Yiama Tourist Developments Limited ν. Alpha Bank Cyprus Ltd, Γενική Αίτηση/Έφεση: 334/2017, 7/7/2017

(2)και 44Γ

(1)του Νόμου, στην οποία παρουσιάζεται ως πρωτοφειλέτης η Αιτήτρια και απευθυνόμενη σε κάποια εταιρεία A.G Excellence in Construction Ltd. Σύμφωνα με την Ειδοποίηση δεν εκπλήρωσαν στο ακέραιο τις συμβατικές τους υποχρεώσεις και είχαν το δικαίωμα αναδιάρθρωσης του χρέους εντός 120 ημερών. Περαιτέρω, αν δεν εξευρεθεί κοινή αποδεκτή λύση για το χρέος, θα ενεργοποιούνταν οι διαδικασίες πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου (Τεκμήριο 1). Είναι η θέση του ομνύοντος ότι η πιο πάνω εταιρεία ουδεμία σχέση έχει με την Αιτήτρια εταιρεία και επεσύναψε προς τούτο το Τεκμήριο 2, στο οποίο φαίνονται οι διοικητικοί σύμβουλοι των Αιτητών. Στη βάση των πιο πάνω, είναι η θέση του ότι η αναφερόμενη Ειδοποίηση Τύπου Ι πάσχει και υπόκειται σε ακύρωση γιατί δεν απευθύνεται στους Αιτητές, αλλά σε πρόσωπο το οποίο δεν έχει καμιά σχέση μαζί τους, ούτε κατέχει οποιοδήποτε αξίωμα ή θέση σε αυτούς. Ακολούθησε στη συνέχεια αποστολή και επίδοση στους Αιτητές Ειδοποίηση Τύπου ΙΑ και ΙΒ, ημερομηνίας 27.3.2017. Να σημειωθεί ότι στην Ειδοποίηση Τύπου Ι οι Καθ' ων η Αίτηση απαιτούν την καταβολή του ποσού των €1.878.744,99 πλέον τόκους, το οποίο καλούνταν οι Αιτητές να καταβάλουν εντός τριάντα ημερών και ότι, εν εναντία περιπτώσει, η Τράπεζα, θα προχωρούσε στη διαδικασία πλειστηριασμού του ενυπόθηκου ακινήτου. Περαιτέρω, σύμφωνα με τον ομνύοντα, το κατ' ισχυρισμό οφειλόμενο ποσό είναι επίδικο σε αγωγή του Επαρχιακού Δικαστηρίου με αριθμό 7998/2014, η οποία καταχωρήθηκε εκ μέρους των Καθ' ων η Αίτηση εναντίον - μεταξύ άλλων - και των Αιτητών. Είναι η θέση του ότι, σύμφωνα με το συνημμένο Κλητήριο Ένταλμα της πιο πάνω αγωγής, Τεκμήριο 3, οι Καθ' ων η Αίτηση αιτούνται και την εκποίηση ενυπόθηκων ακινήτων, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται και τα επίδικα. Είναι η θέση του ότι η πιο πάνω αγωγή στην οποία διεκδικείται όμοια θεραπεία, αποτελεί κατάχρηση των δικαστικών διαδικασιών εκ μέρους των Καθ' ων η Αίτηση. Παράλληλα, οι Αιτητές διά αγωγής τους στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, με αριθμό 1945/2017, αιτούνται, μεταξύ άλλων, την ακύρωση της Ειδοποίησης Τύπου Ι ως άκυρη και παράτυπη, καθότι αμφισβητούν την ύπαρξη οποιασδήποτε οφειλής προς τους Καθ' ων η Αίτηση. Παρόλο που στην ένορκη δήλωση καταγράφονται και διάφορα άλλα γεγονότα, κατά την κρίση του Δικαστηρίου αυτά περισσότερο αφορούν την ουσία της Αίτησης/Έφεσης, παρά την έκδοση του μονομερούς διατάγματος και ως εκ τούτου κρίνεται ότι δεν θα γίνει αναφορά σε αυτά. Πέραν των πιο πάνω, είναι ομοίως η θέση του ότι η Ειδοποίηση Τύπου ΙΒ αποστάληκε πρόωρα, καθότι, σύμφωνα με τις πρόνοιες του Νόμου, η Ειδοποίηση αυτή αποστέλλεται μετά την εκπνοή των τριάντα ημερών που δίδεται στον ενυπόθηκο δανειστή - δηλαδή στους Αιτητές - βάσει της Ειδοποίησης του Τύπου ΙΑ. Και ο λόγος είναι γιατί οι Καθ' ων η Αίτηση απέστειλαν και επέδωσαν ταυτόχρονα στους Αιτητές τις δύο Ειδοποιήσεις (Τύπου ΙΑ, ΙΒ) γεγονός που καθιστά την όλη διαδικασία εκποίησης των ακινήτων άκυρη και παράνομη. Οι Καθ' ων η Αίτηση προβάλλουν 19 λόγους ένστασης, υποστηριζόμενους από μακροσκελή ένορκη δήλωση και συνοδευόμενη από σωρεία εγγράφων. Κρίνεται αναγκαίο να γίνει αναφορά στον υπ' αριθμό 17 λόγο ένστασης, σύμφωνα με τον οποίο είναι η θέση των Καθ' ων η Αίτηση ότι οι Αιτητές προέβηκαν σε παραπλάνηση του Δικαστηρίου και δεν παρουσίασαν την αληθή εικόνα πραγμάτων και ή απέκρυψαν και ή προέβηκαν σε ψευδείς και ή αναληθείς δηλώσεις στο Δικαστήριο, τις οποίες και εξειδικεύουν σε τέσσερα γεγονότα. Εκ των πραγμάτων, και ως θέμα νομικής τάξεως, και στη βάση της νομολογίας που πραγματεύεται το θέμα, αναφορά στην οποία θα γίνει στη συνέχεια, κρίνεται ότι αυτός ο λόγος ένστασης θα πρέπει να εξεταστεί πρώτος. Κατά την κρίση του Δικαστηρίου οι προβαλλόμενοι λόγοι που συνιστούν απόκρυψη συμπλέκονται με το άρθρο 44Γ

(1),

(2)και

(3)του Νόμου ως έχει τροποποιηθεί. Επίμαχο είναι το άρθρο 44Γ

(3), το οποίο παρέχει δικαίωμα στον ενυπόθηκο οφειλέτη να καταχωρήσει έφεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο για παραμερισμό της Ειδοποίησης της σκοπούμενης πώλησης για συγκεκριμένους λόγους. Ο λόγος που κυρίως ενδιαφέρει εδώ είναι ο υπό στοιχείο (δ), σύμφωνα με τον οποίο παραμερισμός της ειδοποίησης πώλησης συνιστά εκκρεμούσα αγωγή ενώπιον Δικαστηρίου για την ειδοποίηση που προβλέπεται στο εδάφιο 1. Το εδάφιο 1 αφορά την έγγραφη ειδοποίηση, σύμφωνα με τον Τύπο Ι, συνοδευόμενη από κατάσταση λογαριασμού του οφειλόμενου ενυπόθηκου χρέους. Με τον τύπο Ι ο ενυπόθηκος δανειστής καλεί τον ενυπόθηκο οφειλέτη να εξοφλήσει το οφειλόμενο ποσό που αναφέρεται στον Τύπο Ι, εντός τασσόμενης υπό του Νόμου προθεσμίας, η οποία δεν μπορεί να είναι μικρότερη των τριάντα ημερών από την ημερομηνία επίδοσης της ειδοποίησης Τύπου Ι. Προνοείται επίσης ότι στην περίπτωση που ο ενυπόθηκος οφειλέτης δεν εξοφλήσει το πιο πάνω ποσό εντός της προθεσμίας, ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να ασκήσει το δικαίωμά του για πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου με βάση τις διατάξεις του Μέρους VIA του Νόμου. Ειδικότερα κατά το εδάφιο 2 του πιο πάνω άρθρου, σε περίπτωση μη συμμόρφωσης του ενυπόθηκου οφειλέτη με τον Τύπο Ι, ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να επιδώσει δεύτερη έγγραφη ειδοποίηση κατά τον Τύπο ΙΑ, στην οποία να αναφέρεται ότι το ενυπόθηκο ακίνητο πρόκειται να πωληθεί. Προκύπτει από τα πιο πάνω άρθρα, ότι ένας εκ τους λόγους παραμερισμού της ειδοποίησης Τύπου ΙΑ είναι η καταχώρηση αγωγής αναφορικά με την Ειδοποίηση Τύπου Ι, που προβλέπεται στο άρθρο 44Γ

(1). Ο κ. Μακρίδης παρέπεμψε το Δικαστήριο σε αποφάσεις άλλων Επαρχιακών Δικαστηρίων, σύμφωνα με τις οποίες προϋπόθεση για να αποτελεί η αγωγή ανασταλτικό παράγοντα της ειδοποίησης Τύπου ΙΑ, είναι να καταχωρηθεί μετά την ειδοποίηση Τύπου Ι, αλλά και πριν την επίδοση της Ειδοποίησης Τύπος ΙΑ. Αν η αγωγή καταχωρήθηκε μεταγενέστερα, τότε δεν συνιστά λόγο παραμερισμού, σύμφωνα με το Νόμο, της ειδοποίησης Τύπου ΙΑ. Το Δικαστήριο συμφωνεί με την πιο πάνω προσέγγιση, για τους λόγους που θα εξηγηθούν στη συνέχεια. Παρενθετικά να αναφερθεί ότι το άρθρο 44Β

(3), στο οποίο αναφέρεται η κα Πετρίδου, είναι άσχετο με την κρινόμενη διαδικασία και δεν αφορά την διαδικασία του άρθρου 44Γ

(3)(δ). Το πιο πάνω εδάφιο παρέχει δικαίωμα σε οποιοδήποτε, είτε αυτός είναι ο ενυπόθηκος οφειλέτης, ή οποιοδήποτε άλλο ενδιαφερόμενο πρόσωπο, να ασκήσει ένδικα μέσα ενώπιον Επαρχιακού Δικαστηρίου, με βάση άλλους Νόμους και Κανονισμούς, αμφισβητώντας το δικαίωμα του ενυπόθηκου δανειστή να κινεί τις διαδικασίες που προβλέπονται στο μέρος VIA του παρόντος Νόμου. Η βάση συνεπώς της αγωγής αυτής, δεν εδράζεται στον περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμο του 1965, Ν.9/65,αλλά σε άλλους Νόμους. Ο λόγος που έγινε η πιο πάνω ανάλυση του Νόμου, είναι γιατί ο ενόρκως δηλών εκ μέρους των Αιτητών, σε διάφορα μέρη της ενόρκου δηλώσεώς του αναφέρεται στην εγκυρότητα της Ειδοποίησης Τύπου Ι. Ουσιαστικά έχει επενδύσει το συλλογισμό του, αλλά και το νομικό ισχυρισμό του στο εξής γεγονός. Ότι η ειδοποίηση Τύπου Ι, συνοδευόμενη με την ειδοποίηση Τύπου Θ του Νόμου, αντί να απευθυνθεί στην Αιτήτρια εταιρεία, είτε στον ίδιο, απευθυνόταν σε μια άσχετη εταιρεία, την A.G Excellence in Construction Ltd. Στη βάση αυτού του γεγονότος, είναι η θέση του ότι η πιο πάνω ειδοποίηση πάσχει και υπόκειται σε ακύρωση επειδή δεν απευθυνόταν στους Αιτητές. Επισύναψε ως Τεκμήριο 1 την πιο πάνω ειδοποίηση και Τεκμήριο 2 εκτύπωση από το ηλεκτρονικό αρχείο του Εφόρου Εταιρειών, όπου φαίνονται οι διοικητικοί σύμβουλοι των Αιτητών μέχρι σήμερα για να καταλήξει ότι η πιο πάνω εταιρεία ουδεμία σχέση έχει με τους Αιτητές, ούτε και κατέχει οποιοδήποτε αξίωμα σε αυτούς. Ότι έχει επενδύσει σημαντικό μέρος του ισχυρισμού του στο γεγονός αυτό, φαίνεται από την ένορκη του δήλωση και τις αναφορές του σε διάφορες παραγράφους, ειδικότερα στις παραγράφους 5, 6, 7, 9, και

1. Και ο λόγος είναι γιατί, δεδομένης της θέσης του ο Τύπος Ι και Θ δεν επιδόθηκε στους Αιτητές, η διαδικασία που ακολουθήθηκε εκ μέρους των Καθ' ων η Αίτηση συμπαρασύρει και επιφέρει ακυρότητα στις ειδοποιήσεις Τύπου ΙΑ και ΙΒ. Συμπλέκει δε τα πιο πάνω γεγονότα με μία αγωγή, την υπ' αριθμό 1945/2017, καταχωρηθείσα την 28.4.2017 εκ μέρους των Αιτητών και άλλων προσώπων και εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση, στην οποία μεταξύ άλλων, επιδιώκεται και δήλωση του Δικαστηρίου ότι η ειδοποίηση Τύπου Ι είναι άκυρη, παράνομη και παράτυπη. Προβάλλει ακόμα ένα ισχυρισμό, ότι η ειδοποίηση Τύπου ΙΑ και ΙΒ επιδόθηκε τόσο στον ίδιο, τη σύζυγο και τον υιό του, αλλά και στην Αιτήτρια εταιρεία στις 3.4.2017, συνδυαζόμενο με μια αντιφατική θέση, η οποία καταγράφεται στην παράγραφο 22 της ενόρκου δηλώσεώς του, ότι το κατ' ισχυρισμό οφειλόμενο ποσό, αλλά και η νομιμότητα της ειδοποίησης Τύπου Ι αμφισβητείται δεόντως από τους Αιτητές με την αγωγή 1945/2017, η οποία και επιδόθηκε στους Καθ' ων η Αίτηση πριν την αποστολή των ειδοποιήσεων Τύπου ΙΑ και ΙΒ. Η πιο πάνω αγωγή πάντως καταχωρήθηκε στις 28.4.17, μεταγενέστερα της επίδοσης της Ειδοποίησης Τύπου ΙΑ. Προεκτείνει δε το συλλογισμό του στην παράγραφο 23 της ενόρκου δηλώσεώς του, λέγοντας ότι οι ειδοποιήσεις Τύπου ΙΑ και ΙΒ είναι παράνομες, καθότι εκκρεμεί η πιο πάνω αγωγή, στην οποία επιζητείται η ακύρωση της ειδοποίησης Τύπου Ι. Προβάλλει τέλος, ότι η αποστολή και επίδοση ταυτόχρονα της ειδοποίησης Τύπου ΙΑ και ΙΒ, αντίκειται στη σχετική πρόνοια του Νόμου. Αντιπροβάλλουν οι Καθ' ων η Αίτηση ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως τα αναφέρει ο ομνύων. Ειδικότερα ότι οι ειδοποιήσεις Τύπου Ι και Θ επιδόθηκαν στην Αιτήτρια εταιρεία δια της υπογραφής του ομνύοντος στην παρούσα διαδικασία. Επιβεβαίωση τούτου αποτελεί το Τεκμήριο 3 (Α) στην ένσταση, το οποίο αποτελεί ένορκο δήλωση επίδοσης του ιδιώτη επιδότη, σύμφωνα με την οποία επίσημο αντίγραφο της ειδοποίησης Τύπος Θ και Ι και κατάσταση λογαριασμού επιδόθηκε στην Αιτήτρια εταιρεία Yiama Tourist Developments Limited, την 21.2.
2. Προστίθεται στον όρκο του επιδότη ότι αφέθηκαν τα έγγραφα αυτά έναντι της υπογραφής του διευθυντή της Αιτήτριας εταιρείας Φώτου Γιάννακα. Πέραν του ότι πρόκειται για ένορκη δήλωση επιδότη, η οποία ομιλεί αφ' εαυτής, δεν υπήρξε οποιοσδήποτε αντίλογος ή αντίδραση εκ μέρους των Αιτητών. Ούτε και κυρίως ότι ο Φώτος Γιάννακας που είναι το πρόσωπο που ορκίζεται στην μονομερή αίτηση προς έκδοση του διατάγματος, είναι το πρόσωπο που παρέλαβε τον Τύπο Ι και Θ εκ μέρους της Αιτήτριας την 21.2.
3. Εδώ ακριβώς εστιάζεται ένας εκ των ισχυρισμών των Καθ' ων η αίτηση περί απόκρυψης γεγονότων από το Δικαστήριο εκ μέρους της Αιτήτριας. Ειδικότερα ότι απεκρύβη από το Δικαστήριο η επίδοση της Ειδοποίησης Τύπου Ι στην Αιτήτρια εταιρεία και συνεπώς η καταχώριση της αγωγής 1945/17 είναι εκπρόθεσμη και δεν μπορεί να θεωρηθεί ως εκκρεμούσα αγωγή σύμφωνα με το Άρθρο 44Γ

(3)(δ). Σειρά αποφάσεων, κυρίως Αγγλικών, που υιοθέτησε η δική μας νομολογία, αναδεικνύει την επιτακτική ανάγκη αλλά και την υποχρέωση της πλήρους και ειλικρινούς αποκάλυψης όλων των ουσιωδών γεγονότων που είναι σε γνώση του αιτητή. Σε αντίθετη περίπτωση το διάταγμα που δόθηκε χωρίς να τηρηθεί η υποχρέωση αυτή θα πρέπει να ακυρωθεί κατά την inter partes ακρόαση της αίτησης (Δήμος Πάφου ν. Βοσκού

(2001)1 ΑΑΔ 1168). Η υποχρέωση του αιτητή να αποκαλύψει οποιαδήποτε γεγονότα γνωρίζει ή που με εύλογη επιμέλεια θα γνώριζε, που μπορεί ακόμα να είναι και ευνοϊκά για τον απόντα διάδικο και μπορούν να επηρεάσουν την κρίση του Δικαστηρίου, αποτελεί υψίστης πίστεως. Παράλειψη τήρησης της υποχρέωσης αυτής οδηγεί στην ακύρωση της διαταγής που δόθηκε μονομερώς. Τα γεγονότα θα πρέπει να είναι ουσιώδη για την απόφαση του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση, έστω και αν η παράλειψη έγινε χωρίς σκοπό παραπλάνησης (Γρηγορίου κ.α. ν. Χριστοφόρου

(1995)1 ΑΑΔ 248 και Ρένα Αριστοτέλους Λτδ ν. Beenfleet Enterprises Ltd κ.ά.

(2006)1 ΑΑΔ 280). Στην Demstar Ltd v. Zim Israel Navigation Co Ltd κ.α.

(1996)1 ΑΑΔ 597, κρίθηκε ότι το στοιχείο της εξαπάτησης δεν αποτελεί προϋπόθεση για ακύρωση του διατάγματος. Εκείνο που σε τελική ανάλυση προσμετρά ως επιβαλλόμενη υποχρέωση, είναι η ειλικρινής παράθεση όλων των αληθινών γεγονότων κατά τρόπο δίκαιο. Στην δε υπόθεση COMMERZBANK AUSLANDSBANKEN HOLDING A.G. ν. ADEONA HOLDINGS LIMITED Πολ. Έφεση Ε6/14, ημερ.25.2.15, υπεδείχθη ότι η μη αποκάλυψη είτε αθώα, είτε εσκεμμένη, θεωρείται είδος εξαπάτησης γι' αυτό και προκαλεί τόσο σοβαρές συνέπειες, όπως την ακύρωση του διατάγματος, χωρίς την περαιτέρω εξέταση της ουσίας της αίτησης. Σύμφωνα με την υπόθεση Larissa (Αρ.2)

(1997)1 Α.Α.Δ 1333, αυτό που θα πρέπει να εξεταστεί σε τέτοια περίπτωση είναι κατά πόσο το γεγονός που δεν αποκαλύφθηκε (α) ήταν γνωστό στον αιτητή και (β) αν είναι ουσιαστικό. Το πρώτο ερώτημα απαντάται από την ένσταση και την αναντίλεκτη ένορκη δήλωση των καθ' ων η αίτηση και τα συνημμένα τεκμήρια. Οι ειδοποιήσεις Τύπου Θ και Ι όχι μόνο επιδόθηκαν στην Αιτήτρια εταιρεία την 21.2.17, αλλά εκ της ενόρκου δηλώσεως του επιδότη, εξάγεται ότι ο ομνύον στην παρούσα αίτηση ήταν και το πρόσωπο που υπέγραψε την παραλαβή των σχετικών εγγράφων. Έπεται πως η απάντηση στο πρώτο ερώτημα είναι καταφατική. Το δεύτερο ερώτημα θα πρέπει να εξεταστεί σε σχέση με το ουσιαστικό δικαίωμα που επικαλείται η αιτήτρια στην Αίτηση - Έφεση, συναρτώμενο με τους προβαλλόμενους ισχυρισμούς στην ένορκη δήλωση που συνόδευε τη μονομερή αίτηση, στη βάση των οποίων εκδόθηκε το διάταγμα. Στην Resola Cyprus Ltd ν. Χρίστου

(1998)1 ΑΑΔ 598, αναφέρθηκε ότι το κριτήριο είναι κατά πόσο η μη αποκάλυψη συγκεκριμένων γεγονότων συνιστά εξ αντικειμένου ουσιώδους σημασίας στοιχείο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, οπόταν στην απουσία του, αυτή τούτη η απόφαση του Δικαστηρίου καθίσταται ακροσφαλής. Τι μπορεί κάθε φορά να αποτελούν ή και να συνιστούν ουσιώδη στοιχεία, εξαρτάται εξ αντικειμένου από τη φύση τους. Ουσιώδη γεγονότα είναι εκείνα που πρέπει να γνωρίζει ο Δικαστής κατά την εξέταση της αίτησης. Στο τέλος της ημέρας το Δικαστήριο αποφασίζει κατά πόσο το γεγονός που παραλήφθηκε είναι ουσιώδες. Ακόμα, ως εξηγήθηκε στην Χριστοφόρου ν. Χριστοφόρου

(1998)1 ΑAΔ 1551, και εκεί που δεν έγινε πλήρης αποκάλυψη, δεν αποτελεί το μόνο αποφασιστικό παράγοντα, αφού το Δικαστήριο τελικά έχει διακριτική ευχέρεια, παρόλη την απόδειξη ουσιαστικής μη αποκάλυψης που θα δικαιολογούσε την άμεση ακύρωση του διατάγματος, να διατάξει τη συνέχιση της ισχύος του ή να εκδώσει νέο, υπό όρους, διάταγμα. Η ειδοποίηση δυνάμει του άρθρου 44Γ

(1)σηματοδοτεί την έναρξη της διαδικασίας πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου και μόνο με έφεση μπορεί να προσβληθεί για τους περιορισμένους λόγους που καταγράφονται στο άρθρο 44Γ

(3). Η διαδικασία που προβλέπεται στο αρ.44Γ του Νόμου για την έναρξη της διαδικασίας της πώλησης ενυπόθηκου ακινήτου από τον ενυπόθηκο δανειστή, κάτω από τις πρόνοιες του Μέρους VIA του Νόμου, καθώς και οι προβλεπόμενοι στο εδάφιο 3 λόγοι για την καταχώριση έφεσης στο Επαρχιακό Δικαστήριο, αφορούν τον παραμερισμό της ειδοποίησης της σκοπούμενης πώλησης Τύπος Ι και αναφέρονται κυρίως σε διαδικαστικούς λόγους. Αντίθετα ως λέχθηκε, στο άρθρο 44Β

(3)ρητώς προνοείται ότι οι διατάξεις του άρθρου δεν αποκλείουν τον ενυπόθηκο οφειλέτη από του να ασκήσει το δικαίωμα του να προχωρήσει με άλλα ένδικα μέσα ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου με βάση οποιουσδήποτε άλλους εν ισχύει νόμους, αμφισβητώντας το δικαίωμα του ενυπόθηκου δανειστή να κινεί διαδικασίες και να επιζητά τις θεραπείες που προβλέπονται από τις διατάξεις του Μέρους VIA. Στο ίδιο ακριβώς πλαίσιο, ανάλογο δικαίωμα παρέχεται και στον ενυπόθηκο δανειστή, στο άρθρο 44Α

(4), που δεν αποκλείει, αντίθετα διατηρεί το δικαίωμα του να προχωρήσει σε πολιτική αγωγή για την εξασφάλιση διατάγματος δικαστηρίου για την πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου. Αυτό απαντά και την εισήγηση της πλευράς των αιτητών περί κατάχρησης των δικαστικών διαδικασιών εκ μέρους των Καθ' ων η αίτηση δια της αγωγής αρ.7998/14. Συνάγεται πως με βάση τις πρόνοιες του Νόμου διατηρούνται δυο παράλληλες διαδικασίες τόσο για τον ενυπόθηκο οφειλέτη, όσο και για τον ενυπόθηκο δανειστή. Ο παραμερισμός της ειδοποίησης Τύπου Ι αποτελεί ανεξάρτητη και αυτοτελή διαδικασία και σύμφωνα με το Άρθρο 44Γ

(3)συνιστά λόγο παραμερισμού της, αν μεταξύ άλλων λόγων, εκκρεμεί αγωγή προς ακύρωση της ειδοποίησης Τύπου Ι, αφού είναι με την ειδοποίηση αυτή που αρχίζει η διαδικασία πώλησης του ακινήτου. Βασικό προαπαιτούμενο σύμφωνα με το Αρ.44Γ

(2)είναι η μη συμμόρφωση του οφειλέτη με την ειδοποίηση Τύπου Ι. Εκείνο συνεπώς που προκύπτει είναι ότι η παράληψη του ενυπόθηκου δανειστή να τηρήσει τις πρόνοιες του εδαφίου

(1)του Άρθρου 44Γ, δηλαδή να επιδώσει στον ενυπόθηκο οφειλέτη τον Τύπο Ι και Θ, συνιστά λόγο παραμερισμού της ειδοποίησης ΙΑ σύμφωνα με το υπό στοιχείο (β) του Άρθρου 44Γ

(3). Από την άλλη, ο ενυπόθηκος οφειλέτης θα πρέπει προ της επιδόσεως σε αυτόν της επόμενης Ειδοποίησης Τύπος ΙΑ, να καταχωρήσει αγωγή προς ακύρωση της. Είναι σημαντικό για τον Νόμο, αλλά και λογικά αυτονόητο, ότι η μη επίδοση στον ενυπόθηκο οφειλέτη της Ειδοποίησης Τύπου Ι συνιστά ουσιώδη παράλειψη, αφού με αυτή καλείται ο οφειλέτης να καταβάλει το χρέος του. Και μόνο σε μη πληρωμή ή και μη συμμόρφωσή του με την Ειδοποίηση αυτή, τότε ο ενυπόθηκος δανειστής έχει δικαίωμα να προχωρήσει στο επόμενο στάδιο της διαδικασίας πώλησης του ακινήτου δια της επίδοσης της Ειδοποίησης Τύπου ΙΑ. Η πρόνοια του Άρθρου 44Γ

(3)(β) ότι η Ειδοποίηση δεν έχει δεόντως επιδοθεί, κατά την κρίση του Δικαστηρίου, περιλαμβάνει και εξυπακούει και την Ειδοποίηση τύπου Ι. Άλλωστε η μη επίδοση στον ενυπόθηκο οφειλέτη της Ειδοποίησης Τύπος Ι, συνιστά παραβίαση Συνταγματικού δικαιώματος και αποτελεί από μόνο του λόγο ακύρωσης κάθε μεταγενέστερης διαδικασίας. Ακριβώς στο σημείο αυτό εντοπίζονται οι ισχυρισμοί των αιτητών, οι οποίοι σύμφωνα με τους Καθ' ων η αίτηση συνιστούν απόκρυψη από το δικαστήριο των πραγματικών γεγονότων. Το δικαστήριο όταν μονομερώς εξέταζε την αίτηση είχε ενώπιον του τη μαρτυρία του ομνύοντος εκ μέρους των αιτητών ότι η Ειδοποίηση Τύπος Ι ουδέποτε επιδόθηκε στους αιτητές, και ότι επιδόθηκε σε κάποια άσχετη εταιρεία, ως το σχετικό τεκμ.1 που αποτελεί την επίδοση της Ειδοποίησης Τύπου Ι και Θ προς την ρηθείσα εταιρεία. Επ' αυτού του ισχυρισμού οικοδομήθηκε όλος ο συλλογισμός και το επιχείρημα περί παρατυπίας στη διαδικασία. Ο ισχυρισμός αυτός των αιτητών είναι ξεκάθαρος στην παράγραφο 9 της ενόρκου δηλώσεως, όπου εκεί αναφέρεται ότι: «το γεγονός ότι η Ειδοποίηση Τύπου Ι απευθύνεται σε λανθασμένο πρόσωπο και όχι σε πρόσωπο που έχει οποιαδήποτε σχέση με τους Αιτητές, συμπαρασύρει και επιφέρει ακυρότητα και παρατυπία στην αποστολή και επίδοση στους Αιτητές των οιωνδήποτε μεταγενέστερων Ειδοποιήσεων που προνοούνται στο Νόμο, συμπεριλαμβανομένων και των Ειδοποιήσεων Τύπου ΙΑ και Β ...» Προκύπτει όμως από τα σχετικά τεκμήρια που επισύναψαν οι Καθ' ων η αίτηση, ότι ο ομνύον έλαβε ο ίδιος προσωπικά την Ειδοποίηση Τύπου Ι για λογαριασμό και εκ μέρους της Αιτήτριας εταιρείας, σε αντίθεση με όσα ο ίδιος ορκίζεται προς έκδοση μονομερώς του διατάγματος. Αυτό, ως πραγματικό γεγονός, δεν συνιστά μόνο ουσιώδους σημασίας στοιχείο, αλλά θεμελιακό γεγονός, αφού η επίδοση ή μη της Ειδοποίησης Τύπου Ι αποτελεί το καθοριστικό εναρκτήριο στοιχείο στην διαδικασία πώλησης του ακινήτου. Προσθέτει ο ομνύον στην παράγραφο 16 της ενόρκου δηλώσεώς του, ότι μετά την λήψη της παράτυπης ειδοποίησης Τύπου Ι, στις 28.4.17, οι Αιτητές μαζί με άλλα πρόσωπα καταχώρισαν την αγωγή αρ.1945/07, με την οποία μεταξύ άλλων επιδιώκουν την ακύρωση της Ειδοποίησης Τύπου Ι. Στην αγωγή αυτή (τεκμ.5) επιζητούνται ουσιαστικά δέκα θεραπείες, μεταξύ των οποίων, η υπ' αριθμό Ε με την οποία επιζητείται διάταγμα του δικαστηρίου με το οποίο οι ειδοποιήσεις Τύπου Ι που αποστάληκαν στους ενάγοντες 1 και 6 και παραδόθηκαν σε αυτούς στις 21.2.17, να κηρύσσονται παράνομες και άκυρες γιατί μεταξύ άλλων λόγων, δεν έχουν επιδοθεί δεόντως στους ενάγοντες 1 και 6 και ότι ουδέν ποσό οφείλουν και/ή το οφειλόμενο ποσό δεν είναι αυτό που καταγράφεται στην επισυναπτόμενη του Τύπου Ι κατάσταση λογαριασμού και /ή ότι οι εν λόγω ειδοποιήσεις απευθύνονται σε πρόσωπο που δεν έχει σχέση με τα ενυπόθηκα ακίνητα. Η αγωγή καταχωρήθηκε ως λέχθηκε στις 28.4.17, ενώ ο η Ειδοποίηση Τύπος Ι, σύμφωνα με τον όρκο του επιδότη επιδόθηκε στην Αιτήτρια εταιρεία την 21.2.17. Η Ειδοποίηση Τύπος ΙΑ επιδόθηκε την 3.4.17 και η Αίτηση - Έφεση καταχωρήθηκε την 2.5.17, ήτοι εντός των τασσόμενων υπό του Νόμου 30 ημερών. Στο εδάφιο 3(β) του Άρθρου 44Γ αναφέρεται ως λόγος παραμερισμού ότι εκκρεμεί αγωγή για την ειδοποίηση του εδαφίου

(1), ήτοι εναντίον της Ειδοποίησης Τύπος Ι. Εκείνο που ευθέως εξάγεται εκ του Νόμου είναι ότι η αγωγή αυτή θα πρέπει να εκκρεμεί πριν την επίδοση της Ειδοποίησης Τύπου ΙΑ, αφού μόνο τότε αποτελεί λόγο παραμερισμού της. Άλλως δεν θα είχε νόημα η διαδικασία του Άρθρου 44Γ. Οι τριάντα ημέρες δεν είναι ούτε απόλυτες, ούτε περιοριστικές. Η ελάχιστη προθεσμία των τριάντα ημερών που τάσσεται στο Νόμο, αφορά την εξόφληση του οφειλόμενου ποσού, σύμφωνα με τον Τύπο Ι, και όχι ως περιοριστική ή και ανατρεπτική προθεσμία για την καταχώρηση αγωγής προς ακύρωση της ειδοποίησης Τύπου Ι. Αντίθετα περιοριστικός είναι ο χρόνος για την πλευρά του ενυπόθηκου δανειστή που δεν μπορεί να προχωρήσει την περαιτέρω διαδικασία προ της παρόδου της τασσόμενης περιόδου στον Τύπο Ι. Ο χρόνος εξαρτάται από το πότε ο ενυπόθηκος δανειστής θα αποφασίσει να ενεργοποιήσει, σε περίπτωση παράλειψης του ενυπόθηκου οφειλέτη να εξοφλήσει το χρέος εντός της ταχθείσης περιόδου, τη διαδικασία για την πώληση του ακινήτου, ήτοι να ενεργοποιήσει τις πρόνοιες του εδαφίου 2 του Άρθρου 44Γ διά της επίδοσης της ειδοποίησης του Τύπου ΙΑ η οποία δεν μπορεί να είναι λιγότερη των τριάντα ημερών. Για να τεθεί διαφορετικά, εάν ο ενυπόθηκος δανειστής αποφασίσει να ενεργοποιήσει τη διαδικασία του πιο πάνω εδαφίου 2, εβδομήντα ημέρες μετά την επίδοση του Τύπου Ι, και ο ενυπόθηκος οφειλέτης καταχωρήσει αγωγή προς ακύρωση της Ειδοποίησης Τύπος Ι, στις εξήντα εννέα ημέρες από την επίδοσή της, αλλά πριν την επίδοση σε αυτόν της Ειδοποίησης Τύπος ΙΑ, τότε εμπίπτει στις πρόνοιες του άρθρου 44Γ

(3)(δ), για τον απλούστατο λόγο ότι προϋπήρχε η αγωγή του χρόνου επίδοσης της ειδοποίησης Τύπου ΙΑ. Προκύπτει πως όσο πιο έγκαιρα εγείρει την αγωγή ο ενυπόθηκος οφειλέτης τόσο το καλύτερο γι' αυτόν, γιατί έτσι περιορίζει την πιθανότητα να καταστεί εκπρόθεσμη η αγωγή του. Το ελάχιστο χρονικό περιθώριο των 30 ημερών που τάσσει ο Νόμος αποτελεί το περιθώριο ασφαλείας του για την καταχώριση της αγωγής. Το Δικαστήριο δεν θα διεξέλθει βέβαια την οπισθογράφηση της απαιτήσεως της εν λόγω αγωγής, αλλά η διαπίστωση είναι ότι ακόμα και να αφορά την Ειδοποίηση τύπου Ι, δεν καταχωρήθηκε εντός της απαιτούμενης προθεσμίας από την επίδοση της Ειδοποίησης Τύπου Ι και ΙΑ, αφού αυτή επιδόθηκε στην Αιτήτρια στις 21.2.17. Το σημείο αυτό κρίνεται ως θεμελιακό αναφορικά με την απόκρυψη των γεγονότων εκ μέρους των αιτητών, γιατί ο ομνύον παρόλο που υπέγραψε και παρέλαβε για την Αιτήτρια εταιρεία την Ειδοποίηση Τύπος Ι την 21.2.17, απέκρυψε το γεγονός αυτό και το παρέκαμψε και παρουσίασε στο δικαστήριο μια εικόνα εντελώς διαφορετική επικαλούμενος επίδοση της Ειδοποίησης αυτής σε κάποια άσχετη εταιρεία και όχι στην Αιτήτρια. Και είναι θεμελιακό γιατί από την επίδοση της Ειδοποίησης Τύπου Ι άρχεται η διαδικασία πώλησης και αρχίζει να τρέχει και ο χρόνος καταχώρισης της αγωγής. Αναφέρει βέβαια ότι η Ειδοποίηση Τύπος ΙΑ επιδόθηκε στις 3.4.17, που επιδόθηκε ο Τύπος ΙΑ, αλλά ο χρόνος άρχιζε να μετρά από την 21.2.17 που επιδόθηκε ο Τύπος Ι και όχι από την 3.4.17, που αποτελεί το έσχατο χρονικό σημείο και περιθώριο για την καταχώριση της αγωγής. Και αυτό το γεγονός το απέκρυψε ο ομνύον από το Δικαστήριο. Δεδομένου συνεπώς ότι η αγωγή καταχωρήθηκε την 28.4.17 και προφανώς εκπρόθεσμα, ο ομνύον απέκρυψε το ουσιαστικό αυτό και καίριο θέμα, παρουσιάζοντας την Ειδοποίηση Τύπου Ι ως επιδοθείσα σε άσχετη εταιρεία, η οποία προφανώς είναι εγγυητής της, σύμφωνα με την παράγραφο 2 της αγωγής 1945/17, για να δικαιολογήσει την απραξία και την μη έγκαιρη καταχώριση αγωγής εναντίον της Ειδοποίησης Τύπου Ι, έστω και με το επικληθέν κατάλοιπο εξουσίας, προχωρώντας μάλιστα ακόμα ένα βήμα, ότι η παρατυπία αυτή συμπαρασύρει και την επίδοση της Ειδοποίησης Τύπου ΙΑ. Αντιφατικά επίσης παρουσιάζονται τα γεγονότα και στην Αίτηση - Έφεση που καταχωρήθηκε. Στον λόγο υπ' αριθμό 5 αναφέρεται ότι με την αγωγή 1945/17 ζητείται μεταξύ άλλων η ακύρωση της Ειδοποίησης Τύπος Ι, «η οποία αποστάληκε στους Αιτητές/Εφεσείοντες από τους Καθ' ων η αίτηση με επιστολή τους ημερομηνίας 19.01.2017 και η οποία παραδόθηκε και/ή επιδόθηκε σε αυτούς την 21.02.17». Ουσιαστικά εκείνο που παρουσιάζεται τόσο με την Αίτηση - Έφεση, όσο και στην ρηθείσα αγωγή, είναι ότι οι αιτητές αμφισβητούν το οφειλόμενο ποσό. Είναι όμως τελείως διαφορετικό να αμφισβητούν το οφειλόμενο ποσό, από το να ισχυρίζεται και να ορκίζεται ο ομνύον προς υποστήριξη της μονομερούς αιτήσεως ότι η Ειδοποίηση Τύπος Ι δεν επιδόθηκε στους Αιτητές. Η φράση που χρησιμοποιεί ο ομνύον - δες παράγραφο 5 ενόρκου δηλώσεως - είναι ότι την 21.2.17 επιδόθηκε η Ειδοποίηση Τύπος Ι και «αντί να απευθύνεται προς εμένα ή τους αιτητές απευθυνόταν στην εταιρεία A.G Excellence in Construction Ltd, επισυνάπτοντας και ως τεκμήριο την σχετική επίδοση. Στη συνέχεια στην παράγραφο 9 της ενόρκου δηλώσεως είναι η θέση του ότι το γεγονός ότι η Ειδοποίηση Τύπος Ι δεν απευθυνόταν στην Αιτήτρια αλλά σε λανθασμένο πρόσωπο, συμπαρασύρει και επιφέρει ακυρότητα στην επίδοση της Ειδοποίησης Τύπος ΙΑ. Όλα αυτά που ορκίστηκε ο ομνύον, έδωσαν μια εικόνα και δημιούργησαν μια κατάσταση πραγμάτων στο δικαστήριο, τέτοια ώστε να ασκηθεί προς όφελος της Αιτήτριας, μονομερώς, η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Η ουσία είναι ότι με την ένορκη του δήλωση ο ομνύον δημιούργησε μια εικόνα μακράν απέχουσα από την πραγματικότητα. Ο ισχυρισμός του ότι η Ειδοποίηση Τύπου Ι απευθυνόταν σε εταιρεία άσχετη, για να επενδύσει ένα ισχυρισμό ακυρότητας της μετέπειτα διαδικασίας, ώστε ευλόγως να αποκλίνει η σκέψη του δικαστηρίου στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας προς όφελος του και στην έκδοση του διατάγματος, ενώ στην πραγματικότητα ο ίδιος υπέγραψε και παρέλαβε την πιο πάνω ειδοποίηση εκ μέρους της Αιτήτριας, αποτελεί θεμελιακή παράλειψη και απόκρυψη ουσιώδους, αν όχι κεφαλαιώδους σημασίας γεγονότος, αφού αν τα γεγονότα τίθεντο ενώπιον του δικαστηρίου στην ορθή και πραγματική τους διάσταση, το αποτέλεσμα αλλά και η αντιμετώπιση τους μπορούσε να είναι διαφορετική. Είναι αναμφίβολα μεγάλη η ευθύνη εκείνου που επιδιώκει θεραπεία χωρίς να ακουστεί η άλλη πλευρά, να θέσει όλα τα δεδομένα με ύψιστη καλή πίστη και με πληρότητα. Το ενδεχόμενο να είναι δυνατό εκ των υστέρων, η γενική εικόνα που δημιουργείται να είχε αντικριστεί διαφορετικά μετά από μια εξονυχιστική έρευνα, δεν είναι ικανοποιητική απάντηση όταν, όσα ως σύνολο μεταδίδονται, σαφώς οδηγούν στο σχηματισμό άλλης εικόνας (Χαραλάμπους ν. Petros Michael Exclussif Ltd κ.α.

(2004)1 ΑΑΔ 1953). Και στα γεγονότα της παρούσης υποθέσεως η επίδοση της Ειδοποίησης Τύπος Ι στην Αιτήτρια, αφορά ζήτημα που συνιστούσε και αποτελούσε ουσιώδες και καθοριστικό γεγονός ως προς την ουσία της επίδικης διαφοράς και του επιζητηθέντος μονομερώς διατάγματος. Περαιτέρω είναι η κρίση του Δικαστηρίου ότι η παράλειψη αυτή θα επηρέαζε τη δικαστική κρίση ως προς το αιτούμενο, μονομερώς, διάταγμα, αφού η επίδοση ή μη της Ειδοποίησης Τύπος Ι στην Αιτήτρια, σηματοδοτεί την έναρξη της χρονικής περιόδου εντός της οποίας η Αιτήτρια είχε εκ του Νόμου δικαίωμα να προσβάλει δι' αγωγής την Ειδοποίηση αυτή και να την προβάλει στην συνέχεια προς παραμερισμό της Ειδοποίησης πώλησης του ακινήτου, Τύπος ΙΑ. Ανεξάρτητα από όσα έχουν αναφερθεί ως προς την απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων στο μονομερές στάδιο, από την ανάλυση του Νόμου ως έχει εξηγηθεί, η αγωγή αρ.1945/17 καταχωρήθηκε την 27.4.17, ενώ η Ειδοποίηση Τύπος Ι επιδόθηκε στην Αιτήτρια εταιρεία δια της υπογραφής του ομνύοντος την 21.2.17. Ο χρόνος των 30 ημερών είτε από την επίδοση του Τύπου Ι, είτε κυρίως από την επίδοση του Τύπου ΙΑ που έγινε στις 3.4.17, είναι εκτός των προνοιών του Άρθρου 44Γ

(3)(δ). Με αυτό ως δεδομένο, ούτε η πρόνοια του εδαφίου 3 (β), ούτε και (γ) συντρέχει, ώστε να μην πληρείται ούτε η πρώτη, ούτε και η δεύτερη προϋπόθεση του Άρθρου 32, ήτοι η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση και ορατή πιθανότητα επιτυχίας του νομικού βάθρου της αγωγής. Η αίτηση εν πάση περιπτώσει κρίνεται απορριπτέα για τον λόγο ότι η απόκρυψη εκ μέρους της Αιτήτριας είναι τέτοιου βαθμού και υφής, ώστε η εικόνα που δόθηκε στο Δικαστήριο να είναι τελείως διαφορετική, που κατά την κρίση του Δικαστηρίου αποτελεί κατάλληλη περίπτωση για την εφαρμογή της αρχής όπως αυτή εξετέθη στην Γρηγορίου ανωτέρω, ότι: «Παράλειψη παρουσίασης ουσιαστικών γεγονότων ενώπιον του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση θεωρείται ως είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου και το Δικαστήριο απαντά: "δεν σας ακούω πλέον" και ακυρώνει τη διαταγή που έδωσε, χωρίς να εξετάσει την ουσία.» Κατά συνέπεια τα εκδοθέντα διατάγματα ακυρώνονται και η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση και σε βάρος των Αιτητών. Θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα είναι καταβλητέα στο τέλος της διαδικασίας. [Υπ.] Ν. Γιαπανάς, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Χ.Θ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο