για τους λόγους που εξηγούνται στην Ενδιάμεση Απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 30.3.
2. Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα από την εν λόγω Απόφαση: «Σε σχέση με τα διατάγματα αποκάλυψης θα πω μόνο πως αυτά εκδίδονται κυρίως για να διασφαλίσουν την αποτελεσματικότητα ουσιαστικών διαταγμάτων. Για το θέμα αυτό παραπέμπω και πάλι στην πρωτόδικη Απόφαση Joseph P. Lasala κ.ά ν. Λυκούργου Κυπριανού κ.ά. (πιο πάνω), όπου διαβάζουμε τα ακόλουθα σε σχέση με τα εν λόγω διατάγματα: «Μετέπειτα, οι παρεπόμενες αυτές Θεραπείες («ancillary relief»), είναι ενίοτε αναγκαίες για την τελεσφόρο ικανοποίηση των ουσιαστικών διαταγμάτων. Είναι γνωστό, ιδιαίτερα σε Θέματα τύπου mareva, και ιδιαίτερα σε υποθέσεις όπου εμπλέκονται πολλοί παράγοντες, αλλά και μεσάζοντες για τη διοχέτευση και αποξένωση περιουσιακών στοιχείων, εξ ου και η θεραπεία του εντοπισμού («tracing»), ότι η ανεύρεση λεπτομερειών και στοιχείων δεν είναι καθόλου εύκολη και αν δεν αναγκαστεί ο εναγόμενος να δώσει ο ίδιος λεπτομέρειες λογαριασμών, τρόπου απόκτησης περιουσίας, κλπ, δεν είναι δυνατόν, έστω και αν ενάγων κερδίσει την υπόθεση του, να επιτευχθεί ουσιαστική δικαιοσύνη στο τέλος της ημέρας. Τα στοιχεία που καλείται ο εναγόμενος να αποκαλύψει είναι στα πλαίσια της βοήθειας που οφείλει να δώσει προς τη δικαιοσύνη ώστε να αποκαλυφθεί η αλήθεια, έστω και αν δυνατόν να θεωρηθεί ιδιαίτερα δυσχερές να το πράξει.» Δεν βρίσκω ότι το αιτούμενο υπό «Γ» διάταγμα είναι γενικό και/ή καταπιεστικό με αποτέλεσμα η έκδοση του να συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου και/ή να προκαλεί αδικία, ως οι Καθ΄ ων η Αίτηση ισχυρίζονται. Ούτε τίθεται θέμα αλίευσης μαρτυρίας αφού με αυτό ουσιαστικά αξιώνεται αποκάλυψη των περιουσιακών στοιχείων των Καθ΄ ων η Αίτηση για να είναι αποτελεσματική η εφαρμογή του εκδοθέντος υπό «Α» διατάγματος. Όπως λέχθηκε και στην υπόθεση Οντόνι (πιο πάνω): «Η επικαλούμενη βλάβη των Εναγομένων από την άλλη προβάλλεται αόριστα ως ενδεχόμενη βλάβη των παροχέων υπηρεσιών γενικά. Δεν μου έχει τεθεί ο,τιδήποτε από την άλλη πλευρά που να ανατρέπει την δυναμική των θέσεων του Αιτητή (βλ. τις παρατηρήσεις στην υπόθεση British Steel Corporation Respondends v. Cranado Tev. Ltd

(1980)3 W.L.R.). Dmitry Rybolovlev v. Elena Rybolovleva, ως άνω, αλλά και τις ειδικές παρατηρήσεις που γίνονται επί παρόμοιου τύπου θέσεις στην υπόθεση Penderhill ν. Κλουκινά, ανωτέρω.» Ως ελέχθη, το Δικαστήριο έχει ήδη βρει ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις για έκδοση του αιτούμενου υπό (Α) διατάγματος. Περαιτέρω, βρίσκω ότι οι Αιτήτριες χρειάζονται το αιτούμενο υπό (Γ) διάταγμα για να μπορέσουν να εντοπίσουν τα περιουσιακά στοιχεία των Καθ΄ ων η Αίτηση και για να είναι έτσι αποτελεσματικό το εκδοθέν υπό (Α) διάταγμα. Πριν αποφασίσω κατά πόσο θα πρέπει να εκδοθεί το διάταγμα υπό (Γ), βρίσκω με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία, ότι οι Αιτήτριες έχουν ικανοποιήσει τις γνωστές προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60, αφού έχουν καταδείξει (α) συζητήσιμη υπόθεση που αφορά σε κατ΄ ισχυρισμόν παράβαση και/ή σε αθέτηση συμφωνιών δανείου, (β) ότι έχουν ορατή πιθανότητα να δικαιούνται σε θεραπείες, δηλαδή σε έκδοση διαιτητικής απόφασης προς όφελος τους για το κατ΄ ισχυρισμόν οφειλόμενο ποσό δυνάμει συμφωνιών δανείου και (γ) ότι οι Καθ΄ ων η Αίτηση είναι σε θέση ή ενδεχομένως να είναι σε θέση να δώσουν τις αιτούμενες πληροφορίες για να καταστεί έτσι αποτελεσματικό το εκδοθέν υπό (Α) διάταγμα. Περαιτέρω βρίσκω πως αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο υπό (Γ) διάταγμα οι Αιτήτριες δεν θα μπορούν ή θα δυσκολευτούν να εκτελέσουν το εκδοθέν υπό (Α) διάταγμα, ενώ η έκδοσή του δεν φαίνεται να προκαλεί οποιαδήποτε ζημιά ή βλάβη στους Καθ΄ ων η Αίτηση. Με άλλα λόγια, βρίσκω πως η έκδοση του αιτούμενου υπό (Γ) διατάγματος είναι και δίκαιη και πρόσφορη και ότι ενέχει λιγότερους κινδύνους αδικίας από τη μη έκδοσή του.». Στην Motorola Credit Corporation v. Cem Cegiz Uzan, κ.ά

(2002)EWCA Civ 989, τονίζεται η σημασία του διατάγματος αποκάλυψης αφού κατά κανόνα χωρίς ένα τέτοιο διάταγμα το διάταγμα παγοποίησης καθίσταται αναποτελεσματικό. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην Απόφαση: «Once one has the situation which did exist in this case, which was that on 13 June it was accepted that the freezing order should continue, then prima facie David Steel J is right in saying that a disclosure provision would be the normal provision so that that freezing order can be properly policed and be effective.» (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο). Στην Konstantin Maloffeev v. VTB Capital Plc

(2011)EWCA Civ 1252, λέχθηκαν τα ακόλουθα σε σχέση με την αναγκαιότητα έκδοσης διατάγματος αποκάλυψης, όταν εκδίδεται διάταγμα παγοποίησης περιουσιακών στοιχείων: «38 Mr Foxton submits that an application to discharge the worldwide freezing order on the basis now proposed is fundamentally different from the jurisdictional challenge which will take place on and after 31 October. Mr Foxton accepts that the forthcoming challenge to jurisdiction is not a ground for suspending the disclosure order, but he says the forthcoming discharge application falls into a different category. 39 I agree with Mr Foxton's submission that the fact that there is a pending challenge to jurisdiction is not a ground for suspending the operation of the disclosure of assets order. An order for disclosure of assets normally accompanies a worldwide freezing order. Such an order is usually necessary to give the worldwide freezing order teeth. The fact that the court will be asked on a future date to say that the worldwide freezing order should not have been made is not normally a ground for suspending the disclosure order in the interim: see the decisions of the Court of Appeal in Grupo Torras SO ν Sheikh Farhad Mohammed Al-Sabah , Court of Appeal (Civil Division) Transcript No 159 of 1994 (February 16 1994); Motorola Credit Corporation ν Uzan [2002] EWCA Civ 989; [2002] All ER (Con) 945 and JSC BTA Bank ν Ablyazov [2009] EWCA Civ 1125; [2010] 1 All ER 1029 (Con). 40 Where I part company from Mr Foxton is in relation to the distinction which he draws between the jurisdictional challenge on the one hand and the discharge application on the other hand. It is no doubt perfectly reasonable for Mr Foxton to characterise the jurisdictional challenge as a root-and-branch challenge. I agree that the discharge application is put on more disarming grounds, namely that undertakings are being offered which should suffice. Nevertheless, both are applications to discharge the worldwide freezing order. One application is made upon the basis that the original order should never have been made; the other application is put on the basis that the worldwide freezing order, even if properly made initially, is no longer necessary. 41 In my view, that distinction is not relevant for the purposes of the present appeal. The simple fact is that unless and until one or other of those two applications succeeds, there is a worldwide freezing order in place. In order to be effective the worldwide freezing order, certainly in the context of this litigation, should be accompanied by an order for disclosure of assets.». (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο). Το ίδιο και στην ALDI MARINE LTD v. RUAL TRADE LTD κ.ά, Πολ. Εφέσεις 182/12 και 184/12, απόφαση ημερ. 18.1.16, όπου διαβάζουμε τα ακόλουθα: «Όπως είναι γνωστό, διατάγματα αποκάλυψης μπορούν να εκδοθούν ως επικουρικά στις περιπτώσεις που οι πραγματικοί αδικοπραγούντες δεν είναι γνωστοί στον ενάγοντα ή για σκοπούς αστυνόμευσης (policing) του διατάγματος παγοποίησης, ώστε να γνωρίζει ο ενάγων ποια ακριβώς περιουσιακά στοιχεία είχε στην κατοχή του ο εναγόμενος τη δεδομένη στιγμή, για να μπορέσει σε μεταγενέστερο στάδιο να γνωρίζει αν υπήρχε συμμόρφωση με το διάταγμα παγοποίησης.» Ως ελέχθη, οι Αιτητές δεν αξιώνουν αναστολή εκτέλεσης του εκδοθέντος υπό «Α» διατάγματος και συνεπώς δεν ισχυρίζονται ότι σε περίπτωση που το εκδοθέν υπό «Α» διάταγμα εκτελεστεί, τότε η Έφεση που καταχώρισαν θα καταστεί άνευ αντικειμένου. Επαναλαμβάνω, το εκδοθέν υπό «Γ» διάταγμα έχει εκδοθεί για να είναι αποτελεσματικό το εκδοθέν υπό «Α» διάταγμα. Στην παράγραφο 11 της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την Αίτηση, αναφέρονται τα ακόλουθα: «Είναι η θέση των Αιτητών ότι στην παρούσα περίπτωση συντρέχουν εξαιρετικές περιστάσεις που συνηγορούν υπέρ της αναστολής, εφόσον εάν οι Αιτητές προβούν σε αποκάλυψη των πληροφοριών και στοιχείων που έχουν διαταχθεί και τελικά επιτύχει η Έφεση, θα υπάρχει αποτυχία του νομικού συστήματος να προστατέψει το άτομο του οποίου οι εμπιστευτικές πληροφορίες αποκαλύφθηκαν εφόσον οι Αιτητές θα έχουν κληθεί να απογυμνωθούν εντελώς όσον αφορά τα περιουσιακά τους στοιχεία, η εμπιστευτικότητα των οποίων προστατεύεται από το Σύνταγμα.» Η ικανή αγόρευση του κ. Παύλου εστιάστηκε και πάνω σε αυτό το θέμα. Μάλιστα έκανε αναφορά και στο γεγονός ότι τα περιουσιακά στοιχεία του ατόμου αποτελούν μέρος της ιδιωτικής του ζωής, η οποία σύμφωνα με το άρθρο 15 του Συντάγματος, θα πρέπει να τυγχάνει σεβασμού. Το εδάφιο βεβαίως

(2)του άρθρου 15 κάνει αναφορά στις περιπτώσεις όπου χωρεί επέμβαση. Τέτοια περίπτωση είναι η περίπτωση προστασίας των δικαιωμάτων άλλων προσώπων που προστατεύονται από το Σύνταγμα. Και εδώ το διάταγμα αποκάλυψης εκδόθηκε ουσιαστικά για να προστατευθούν τα δικαιώματα των Καθ΄ ων η Αίτηση. Παρόμοια θέματα εξετάστηκαν στην υπόθεση Melouskia Commercial Ltd κ.ά. ν. Chumachenko Alisa κ.ά., Πολιτική Έφεση Ε71/13, Απόφαση ημερ. 30.9.14. Θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω το σχετικό απόσπασμα από την εν λόγω Απόφαση: «Παρέμεινε προς εξέταση το παράπονο ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν εξέτασε την πιθανότητα τα διατάγματα τύπου Norwich Pharmacal να έρχονται σε αντίθεση με τα άρθρα 17 και 15 του Συντάγματος (17ος Λόγος Έφεσης). Και αυτό στη βάση ότι με αυτά διατάχθηκε, μεταξύ άλλων, και η αποκάλυψη αλληλογραφίας και/ή επικοινωνίας μεταξύ των εφεσειουσών και της τράπεζας. Παρέπεμψαν σχετικά σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, με ιδιαίτερη έμφαση στις υποθέσεις Σιάμισιη ν. Αστυνομίας

(2011)2 Α.Α.Δ. 308 και στην Εdrinotio Ltd, Πολ. Αίτηση 60/2012 ημερ. 8.8.12 - που αφορούσε αίτηση για έκδοση εντάλματος Certiorari - οι οποίες αναλύουν τις παραμέτρους σεβασμού των δικαιωμάτων της επικοινωνίας και της ιδιωτικής ζωής που κατοχυρώνονται από τα άρθρα 17 και 15 του Συντάγματος. Θεωρούμε αβάσιμο το υπό αναφορά παράπονο και ως αιτιολογία μεταφέρουμε αυτούσιο το πιο πάνω απόσπασμα από την υπόθεση Edrinotio Ltd (ανωτέρω), την οποία οι ίδιες οι εφεσείουσες επικαλέστηκαν:- «Έρχομαι - παρατήρησε ο Δ. Ερωτοκρίτου που εξέδωσε την απόφαση - τώρα στο Άρθρο 15 του Συντάγματος και στο αντίστοιχο άρθρο 8 του ΕΣΔΑ, τα οποία προστατεύουν το δικαίωμα της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής. Εδώ μας αφορά η ιδιωτική ζωή, η οποία περιλαμβάνει και την επαγγελματική ζωή ενός ατόμου. Όπως αναφέρθηκε στην Πρόεδρος της Δημοκρατίας ν. Βουλής των Αντιπροσώπων (Αρ. 2)

(2000)3 AAΔ 238 «το δικαίωμα της ιδιωτικής ζωής δεν περιορίζεται στην εσωτερική ζωή του ανθρώπου, αλλά εκτείνεται και στις σχέσεις του με τον έξω κόσμο .. Το δικαίωμα καλύπτει το σύνολο της δραστηριότητας του ανθρώπου στο χώρο που τον περιβάλλει, αδιαπέραστου χάριν της αυτονομίας του στο ατομικό επίπεδο.». Αν και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στη Niemietz v. Germany, απόφαση ημερ. 16.12.1992, Series A, No. 251-Β, σελ. 33-34, έδειξε δισταγμό στο να εξαιρέσει από τις πρόνοιες του άρθρου 8 της Σύμβασης τις επαγγελματικές ή επιχειρηματικές δραστηριότητες ενός ατόμου, εντούτοις δεν έχω πειστεί ότι στην προκειμένη περίπτωση, που το διάταγμα αποκάλυψης αφορά σε τραπεζικά έγγραφα και όχι σε έγγραφα προσωπικής ή ιδιωτικής φύσης, μπορεί να τεθεί θέμα παραβίασης του Άρθρου 15 του Συντάγματος και του άρθρου 8 της Σύμβασης. Αλλά ακόμα και εάν ετίθετο ένα τέτοιο θέμα, θα καλύπτετο από τις εξαιρέσεις των εδαφίων

(2)των Άρθρων 15 του Συντάγματος και 8 της Σύμβασης, που αφορούν, μεταξύ άλλων, στο συμφέρον της πολιτείας για διατήρηση της δημόσιας τάξεως ή προστασίας των δικαιωμάτων άλλων προσώπων που προστατεύονται από το Σύνταγμα.» (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο). Στην παράγραφο 9 της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την Αίτηση, γίνεται αναφορά ότι το Δικαστήριο «δεν επέβαλε κανένα όρο αναφορικά με τη χρήση που μπορεί να γίνει των εν λόγω πληροφοριών και στοιχείων, που αποτελούν εμπιστευτικές και απόρρητες πληροφορίες». Όπως ορθά ανέφερε ο κ. Ερωτοκρίτου, αυτός ο ισχυρισμός δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, αφού το Δικαστήριο με την Απόφασή του ημερ. 30.3.17 ανέφερε τα ακόλουθα: «Νοείται ότι οι Αιτήτριες δύνανται να χρησιμοποιήσουν τις όποιες πληροφορίες θα τους δοθούν δυνάμει των εκδοθέντων διαταγμάτων μόνο για σκοπούς της επίδικης διαδικασίας (Άντρη Αθανασίου κ.ά ν. Ροδόλφου Οντόνι, Πολ. Έφεση Αρ. Ε103/14, Απόφαση ημερ. 2.12.14).» Όσον αφορά στην πιθανότητα επιτυχίας της Έφεσης, θα αναφέρω ότι οι προοπτικές επιτυχίας αυτής, είναι μεν σχετικός παράγων αλλά αποκτά αποφασιστική σημασία μόνον όταν μπορεί να γίνει πρόγνωση ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της Έφεσης. Έχω θέσει ενώπιον μου τους λόγους Έφεσης. Με δεδομένο ότι τα διατάγματα εκδόθηκαν στη βάση διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, είναι αδύνατο να γίνει πρόγνωση ως προς την επιτυχία της Έφεσης. Όμως, λαμβάνω υπόψη μου πως η πιθανότητα επιτυχίας δεν μπορεί να αποκλειστεί, με αποτέλεσμα αυτό το γεγονός «να συνυπολογίζεται με τους άλλους παράγοντες στη λήψη της απόφασης για αναστολή ή μη» (βλέπε Oneworld Limited (πιο πάνω)). Ορθά ο κ. Παύλου ανέφερε πως το Δικαστήριο θα πρέπει να εξισορροπήσει μεταξύ δύο δικαιωμάτων, του δικαιώματος της αποτελεσματικής απονομής της δικαιοσύνης και της παράβασης της ιδιωτικής ζωής. Έχω συνεκτιμήσει όλους τους σχετικούς παράγοντες. Κατ΄ αρχάς θα πρέπει να λεχθεί πως ισχυρισμός εκ μέρους των Αιτητών ότι θα υποστούν ανεπανόρθωτη βλάβη σε περίπτωση που δεν εγκριθεί η Αίτηση, δεν υπάρχει (Demetriades Group of Companies Limited v. APM Italian Type Ice-cream Limited, Πολιτική Έφεση 372/15, απόφαση ημερ. 15.2.17). Εκείνο που ουσιαστικά ισχυρίζονται είναι ότι «Τυχόν αποκάλυψη των εν λόγω στοιχείων που αφορούν τα περιουσιακά στοιχεία των Αιτητών και συνεπώς μέρος της ιδιωτικής τους ζωής, ενδέχεται να έχουν ως αποτέλεσμα την παραβίαση του θεμελιώδους δικαιώματός τους για προστασία της ιδιωτικής τους ζωής, σε περίπτωση επιτυχίας της Έφεσης.». Ούτε τα γεγονότα εδώ προσομοιάζουν με τα γεγονότα των υποθέσεων Oneworld Limited και Penderhill (πιο πάνω). Εκεί, δεν είχαν εκδοθεί διατάγματα για παγοποίηση περιουσιακών στοιχείων όπως συμβαίνει εδώ. Περαιτέρω, το Δικαστήριο με την Ενδιάμεση Απόφασή του ημερ. 30.3.17, είχε αναφέρει πως «. βρίσκω πως αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο υπό (Γ) διάταγμα οι Αιτήτριες δεν θα μπορούν ή θα δυσκολευτούν να εκτελέσουν το εκδοθέν υπό (Α) διάταγμα, ενώ η έκδοσή του δεν φαίνεται να προκαλεί οποιαδήποτε ζημιά ή βλάβη στους Καθ΄ ων η Αίτηση.». Δεν έχει τεθεί τίποτε το νέο που να διαφοροποιεί το πιο πάνω εύρημα του Δικαστηρίου. Εδώ, με τα ιδιαίτερα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, σε περίπτωση που εγκρινόταν η Αίτηση ουσιαστικά θα αναστέλλετο και η εκτέλεση του εκδοθέντος υπό «Α» διατάγματος. Τα όσα ανέφερε γύρω από αυτό το θέμα ο κ. Ερωτοκρίτου με βρίσκουν σύμφωνο. Ως ελέχθη, οι Αιτητές δεν ισχυρίζονται ότι θα πρέπει να ανασταλεί και η εκτέλεση του εκδοθέντος υπό «Α» διατάγματος. Αφού έλαβα υπόψη μου ότι τα περιουσιακά στοιχεία των Αιτητών όπως αυτά είναι γνωστά στους Καθ΄ ων η αίτηση δεν υπερκαλύπτουν το ποσό της Απαίτησης, το γεγονός ότι το διάταγμα αποκάλυψης είναι αναπόσπαστο μέρος του εκδοθέντος υπό «Α» παγκόσμιου διατάγματος παγοποίησης αφού χωρίς αυτά το εκδοθέν υπό «Α» διάταγμα δεν θα είναι αποτελεσματικό (για τη σημασία του εκδοθέντος υπό «Α» διατάγματος παραπέμπω στην Απόφαση μου ημερ. 30.3.17) και χωρίς να αγνοώ τις συνέπειες που θα έχει στους Αιτητές η εκτέλεση του εκδοθέντος υπό «Γ» διατάγματος, βρίσκω πως δεν υπάρχουν εδώ εκείνες οι εξαιρετικές περιστάσεις για τις οποίες η Νομολογία κάνει αναφορά για να εγκριθεί η Αίτηση. Τυχόν έγκριση της Αίτησης δεν θα προκαλούσε μόνο κάποιου βαθμού καθυστέρηση στην εξασφάλιση των πληροφοριών αλλά ουσιαστικά θα «αχρήστευε» το εκδοθέν υπό «Α» διάταγμα παγοποίησης των περιουσιακών στοιχείων των Αιτητών. Ούτε βεβαίως βρίσκω ότι με την απόρριψη της Αίτησης «η ιδέα της Δικαιοσύνης θα μείνει έκθετη και θα χάσει την αξιοπιστία της» όπως κρίθηκε στην υπόθεση Oneworld (πιο πάνω). Τουναντίον, βρίσκω πως αυτό θα συνέβαινε με την έγκριση της. Η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Καθ΄ ων η Αίτηση και εναντίον των Αιτητών, όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............. Ι. Ιωαννίδης, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΓΓ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο