← Κύπρος

Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν. Ηράκλης Κόκκινος Λτδ κ.α., Συνεκδικαζόμενες Αγωγές: 10273 και 9751/01, 8/8/2017

Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν. Ηράκλης Κόκκινος Λτδ κ.α., Συνεκδικαζόμενες Αγωγές: 10273 και 9751/01, 8/8/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2017:A214 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Δ. Θεοδώρου, Ε.Δ. Συνεκδικαζόμενες Αγωγές: 10273 και 9751/01 Μεταξύ: Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ Εναγόντων -και-

  1. Ηράκλης Κόκκινος Λτδ
  2. Ηράκλη Κυριάκου Κόκκινου
  3. Κυριάκος Νεοκλή Κόκκινος
  4. Νίκη Κόκκινου (Χουβαρτά) Εναγομένων Μεταξύ: Τραπέζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ Εναγόντων -και-
  5. Ηράκλης Κόκκινος Λτδ
  6. Ηράκλη Κόκκινου
  7. Κυριάκος Κόκκινος
  8. Νίκη Κόκκινου Εναγομένων Ημερομηνία: 8 Αυγούστου, 2017 Εμφανίσεις: Για τους Ενάγοντες: κ. Κουρσάρης. Για την Εναγόμενη 4: κ. Χρ. Πουτζιουρής ΑΠΟΦΑΣΗ Οι αγωγές Κατά το έτος 2001, οι ενάγοντες (Τράπεζα) καταχώρησαν τις εν των πιο πάνω τίτλω δύο αγωγές εναντίον, μεταξύ άλλων, και της Νίκης Κόκκινου (πρόκειται για την εναγόμενη 4 και στις δυο αγωγές). Ειδικότερα, στις 27.9.01, καταχωρήθηκε η αγωγή με αριθμό 9751/01 και στις 12.10.01, η αγωγή με αριθμό 10273/
  9. Και στις δυο αυτές αγωγές, η εναγόμενη 4 ενάγεται υπό την ισχυριζόμενη ιδιότητα του εγγυητή των εναγόμενων 1 (εταιρείας), σε σχέση με οφειλές τους έναντι των εναγόντων, για τραπεζικές διευκολύνσεις (δάνειο, από τη μια και όριο σε τρεχούμενο λογαριασμό, από την άλλη), που τους παραχώρησαν οι τελευταίοι. Οι ερήμην εκδοθείσες αποφάσεις Στις 7.12.01 (σε σχέση με την αγωγή 10273/01) και 19.12.01 (σε σχέση με την αγωγή 9751/01), κατόπιν σχετικών αιτήσεων των εναγόντων, εκδόθηκε απόφαση, ερήμην, εναντίον όλων των εναγομένων, καθότι κρίθηκε, μεταξύ άλλων, και ότι οι αγωγές επιδόθηκαν κανονικά σε αυτούς και τούτοι παρέλειψαν να καταχωρήσουν σημείωμα εμφάνισης. Οι αιτήσεις παραμερισμού Στα πλαίσια αιτήσεων της εναγόμενης 4 (ημερομηνίας 27.3.15 για την αγωγή 9751/01 και 23.4.15 για την αγωγή 10273/01), το παρόν Δικαστήριο, υπό διαφορετική σύνθεση, κατόπιν ακροαματικών διαδικασιών, παραμέρισε τις εναντίον της εκδοθείσες αποφάσεις. Εκ νέου εκδίκαση των αγωγών Κατά συνέπεια, δόθηκε το δικαίωμα στην εναγόμενη 4 να καταχωρήσει Υπεράσπιση και στις δυο αγωγές, πράγμα το οποίο έπραξε, για μεν την αγωγή 9751/01 στις 21.12.15, για δε την αγωγή 10273/01, στις 22.12.
  10. Στα πλαίσια των Υπερασπίσεών της, η εναγόμενη 4 προωθεί και σχετική Ανταπαίτηση, μέσω της οποίας (και για τις δυο αγωγές), ζητά την έκδοση (α) διατάγματος και/ή δηλωτικής απόφασης με την οποία να αναγνωρίζεται ότι τα επίδικα δάνεια και/ή εξασφαλίσεις των εναγόμενων 1 δεν δεσμεύουν την εναγόμενη 4 και (β) διατάγματος και/ή δηλωτικής απόφασης, με την οποία να αναγνωρίζεται και/ή να δηλώνεται ότι οι όποιες συμφωνίες εγγύησης υπέγραψε η εναγόμενη 4 κατά τα έτη 1993, 1994 και 1996, έχουν ακυρωθεί και/ή καταργηθεί συνεπεία συνομολόγησης νέας σύμβασης μεταξύ των εναγόντων και των εναγόμενων 1 κατά τις 11.12.
  11. Συνένωση των αγωγών Πριν την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας, κατόπιν σχετικού αιτήματος της εναγόμενης 4, και με την σύμφωνη γνώμη των εναγόντων, εκδόθηκε διάταγμα συνένωσης και κατά συνέπεια συνεκδίκασης των δυο αγωγών. Ακροαματική διαδικασία Οι ενάγοντες, για σκοπούς απόδειξης αμφότερων των αγωγών τους, παρουσίασαν έναν μάρτυρα, και δη τον Αντρέα Βανέζη (ΜΕ1). Από πλευράς της εναγόμενης 4, κατέθεσε ενόρκως η ίδια. Το πρόωρο ή μη της καταχώρησης των αγωγών Η εναγόμενη 4, και στις δύο αγωγές, προωθεί, μεταξύ άλλων και τη θέση ότι τούτες (οι αγωγές) πρέπει να απορριφθούν καθ' ότι καταχωρήθηκαν πρόωρα. Επειδή, στην περίπτωση που ήθελε η θέση αυτή της εναγόμενης 4 γίνει δεκτή, δεν θα ήταν ορθό και δυνατό για το Δικαστήριο να καταπιαστεί και να εξετάσει τις αγωγές επί της ουσίας τους, κρίνω ορθότερο, στο σημείο αυτό, να ασχοληθώ με αυτήν την πτυχή της Υπεράσπισης και η όποια περαιτέρω ενασχόλησή μου με τα λοιπά επίδικα ζητήματα, να εξαρτηθεί από την σχετική κρίση μου επί του προκειμένου. Είναι δε γι' αυτόν το λόγο, που σ' αυτό το αρχικό στάδιο, θα περιοριστώ στην αξιολόγηση του μέρους εκείνου της μαρτυρίας που κρίνεται σχετικό με την εξέταση του ζητουμένου. Ως δε θα διαφανεί κατωτέρω, οι δύο πλευρές, στην ουσία, δεν προώθησαν συγκρουόμενη σχετική μαρτυρία. Ως ακροθιγώς αναφέρθηκε ανωτέρω, οι ενάγοντες προωθούν τις υπό εξέταση αγωγές εναντίον της εναγόμενης 4 επί της μοναδικής βάσης της παράβασης όρου συμφωνίας εγγύησης, και δη ότι η εναγόμενη 4, απέτυχε και/ή παρέλειψε να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της ως εγγυήτρια των εναγομένων 1, οι οποίοι και απέτυχαν να εξοφλήσουν την οφειλή τους προς τους ενάγοντες. Αποτελεί κοινό τόπο μεταξύ των μερών, ότι η εναγόμενη 4, κατά τα έτη 1993 (σε δυο περιπτώσεις), 1994 και 1996, υπέγραψε, τέσσερις συνολικά, συμφωνίες εγγύησης προς εξασφάλιση των εναγόντων σε σχέση με τραπεζικές διευκολύνεις και γενικά υποχρεώσεις των εναγόμενων
  12. Τούτες (οι τέσσερις συμφωνίες εγγύησης), κατατέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου ως Τεκμήρια 9, 10, 11 και
  13. Πρόκειται για τις μόνες συμφωνίες εγγύησης που επικαλούνται οι ενάγοντες ως βάση για την προώθηση και των δύο αγωγών εναντίον της εναγόμενης
  14. Κοινό τόπο, επίσης, αποτελεί και το ότι οι ενάγοντες, πριν την καταχώρηση των παρουσών αγωγών, απέστειλαν προς τους εναγόμενους 1 τις δυο επιστολές, ημερομηνίας 11.7.2000, οι οποίες κατατέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου (ως δέσμη), ως Τεκμήριο
  15. Εκεί που εστιάζεται η διαφωνία των μερών, είναι ως προς το κατά πόσο, οι μόλις πιο πάνω αναφερθείσες δύο επιστολές, απεστάλησαν, πέραν των εναγόμενων 1, και στην εναγόμενη 4, καθώς επίσης και το κατά πόσο, στην περίπτωση που όντως απεστάλησαν και στην τελευταία, αν τούτη η ενέργεια των εναγόντων ικανοποιεί την ισχυριζόμενη από την υπεράσπιση συμβατική υποχρέωση των τελευταίων, προ της καταχώρησης αγωγής, να απαιτήσουν από την εναγόμενη 4 να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της ως εγγυήτρια των εναγομένων
  16. Οι σχετικές θέσεις της εναγόμενης 4 Ουδέποτε, πριν την καταχώρηση αμφοτέρων των αγωγών, οι ενάγοντες της απέστειλαν τις επιστολές τεκμήριο 23, ή οποιανδήποτε εξ αυτών, ούτε και απαίτησαν από αυτήν, καθ' οιονδήποτε τρόπο, να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της ως εγγυήτρια των εναγομένων
  17. Πάντα κατά τη θέση της εναγόμενης 4, με δεδομένη την κοινή αντίληψη αμφότερων των πλευρών, ότι τα μόνα έγγραφα που απεστάλησαν από τους ενάγοντες πριν την καταχώρηση των αγωγών (το προς ποιους παραμένει διαφιλονικούμενο) είναι οι δυο επιστολές του Τεκμηρίου 23, οι ενάγοντες, δεν νομιμοποιούνται να καταχωρήσουν τις υπό εξέταση αγωγές. Προς τούτο, η εναγόμενη 4 επικαλείται το συνδυασμό των προνοιών των όρων 2 και 10, έκαστης συμφωνίας εγγύησης που υπέγραψε στο παρελθόν (πρόκειται για εντελώς πανομοιότυπους όρους σε κάθε επίδικη συμφωνία εγγύησης), επιχειρηματολογώντας ότι, της όποιας καταχώρησης, εναντίον της, αγωγής, προϋπόθεση αποτελούσε «η γραπτή ζήτηση» από την ίδια, για να καταβάλει τις οφειλές των εναγομένων 1 προς τους ενάγοντες. Είναι η θέση της εναγόμενης 4 ότι, οι ενάγοντες, με τη μαρτυρία που προσκόμισαν, δεν κατάφεραν να αποδείξουν ότι, πριν την καταχώρηση των παρουσών αγωγών, ζήτησαν από αυτήν, καθ' οιονδήποτε τρόπο, να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της ως εγγυήτρια των εναγομένων
  18. Επιπροσθέτως εισηγείται ότι, και να κατάφερναν οι ενάγοντες να αποδείξουν ότι οι επιστολές, Τεκμήριο 23, απεστάλησαν στην ίδια, τούτες, συνεπεία του περιεχομένου τους, δεν θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως «γραπτή ζήτηση» από την ίδια για καταβολή οποιουδήποτε ποσού, προϋπόθεση, που ως εισηγείται, τέθηκε ως όρος σε κάθε επίδικη συμφωνία εγγύησης. Η σχετική θέση των εναγόντων Κατά τους ενάγοντες, οι δυο επιστολές, Τεκμήριο 23, απεστάλησαν, μεταξύ άλλων, και προς την εναγόμενη 4, και τούτες, αποτελούν επαρκή απαίτηση ώστε να νομιμοποιούνται (οι ενάγοντες) να καταχωρήσουν και να προωθούν τις υπό εξέταση αγωγές. Εξέταση του ζητήματος Για σκοπούς πληρέστερης κατανόησης και σαφήνειας στον κάθε αναγνώστη της παρούσας, κρίνω ορθότερο, να παραθέσω ευθύς αμέσως, αυτουσίως, τις πρόνοιες των όρων 2 και 10 των τεσσάρων συμβάσεων εγγύησης που υπέγραψε η εναγόμενη 4 (ως σημειώθηκε ανωτέρω, οι ρηθέντες όροι είναι πανομοιότυποι σε κάθε τέτοια σύμβαση εγγύησης) και ακολούθως το περιεχόμενο των δυο επιστολών, Τεκμήριο 23 ενώπιον του Δικαστηρίου. Έπειτα, θα παραπέμψω στη σχετική με το ζήτημα μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου και τέλος, θα αποφανθώ επί του ζητήματος. Όρος 2 των συμβάσεων εγγύησης «Εγώ, ο πιο κάτω υπογεγραμμένος, με την παρούσα εγγυούμαι όλες τις υποχρεώσεις του Πρωτοφειλέτη προς την Τράπεζα, είτε οι υποχρεώσεις αυτές είναι παρούσες ή μελλοντικές, είτε κατέστησαν ή που πιθανόν να καταστούν απαιτητές, είτε αυτές είναι προσωπικές ή κοινές με οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο ή πρόσωπα και είτε είναι άμεσοι ή έμμεσοι, αναλαμβάνω δε να σας πληρώσω μόλις μου το ζητήσετε[1] οποιοδήποτε ποσό χρημάτων ήθελε καταστεί πληρωτέο σε σας σε σχέση με τις ρηθείσες υποχρεώσεις του Πρωτοφειλέτη ή οποιαδήποτε από αυτές, συμπεριλαμβανομένων τόκων, τραπεζικών δικαιωμάτων, δικηγορικών και άλλων εξόδων. [...]» Όρος 10 των συμβάσεων εγγύησης «Γραπτή ζήτηση[2] βάσει της παρούσας θα θεωρείται ότι έγινε με τον κατάλληλο τρόπο από μένα ή τους διαχειριστές της περιουσίας μου αν δοθεί με επιστολή που θα έχει σταλεί με συνηθισμένο ταχυδρομείο στη διεύθυνση που αναφέρεται πιο κάτω[3] και θα έχει πλήρη ισχύ παρά την τυχόν αλλαγή στην διεύθυνση μου και κοινοποίηση της αλλαγής αυτής προς την Τράπεζα, και τέτοια ζήτηση θα θεωρείται ότι λήφθηκε από μένα ή τους διαχειριστές της περιουσίας μου 24 ώρες μετά την ταχυδρόμηση της, και θα είναι ισχυρή αν υπογραφεί από οποιοδήποτε υπάλληλο της Τράπεζας, και για απόδειξη της ταχυδρόμησης θα είναι αρκετό να αποδειχθεί ότι ρίφθηκε ο φάκελλος που περιέχει τη ζήτηση στο ταχυδρομείο, νοουμένου ότι ο φάκελλος έφερε την σωστή διεύθυνση[4].» Περιεχόμενο πρώτης επιστολής ημερομηνίας 11.7.2000 του Τεκμηρίου 23 «Τράπεζα Κύπρου ............................ Λευκωσία, 11 Ιουλίου
  19. Προς : Κυρίους Ηράκλης Κόκκινος Λτδ Λεοντίου Μαχαιρά 15, Καϊμακλί, 1020 Λευκωσία Κύριοι, Δάνειο αρ. 0176‑13‑000941 Αρχικό ποσό: ΛΚ30.000,00 Ημερομηνίας: 19/12/1997 Υπόλοιπο: ΛΚ26.174,99 πλέον τόκοι Με την επιστολή αυτή και σύμφωνα με τις πρόνοιες της παραγράφου αρ. 3 του μεταξύ μας συμβολαίου ημερ. 19 Δεκεμβρίου 1997, σας καλούμε να εξοφλήσετε εντός δέκα πέντε

(15)ημερών από σήμερα ολόκληρο το χρεωστικό υπόλοιπο του πιο πάνω δανείου σας, περιλαμβανομένου κεφαλαίου και τόκων. Παρακαλούμε σημειώστε ότι από σήμερα το δάνειο σας θα επιβαρύνεται με επιτόκιο προς 9% ετησίως. Παράλειψη σας να συμμορφωθείτε με την επιστολή αυτή θα συνεπάγεται τη λήψη δικαστικών μέτρων εναντίον σας χωρίς άλλη ειδοποίηση. Με υπόληψη Τράπεζα Κύπρου Λτδ Κατ. Αρχ. Μακαρίου Γ' Καϊμακλί
(1076)Κοινοποίηση: Κον Ηράκλη Κόκκινο Κον Κυριάκο Κόκκινο Κα Νίκη Χουβαρτά» Περιεχόμενο δεύτερης επιστολής ημερομηνίας 11.7.2000 του Τεκμηρίου 23 «Τράπεζα Κύπρου ................................. Λευκωσία, 11 Ιουλίου 2000 Προς: Κυρίους Ηράκλης Κόκκινος Λτδ Λεοντίου Μαχαιρά 15, Καϊμακλί, 1020 Λευκωσία Κύριοι, Γενική Συμφωνία ημερ. 19 Δεκεμβρίου 1997 Με την επιστολή αυτή σας πληροφορούμε ότι σύμφωνα με τη μεταξύ μας εγγράφου συμφωνίας ημερ. 19 Δεκεμβρίου 1997, τερματίζουμε από σήμερα τη λειτουργία του τρεχούμενου λογαριασμού σας αριθμός 0176‑11‑000367 και σας καλούμε να εξοφλήσετε εντός δέκα πέντε
(15)ημερών ολόκληρο το χρεωστικό υπόλοιπο τούτου, περιλαμβανομένου κεφαλαίου και τόκων. Παρακαλούμε σημειώστε ότι από την ημερομηνία του τερματισμού ο λογαριασμός σας επιβαρύνεται με επιτόκιο προς 9% ετησίως. Παράλειψη σας να συμμορφωθείτε με την επιστολή αυτή θα συνεπάγεται τη λήψη δικαστικών μέτρων εναντίον σας. Επίσης σας καλούμε όπως μη προβαίνετε στην έκδοση επιταγών πάνω στον προαναφερόμενο λογαριασμό σας καθότι η Τράπεζα δεν πρόκειται να τις πληρώσει. Με υπόληψη Τράπεζα Κύπρου Λτδ Κατ. Αρχ. Μακαρίου Γ' Καϊμακλί
(0176)Κοινοποίηση: Κον Ηράκλη Κόκκινο Κον Κυριάκο Κόκκινο Κα Νίκη Χουβαρτά» Σχετική με το υπό εξέταση ζήτημα μαρτυρία Η εναγόμενη 4, προώθησε, κατά τη διά ζώσης μαρτυρία της, τον θετικότατο ισχυρισμό ότι ουδέποτε παρέλαβε τις επιστολές Τεκμήριο
  1. Κατά την αντεξέταση της, η ρηθείσα θέση της, δεν αμφισβητήθηκε. Ο ΜΕ1, αν και στη γραπτή του δήλωση (Έγγραφο Α, σελίδα 8, παράγραφος 14) προβαίνει σε θετικό ισχυρισμό περί του ότι «γνωρίζω ότι η επιστολή προς την εναγόμενη 4 έχει σταλεί στην τελευταία γνωστή διεύθυνση την οποία η ίδια εδήλωσε προς την Τράπεζα», εντούτοις, κατά το στάδιο της αντεξέτασης του, διεφάνη, χωρίς καμία απολύτως αμφιβολία, ότι ο θετικός αυτός ισχυρισμός του, δεν βασίζεται σε προσωπική του γνώση, αλλά στην πεποίθησή του ότι οι ενάγοντες ακολούθησαν τη συνήθη πρακτική τους για τέτοιες περιπτώσεις. Για σκοπούς αιτιολογίας της μόλις πιο πάνω κρίσης μου, παραθέτω ευθύς αμέσως, αυτουσίως, τη σχετική στιχομυθία μεταξύ του συνηγόρου της εναγόμενης 4 και του ΜΕ1, ως τούτη έλαβε χώρα κατά το στάδιο της αντεξέτασης του τελευταίου. «A. Η επιστολή μια είναι. Απλά έξω από τον φάκελο γράφτηκε τότε η διεύθυνση των Εναγομένων 2, 3 και
  2. Η επιστολή μια ήταν και στάληκε σε όλους η ίδια, στάληκε το Τεκμήριο 23 το απαράλλαχτο, στάληκε και στην Εναγόμενη
  3. E. Καλά, δεν έπρεπε να έχετε για τον κάθε έναν που του στείλατε ένα αντίγραφο να το βάλετε στο Δικαστήριο για να σας πιστέψουμε ότι πήγαν τέσσερις επιστολές; A. Η επιστολή ήταν η ίδια, απλά μπήκε σε διαφορετικούς φακέλους με τις διευθύνσεις του κάθε ενός ξεχωριστά. E. Πέστε μου, σε ποια διεύθυνση στείλατε αυτήν την επιστολή στη Νίκη Χουβαρτά, Εναγόμενη 4; A. Δεν έχω εδώ τη διεύθυνση και δεν την έψαξα καν τη διεύθυνση εδώ. Ο λόγος που δεν την έψαξα, ήταν καθότι ήδη εκδόθηκε δικαστική απόφαση, έγινε ο παραμερισμός της και έγινε ξανά επίδοση. E. Είδες τα έγγραφα ούλλα, δεν έπρεπε να φέρεις την επιστολή που απευθύνεται στην Εναγόμενη 4, για να δούμε ποια διεύθυνση την έστειλες κύριε; A. Είναι αυτή η επιστολή. E. Εγώ σου λέω ότι ουδέποτε έχετε στείλει επιστολή στην Εναγόμενη 4 και δεν λες την αλήθεια. A. Διαφωνώ, απορρίπτω. E. Πάρε τα Τεκμήρια, τις εγγυήσεις και πες μου σε ποιαν από τις τέσσερις διευθύνσεις στείλατε αυτήν την επιστολή. A. Όπως έχω ήδη αναφέρει, δεν έχω τη διεύθυνση στην οποία στάληκε. E. Ούτε έχεις το αντίγραφο του φακέλου. A. Όχι. E. Ούτε ξέρεις ποιος ταχυδρόμησε. A. Όχι. E. Και ούτε αν ταχυδρόμησε μπορείς να ξέρεις. A. Εντάξει, γνωρίζω ότι η τράπεζα έκανε σωστά τη δουλειά της, δεν ήμουν εκεί, επομένως δεν μπορώ να πω με θετικότητα ότι ναι, ταχυδρόμησε την επιστολή ο τάδε συνάδελφος. ................................................................................................................... Ε. ..................................... Επίσης μας έχεις πει ότι εσύ αυτά που γράφεις στη γραπτή σου δήλωση για τις αποστολές επιστολών είναι η συνήθης πρακτική, αλλά δεν γνωρίζεις προσωπικά αν στάλθηκαν τούτες οι ειδοποιήσεις. A. Το 2000, τότε; Όχι» Είναι αβίαστα, κατά τη γνώμη μου, που προκύπτει (από τις μόλις πιο πάνω αναφορές του μάρτυρα) αυτό που ήδη αναφέρθηκε ανωτέρω, και δη ότι η όποια θετική θέση του ΜΕ1 ως προς το ότι οι επιστολές και/ή η επιστολή (η σχετική αναφορά του ΜΕ1 αφορά σε «επιστολή» και όχι «επιστολές»), απεστάλησαν και προς την εναγόμενη 4, δεν βασίζεται σε οποιαδήποτε θετική προσωπική γνώση του, αλλά στην πεποίθηση του, ότι οι ενάγοντες ενήργησαν ως συνήθως ενεργούν σε τέτοιες περιπτώσεις. Εκείνο δε, που επίσης αβίαστα προκύπτει από τις πιο πάνω αναφορές του ΜΕ1, είναι ότι, ακόμα και να έγινε προσπάθεια από πλευράς των εναγόντων να αποσταλούν οι επιστολές του Τεκμήρια 23 ή οιαδήποτε εξ αυτών στην εναγόμενη 4, ο ίδιος δεν ήταν σε θέση να ενημερώσει εάν τούτο έγινε ταχυδρομικώς, και εάν ναι, σε ποια διεύθυνση αποστάληκε. Με δεδομένα τα πιο πάνω, καθίσταται έκδηλο ότι οι ενάγοντες απέτυχαν να αποδείξουν ότι, πριν την καταχώρηση των αγωγών, ζήτησαν, καθ' οιονδήποτε τρόπο, από την εναγόμενη 4 να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της ως αυτές προκύπτουν από οποιαδήποτε ή ακόμα και όλες τις συμβάσεις εγγυήσεως που υπέγραψε προς εξασφάλισή τους. Υπενθυμίζω, στο σημείο αυτό ότι, με βάση τη σχετική θέση του ΜΕ1, την οποία η υπεράσπιση δεν αμφισβήτησε, η μόνη ενέργεια που έγινε, πριν την καταχώρηση των αγωγών, από πλευράς των εναγόντων ως μορφή απαίτησης καταβολής χρημάτων για τις διευκολύνσεις που παρείχαν προς τους εναγόμενους 1, ήταν η αποστολή των δύο επιστολών του τεκμηρίου
  4. Το λεκτικό του όρου 2 των επίδικων συμφωνιών εγγυήσεως είναι ξεκάθαρο. Καθιστά, ως προϋπόθεση για τον προσδιορισμό της εκτελεστότητας των όποιων υποχρεώσεων της εναγόμενης 4, την προγενέστερη «ζήτηση» από αυτήν όπως καταβάλει τα χρήματα που οφείλονται στους ενάγοντες από τους εναγόμενους
  5. Είναι δε επίσης ξεκάθαρες και οι πρόνοιες του όρου 10 των ρηθέντων επίδικων συμφωνιών εγγυήσεως, ως προς το τι οφείλουν οι ενάγοντες να αποδείξουν για να μπορούν να επικαλούνται ότι υπέβαλαν «γραπτή ζήτηση» από την εναγόμενη 4 για σκοπούς ικανοποίησης των υποχρεώσεών της. Όπως προκύπτει από τις πρόνοιες του όρου 10 των επιδίκων συμβάσεων εγγύησης, οι ενάγοντες οφείλουν να αποδείξουν ότι «η ζήτηση», έγινε γραπτώς διά επιστολής που «έχει σταλεί με συνηθισμένο ταχυδρομείο στη διεύθυνση» που αναγράφεται επ' της συμφωνίας εγγυήσεως ως διεύθυνση της εναγόμενης 4, καθώς επίσης και ότι, «για απόδειξη της ταχυδρόμησης θα είναι αρκετό να αποδειχτεί ότι ρίφθηκε ο φάκελος που περιέχει τη ζήτηση στο ταχυδρομείο, νοουμένου ότι ο φάκελος έφερε τη σωστή διεύθυνση.» Στο απόγειο της αποδεικτικής αξίας της μαρτυρίας των εναγόντων, δεν είναι δυνατή η κρίση, στο βαθμό πάντα που τούτο είναι αναγκαίο στα πλαίσια μιας αστικής υπόθεσης, ότι οι επιστολές του Τεκμηρίου 23 και/ή οιαδήποτε εξ αυτών, απεστάλη προς την εναγόμενη 4, είτε με τον τρόπο που προνοείται στον όρο 10 των συμβάσεων εγγύησης, είτε άλλως πως. Τα πιο πάνω, οδηγούν μονοδρομικά στην κρίση ότι, της καταχώρησης των επίδικων αγωγών δεν προηγήθηκε η προνοούμενη από τις επίδικες συμβάσεις εγγυήσεως γραπτή ή άλλως πως ζήτηση, με αποτέλεσμα, τούτες (αμφότερες οι αγωγές), να κρίνονται ως πρόωρες. Ως τέτοιες δε, είναι έκθετες σε απόρριψη. Τούτο, υποστηρίζει και η σχετική με το θέμα νομολογία του Ανώτατου Δικαστηρίου, στην οποία, ζητούμενο ήταν η ερμηνεία πανομοιότυπων όρων, ως οι όροι 2 και 10 των επίδικων συμβάσεων εγγύησης. (βλ. Lombard Natwest Ltd v. Παναγιώτη Λαζαρίδη
(1999)1 Α.Α.Δ, 1465). Ως αναφέρθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο, αν και κατά κανόνα, εκεί που υποβάλλεται απαίτηση από τον Πρωτοφειλέτη, δεν είναι απαραίτητη, ως προϋπόθεση, η ειδική απαίτηση και από τον εγγυητή, εντούτοις, αυτό δεν ισχύει, εκεί που ο δανειστής και ο εγγυητής συμφώνησαν ειδικώς όπως, της όποιας διεκδίκησης χρημάτων από τον τελευταίο, να προηγηθεί σχετική υποβολή απαίτησης από τον πρώτο. Ήταν δε στα πλαίσια αυτού του ερωτήματος, που κρίθηκε ότι οι πρόνοιες της εκεί συμφωνίας εγγύησης (εμπεριείχε πανομοιότυπες πρόνοιες με αυτές του όρου 2 και προφανώς και του όρου 10 των επίδικων στην παρούσα συμβάσεων εγγυήσεως), αποτελούσαν ειδική ρύθμιση μεταξύ του δανειστή και του εγγυητή, σε βαθμό, που για σκοπούς προσδιορισμού της εκτελεστότητας των όποιων υποχρεώσεων του εγγυητή, αποτελούσε προϋπόθεση η υποβολή προγενέστερης ζήτησης προς αυτόν. Παρά το γεγονός ότι, από τα πιο πάνω, σφραγίζεται και η τύχη των αγωγών, εντούτοις σημειώνω ότι, τις αγωγές θα τις έκρινα ως πρόωρες, ακόμα και εάν οι επιστολές Τεκμήριο 23 ή οιαδήποτε εξ αυτών, αποστέλλοντο προς την εναγόμενη
  1. Και τούτο γιατί, το λεκτικό των εν λόγω επιστολών, ουδόλως μπορεί να θεωρηθεί ως «ζήτηση» από την εναγόμενη 4 να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της, ως τούτες πηγάζουν από τις συμφωνίες εγγύησης. Όπως και να ιδωθεί το περιεχόμενο αμφότερων των επιστολών του Τεκμηρίου 23, τούτες, αφορούν σε επιστολές που απευθύνονται προς τους εναγόμενους 1, από τους οποίους και ζητείται όπως εξοφλήσουν, εντός συγκεκριμένου χρόνου, το χρεωστικό υπόλοιπο τους. Πάρα την αναγραφόμενη επ' αυτών κοινοποίηση τους σε τρία φυσικά πρόσωπα, πουθενά στο περιεχόμενο των εν λόγω επιστολών δεν γίνεται οποιανδήποτε αναφορά, η οποία να μπορούσε, κάτω από οποιαδήποτε μέθοδο ερμηνείας, να θεωρηθεί ως απαίτηση (ζήτηση) από τα ρηθέντα πρόσωπα, να ενεργήσουν με οποιοδήποτε τρόπο, πόσο μάλλον να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους ως εγγυητές. Στην καλύτερη για τους ενάγοντες περίπτωση, εκείνο που θα μπορούσε να γίνει αντιληπτό από τα πρόσωπα προς τα οποία ενδεχομένως κοινοποιήθηκαν οι εν λόγω επιστολές, είναι ότι οι ενάγοντες έχουν τερματίσει συγκεκριμένη τραπεζική διευκόλυνση και υποβάλλουν απαίτηση προς τους εναγόμενους 1, όπως οι τελευταίοι εξοφλήσουν την οφειλή τους προς τους πρώτους και ότι, σε διαφορετική περίπτωση, οι ενάγοντες θα λάβουν δικαστικά μέτρα εναντίον τους (τους εναγόμενους 1). Οι πρόνοιες του όρου 2 των επίδικων συμβάσεων εγγυήσεως, δεν αφήνουν περιθώριο παρερμηνείας ως προς το ζητούμενο. Είναι ξεκάθαρο ότι εκείνο που καθίσταται προϋπόθεση για τον προσδιορισμό της εκτελεστότητας της υποχρέωσης της εναγόμενης 4 να καταβάλει το χρέος, είναι η προγενέστερη υποβολής σχετικής ζήτησης από πλευράς των εναγόντων προς την ίδια και όχι η οποιαδήποτε τέτοια ζήτηση προς τον πρωτοφειλέτη (αυτό, ως σημειώθηκε πιο πάνω, αποφασίστηκε και στην υπόθεση Lombard - ανωτέρω). Τούτο, και δη ότι οι επιστολές Τεκμήριο 23, αποτελούν, στην ουσία, απλά ειδοποίηση τερματισμού και κατ' επέκταση και απαίτηση μόνο από τους εναγόμενους 1 και όχι από την εναγόμενη 4, φαίνεται να συμμερίζεται και ο ΜΕ
  2. Σχετικές, είναι οι ακόλουθες αναφορές του στη στιχομυθία του με τον δικηγόρο της εναγόμενης 4, κατά το στάδιο της αντεξέτασης του: « E. Τώρα, πάρτε το Τεκμήριο
  3. Είναι οι δύο επιστολές τερματισμού που ισχυρίζεστε δώσατε στην Εναγόμενη
  4. (Δίδεται το Τεκμήριο 23 στον μάρτυρα). Δες τις. A. Μάλιστα. E. Συμφωνείς μαζί μου ότι τερματίζετε τη συμφωνία ημερομηνίας 19/12/17; A. Μάλιστα. E. Άρα συμφωνείς μαζί μου, δεν αναφέρει οτιδήποτε για οποιεσδήποτε προγενέστερες συμφωνίες. A. Μάλιστα, ναι. E. Συμφωνείς επίσης ότι δεν αναφέρεται σε εγγυητές. Βλέπεις κάτι στους εγγυητές να αναφέρει για την εγγύηση; A. Αποστέλλεται κοινοποίηση στους εγγυητές. E. Τούτο είπαμε το. A. Ναι. E. Επίσης δεν αναφέρεται στις επίδικες εγγυήσεις στις οποίες εσείς βασίζεστε για να αξιώνετε εναντίον της Εναγόμενης 4, συμφωνείς; A. Τερματίζω τη συμφωνία, όχι την εγγύηση. E. Συμφωνείς μαζί μου ότι τούτο το Τεκμήριο 23 και οι δύο επιστολές απαιτούν εξόφληση προς το πρόσωπο που αποστέλλεται για να εξοφλήσει τη μεταξύ της τράπεζας και εκείνου συμφωνία του 1997; A. Μάλιστα, αυτό είναι. ................................................................................................................... ................................................................................................................... E. Συμφωνείς επίσης μαζί μου ότι με το Τεκμήριο 23 τερματίστηκαν οι λογαριασμοί και των δυο επίδικων τραπεζικών διευκολύνσεων; A. Μάλιστα. E. Και έγιναν απαιτητές οι αξιώσεις σας από την Εναγόμενη 1, συμφωνούμε; A. Μάλιστα. » Με βάση τις πιο πάνω αυτουσίως παρατεθείσες αναφορές του ΜΕ1, δεν υπάρχει καμία απολύτως αμφιβολία ότι, και ο ίδιος, θεωρεί τις επιστολές Τεκμήριο 23 ως απαίτηση των εναγόντων προς τους εναγόμενους
  5. Ως όμως σημειώθηκε ανωτέρω, αυτό που επιβάλλετο στους ενάγοντες με βάση τον όρο 2, σε συνδυασμό και με τον όρο 10 των συμβάσεων εγγυήσεων, δεν ήταν η υποβολή απαίτησης και/ή ζήτησης προς τους πρωτοφειλέτες (εναγόμενους 1), αλλά προς τον ίδιο τον εγγυητή, και δη την εναγόμενη
  6. Επομένως, για όλους τους λόγους που αναπτύχθηκαν ανωτέρω, το Δικαστήριο δεν μπορεί, πάρα να κρίνει ότι αμφότερες οι αγωγές είναι πρόωρες. Δεν μου διαφεύγει ότι ο συνήγορος της εναγόμενης 4, με την αγόρευση του, εισηγείται όπως, ανεξαρτήτως της κρίσεως του Δικαστηρίου ως προς το εγειρόμενο ζήτημα περί του πρόωρου ή μη των αγωγών, να προχωρήσει και να αποφανθεί επί των αιτούμενων με την Ανταπαίτηση θεραπειών. Είμαι της γνώμης, όμως, ότι η απαίτηση αυτή του συνηγόρου της εναγόμενης 4, δεν μπορεί και δεν πρέπει να ικανοποιηθεί. Αμφότερες οι αιτούμενες, με την Ανταπαίτηση, θεραπείες, άπτονται των ουσιωδών επίδικων ζητημάτων της αγωγής και τυχόν απόφανση του Δικαστηρίου επ' αυτών, θα αποτελεί στην ουσία και κρίση του επί των επίδικων ζητημάτων αυτών τούτων των αγωγών, οι οποίες ως αναφέρθηκε ανωτέρω κρίνονται ως πρόωρες και κατ' επέκταση έκθετες σε απόρριψη και δη μη δυνάμενες να εξεταστούν επί της ουσίας τους. Σημειώνω επί του προκειμένου ότι, ως κορωνίδα των επιχειρημάτων του συνηγόρου της εναγόμενης 4 για την επιπρόσθετη αυτή κρίση του Δικαστηρίου επί των θεραπειών που επιζητούνται με την Ανταπαίτηση, αποτέλεσε η θέση ότι, εάν οι αγωγές απορριφθούν ως πρόωρες και δεν αποφανθεί το Δικαστήριο επί των αιτούμενων με την Ανταπαίτηση θεραπειών, οι ενάγοντες θα μπορούν να επανέλθουν με νέα αγωγή, η οποία θα οδηγήσει σε νέο δικαστικό αγώνα, κάτι, που κατά τον συνήγορο της εναγόμενης 4, δεν εξυπηρετεί το συμφέρον της δικαιοσύνης. Με κάθε σεβασμό προς την εισήγηση του συνηγόρου της εναγόμενης 4, όπως και να διαβαστεί το περιεχόμενο των δικογράφων της Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης (και στις δύο αγωγές), οι αιτούμενες με την Ανταπαίτηση θεραπείες, προωθούνται ως διαζευκτικές της βασικής υπεράσπισης/απαίτησης της εναγόμενης 4 για απόρριψη των αγωγών ως πρόωρες. Διαφορετικά, ενδεχομένως, να ήταν τα πράγματα, εάν η εναγόμενη 4 απέσυρε την Υπεράσπιση της περί του πρόωρου των αγωγών. Σε μια τέτοια περίπτωση, και ανεξάρτητα των ενεργειών και/ή παραλείψεων των εναγόντων πριν την καταχώρηση των αγωγών, το Δικαστήριο να μπορούσε ενδεχομένως να αποφάσιζε επί των επίδικων ζητημάτων της αγωγής και της Ανταπαίτησης. Με δεδομένη όμως την μέχρι τέλους προώθηση από πλευράς της εναγόμενης 4 της υπεράσπισης της περί του πρόωρου των αγωγών, και με δεδομένη τη φύση της Ανταπαίτησης της, που για να εκδοθεί οποιανδήποτε από τις αιτούμενες με αυτήν θεραπείες θα πρέπει το Δικαστήριο να αποφασίσει και επί των επίδικων ζητημάτων της αγωγής (και δη επί της εγκυρότητας ή μη των συμβάσεων εγγύησης και/ή του τύπου τους ‑ εάν είναι συνεχής ή όχι), δεν είναι δυνατή η περαιτέρω ενασχόληση του Δικαστηρίου, με δεδομένη πλέον την κρίση του περί του ότι αμφότερες οι αγωγές είναι πρόωρες. Έχοντας καταλήξει ως ανωτέρω, στο σημείο αυτό, κρίνω αναγκαίο όπως εκδώσω διάταγμα με το οποίο να αποσυνενώνονται οι δυο αγωγές, ώστε να εκδοθεί απόφαση, για την κάθε μια ξεχωριστά. Κατ' ακολουθία εκδίδεται διάταγμα με το οποίο οι δυο, εν τον πιο πάνω τίτλο και αριθμούς, αγωγές, αποσυνενώνονται. Ως αποτέλεσμα δε της κρίσης μου περί του ότι αμφότερες οι αγωγές καταχωρήθηκαν πρόωρα, η παρούσα αγωγή, η οποία εκδικάστηκε ως οδηγός (10273/01), απορρίπτεται, χωρίς να είναι δυνατή η όποια απόφανση επί της ουσίας της. Μη έχοντας οποιοδήποτε λόγο για να παρεκκλίνω από τον κανόνα που θέλει τα έξοδα μιας διαδικασίας να ακολουθούν το αποτέλεσμα της, τούτα επιδικάζονται υπέρ της εναγόμενης 4 και εναντίον των εναγόντων, ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Συνεπεία δε της αδυναμίας εξέτασης και της ουσίας της Ανταπαίτησης, τούτη (η Ανταπαίτηση) απορρίπτεται, με προφανές δικαίωμα επαναπροώθησής της από πλευράς της εναγομένης 4, όπως αυτή ήθελε αποφασίσει να το πράξει. Κρίνω δε ότι, επειδή για την απόρριψη της Ανταπαίτησης δεν ευθύνεται η εναγόμενη 4, αλλά και γιατί, οι όποιες ενέργειες των διαδίκων και του Δικαστηρίου σε σχέση με αυτή έγιναν στα πλαίσια και σε πλήρη συνάρτηση με την προώθηση της αγωγής, δεν καθίσταται ανάγκη έκδοσης οποιασδήποτε ειδικής διαταγής ως προς τα έξοδα της. (Υπ.) ............ Δ. Θεοδώρου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Μ.Α.Σ. [1] Υπογράμμιση δική μου. [2] Υπογράμμιση δική μου. [3] Υπογράμμιση δική μου. [4] Yπογράμμιση δική μου. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.